Irytują mnie ludzie tzw. religijni, którzy na wszystko mają odpowiedź.
Jednak nie zdają sobie oni sprawy z tego, że to są jedynie odpowiedzi teoretycznie prawdziwe.
W rzeczywistości, gdy by przyszło im zweryfikować te ich głupoty (tak jak mi) to szybko wrócił by im rozum (tak jak mi kurwa wrócił) !
Sorry, ale kurwa jak byłem bezdomny prawie w ogóle tego nie doświadczyłem.
No chyba, że liczymy poniewierkę na obczyźnie (wśród tzw. krewnych) i obiecanki-cacanki nigdy nie zrealizowane?
Ja w to nie wierzę.
Nie mam ku temu ani powodów ani podstaw, by wierzyć w to; a mam marnować jedynie czas?!
Wszystko dotychczas co osiągnąłem, i jestem w stanie nadal osiągać to wynik mojej pracy finansowej, ale i pracy nad sobą (np. samodyscyplina).
Po co więc mi modlitwa?
Może i wie,
ale co z tego skoro człowiek sam sobie kurwa i tak musi na wszystko zapracować!
Żadne modły nie pomogą, jeśli człowiek sam sobie nie pomoże!
Sorki, że tyle postów o religii, ale do 3 dni zamierzam definitywnie podjąć decyzję o tym czy wierzę czy nie wierzę w Boga.
Czekałem na jedną bzdurę aż 5 lat, i nie było to „czekanie”, lecz to było „działanie i czekania równocześnie”
robiłem wszystko co mogłem, a nawet i więcej niż wszystko, poświęcałem się nad życie rok w rok;
i jeśli się znowu to nie wydarzy…
To sorry katole, ale boga nie ma.
„Nie mam nic, ani przyjaciół, ani rodziny, ani pieniędzy, ani czasu dla siebie, tylko ciężką pracę. Modlę się szczerze, żeby Bóg choć trochę odmienił moje życie, ja się staram, ale mnie nic z tego nie wychodzi. Trwa to już długo, tracę nadzieję, że modlitwa ma sens. Kiedy Bóg mnie wysłucha?”
Pomijając Gramarniziego i chłopa od chłe chłe chłe, a nawet tego ryżojada;
ludzie przeważnie odpowiadając na pytanie lub kwestię sporną odpowiadają sposobem, który nie jest odpowiedzą na zadanie pytanie; lecz dla mnie jest to obejście pytania po to, by przedstawić swoje błędne racje wobec postawionego pytania – to dla mnie taka inna forma pytania retorycznego, lecz w formie twierdzącej/odpowiadającej.
Wówczas ten kto zadał pytanie musi zadać ponownie to samo pytanie… bo nie uzyskał odpowiedzi na temat.
Nazwijmy to szkołą.
Szkołą życia.
Jedna szkoła twierdzi, że modlitwy pomogą rozwiązywać problemy, i że modlitwy wystarczą.
Druga szkoła twierdzi, że modlitwy same nie wystarczą, lecz trzeba jeszcze samemu coś zrobić…
A moja szkoła życia udowodniła mi, że jeśli coś chce mieć muszę sam sobie to wypracować (i to najczęściej finansowo).
Dajcie znać w komentarzach, która szkoła życia jest najlepszą = właściwą.
Ja twierdzę, że moja szkoła życia, bo po co mam się modlić skoro i tak sam wszystko muszę zrobić i sam muszę wymyślić jak to zrobić?
Na modlitwie też przychodzą myśli człowiekowi, ale ja nie wierzę, że są to „boskie” myśli, lecz po prostu wierzę, że modlący człowiek podczas modlitwy skupił się na swoich problemach, i dlatego znalazł rozwiązanie.
Mi wystarczy wyłącznie cisza, żeby się skupić i znaleźć adekwatne rozwiązanie dla moich problemów – to moja szkoła życia!
Módl się do końca!
Nie wiesz kiedy Bóg cię wysłucha!
Może jutro a może za rok a może za 10 lat.
Ludzie wierzą w ten ciemnogród, a księża zbierają więcej kasy do kapsy.
Im dłużej będzie człowiek wierzył w te wierutne bzdury, tym dłużej będzie chodził do kościoła, czyli tym więcej będzie płacić na księży, którzy się śmieją z naiwniaków.
Modlitwa nie pomaga.
Koniec kropka.
W grze pt. Spore bardzo wkurwiają mnie te rzeczy:
1. Planety do wyboru – irytuje mnie to, że rzadko kiedy można wybrać moją ulubioną planetę, zarówno pod względem wyglądu jak i lokalizacji w galaktyce. Wiele razy muszę resetować grę, usuwając pewne pliki, aby w końcu była możliwość mojego wymarzonego wyboru planety.
2. Głupie bugi (błędy) – chodzi mi o to, że czasem jak użyję narzędzia terraformowania w fazie kosmosu to nagle przybywa lub ubywa dużo wody.
Na koniec dodam jeszcze że pokonanie Groksów jest możliwe, ale zajmuje mnóstwo czasu – kiedyś to zrobiłem.
