Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Dlaczego za to, że urodziłem się w biednej rodzinie z ojcem alkoholikiem muszę otrzymać za karę 15 lat, żeby wyrównać swój poziom życia do tych, którzy urodzili się w normalnych domach, gdzie rodzice normalnie pracowali? Nic złego nie zrobiłem, a muszę płacić nie za swoje błędy. 15 lat pracy, żeby moje finanse dorówywanały poziomowi życia zwykłego 18 latka ze zwykłego domu :(.

Wstyd nawet kogoś do domu zaprosić do wynajętego rozjebanego pokoju.

Wstydzę się tej jebanej biedy, chciałbym mieć dziewczynę, samochód to co mają normalni ludzie, jestem zwykłym śmieciem. W wieku 28 lat, oszczędzone 20 tyś. Co ja za to kupię? Nigdy nie miałem większych oszczędności :(.

Nic mnie w tym kraju tak nie wkurwia jak brak uważania na innych ludzi. Nikt na nikogo nie zwraca uwagi, wszyscy są jebanymi świętymi krowami, ba, każdy jebaniec zachowuje się jakby był królem życia:
– wychodzisz z tramwaju, wszystkie stare baby i cała reszta musi się wjebać nim ty wyjdziesz, albo jeszcze lepiej jebane ancymony stoją w drzwiach i nie dadzą ci wyjść
– idziesz do sklepu, każdy napierdala tymi koszykami, a jak stoisz przy kasie to musi stać za tobą i albo szturchać cię swoimi zakupami, albo wyłożyć na 0,5 cm wolnej taśmy swoje zakupy, bo ta jebana zupka chińska waży 10kg
– jedziesz rowerem – każdy ma w piździe, że to ścieżka rowerowa, każdy ma w piździe, że jedziesz szybko i możesz naprawdę zrobić mu krzywdę, nieee oni nie muszą uważać, tylko ty masz uważać na królów i królowe
I tak cały dzień z ludźmi, którzy na nic nie zwracają uwagi. I jak w tym kraju ma być kurwa dobrze?

Jestem 36-letnim stulejarzem-przegrywem i raptem kilka razy w życiu jakaś loszka zwróciła na mnie uwagę. Przeważnie jest tak, że jak patrzę na jakąś, to w odpowiedzi dostaję pogardliwe spojrzenie mówiące „jak w ogóle śmiesz się na mnie gapić, ty śmieciu”.
A dzisiaj w autobusie dłuższą chwilę patrzyła na mnie na oko 20-letnia loszka z ładną buzią i soczystą cipką. Zauważyłem i też się spojrzałem więc spuściła wzrok. Kontaktu nie nawiązała, ale nie przeszkadzało jej, że patrzę na nią. Nawet odsłaniała szyję i dekolt. Ot, takie stulejarskie wynurzenia starego prawika, który już od kilku lat nie myśli o podrywaniu. Ale jednak to miłe, że jakiejś, i to tak młodej kobiecie nie przeszkadzało, że mi się podoba. No i patrzyła się na mnie. Aż trudno uwierzyć.
Ktoś tu kiedyś napisał, że każda kobieta ma w swoim życiu taki okres, że pójdzie z każdym, który odważy się ją poderwać i dlatego dużo ruchają np. kierowcy autobusów, bo mają dużo kontaktu z ludźmi. Coś w tym jest.

Żyjemy w ciekawych czasach, w których tradycyjne role odwracają się. My (mam tu na myśli ludzi w wieku średnim) jeszcze tkwimy w starym systemie, w którym kobieta pełniła rolę matki, żony i kochanki, a mężczyzna utrzymywał rodzinę i w sumie mógł być, kim chciał. Obecnie męskość przeżywa kryzys. To kobieta dyktuje warunki, bo nikt jej już na siłę za pierwszego lepszego sąsiada ze wsi nie chce wydać za mąż. Dzięki internetowi, instagramowi , facebookowi jest podziwiana (po to są selfie) i hołubiona przez spore męskie grono w komentarzach pod postem. Może przebierać jak w ulęgałkach. Wymagania stawiane facetom podniosły się i „ rolnik naprawdę szuka żony”. Problem w tym, że panna często nie umie dokonać właściwego wyboru. Wiele dziewczyn patrzy ciągle bardziej na portfel niż osobowość. Dlatego tak wiele rozwodów i w sumie coraz mniej ślubów. Ale być może w perspektywie czasu wpłynie to na ich jakość, bo te, które będą zawierane, będą bardziej przemyślane. Jest jeszcze inna kwestia, wynikająca z powyższych dywagacji. Kult singla- celebryty (ala Ally Mc Beal). Wiele kobiet myśli „a po co mi mąż”? Mając dobrą pracę, mogą skupić się na karierze i rozwijaniu swoich pasji i osobowości. Nie żyją pod dyktando męża czy dzieci, mogą zadbać o wygląd, być fit, a jeśli kobieta zechce partnera na imprezę, wystarczy, że otworzy dowolny portal dla singli, gdzie faceci z chęcią zapłacą jej za partnerowanie na ślubie czy sylwestrze. A teraz najlepsze: Kościół i PIS stwierdziły, że trzeba temu przeciwdziałać, i przywrócić stary system najgorszymi możliwymi metodami: 500+. Czyli więcej dzieci, więcej chrztów, więcej podatników i taniej siły roboczej. Dziś Ukraińcy, ale za kilkanaście lat wrócą zawodówki, bo gdy tylko dzieci z wielodzietnych rodzin osiągną dojrzałość, wylądują na bruku i będą imać się byle jakich zajęć. Po prostu przestaną przynosić dochód rodzicom, których nie będzie stać na posłanie na studia każdego dziecka. Innymi słowy, głupie społeczeństwo łatwiej kontrolować, nie patrzy rządzącym na ręce, ma mniejsze wymagania co do życia. Jak już pisałem na początku, żyjemy w ciekawych czasach, a co one przyniosą, zobaczymy, boję się tylko, że nic dobrego.

Swego czasu przeczytałem tekst jakiegoś mądrego lekarza, który ze swadą nawoływał do codziennej aktywności fizycznej. Jako główny benefit tejże obiecywał wydłużenie życia. Podał przykład. Godzina intensywnego ruchu dziennie od 15 do 65 roku życia zapewnia – statystycznie – dwa lata dłuższe życie. Super. Tracisz dwa lata życia w młodości oraz wieku dojrzałego aby w zamian dostać dwa lata starości na nędznej rencie od boga ZUSa. Gońcie się! 😉

Po długich analizach i przemyśleniach wyselekcjonowałem jedyną słuszną drogę kariery w naszym kraju absurdu. Nie opłaca się rąbać na etacie u wyzyskiwacza, albo otwierać własnej działalności, bo przy obecnych regulacjach skarbówka młodego przedsiębiorcę zostawi jako spułkaną i wyżetą szmatę, zniszczy karami, zleceniami od konkurencyjnego starszego monopolisty, a przy próbie ucieczki dowali exit taxem. To teraz usiądźmy w zadumie i zastanówmy się kto ma najlepiej. Okaże się, że najlepiej mają się u nas kasty urzędnicze, zarządy spółek państwowych, które nic nie zrobiły, jak ta spółka od elektrowni atomowej, która przytuliła już bodaj 440 mln i nadal nie wiadomo po co w ogóle jest, kasty kościelne, fundacje, których zarząd dodaje 5 tweetów rocznie i to wszystko co robi, ubecja, samorządy. Wszystko to to jest skorumpowane, pierdzi w stołek i pierze kasę na inwestycjach. Np. samorządy na inwestycjach lokalnych. Postawią ławeczkę, wiatę przystankową w Kielcach, patyki z feromonami na psy we Wrocławiu, basen miejski, park i 1/3 kasy pójdzie na inwestycję a reszta do kieszeni odpowiednich osób. Nikt was za coś takiego nie potępi. U nas jest taka kultura, że to cwaniactwo i kombinatorstwo jest aprobowane, nawet podziwiane. Dlatego po co się produkować? Uczyć? Wypruwać sobie żyły gdzieś u prywaciarza, żeby awansować, albo otwierać własną działalność i oprócz organizacji lokalów, kadry pracowniczej, sprzedaży, marketingu, dostaw, sieci to trzeba użerać się z całą biurokracją. A tak to nie musicie nic robić i nic specjalnego potrafić, ani być specjalnie lotni, jest to nawet niewskazane, bo lepiej zagracie głupka, jak przypałęta się jakiś dziennikarzyna i zacznie niewygodnie wypytywać o wypraną kasę. Także to jest droga kariery i dojścia do czegoś w życiu w Polsce. Zakręćcie się dobrze, walnijcie procenty z kim trzeba i nie będziecie martwić się ani o kasę, ani o byt, ani przepracowywać. Inni frajerzy będą na was łożyć w postaci podatków. Na pewno znajdzie się dla was jakaś wygodną posadka, a jak zabraknie to otworzą nową spółkę, tyracze na taśmie i uczciwi przedsiębiorcy najwyżej zdwoją wysiłki, żeby zapłacić kolejną daninę, aby wam było dobrze. Potem emerytura w wieku 50 lat, kamienica w cenie mieszkania, albo cynk o spekulacji giełdowej i jesteście ustawieni. Dopóki są frajerzy, żeby na to rypać nie ma się czym martwić.

O co chodzi z tym polskim „szacunkiem do starszych”. Szacunek to szacunek, oznacza że kogoś szanujesz. Te polskie zjeby uważają natomiast, że oznacza to że oni mogą powiedzieć i zrobić wszystko, Ty nic. Ty masz im mówić dzień dobry będąc sąsiadem, oni mogą co najwyżej odpowiedzieć. Mogą publicznie, bez żadnego przypału, podchodzić do Ciebie i Cię strofować, że „nie sprzątasz po psie” – choć sprzątasz, ale stary skurwiel nie odróżnia jedynki od dwójki. Mówią, że mogą wydawać Ci rozkazy i polecenia, bo Ty masz 30+ lat a oni 50-60. Ty masz mówić do nich „proszę pana”, oni mówią „na Ty”. Dodatkowo wiedząc, że zarabiasz 10-15 razy (to fakt) tyle co te sfrustrowane stare PRLowskie zjeby, masz ochotę odwinąć każdemu przemądrzałemu staremu pojebowi. Gdzie szacunek dla mnie do kurwy nędzy?

Mam 31 lat i nie mam znajomych. Dosłownie nikt spoza mojej najbliższej rodziny mnie nie zna. Nie mam z kim porozmawiać. Zawsze byłam cicha i nieśmiała. Pochodzę z biednej rodziny i dlatego w szkole byłam wyśmiewanym popychadłem. Każda próba obrony własnego zdania kończyła się dla mnie źle bo nawet nauczyciele traktowali mnie jak dziecko gorszego sortu. Jako nastolatka w nowej szkole starałam się dopasować do innych ale i tak szybko zostałam sama, bo nie miałam fajnych ubrań, telefonu i nie chodziłam na imprezy. Często przychodziło mi do głowy, że powinnam ze sobą skończyć ale jakoś to przecierpiałam i żyję dalej. Tylko kurwa po co? Każda styczność z innymi ludźmi jest dla mnie koszmarem. Nie potrafię rozmawiać, zaprzyjaźnić się, zaufać, mieć własnego zdania, bronić się, bo życie mnie nauczyło, że mam siedzieć cicho, bać się wszystkich i przyznawać innym rację. Od 10 lat praktycznie nie wychodzę z domu chyba, że muszę coś ważnego załatwić albo zrobić zakupy. Nie byłam nigdy w związku, bo jako dziecko byłam molestowana i teraz jak ktoś próbuje się do mnie zbliżyć to odbieram to jako atak i wpadam w panikę. Odizolowałam się od społeczeństwa, gniję w swoim pokoju i robię pojebane rzeczy żeby tylko poczuć się mniej samotnie np. całymi godzinami wyobrażam sobie rozmowy i sytuacje w których ktoś jest mną zainteresowany albo przytulam poduszkę i udaję, że to moje dziecko, bo wiem, że nigdy nie będę mieć dzieci ale marzę żeby mieć. Wiem, że to nie jest normalne i chyba sobie wyhodowałam jakąś chorobę psychiczną ale nie wiem jak sobie poradzić inaczej. Zjada mnie samotność. Najgorsze jest to, że nawet jak ktoś pyta dlaczego siedzę w domu, dlaczego nie mam męża i dzieci, dlaczego nie wyjadę gdzieś do pracy, to nie mogę im tego wyjaśnić, bo dla nich wszystko jest proste i mają na wszystko odpowiedź i z dupy wzięte rady. Zawsze słyszę to samo:”trzeba się przełamać i wyjść do ludzi, bez ludzi sobie nie poradzisz. Kiedyś zostaniesz sama i co zrobisz? Kto ci pomoże?”. Nie wiem kurwa… Pewnie zdechnę sama w mękach, tak samo jak żyłam.

Zacni i drodzy memu sercu pipuńcie i chujanie. Napiszę dziś o drugim wzorcu reklamowego tatusia. Ten pierwszy (szukaj kilkadziesiąt chujni wcześniej) był supermanem na paracetamolu, którem taki Tanos mógłby co najwyżej slipy prasować. Drugi jest jego przeciwieństwem. Chudy, zabiedzony, ubrany jak dwunastoletnia męska ofiara nadopiekuńczej matki czekająca na wizytę cioci z Ameryki kiedyś w zapyziałych latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, gdzieś w jakimś brudnym, peerelowskim miasteczku – czyli w odprasowanych na kancik spodniach, w zapiętej pod szyją koszuli i zgniłozielonym sweterku w serek. Łazi to, a raczej snuje się w otoczeniu domowym, bez celu, jak otumaniony dormicum pacjent czekający na wycięcie woreczka żółciowego. Oczy ma tępe i durne jak te u królika. Kto spędził choćby pół godziny w towarzystwie tych głupich stworzeń ten z pewnością wie o co mi chodzi. Tatuś to skończona ofiara swoich dzieci (wobec widocznej i chorej pierdołowatości faceta można mieć poważne wątpliwości co do jego ojcostwa). Radosna progenitura ma go za nic i robi mu psikusy, które w skrajnym przypadku mogą prowadzić do śmierci lub kalectwa. Dolewają wybielacz do kawy, palą ognisko w salonie, przecinają przewody hamulcowe w aucie albo tylko rzygają, srają na niego lub rzucają butami czy też domowym kotem. Facet jest przy tym spokojny jak ofiara lobotomii , wszystkie te szykany bierze na klatę ze stoickim spokojem zasługującym na medal od wesołego Andrzejka z Krakowa. Koniec każdej reklamy z tatusiem pierdołą kończy się pojawieniem superwoman – mamusi bachorów z piekła rodem, żony pierdoły. Ta w mgnieniu oka ratuje świat tatusia -fafleśniaka-siajtawca-przyczłapa piorąc mu obrzygany sweterek, dając filiżankę jakiejś gównianej kawy, lub w przypływie miłości nawet miskę mleka z płatkami kukurydzianymi tudzież kawałek mrożonej pizzy (podobno ze słonecznej Italii). Wdzięczny patałach o durnych oczętach tępego królika waży się czasem pocałować partnerkę w policzek, której twarz wyraża jedno słowo: „idiota!”.

Panowie, chujnia i śrut!

Od dwóch lat zawzięcie trenuję. Schudłam prawie 20kg. Moje ciało wygląda zajebiście jak nigdy dotąd. Myślałam, że utrata kilogramów zmieni moje życie i przede wszystkim podniesie mi samoocenę, która zawsze była poniżej dna, a tu chuj… dalej uważam, że jestem beznadziejna. Już jako dziecko byłam nazywana grubasem i to nie tylko przez inne dzieci ale też przez dorosłych i członków rodziny. Zawsze gdy patrzę w lustro pierwsze co przychodzi mi do głowy to jedno jebane słowo „grubas”. Każdy mnie chwali za upór i mówi, że ładnie wyglądam, a ja się czuje jakby ze mnie szydzili. Nigdy nie dostawałam komplementów i najwyraźniej nie umiem ich przyjmować. Chuj mi po tym, że dobrze wyglądam jak w głowie i tak mam wszystko pojebane. Cały ten wysiłek był tylko po to żeby dalej czuć się jak gówno? Gdzie tu kurwa sprawiedliwość?