Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wiecie co? Denerwuje mnie to, że starsi ludzie z rodzinki są pierwsi do udzielania rad i paradoksalnie te rady skutkują potem zrujnowaniem życia młodego człowieka. Jest tak dlatego, że realia, w których żyli nasi rodzice i dziadkowie były różne od realiow współczesnych. To się nie sprawdza i ich rady nie mają zastosowania w obecnych realiach. Tak jak nasze rady być może nie będą dobre dla kolejnego pokolenia. Weźmy np. pójście na studia, które i ja niestety ukończyłem. Prawie wszyscy rodzice i dziadkowie namawiają swoje dzieci i wnuki do pójścia na studia. Powtarzają im, że jak masz ten papier to jesteś kimś i bez papierka ani rusz, a powtarzają to dlatego, że w czasach, gdy oni dorastali to studia to było coś. Obecnie jest to tylko strata czasu, który możnaby poświęcić na tysiące bardziej produktywnych zajęć. Ja sam uważam, że pięć lat zmarnowałem, a może gdybym przez te pięć lat podjął inne działania i zaczął już karierę i rozwój to teraz już byłbym tam, gdzie będę dopiero za kilka lat, bo wszystko się opóźniło przez studia. Poza tym one jedynie przeszkadzają, bo pracodawcom, czy ludziom w firmie którzy są wyżej nie po nosie jest, że ktoś jest lepiej wykształcony od nich i widzą potencjalne zagrożenie. Dochodzi jeszcze to, że przez te lata możnaby się nauczyć czegoś lepszego i praktyczniejszego no i te wszystkie komentarze prostaków, ktorzy nabijają się z „magistrów” i wcale nie mówię, że nie ma w tym krzty racji, bo studia nie uczą często niczego praktycznego (oczywiście nie dotyczy to wszystkich kierunkow) oni te komentarze rzucają, bo są zakompleksieni, niewykształceni i często mają ból dupy o brak tego papierka, bo normalny człowiek wie, że studia nie muszą iść w parze z wiedzą, inteligencją i umiejętnościami, ale nie będzie pierdolił takich tekstów i ubliżał innych. Często z tych magistrów śmieją się ludzie po odsiadkach, kuratorach, którzy jechali na samych palach i kiblowali w zawodowce bo nie daliby rady z dalsza droga edukacji. I tacy ludzie są jeszcze bardziej godni pogardy niż leworęczni magistrowie. Bo nic nie skończyli dlatego, że by to ich przerosło, a teraz z żalu się wyżywają na tych co mają papierek, którego brak nie dajew głębi serca spokoju tym ublizajacym. Inne rzeczy które mnie rozwalają to rady babci i dziadkow. Też mają najwięcej do powiedzenia i tutaj już nie przetłumaczysz, bo upór starczy jest nie do przebicia. I tak ja wysłuchiwałem szeregu rad odnosnie studiów od babci, która myśli, że studia doktoranckie to to samo co medycyna. Pomyslcie ile rodzin w ten sposób krzywdzi mlodsze pokolenia, swoje dzieci itd. udzielając im rad i ukierunkowując ich tak, jak opłacałoby się to zrobić prawie pół wieku temu. Nasluchają się jakichś plotek od Jadzi z klatki obok i złapią bakcyla na coś to potem się czepiają wnuków jak rzep psiego ogona i zatruwają zycie. Czesto rodzice o planach i marzeniach swoich dzieci nie chcą nic słyszec, bo oni lepiej wiedzą co dla niego dobre. To do nich potem powinni mieć pretensje ci młodsi za zmarnowanie kawału życia na mrzonki.

Ja już naprawdę nie mam na to wszystko siły. Jeszcze rok temu byłam dobrze zapowiadającą się studentką z perspektywami na przyszłość. Dzisiaj patrzę w lustro i widzę śmiecia, nic nie warte gówno. Straciłam już chyba prawie wszystko. Prawie, bo co chwilę dochodzi coś nowego. Piszę ten post mając łzy w oczach. Zawaliłam studia, będę brać rozwód, walczę nieudolnie z urzędami, które chyba czerpią radość z wkurwiania innych ludzi. Nie wspomniałam o najważniejszym – straciłam kogoś bliskiego i to z własnej głupoty. Moja wina, bo sama go wcześniej odtrącałam. Moja wina, bo zrobiłam coś godnego potępienia. Charakter. Charakter mam naprawdę zjebany do granic możliwości i z każdym kolejnym dniem upewniam się tylko w tym, że powinnam zniknąć ze społeczeństwa. Tak, zamknąć drzwi na klucz, nigdy nie wychodzić z domu. Czuję wstyd i żałobę nad własnym mózgiem. Nigdy sobie tego nie wybaczę…

Jeszcze na początku poprzedniego stulecia ludzi z tatuażami traktowano jako jedną z atrakcji w cyrkach i na pokazach dziwolągów, razem z takimi osobliwościami jak kobieta z brodą. To właśnie wtedy rysunki na ciele przestały być społecznie akceptowane i na długie dziesięciolecia „zeszły do podziemia”. Tatuaż kojarzony był wówczas głównie z więźniami i prostytutkami. Taki stan rzeczy utrzymywał się jeszcze do niedawna.

Z badań CBOS wynika bowiem, że prawie 70% osób w Polsce mających jakiekolwiek tatuaże zrobiło je sobie dopiero w ciągu ostatnich 8 lat. I rzeczywiście nie sposób nie zauważyć prawdziwej plagi tatuaży, która w ostatnim czasie zalewa ulice polskich miast. Dziwnym trafem cała ta spóźniona moda z zachodu rozwija się niemal równolegle do rozwoju mediów społecznościowych, które dziś lansują trendy wśród młodzieży. Tatuaże stały się po prostu modne, noszą je gwiazdy, non stop widać je zwłaszcza na Instagramie czy Pintereście. A ponieważ z mediów tych korzystają głównie młode kobiety, które są szczególnie podatne na uleganie trendom i popadanie w kompleksy, nie powinno dziwić, że coraz trudniej spotkać dziewczynę bez choćby jednej modnej mandali czy innego górnolotnego cytatu na ciele. Jeśli tak dalej pójdzie, to za jakiś czas, by stać się osobą wielce „alternatywną”, będzie wystarczyło po prostu się nie tatuować.

Wbrew pozorom z mody na tatuaże i społecznej akceptacji dla tej formy „zdobienia” ciała płynie wiele korzyści. Dzięki tej modzie jesteśmy w stanie dowiedzieć się sporo na temat ludzi i otaczającej nas rzeczywistości, co nie byłoby tak łatwe do odkrycia, gdyby ludzie unikali tatuaży ze względu na niechęć społeczeństwa.

Wiele powszechnie dostępnych badań naukowych z zakresu psychiatrii i psychologii dowodzi, że istnieje wyraźna zależność pomiędzy zamiłowaniem do modyfikacji ciała a różnymi formami zachowań patologicznych. Możemy dowiedzieć się z nich, że posiadanie tatuażu jest skorelowane m. in. z rozwiązłością, impulsywnością, ryzykownymi zachowaniami seksualnymi, a nawet chorobami psychicznymi (np. osobowością typu borderline).

Do podobnych wniosków doszedłem sporo wcześniej, kierując się własną intuicją. Daleki jestem od powtarzania stereotypów o recydywistach czy patologii, ale u wszystkich znanych mi osób z tatuażami dostrzegam wiele cech wspólnych. Zazwyczaj bywają krótkowzroczne, lekkomyślne i mają problemy z niską samooceną. Tatuowanie się jest domeną osób, które chcą uchodzić za oryginalne. Widać to zwłaszcza w dużych miastach, gdzie pełno szarej masy, której bardzo zależy na tym, żeby się jakoś wyróżnić. Po co robić to osobowością czy talentem, skoro tatuaż to o wiele szybszy sposób? Zresztą opierać indywidualność na tym, że ktoś przy pomocy igły wprowadził nam trochę tuszu pod skórę? I wreszcie pytanie, czy ci instagramowi modnisie aby na pewno zdają sobie sprawę z tego, że dobrowolnie aplikują sobie do organizmu cząsteczki metali ciężkich (ołów, rtęć czy kadm), które poprzez węzły chłonne trafiają do krwioobiegu i mogą stanowić zagrożenie dla ich zdrowia? Ale co tam, lans jest…

Pamiętacie może dementorów z Harrego Pottera? Były to zakapturzone potwory, które zabierały wszelką radość od ludzi, koło których krążyły. Z tego względu używane były do pilnowania szczególnie groźnych więźniów, no bo zwyczajnie odechciewało im się uciekać ( i przy okazji żyć). Niestety skutkiem ubocznym długiego przebywania koło tego monstrum często było wariactwo. Na szczęście dementora można było odgonić magiczną materializacją pozytwnych wspomnień – Patronusem.
A gdzie jest mój Patronus, pytam? Gdzie? Hop, hop, patronusie! Potrzebuje cię! A nie, kurwa zapomniałem, czary nie istnieją. Zaraz, ale ten dementor chyba jest z tego świata. Coś tu nie gra… Chujnia i śrut.

Witajcie drodzy! Chciałabym podzielić się z wami czymś, co od dawna obserwuję, a co dopiero dzisiaj przekroczyło skalę mojego wkurwieniometra. No więc wkurwia mnie wszechobecne parcie na „hobby”. Wszyscy jak cię poznają, czy to w towarzystwie czy to na rozmowie kwalifikacyjnej, oczekują od ciebie, że oczarujesz ich swoją niebanalną pasją, o której będziesz pierdolić godzinami. A jak żadnych specjalnych zainteresowań nie masz, to jesteś nudziarz i prostak i ludzie cię skreślają. No fajnie, tylko to że masz jakieś hobby nie oznacza, że od razu jesteś duszą towarzystwa. Ja jak kogoś poznaję to w dupie mam to co robi na co dzień, bo ileż można słuchać czyichś przechwalań się, zwłaszcza w dziedzinie, która w ogóle cię nie interesuje. Tak dla informacji przyjmę, że ktoś robi profesjonalnie zdjęcia, ma swój garażowy zespół, czy dłubie sobie w drewnie. Przyjmę, zanotuję, nic więcej. Naprawdę są ciekawsze tematy do rozmowy niż pytanie się nawzajem co robisz w wolnym czasie do usranej śmierci. Rozumiem, że to jakiś punkt zaczepienia do początku rozmowy, ale bez kurwa przesady. Ja na przykład uważam się za człowieka bez wygórowanych zainteresować i dobrze mi z tym. W wolnym czasie po prostu odpoczywam. To że słucham muzyki, czytam książki, oglądam filmy, czy spaceruję/biegam uważam za normalne czynności, które większość z nas codziennie wykonuje. Nic ponadto ciekawego nie robię i naprawdę nie czuję, że muszę. A jak ktoś mnie pyta jakie mam hobby to chuj mnie jasny strzela, bo co mam mu odpowiedzieć? Nie każdy z nas urodził się tryskającym do życia optymistą, wulkanem energii, który cały czas próbuje czegoś nowego i stale się rozwija. Mi naprawdę wystarcza to, że jestem zdrowa, mam do kogo gębę otworzyć, wyjść na piwo czy kawę i przede wszystkim mieć święty spokój. Nie chodzę na crossfit, nie interesuję się modą, nie rzeźbię w lodzie, nie składam origami, bo po prostu nie mam na to najmniejszej ochoty. Mimo to nie uważam się za człowieka nudnego, bo moim skromnym zdaniem uważam, że da się ze mną pogadać, tylko że nie każdy niestety potrafi.
Znam wiele takich osób, które mają milion różnych zainteresowań, do naprawdę wielu rzeczy się nadają, a jak przychodzi co do czego, to w ich towarzystwie się zwyczajnie nudzę. Co jest dla mnie ważne u ludzi? Poczucie humoru, spoglądanie na świat z przymrużeniem oka, inteligencja. A to, że np. zajebiście grasz na klarnecie to tylko jakiś dodatek, który możesz fajnie wykorzystać albo nie.
Naprawdę ludzie. Nie dajcie sobie wmówić, że każdy człowiek musi mieć pasję. Bo bardzo prawdopodobne, że twoja pasja może być dla innych niezauważalna jak np. chęć pokoju na świecie albo święty spokój jak w moim przypadku. Nie każdy został stworzony do wielkich czynów. Bycie szarą masą też jest ok, o ile tylko akceptujesz ten stan i niczego więcej nie chcesz.

Zawsze jak myślę o tym skąd wziął się wszechświat, to łeb mi pęka. Zwykle poddaje się, gdy dochodzę do momentu, gdy trzeba ustalić jakiś początek, punkt zero. Powszechnie uznaje się teorię o Wielkim Wybuchu, w którym to materia z nieskończenie małego i gorącego punktu rozpoczęła swoją ekspansję, dając początek czasoprzestrzeni, która po dziś dzień się powiększa. Teoria ta nijak nie wyjaśnia jednak, skąd wziął się ten ultragęsty punkt początkowy i co zapoczątkowało jego gwałtowne rozszerzanie. Po części tłumaczy to teoria wielkiego kolapsu, wg której maksymalnie już rozszerzony wszechświat zacznie z powrotem kurczyć się do punktu początkowego, dając kolejny Wielki Wybuch. I tak w kółko. Nie wyjaśnia to jednak, skąd pierwotnie punkt ten się wziął. Można też założyć, że Wszechświat istniał od zawsze, ale to jest jeszcze trudniejsze do wyobrażenia. Jeżeli jest to dzieło świadome, to byt, który to stworzył, ma nas totalnie w dupie. Zakładam, że stworzenie uniwersum, w tym nas, implikuje jego dogłębną znajomość. Tyczy się to też wglądu w uczucia ludzkie. Umieszczając rasę ludzką na Ziemi, byłby doskonale świadomy, ile człowiek wycierpi. Część z Was powie, że bez poznania cierpienia nie można docenić szczęścia. Chuja tam prawda. Posiadając taką wszechwiedzę, mógłby stworzyć człowiekowi raj. Wnioski są raczej smutne:
1. Byt ma nas totalnie w dupie i – jeżeli nas ogląda – to zbytnio nie ingeruje, być może jesteśmy dla niego czymś na kształt dzikich cywilizacji w Amazonii, do których człowiek się nie zbliża.
2. Nie ma żadnego bytu, a człowiek jest wynikiem darwinowskiego uporządkowania entropii, powielającym swój sposób uporządkowania materii, który jest akurat najlepszy w danym środowisku. Poprzez dobór naturalny zyskał świadomość, która umożliwiła mu dalszą ekspansję swojej formy, ale narodziła pytań o sens Wszechświata. Ten mu nigdy nie odpowie, bo jest zimny, pusty i niemy.

Nie wiem czy może coś bardziej w moim życiu się zjebać bo ten rok jest dla mnie najgorszym w życiu. Wiem, że ludzie mają gorsze problemy, ale ja straciłam dwie osoby, które kocham. Dwa miesiące temu zmarł mój brat. Ostatnio mój chłopak dziwnie się zachowywał w stosunku do mnie. Zero uczuć, zero spotkań jakbym nie wiem co zrobiła chociaż nic nie zrobiłam bo za bardzo wchodziła mu do dupy. Aż przez to wszystko postanowiłam sprawdzić jego pocztę. Ja kurwa wszystko przeżywałam a on jeździł na dziwki. Zabawiał się z innymi dupami. Nie mogę w to wszystko uwierzyć jak można być takim człowiekiem bez uczuć gdzie drugi człowiek jest załamany nie jest w stanie żyć a ten na dziwki jeździ. Boże kochany, pomoż mi bo już nie daje rady….

Nigdy nie daję napiwków. Nie dlatego, że jestem sknerą. Po prostu ich nie rozumiem. Dlaczego mam dawać komuś za darmo pieniądze? Domyślam się, że za darmo, bo za usługę, już przecież zapłaciłem. Dlaczego więc mam jeszcze coś dopłacać? Ponoć w niektórych krajach jest to nawet wymagane. Niektórzy mówią, że tak trzeba, bo np. kelnerzy za mało zarabiają i właśnie po to są napiwki. Ale jak to? Ja mam im dawać swoje pieniądze, bo szef im za mało płaci za pracę, którą wykonują? Bez sensu. Dlaczego miałoby mnie to obchodzić, skoro to nie ja ich zatrudniam? Mam płacić dostawcy pizzy dodatkowo za to, że wykonuje swoją pracę? Ale ja nie jestem jego pracodawcą a za pizzę zapłaciłem. Mogę nawet zapłacić drożej jeśli będzie lepsza niż w innych pizzeriach. Czemu we wszystkich zawodach tego niema? Dlaczego nie płaci się napiwku pani w urzędzie, kasjerce w sklepie, listonoszowi? Mógłbym dawać im ten cholerny napiwek. Na prawdę nie jestem aż tak skąpy. Muszę tylko wiedzieć z jakiego powodu. I musi to być dobry powód.

Gdy trzeba podjąć jakieś działanie, ogarnia mnie paniczny strach.
Nie wiem co mam wtedy zrobić, po prostu mnie to przytłacza.
Nawet, żeby napisać ten wpis długo zbierałem się w sobie, bo kto by chciał czytać o takich problemach..
Nie wiem z czego to wynika, ale gdy muszę coś zrobić sam, bez konsultacji z kimkolwiek, to doznaję paraliżu i wycofuję się z tego co miałem zrobić.
Często marnuję szanse na lepsze życie, bo trafia się jakaś okazja niezłej pracy, czy poznania interesującej osoby, a ja zamiast wykorzystać to i coś zmienić w swoim życiu, to boję się, że nie dam rady.
Wmawiam sobie, że to nie dla mnie, że są lepsi, sprytniejsi, bardziej interesujący ludzie ode mnie.
Przykro mi jest najbardziej z tego powodu, iż zawodzę rodzinę, która cały czas pokłada we mnie nadzieje.
Mówią mi, że sobie poradzę, wszystko się ułoży.
Jakoś mi trudno w to uwierzyć po tylu porażkach jakich doznałem.
Jest powiedzenie, że kto nie ryzykuje ten nie pije szampana, ale ze strachem, który towarzyszy mi przy jakiejś najmniejszej próbie ryzyka, to ja nawet o tym nie myślę, że może być jakikolwiek „szampan”, czyli cokolwiek dobrego w moim życiu.
Z każdym dniem tracę nadzieje na lepszy byt.
Mam już momenty, że gdy się budzę rano, zastanawiam się czy warto w ogóle coś zrobić tego dnia, bo i tak przecież sobie nie poradzę przez strach, który mnie ogarnia.
Totalna porażka..

Witam wszystkich bardzo serdecznie! Dzisiaj chciałbym opowiedzieć wam o pewnej wkurwiającej sytuacji, która napotkała mnie w pizzerii. A mianowicie, poszedłem dzisiaj sobie do pizzerii, bo miałem ochotę na pizzę. No, więc usiadłem sobie przy stole i zamówiłem pizzę. Kiedy już obsługa przyniosła mi tę pizzę, obok mojego stolika usiadła jakaś matka z dwoma bachorami. I tu wszystko się zaczyna. Te dwa bachory zaczęły krzyczeć na całą pizzerię, jakby je ze skóry obdzierali. Podleciała do nich osa, a one z powodu jednego głupiego owada zaczęły się wydzierać wniebogłosy. Myślicie, że to koniec? Otóż, nie. To, co się działo do tamtej pory, to jeszcze pół biedy tego, co później się wydarzyło. W pewnym momencie matka tych bachorów zdjęła jednemu z nich pieluszkę, wzięła mokrą chusteczkę i zaczęła nią wycierać jego obsrane dupsko. A ja, siedząc na przeciwko, musiałem się temu wszystkiemu przyglądać, jedząc w tym czasie pizzę. Na prawdę, bardzo mi się wtedy apetyt poprawił, nie ma co. Skandal, mówię wam, skandal. Ja na miejscu właściciela tej pizzerii wprowadził bym całkowity zakaz wpuszczania małych bachorów. Pozdrawiam i życzę miłego dnia wszystkim, którzy to czytają.