Szkoła, praca, ulica, parki, środki transportu publicznego – wszędzie pełno patologicznego chamstwa. Wyzwiska, obelgi, darcie ryja. Jak nie podpici żule, to znowu gówniaki szkolne, jak nie gówniaki, to bachory, jak nie bachory, to ich zjebani rodzice, do których nie trafia, że może nie każdy ma ochotę słuchać tych wrzasków. Zjeby w dresach zwracające się do kobiety per „kurwo”; baby dosrywające innym babom, że nie maja chłopa, albo, że są za grube/chude; przełożeni traktujący pracownika jak gówno. Ludzie w metrze prący przed siebie jak szczury, rozpychający się łokciami i depczący innym po odciskach (oczywiście, żadnego „przepraszam”) albo drący się do telefonu, jakby z głuchym gadali.
A najgorsze, że tym chamstwem się zarażam i wyżywam się czasem na domownikach. Nie chcę tego, ale mi się zdarza. Godzinami pomstuję i wylewam z siebie morze wulgaryzmów w ścianę bo jej tylko tak naprawdę mogę się wyżalić. Od rodziny usłyszę tylko „inni maja gorzej i jakoś sobie radzą, a ty nie ogarniasz podstawowych rzeczy” i tym podobne gówno racje wpędzające mnie w pozycję nieudacznika.
A co mnie, kurwa, obchodzą ci inni??? Ja mam tylko jedno życie i wieczorem, po całym dniu tyrania oczekuję odrobiny empatii, a nie pierdolenia o wspaniałych innych, którzy zawsze sobie radzą (ciekawe, czy faktycznie tacy są życiowo zaradni). I żeby nie było – nie chcę tu pocieszania ani żadnych rad typu: „wyprowadź się/rozwiedź się/zmień pracę”, etc. Chcę tylko się wyżalić inaczej, niż napierdalając ciągle w ścianę. I tak treść większości odpowiedzi (jeśli moja chujnia zostanie w ogóle opublikowana) potwierdzi tylko moc tej zarazy gorszej niż covid…
Chamstwo i gówno filozofia
2023-02-27 10:0212
7