Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Na wielu stronach internetowych nawet by coś skomentować, to trzeba się logować albo chociaż podać swój e-mail. Takie to wszystko popierdolone. Trzeba na lewo i prawo szastać prywatnymi danymi by prostą rzecz zrobić. Chujnia.pl to jest przykład strony na której nie trzeba podawać danych aby coś napisać. Walczmy o wolność sieci i nie dajmy się inwigilować ani odbierać wolności w imię pseudobezpieczeństwa. Powiedzmy NIE totalitarnemu Internetowi, a TAK wolnemu.

Nie wiem dlaczego musiałem urodzić się taki chujowy. Od urodzenia, od samego przyjścia na świat jestem nieśmiały, cichy i bardzo ale to bardzo, bardzo spokojny. Unikałem konfliktów, bałem się konfrontacji, nie patrzyłem ludziom w oczy i zawsze mówiłem bardzo cicho i nieśmiało. Nieważne czy w domu, czy w szkole, czy u kolegi nie potrafiłem się rozerwać, uwolnić emocji. W podstawówce zawsze byłem grzeczny, miły dla wszystkich, nauczyciele wręcz mnie „kochali”. „Taki grzeczny to niech przyjdzie do nas do domu i pobawi się z moim synem” – słowa jednej z mam. Same piątki na świadectwach miałem. Minęły czasy podstawówki – podwórkowe przyjaźnie mi się porozpadały i każdy poszedł w swoją stronę. Poszedłem do gimnazjum i miałem problemy adaptacyjne. Niestety. Ale nic nie mogłem z tym zrobić, że ludzie nie zapraszali mnie na imprezy, naprawdę samemu ciężko mi było wykazać inicjatywę. Prawie nigdy nie miałem w japie alkoholu. Ale mimo to, jakiś kontakt miałem, tylko że mieli mnie za przygłupa i kujona – chociaż uczyłem się nawet dość dobrze. Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że osoby spokojne i ciche nie mają szans na ciekawe życie… to są osoby stworzone do życia w pojedynkę, żeby mogły zajmować się nauką, pracą – żeby to one jakby dawały jakieś nadzieje temu „choremu” światu… a tamte osoby niech będą głupie, niedouczone i bawią się całe życie, hulanki, skakanki, disco-banjo…

Widać jedni są stworzeni do pracy, a drudzy do zabawy… tak to widzę. Chujnia jak nie powiem co!

Trochę już świata poznałam. Jestem wrażliwa , uparta i spostrzegawcza. Jestem krótko wyjasniajac , wzrokowcem. Ostatnio w pracy zaczęłam więcej obserwować i to mi wystarczyło. Bo twarz więcej zdradza niż to się komuś wydaje. Ludzie mnie nie doceniają, uważają że jestem taka głupia i ślepa na jaką wyglądam. Prawda jest taka że niewiele znaczę na tym świecie. Wróciłam do prawdziwej rzeczywistości, która jest brutalna. Na tym świecie nie liczysz się ty. Liczą się pieniądze i władza. Gdy nie potrafisz się podporządkować jesteś „Niezgodna” jak z tego filmu z Shailene Woodley w roli głównej. Czasem mam wrażenie że gdy patrzę komuś w pracy w oczy, gdy się staram by dać z siebie wszystko to przynosi to odwrotny skutek. Ludzie myślą, dlaczego ona jeszcze tu jest? Dlaczego nie jest na dnie? Dlaczego jest ładniejsza i wyższa ode mnie? Dlaczego się uśmiecha? Ale ona mnie wkurwia. Kiedy ona skończy swoją zmianę i pójdzie do domu?. Widzę że ludzi wkurza moja obecność. Widzę że nic dla nich nie znaczę , mają mnie dość , bo się wyróżniam bo mam słabsze dni, bo walczę ? Bo nie chcę być bezrobotna? I tak jest gdy nic nie zchrzanie, a kiedy czegoś nie wiem i to zchrzanie to jest jeszcze gorzej. Muszę się podlizywać bo tylko to mi zostało. To najskuteczniejsza metoda obrony , bo każdy lubi pochlebstwa, bo każdy lubi czuć się lepszym i ważniejszym od innych. Czuję się jak karaluch. Wczoraj miałam taki dzień, że chciałam umrzeć. Niewiele osób mnie zauważa, gdyby nie rodzina nie pisalabym tego posta. Nie mam szczęścia ani w przyjaźni ani w miłości. Moja samoocena nie jest zbyt wysoka. Jest obecnie bliska zeru. Przez większość mojego życia chodziłam wszędzie sama. Ludzie uważali mnie od zawsze za dziwaczkę, odlutka i niemowę. Moją siłą psychiczną stała się muzyka i to ona w szczególności pomogła mi skończyć szkołę. To chłopcy z zespołu ” Good Charlotte ” doskonale mnie rozumieli, i zacytuję tu słowa ich piosenki ” But the world is Black . And hearts are cold . And there’s no hope. That’s what we are told. ” Tak te słowa wiele mówią. Pamiętam też że w gimnazjum chodziłam na chór. Gdyby nie śpiewanie nie skończyłabym nawet gimnazjum. Byłabym jak zombie, ale przynajmniej ludzie mieliby mnie z głowy.

Witajcie,mam 25 lat i chciałem tu napisać co czuje bo kolejny raz jestem bezrobotny.Obecnie usilnie szukam GODNEJ pracy bo przerabiałem już w pracę gdzieś w obozach za 1500 na rękę i jest to dla mnie po prostu śmieszne,gdy pracowałem w jednej takiej firmie to czułem mentalnie że mam chuja w ustach,więc przeglądałem sobie ostatnio ogłoszenia i myślałem że mnie krew zaleje bo gdzie bym się nie obejrzał na inną pracę niż obóz (czyli produkcja itp.) to wszędzie wymagania
-wykształcenie średnie
-kilkuletnie lub rok doświadczenia
i teraz niech mi ktoś powie co te jebane janusze biznesu mają z tym „średnim”?,czy jeśli bym chciał pracować np.w punkcie obsługi klienta a jestem po zawodówce to januszek sobie stwierdzi że jestem jełopem bo nie mam średniego i nie umiem rozmawiać z ludźmi albo jeśli chciałbym pracować na magazynie to czy po zawodówce jestem zbyt niedojebany żeby tam pracować i np.układać kartony?.A najbardziej dowala mnie tekst kiedy oferują „Wynagrodzenie adekwatne do osiąganych wyników”,przecież to oczywista oczywistość że wtedy człowiek z wypłatą będzie dymany na wszystkie strony bo np.januszek sobie powie że „zapłaciłem ci mniej bo czegoś tam nie zrobiłeś” a w rzeczywistości człowiek szarpał za czterech,w dodatku wkurwia mnie to jak ktoś mi mówi że jest „niski stopień bezrobocia” albo że „robota jest wszędzie”,to drugie zdanie słyszałem już w swoim życiu od kilku ameb tylko że oni nie rozumieją że owszem jest robota ale wszędzie taki sam syf albo wymagania z dupy wyciągnęte,wkurwia mnie to jak się na rynku pracy postrzega ludzi po zawodówce,przecież to czysta dyskryminacja.Nie mam pojęcia co mam z zrobić z tą pieprzoną robotą,odłożyć nie będę miał co gdy pójdę do obozu a mieszkania poszukać też nie mogę gdyż nie mam aż tyle kasy na start,obecnie mieszkam z dziewczyną i jej starym którego nie trawię (on chyba zresztą mnie też) więc zależało by mi się wyprowadzić,a człowiek myślał że jak ucieknie od swojej walniętej rodziny do innego większego miasta to będzie miał lepiej a tu taki chuj,syf,kiła,mogiła.

Witam. Na wstępie pisze, że nie mowa o każdym facecie,ale o moim księciu na dziwkarskiej pałce… Poznałam mojego dzięki Bogu byłego chłopaka jakiś czas temu. Wszystko pięknie ładnie, spotkanka, wyjazd za granicę (razem) i wiecie jak to jest w związku. Są wzloty i upadki. Nie wiem czy ja jestem aż tak głupia i naiwna, że jak się w kimś zakocham to na amen czy mam takiego pecha to chłopów. Wiecie co się stało? Zjechałam do Polski na wakacje on został za granicą i miał wrócić za 2 tyg. No to spoko, tyle wytrzymamy. Przyjechał i zjebalo się totalnie wszystko. Zero spotkań, zero odzewu no poprostu olał mnie totalnie jak nie wiem kogo. A, że ja nie lubię jak mnie ktoś olewa i wolę sobie wszystko wyjaśnić w twarz to pojechałam do niego i mówię mu, że należą mi się chociaż jakieś wyjaśnienia (każdy na nie zasługuje, jakie by nie były) powiedział, że przyjedzie do mnie i sobie wszystko wyjaśnimy. Dobrze, stwierdziłam, że skoro tak to jak ja, głupia uwierzyłam… Czekam naiwna w domu a ten chuj napisał mi, że on nie ma czasu. Rozumiecie? Dorosły człowiek który boi mi się powiedzieć prosto w twarz, że nie chce ze mną być. Nalegałam na spotkania kilka razy, pisałam, dzwoniłam jak głupia a on mnie totalnie olał. Nie mam z nim kontaktu do tej pory. Wicie co jest najlepsze? Miałam jego telefon a, że na pocztę mogłam wejść oraz na fejsa to czemusz by nie skorzystać i zobaczyć jak się bawi nasz kochany. Zamurowało mnie. Znalazłam, dziwki z którymi się umawiał, laski z którymi pisał i jeździł do nich a dla mnie nie miał czasu chociaż potrzebowałam go strasznie bo miałam najgorszy okres w życiu, ale(dziękuję, że nie miałes). Załamałam się jak to wszystko zobaczyłam. Nie mając świadomość, że mieszkałam, spałam i wg żyłam z tym człowiekiem pod jednym dachem tak naprawdę nie wiedziałam o nim nic. Kochasz kogoś, starasz się jak możesz a on właśnie tak Ci się opłaca. Bo nie potrafi powiedzieć Ci prosto w oczy nawet kilku słów gdzie nie trzeba mieć do tego jaj, bo najgorsze kłamstwo powinno się mówić i być szczerym wobec siebie i drugiego człowieka. Nie rozumiem i nie zrozumiem tego nigdy jak można być takim człowiekiem i krzywdząc tak innych ludzi. Wiem, wiem, że teraz to cierpię i tylko tak mówię, ale jak sobie to wyobrażam to aż się sobie dziwie, że byłam w takim czymś o niczym nie wiedząc. Ale to jeszcze nic! Mój były dzwonił do moich znajomych i wypytywał ich wszystko o mnie. Co robię, gdzie, z kim,na którą chodzę do pracy i ja się pytam po co? teraz? Teraz to daj mi święty spokój bo cierpię przez Ciebie tak jak jeszcze nie cierpiałam przez nikogo…. Nie wyobrażam sobie poznać jakiegoś faceta. Mam uraz przez tego śruta….

Poprzedni wpis, z cyklu życia mężczyzny w kraju, zainspirował mnie do napisania postu o żywocie nieprzeciętnej kobity- w tym wypadku moim. Nieprzeciętnej dlaczego? Ano nie z powodu wypasionej firmy odziedziczonej po starych, czy super bryce, na którą dorobiłam sobie w Reichu. Zwyczajnie nie kręci mnie ten cały plastik, koks i botoks,co powoli zalewa ten smutny i biedny kraj. Taniec na rurze,makijaż-vlogi, vlogi o zdrowej żywności, róża wytatuowana na barku ? Panie idź pan w UJ. Tak, jestem osobą wykraczającą sporo poza diagram przeciętności jeśli chodzi o typową osobowość polskiej baby. Tak, jestem tą szarą myszką, z której śmiałeś się w podstawówce, obok której przechodząc wpadałeś w karuzelę śmiechu wraz ze swoją ekipą. Jestem tą dziewczyną, która grzała ławę na lekcjach Wfu i tą co wolała bawić się autkami, aniżeli lalkami Barbie za miliony monet. To ze mnie szydziłaś, że nie noszę makijażu w gimnazjum i nadal jestem dziewicą a autobusie wolałaś usiąść koło menela niż obok mnie. Dziś żyję na emigracji, co prawda nadal w Polsce ale 300km od domu rodzinnego. Wiecie sami jak jest,kiedy wasz rodzinny padół, może wam zapewnić jedynie najniższą krajową w oparciu o umowę zlecenie oraz bezpłatne nadgodziny. Tu pętla wokół szyi zaciska się jeszcze mocniej bo teoretycznie zarabiam więcej, ale wszystko co potencjalnie mógłabym odlożyć, wydaję na wynajem oraz studia i życie w wielkim mieście.
Każdy dzień taki sam. Wstaję o 4:20 kiedy jest jeszcze cimno i zimno, by zdążyć do kieratu oddalonego o 20km na 6:00. Ubieram znoszone ciuchy sprzed dwóch sezonów, bo na nowe kasy nie mam, zalewam wrzątkiem pomidorowe Amino i siadam do stołu, myśląc o tym, że połowa moich znajomych z pracy jeszcze sobie smacznie śpi bo stać ich na auto i dojazdy nim do roboty. Znajomi z roboty? Ludzie, co opanowały lizanie dupy szefostwu i kierownictwu niemalże do perfekcji. To Ci, którzy zabierają Ci wszelkie możliwe nadgodziny siedząc w robocie niczym korposzczury od 6:00 do 22:00. To właśnie Ci którzy jako pierwsi są chętni na przychodzenie do pracy w soboty, święta czy na „dodatkowo płatne” nocki. Rasowi podpierdalacze,którzy gdyby mogli to utopiliby Cię w łyżce wody. Tacy właśnie jeżdżą sobie audicami w międzyczasie popijając Blacka z przeceny z Biedronki, by mieli siłę na kolejne 16h tyranki.Nieważne jak się starasz i jakie tytuły czy wyniki masz na swoich świadectwach. Liczy się tylko to, jak dobrze wejdziesz w tyłek swojemu przełożonemu. W taki właśnie sposób praktykant, którego uczyłam wszystkiego od podstaw, nagle po 3 miesiącach pracy, stał się moim kierownikiem. A ja? Nadal tkwię w martwym punkcie swojej kariery zawodowej, z racji tego że mam głęboko gdzieś to całe lizidupstwo. Swojej firmy nie otworzę, bo zjedzą mnie podatki i te wszystkie formalności związane z jej zakładaniem. Musiałabym wyjechać co najmniej na 5 lat pakować masło u Królowej, by mieć tu chociażby przeciętny start w biznesie.
A ja mając w dupie cały ten wyścig szczurów i spędzanie większości swojego młodego jeszcze żywota, w robocie klepię biedę. Zarobione 2800 tysia, za które mogłabym stawiać fundamenty domu na Ukrainie, wydaję kolejno na wynajem kawalerki – 2 tysiące(w tym prąd, tv,net) oraz 500zł na studia. Za pozostałe 300zł żyję do kolejnego miesiąca. Gdy już cudem uda mi się odłożyć to 500-600zł, jadę sobie pociągiem nad polskie morze myśląc, że złapałam Pana Boga za nogi, a tymczasem znajomy nierób mający bogatą matkę, wstawia zdjęcie ze słonecznej Dominikany. I wtedy cały mój entuzjazm nagle gaśnie. Bo co ja tak naprawdę mam z tej roboty? Wypad dwudniowy na drugi koniec Polszy, z czego 16h samej podróży pociągiem, na dodatek z wrzeszczącą przez całą drogę, larwą w tym samym przedziale. Na miejscu okazuje się, że w sumie to ciągle pada, a jak nie pada, to znów wiatr targa wszystkim tak, że strach wystawiać nos spoza swojej noclegowni z łazienką na korytarzu, wartą 25zł za noc. Po jakże wspaniałym wypoczynku, wracam opóźnionym o 2h pociągiem do domu,gdzie kolejne miesiące spędzam na jedzeniu i spaniu bo na tyle pozwala robota na dwie zmiany oraz klepanie studiów. Mój jedyny wolny czas czyli mniej więcej 22:00-23:00 spędzam na leżeniu i myśleniu jakby tu się dorobić, bez wyjeżdżania z kraju. Leżę i myślę skąd ludzie mają kuźwa tyle pieniędzy na te wszystkie Mercedesy, Mustangi, lofty i egzotyczne wycieczki ? Co wszyscy nagle mają własne firmy, skoro w kraju rzekomo taka bida i nędza? To magia Warszawy czy co? Ludzie żyją tak na kredytach czy z jakichś crowdfunfingów? Nie wiem.Gdzie ludzie zarabiają takie kokosy, bo chyba nie na magazynie w Amice we Wronkach. Boję się nawet pomyśleć czy po 20 latach mojej ciężkiej, fizycznej pracy, będzie mnie choćby stać na ówczesnego, nowego Seata Leona. Czytam te wszystkie głupie fora, gdzie co drugi pisze o swoich zarobkach rzędu 9 tys z dopiskiem, że to jest taka wypłata W MIARĘ SPOKO. To aż mi wstyd tu pisać, że jak dostałam podwyżkę w swojej obecnej pracy do 2800 to prawie popuściłam w gacie z radości.
Robotę kończę o 14, zaś przez próg drzwi do mojego mieszkania przechodzę o godzinie 16:00. Spędzam na dojazdach ok 3-4h dziennie, gapiąc się przez brudną szybę, brudnego autobusu jak jakiś podstarzały, łysy frajer obok, pomyka nowiutkim Mustangiem śmiejąc mi się w twarz. Będąc już spokojnie w domu, padam na łóżko jak kłoda. Za oknem jest już ciemno więc i nie mam sił wychodzić gdziekolwiek. Włączam TV, gdzie widzę jak jakieś małe dziecko wygrywa TheVoice,Eurowizję i udziela wywiadów zgarniając 50tysięcy za pojedynczą wygraną i w sumie już nie musi nic robić przez znaczną część swojego życia, bo jest ustsawione na starcie. W międzyczasie dzwonią znajomi, pytając czy pójdę z nimi na kręgle w centrum miasta. Sprawdzam stan konta a tam 35,95zł a do przeżycia pozostały jeszcze 2 tygodnie, więc wmawiam im że jestem chora i wegetuję pod kołdrą aż do 4:20. Żyję sama, bo nie chcę nikogo mieć. Robię co chcę,żyję jak chcę i oglądam co chcę. Nie żyję pod niczyim dyktandem, ani nie muszę się spowiadać z tego czy w danym momencie idę do kibla czy na spacer z kolegą. To już na starcie dyskwalifikuje mnie w życiu społecznym. No bo jak to tak bez seksu, ślubu i dziecka? Co to za życie jak pies w budzie?- słyszę wielokrotnie od rodziny. Zatem przypisana jest mi rola czarnej owcy. Czyli cała rodzina wypina na Ciebie dupę i jesteś teoretycznie pozostawiony sam sobie. Znajomi? Jak to znajomi,wypad na piwsko a wieczorem rzyganie po ścianach i w koło tematy związane z kolorem kupy ich dziecka. Zatem o wszystkim co mam głęboko w dupie. Wystarczy,że zacznę mówić trochę o sobie i tym co mnie pasjonuje, o kolejach, grafice, numizmatyce, terrarystyce i od razu wszyscy patrzą na mnie jak na trędowatą. Jak sami pewnie zauważyliście, jakość rozmów w tych czasach drastycznie spada. Wszystko kręci się wokół kasy, studiów,kredytów i dzieci. Chcesz pogadać o czymś innym? Zapomnij i lepiej pogadaj ze ścianą.
Strasznie jest być innym w świecie, gdzie wszyscy są jednakowi. Jednakowo ubrani, lubią to samo i to samo robią.

Na ulicach Krakowa od groma wypasionych Audic, drogich ekskluzywnych hybryd, Jaguarów, Merców. Do kosmetyczek praktycznie nie da się dodzwonić bo wszystkie terminy na plastikowe brwi za 900 zł są pozajmowane na rok do przodu (wiem od przyjaciółki). Na mieście pełno srajmajtków w koszulakch hilfigera a na ręce zegarki szwajcarskie po parę kafli. Z dnia na dzień wyrastają nowe bloki, ogromne domy, które chwilę po ukończeniu remontu mają od groma pierwszych lokatorów. Wchodzisz na stronę głupiego Bookinga i widzisz,że nawet hotele po 2 tysiące od osoby są pozajmowane. A przecież dookoła bezrobotne żebrające matki, robole fizyczni na umowie zleceniu za najniższą krajową, 32 latki na garnuszku u mamusi. Jak to się dzieje?

Nawet nie wiecie jak zazdroszczę osobom które mają szybką przemianę materii.
Można powiedzieć że jem normalne rzeczy jak takie osoby ale co? Jesteś niski i gruby jak pączek a do tego pryszczaty na ryju.
A taki osobnik jeden żre więcej dziennie niż ja przez całe życie, siedzi cały czas na dupie i co? Normalnie chudy pod wygląd anorektyków podchodzi.
To jest takie chujowe.

Pozdrawia was osiemdziesięcio kilowy i stosześćdziesięcio wzrostowy pączek, który niedługo będzie sobie wstrzykiwał insulinę w wieku piętnastu lat 🙂

Kiedyś wmówiłem dziewczynie (i sobie trochę też), że ją kocham, tylko dlatego, że byłem niezbyt atrakcyjnym prawikiem i chciałem w końcu z kimś to zrobić.

Miałem 20 lat, hormony buzowały, ona była we mnie zakochana, a ja upoiłem się fizycznością. Podobały mi się pocałunki, obmacywanki i seks, ale tak naprawdę to jej nie kochałem.

Po pewnym czasie zacząłem rozglądać się za innymi, ale moja dziewczyna była szybsza. Puściła się na boku.

Rozeszliśmy się. Później ona próbowała popełnić samobójstwo, ale na szczęście ją odratowali. Od tamtej pory pisała do mnie ze dwa razy, ale zawsze ucinałem kontakt, bo zbyt bolało.

Ale wiecie co? Dostałem za swoje. Karma is a bitch.

A wiecie, co jest najgorsze? Że gdybym cofnął się w czasie, to chyba zrobiłbym znów to samo. Dla faceta prawictwo w wieku 20+ to wyrok, a stracić z dziwką też głupio.

W każdym razie, chcę wierzyć, że można żyć bez kłamstwa, oszustwa i zgniłych kompromisów. Ale do tego trzeba mieć siłę i odwagę. Nie można być tchórzem.

Elo, mordy. Bądźcie dobrymi ludźmi, czyńcie ten świat choć trochę lepszym.

Witam
Opowiem wam moją historię. Moja matka odkąd pamiętam piła alkohol, ale jeszcze za małolata było tego mniej. Potem wiadomo coraz więcej i więcej. Skończyłem studia, trochę pracowałem. Mieszkam z matką i na ten moment przez jej alkoholizm (praktycznie już nie trzeźwieje) nie jestem w stanie podjąć żadnej pracy, jestem zmęczony tym psychicznie już. Ciągły bełkot, ciągła niepewność co znowu odwali, brak możliwości zaproszenia do domu kogokolwiek, ciągły fetor moczu wydobywający się z jej pokoju. Po prostu koszmar. Powie ktoś: ratuj się, wyprowadź się i ułóż sobie życie, zostaw ją.
Ale myślicie że to takie proste?
To ja mam mieszkać na jakiejś stancji jak student, zarabiać marne grosze i wegetować, a w tym czasie w domu będzie melina i wszystko co wartościowe zostanie wyniesione i rozkradzione? Skąd mam wziąć mieszkanie? Sami wiecie że w Polsce to jest duży problem bo mieszkania nie da się praktycznie dorobić, a kredytu w życiu bym nie wziął bo nie wiadomo co może człowieka w życiu spotkać.
Wiem że jej się już nie uratuje, ale chociaż chcę uratować mieszkanie. Niestety wszystko się odbywa moim kosztem.
Nie widzę żadnego rozwiązania na tą sytuację.
Prawdopodobnie dopóki się nie zapije na śmierć to nie będę w stanie sobie życia ułożyć, a lata lecą.
I nie piszcie o jakimś leczeniu jej bo w Polsce to jest fikcja. Alkoholizm to jest biznes, wszyscy dzięki takim ludziom mają pracę, począwszy od kuratora, a skończywszy na sędzi czy jakiejś pseudo komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, nie wspominając o producentach alko.