Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Otóż napiszę wam jak to chciałem kupić sobie auto, pojechałem do komisu po swoje wymarzone auto, BMW E46 z gazem, autko kurwa mać poezja, fajnie i wogole, handlarz mówił panie nie ma takich aut jak to, tu pod bramą się kolejki ustawiają, w sumie nikogo nie było ale chuj może ich odstraszył. Wszystko super, zaczynamy oglądać, ja napalony jak łysy z brazzers, mam odłożone na niego 10 tysi bo tyle kosztuje, handlarz podjarany jak Sandra na Woodstocku, zadowolony otwieram to auto, a w środku śmierdzi gównem, myślałem że pawia puszczę, lecz nie puściłem ale kolega odszedł na bok że niby do dziewczyny musi zadzwonić. Kto sra wogole w BMW? Jebało jak w kiblu, ale dawaj oglądamy dalej, odpaliliśmy silnik który mial najechanie (uczciwe) 199 tysięcy. Ja pierdole chodził jak zetor na mrozie -20, a chłop z komisu mówi panie ten to ładnie napierdala jeden z tych najlepszych, kurwa najlepszy silnik na świecie, pomyślałem chyba masz najebane cymbale pod kopułą. Gaz a chodził jak diesel. Za chwilę patrzę a od tych drgań to wszystko chodziło jak w starym dostawczaku. Plomby mi z zębów o mało nie wypadły. Opony łyse jak slick w formule 1 ale gościu mówi że nie ma kurwa lepszych, jebany specjalista od wulkanizacji. Wogole to nie chce mi się opisywać wszystkich usterek, a było ich dużo, ale jak gość przygazował i zobaczyłem te chmury niebieskiego dymu to jedno co miałem w głowie to spierdalać stamtąd. Oczywiście piździelec się upierał że to BMW i musi dymić bo ten typ tak ma? Moim zadaniem to ten typ ale sra do tego auta i dlatego wali gównem. Zostawiłem tego buca chociaż opuścił pińcset i wielce był stratny jebany kupił pewnie za 4000 tysie to ciulostwo i musi zarobić żeby wykarmić swoja pizdę i jej gówniarza z pierwszego związku który trwał 7 godzin. Na koniec przestroga, takie matoły czekają tylko na waszą naiwność, nie dajcie się i długo szukajcie auta, poczytajcie poradniki, nie bądźcie w gorącej wodzie kąpani i miejcie w dupie opowiastki handlarzy, pozdro

Witam wszystkich. Nie czuję się polakiem ani patriotą. Raczej czuję obciach wobec losowego miejsca na świecie w którym się urodziłem. Ostatnio miałem rozmowę kwalifikacyjną odnośnie pracy w magazynie. Powiedziałem, że czuję się obywatelem USA, czasem UK – generalnie miejscówki pod wieloma względami lepsze niż cebulandia z pedofilskim kościołem i papieżem polokiem, który podpisał się pod Crimen solicitationis. Życzę sobie aby mój pracodawca miał wykształcenie wyższe, znał biegle dwa języki (nie tylko w swoich butach) i płacił mi w dolarach amerykańskich, funtach, ewentualnie euro też może być, taką stawkę jaką zarabia się za granicą. I wiecie co? Obraził się. Pracy nie dostałem.

Generalnie jestem zły, więc mogę pisać chaotycznie ale wk* mnie moja dziewczyna. Od miesiąca boli ją dupa, że jesteśmy ze sobą 2,5 roku a ona jeszcze nie dostała pierścionka. No kur…Nie ważne czy jestem zajęty, pracuje, uczę się czy też śpię moją skrzynkę odbiorczą zalewa 10GB zdjęć pierścionków, które jej się podobają. Oczywiście ona mi je wysyła notorycznie. Ja już tym rzygam generalnie. Ledwo starcza mi na przeżycie do końca miesiąca a wielmożna ekscelencja życzy sobie pierścionki od 5tys wzwyż. Oczywiście z białego złota bo przecież zwykłe srebro to siara. Nie rozumiem tego ciśnienia z tymi pierścionkami zamiast których można by wyremontować mieszkanie czy kupić samochód. To tylko kawałek gówna ma palcu. To niczego nie zmienia. Jeśli masz celluit i żresz po nocach czekoladę a Twój facet trzepie sobie kapucyna gdy Ty śpisz, to ten mały gówniany pierdolnik nie zmieni waszego życia. To tylko gówniany SYMBOL. Coś jak ząb pod poduszką albo słonik z podniesioną trąbą w kieszeni. Mamy 21 wiek a ludzie nadal wierzą w cudowną moc takich pierdół.

Co mnie najbardziej wkurwia (tak, będzie soczyście)? Lewe zwolnienia lekarskie u współpracowników. Pracuję w dużej korporacji w Warszawie, poważna instytucja, nie płacą źle, więc ludzie powinni traktować swoją pracę i kolegów z zespołu również poważnie. Ale tak, kurwa, nie jest. Ludzie nagminnie biorą L4 i lawirują. Najczęściej oczywiście na dzieci, a jakże! „Zostaję w domu, mała ma katar”, „ma stan podgorączkowy, idę z nią do lekarza”, „mały źle spał, coś jest nie tak, idziemy do przychodni”, „no dziecko leci mi z rąk, muszę brać opiekę” – itd. itp. I tak tydzień w tydzień ktoś „ma nagłą sytuację”, a uczciwi ludzie, którzy mają to nieszczęście, że nie mają bachora na utrzymaniu zapierdalają praktycznie połowę roku na dwóch etatach!!! Nie macie, kurwa, wstydu! Jak byłem mały, ja i moje rodzeństwo, nie chorowaliśmy tyle. Jak ktoś w szkole zachorował, to może była jedna lub dwie osoby na całą klasę w ciągu całego sezonu grypowego. Więc albo jest to roztkliwianie się nad swoim bachorem ponad miarę (co i tak przyniesie opłakane skutki – i dobrze) albo wyrachowane robienie innych w chuja i żerowanie na swoim pracodawcy, współpracownikach i społeczeństwie, bo za zwolnienia tych lewusów płacimy my wszyscy. Jako dziecko leżałem krótko w szpitalu zakaźnym, ale nawet wtedy rodzice, ciężko pracujący, nie brali zwolnienia na opiekę, bo byłem pod opieką lekarzy, bo mieli, kurwa, chociaż odrobinę wstydu, którego wam brakuje. Dlaczego tego, kurwa, nikt nie kontroluje? Gdzie jest, kurwa, ZUS? Po kontroli, w razie potwierdzenia podejrzeń, takie cwaniaczki powinny być dyscyplinarnie zwalniane, a szansę na następną robotę mieć jedynie u Janusza Biznesu. I dymać was wtedy! Nie szanujecie swojej pracy, pracy innych ludzi, ich zdrowia i ich czasu – to tylko na to zasługujecie. Nic więcej! Uczciwy człowiek ma skrupuły brać zwolnienie nawet wtedy, gdy jest poważnie chory, z gorączką (bo w pracy będzie innym ciężko – no ale jak nie dam rady, to nie dam rady), ale wy tego nadużywacie – i doskonale o tym wiecie. Miejcie choć trochę, kurwa, wstydu!

Hej. Moja chujnia może nie będzie zbyt odbiegającą od reszty, ale cóż. Po to jest ta strona by się wyżalić.
Czuję ogromną pustkę. W sumie nie wiem czy to dobre określenie, ale nic innego mi nie przychodzi teraz do głowy.
Rano człowiek wstaje, idzie od pracy która 1. Jest wkurwiajaca 2. Nie chce się pracować., Wracasz do domu i chuj. Uprzedzam co poniektorych- nie zmienię pracy bo w sumie wydaje mi się że nieźle zarabiam a nikt mi więcej nie zapłaci.
Nic mi się nie chce. Wszystko mnie po prostu wkurwia. Ostatnio nawet zrobiłem sobie wycieczkę i msyalelm że mi to w czymś pomoże, ale okazało się że wydałem kasę na marne bo czułem się jeszcze gorzej. Czułem się samotnie i zastanawiałem się nad swoim życiem. Nic mi to nie dało.
W ogóle to wszystko mi się szybko nudzi. I rozmowa z ludźmi, spotkania z nimi, robienie czegokolwiek. Jak tylko się np. z kimś spotkam to zaraz mam ochotę iść do domu… Jak gdzieś pojade to to samo. Najlepiej wychodzi mi siedzenie z nosem w telefonie. Miałem w swym życiu ciekawe zajęcie ale z przyczyn ode mnie niezależnych musiałem przerwać. Czy ktoś też odczuwa taką beznadzieję? Jak sobie z tym poradzić? Myślę że to depresja, ale coz, nawet nikomu z bliskich nie mogę okręgi powiedzieć bo zaraz gadają, że wymyślam… A chuj z tym wszystkim. Mam dosyć.

Ja pierdolę. Nosz kurwa jego jebana mać. Moje życie jest do dupy. Codziennie tylko to samo: dom, szkoła, dom. A jak już wrócę do domu to chodzę w kółko po pokoju jak pojebana, gapię się w sufit albo idę spać. Wogóle się nie uczę, a jakimś cudem mam dobre oceny w 2 klasie liceum. Ale na chuj mi te oceny, skoro nawet nie potrafię się nimi cieszyć? Bo cały czas nie mam na nic siły, cały czas czuję jebany niepokój, smutek i pustkę. I tak jest od 3 lat, nawet nie wiem czemu. Od 3 lat nie odczuwam żadnej radości ani satysfakcji, nic mnie nie obchodzi. Niby mam jakieś zainteresowania, ale na co mi one, skoro nie mam nawet siły ich rozwijać? Kupiłam gitarę – leży w kącie już drugi rok, bo nie mam siły się wziąć za naukę. Chciałam nauczyć się hiszpańskiego – nie mogłam się skoncentrować, bo cały czas myślałam o jakichś pojebaństwach. Cały czas przeglądam jakieś jebane cytaty o motywacji, które owszem, dają mi kopa w dupę, ale tylko na 1 dzień. Postanawiam wtedy, że zaczynam życie na nowo. I co? Kurwa, wstaję rano, zakładam skarpetkę na odwrót i dostaję takiego ataku płaczu jak jeszcze nigdy w życiu. Kładę się do łóżka i nie idę do szkoły, bo przez tą jebaną skarpetkę mam zjebany cały dzień. I tak jest codziennie, a najgorsze jest to, że nie mam siły aby cokolwiek z tym zrobić. Zastanawiam się, czy aby na pewno jestem zdrowa, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Zdaję sobie sprawę z tego, że moje zachowanie jest dziwne, ale nie potrafię nic z tym zrobić. Taka moja chujnia.

Wlurwia mnie to ,że żyjemy. Czasach gdzie wszystko jest nagrywane rejestrowane a i tak gowno można zrobić . Wlurwia mnie brak ogłady u ludzi, brak szacunku i roszczeniowość , wszystkim się kurwa za darmo wszystko należy , każdy myśli ze jest najmądrzejszy, najważniejszy i wszystko mu wolno , wkurwia mnie ze większość ludzi jest przekonana o swojej wyjątkowości i wyżej dupę ma niż sra, wlurwia mnie żałosna bezczelność u idiotów . Pracowałam na infolini firmy x i jestem przerażona jak ludzie potrafią się zachować w stosunku do drugiego człowieka , bez powodu można kogoś zwyzywać , wjechać na ambicje , zniszczyć , wykończyć psychicznie . Co to za czasu ze wszystkim się wchodzi w dupę i ty za 2000 tys czyli jakby ktoś ci szmata dał w twarz musisz znosić takich ludzi , zadozwni taki idiota głupio mądry i zaczyna się znęcać nad tobą , wszystko jest nagrywane jak ludziom nie wstyd !!!! Tak się wyzywać , tak sobie pozwalać , w ogóle jakim trzeba być podłym człowiekiem żeby drugiemu tak zniszczyć w 5 min wszystko , tak po nim pojechać , skąd u ludzi się bierze takie coś w głowie , jak można tak komuś pyskować , obrażać i się z tego cieszyć , nie mając racji , człowiek chce dobrze chce pomoc a taki ci zadzwoni i cię poniża ile tylko może . Natomiast pamiętaj idiota ja mam twoje dane ty nie wiesz o mnie nic , nie znasz dnia i godziny jak ci ktoś wpuści wpierdol nawet nie będziesz wiedział kto i za co . skoro lubisz hardkor to spoko , zobaczymy

Mam 22 lata, jestem dziewczyną i mam dosyć swojej chujni jaką jest wieczne rozdarcie życiowe. 3 razy zmieniłam już kierunek studiów bo ten mi nie odpowiadał. Zmieniłam tok studiów z dziennego na zaoczny bo chciałam iść do pracy. Poszłam do pracy i zrezygnowałam z trzeciego kierunku bo po co, I tak po tych 3 czy 5 latach płacenia I jeżdżenia tam, zostanę w obecnej pracy i nie pójdę wyżej, takie są realia. Obecnie pracuje Ale znów chciałabym studiować dziennie bo głupio tak bez wykształcenia. Za 5 minut jednak chce zostać I pracować. Nie wiem kim jestem i czego chce. Nagle otwierają mi się oczy na ludzi, Ci którzy mnie krzywdzą I nie doceniają, niech spierdalają. A za minutę jednak mam ochotę im wybaczyć bo przecież na tym polega świat I życie że trzeba wybaczać ludziom błędy i dochodzić do kompromisu. Chce zacząć ćwiczyć, zdrowo się odżywiać. Za tydzień już nie, bo jestem zła że nie mogę spożywać cukru i słodyczy i chodzę wkurwiona, łamię się więc I jem. Za 5 minut mam do siebie pretensje że się złamałam I zjadłam. Nie wiem w co wierzyć I co robić. Czasem mam ochotę się nawrócić, iść do kościoła. Przestać grzeszyć. Utrzymuje się 3 dni. A potem stwierdzam że to bez sensu. I odpalam pornosa. Jestem bi. Podoba mi się koleżanka z pracy. I bez przerwy od roku że sobą walczę I jestem oczywiście w kolejnym rozdarciu. Każdego dnia co sekundę moja głowę torturuje inną myśl. Powiedzieć jej, czy nie. Zaproponować spotkanie czy nie. A co jeśli to. A jeśli tamto? A może tak A może nie. Ja jako człowiek, przez 24h oprócz tego kiedy śpię, jestem bez przerwy rozdzierana w każdej dziedzinie życia. A jeśli już coś postanawiam. To za 2 minuty mam do siebie pretensje że może tak nie. A może tamto byłoby lepsze. Ja siebie zabijam. Nie wiem co mi jest, wykańcza mnie to.

Mam już tego wszystkiego kurwa dość.

Nie dość, że moi rodzice wpieprzyli się w długi na wiele milionów, to ja wegetuję na studiach bez żadnego przychodu.

Można by rzec: na co czekasz? Olej rodziców i zadbaj o swój los, jesteś dorosły. Łatwo tak powiedzieć, gdy było się wychowywanym stosunkowo normalnie i jest się stosunkowo normalnym. A ja nie urodziłem się normalnym. To wyraźne, niezdiagnozowane upośledzenie. Co jednak z tego? Masz być dorosły. Rodzice Cię olali i nie zajęli się Tobą jak należy? Ostatecznie woleli pracę, od domu? Ostatecznie woleli władować się w długi, w które NIE MUSIELI się ładować, niż wspomóc dziecko w przechodzeniu do samodzielności?
A co jeśli dziecko wyraźnie sobie nie radzi, jest głupie, nie dba o siebie itp, itd? Czy logicznym jest pozostawić je na pastwę losu? Ja rozumiem, że można nie być dobrym rodzicem, nie wiedzieć, jak wychowywać dzieci, nie wiedzieć, że powinno regularnie się odwiedzać pakiet podstawowych lekarzy, zamiast pseudolekarzy, nie wiedzieć, że z dzieckiem powinno się rozmawiać, dziecko powinno się akceptować i nie podcinać mu skrzydeł, jednocześnie robiąc wszystko za nie z jednej i poniżając je oziębłością z drugiej strony.

Wścieka mnie, że każdy oczekuje ode mnie przejęcia schedy po rodzicach.

Nie, nie to.

Wścieka mnie moja własna bezradność i brak zaradności w dorosłym życiu, ciągła samotność i marnowanie czasu przez depresję. Depresja i załamanie nerwowe nic tylko odstręcza od wartościowych zajęć. Przeklęty brak wiary w siebie i przeklęta obawa, że zrobię z siebie głupca. Spoiler alert: robię z siebie głupca na okrągło. Ale, spokojnie, na pewno sprostam oczekiwaniom.
Zakładając, że rodzice dostaną kolejny z kolei kredyt na spłatę kolejnych kredytów. Nic tylko czekać na kolejne kredyty.
Czy ktoś mi wyjaśni, czy w końcu dziedziczy się długi, czy nie?

Chcę wyjechać za granicę, chcę uciec jak najdalej. Chce rzucić się w wir pracoholizmu. W tym tempie zmierzam do bardzo złego psychicznie miejsca.
Dlatego macie mi współczuć.
Mam wszystkiego, kurwa, dość. A najbardziej własnego upośledzenia. Nie, to nie przez wieczny ból głowy. Ból głowy to od siedzenia na dupie przed komputerem. Zwyczajnie jestem pieprzonym frajerem. Poważnie dorosłym frajerem. KURWA JEGO JEBANA MAĆ.
Nie potrafię sobie radzić ze stresem. Wszyscy widzą, jaki jestem popierdolony. Wszyscy wiedzą o moich rodzicach, ich „biznesie”, ich długach, i o ich spierdolonym synu, „dziedzicu”. Kurwa jego jebana mać. Czy muszę mieć tak kretyńskich rodziców?
Jestem tak cholernie niestabilny od 2017.
A tak świetnie wchodziłem na studia w 2014. Jeżeli za „świetnie” można uznać nie wychodzenie nigdy na miasto, z nikim. Bo w liceum był wstyd wyjść. A na studiach widzisz, jaki jesteś nieogarnięty. I jak bardzo Ci wstyd poznawać jakąkolwiek kobietę bliżej. No nie, po co. Ładują się w ramiona, ale po co. Byłeś u pseudolekarza w liceum, on wykrył u Ciebie mnóstwo pasożytów, które oczywiście do tej pory nie są podleczone; no po co zarażać kogokolwiek, nie tylko swoją głupotą, ale też chorobami?
Gdyby tylko ktoś w końcu dał mi pracę.
Czy ktoś z was da mi pracę? Potrafię dobrze pisać. Bardzo dobrze pisać. A poza tym, to nic. Poza, wbrew wszelkim, kurwa, pozorom, powyższej wypowiedzi, zdrowym rozsądkiem.
Jestem tak cholernie rozchwiany, tak mocno rzucają mną emocje, że tylko momentami potrafię myśleć przytomnie. I wtedy widzę, że moja beznadziejna sytuacja nie ma żadnej drogi wyjścia. No, znajdziesz pracę. I co? Lecz się z tego całego syfu i wracaj do zdrowia do 30. Świetna perspektywa, bo i po co syf leczyć przed 18 rokiem życia? Bzdura, absurd. Ale nie, czekaj. Co jak zajebie Cię dług, a jak nie dług, to świadomość, że rodzice zbankrutowali, a cały „interes” to była jedna, wielka, pierdolona strata czasu i lepiej by były, gdyby siedzieli spokojnie i dali Ci swobodę dorastania? PFF. Po co. Lepiej ZAJEBAĆ syna. Najpierw wychować go na pierdołę, potem piętnować go za bycie pierdołą. Ale, czekaj, mama chciała dobrze! NO KURWA. Tępa szmata. Tępa, tępa, tępa. Ojciec zgrywa cwaniaka, a niedzielę spędza albo przed telewizorem, albo z kolegami pod sklepem (choć teraz nawet nie ma czasu wypić, bo musi latać pożyczać pieniądze na spłatę długów), a gdy ostatnio miał gdzieś zajechać na obiad do „znajomych” z mamą, to stwierdził, że to dla niego strata czasu, i sam pojechał do domu. (no patrzcie, w poprzednim tygodniu zajrzał, o dziwo, do mojego pokoju i spytał się co robię w tym komputerze

Pracuję w delegacji. Pracuję z przyjemnością bo lubię i pracować i zarabiać i nie musieć słuchać pierdolenia a to występuje po każdym powrocie tak więc z tego tytułu stałem się pracoholikiem. Pierdolenia dostarcza mi rodzinka, partnerka, znajomi tak więc na braki narzekać nie mogę. Mimo to wracam. Tylko i wyłącznie dla psa.