Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Na sobotę mam skierowanie na oddział. Nie po raz pierwszy zresztą… A wiecie co jest najbardziej przerażające? Że ja tam chce iść bo w normalnej rzeczywistości nie potrafię funkcjonować. Budzę się z przerażeniem, dzień mija na uczuciu gniewu, rozpaczy i pustki a żeby zasnąć musi chodzić telewizor bo głucha cisza doprowadza mnie do chęci samobójstwa. Lubię tylko spać. Ostatnio przysnila mi się moja pierwsza dziewczyna i jak budzik zadzwonił to rozjebalem telefon i zamiast iść do pracy to poszedłem spać dalej, tak mi było w tym śnie zajebiscie.

Ja nim nigdy nie będę. A może to i lepiej? Trochę już żyję na tym świecie i widzę ewidentnie, że aby zostać kimś, aby coś znaczyć, trzeba mieć specyficzną osobowość. Co mam na myśli? Albo trzeba być typowym lizodupem albo kimś, kto idzie po trupach do celu. Ja nie należę ani do jednych, ani do drugich. Takie wzorce wyniosłem z domu. Każdego traktować jak równego sobie i nikomu się nie podlizywać. A na przestrzeni tych wielu lat, począwszy od szkoły aż po ścieżkę zawodową, widzę, że jedyną drogą do większego szacunku wśród innych osób, do lepszego traktowania w pracy, do możliwości awansu itd, jest właśnie lizanie dupy. Nie uczciwość, nie zaangażowanie, tylko lizanie dupy. Lizodupy mają w życiu łatwiej i przychylniej.

Ostatnio byłem w kinie. Z dziewczyną kupiliśmy sobie bilety na seans o 15:20. Z reguły sam film rozpoczyna się ok 20 minut po planowanej godzinie, ze względu na te jebane reklamy, dlatego na salę weszliśmy około 15:30. Szukamy swoich miejsc, a tu nagle okazuje się, że zostały one zajęte przez jakaś 70-letnią pare emerytów. Zwróciłem więc łagodnie uwage, że tutaj są nasze miejsca. Facet już był gotów się przesiąść, natomiast baba wyjechała z tekstem, że przecież jest 80% miejsc na sali wolnych, to przecież możemy usiąśc gdzie indziej. Już chciałem powiedzieć „I co kurwa z tego, skoro te są nasze?”, ale dziewczyna mi powiedziała, że nie ma problemu i usiądziemy sobie gdzie indziej. Poszliśmy 2 rzędy wyżej, skąd widok był bardzo podobny do naszych pierwszych miejsc. Ale kurwa nie minęła minuta, a kolejna para przyszła, że to ich miejsce. No kurwa mać! Poszedłem więc o te 2 rzędy niżej i powiedziałem tej babie, że niech stamtąd wypierdalają, bo ja nie bede szukał sobie nowego miejsca, skoro już mam. To zaś wielka jaśnie pani zaczęła jaki to jestem niekulturalny i w ogóle. Może nie jestem święty, ale wkurwia mnie taki burdel, że każdy siada tam gdzie chce. Jak kupie sobie rząd 6 miejsce 8, to chce mieć kurwa rząd 6 miejsce 8. Gdybym chciał innego, to kupiłbym sobie inne. Więc ludzie, weźcie się kurwa w garść i nie zajmujcie komuś miejsca, bo jak każdy tak będzie robił, to będzie wielka chujnia!

Pomijając sam fakt, że i tak się umrze i wszystko pójdzie w pizdu to i tak cholernie doskwiera mi niepamięć. A mianowicie tak wiele było w życiu chwil w których chciało by się zamieszkać, zostać na zawsze to nie dość, że nie można to jeszcze nie można do nich wrócić choćby we wspomnieniach tak zakłamywanych i blednących po czasie. A co najgorsze zupełnie wszystko zapominam tj. uczucia np. jak to było czuć się zakochanym, usłyszeć ulubioną piosenkę 1 raz itp. Obrazy też znikają i dźwięki. Poza tym czas biegnie, coraz mniej perspektyw i więcej zamkniętych dróg, a pamięć coraz większą mgłą przykryta. Coraz gorszych dni nie można sobie rozświetlać wspomnieniami. Jakby zmierzało się z jasności w coraz większą ciemność końca. Na prawdę mam wrażenie, że życiu coś się pojebało i biegnie nie w tym kierunku co trzeba. Boli jak cholera. A i tak mogę dostać alzheimera i chuj te resztki pamięci strzeli. chujnia i śrut

Człowiek w tym kraju w dużym mieście musi wydać połowę swojej minimalnej krajowej, żeby mieć własny pokój – całe pieprzone 6-7 metrów kwadratowych za 750 zł. Najczęściej kończy w pokoju z jakimś gościem i płaci te 500 zł. Jak chce wynająć kawalerkę to musi polować na gołębie i pić kranówę, bo na żywność nie wystarczy. Co do kupna mieszkania to dopiero śmiech na sali. Kawalerka w moim mieście to 120 tysięcy za 17-18 metrów kwadratowych. Muszę przez 10 lat odkładać 1000 złotych, żeby móc zamieszkać w kwadracie 4 na 4,5 metra. Pytanie w jaki sposób odłożyć te pieprzone 1000 złotych, z czego? Jest jeszcze możliwość kredytu – czyli mieć na karku bank przez kilkanaście lat i żyć w strachu, że jak cię zwolnią to nie zapłacisz i ci się bank do tyłka dobierze. To już lepiej było 100 tysięcy lat temu – człowiek mógł postawić chatkę, gdzie chciał bo było nas mało i miał wywalone na wszystko. Myślałem już nawet o tym, żeby mieszkać w przyczepie kempingowej, ale u nas w zimie tak pizga, że nie idzie nagrzać takiej przyczepy. W tym tygodniu znowu zamieszkam z jakimiś randomowymi ludźmi. Mam nadzieję, że nie będą to jacyś chorzy ludzie. W dodatku mam astmę praktycznie od początku mojego życia. Byłem przez to słabszy od innych w sportach, co poskutkowało brakiem pewności siebie, jakimiś fobiami społecznymi i niechęcią do spędzania z innymi czasu, bo często inni traktowali mnie jako kogoś gorszego. Gdyby mógł wyrzuciłbym swój umysł i zmienił się w jakiegoś ekstrawertyka, który na wszystko kładzie lache. No, ale człowieku teraz męcz się. Ogólnie to na 85% smutnych chwil, mam jakieś 15% przyjemnych. To jest dramat.

Do wszystkich zjebow, które piszą tym co chcą wyjeżdżać z kraju, że trzeba się było uczyć i można wtedy żyć w Polsce. Sprzątaczka zarabia więcej w Europie niż w Polsce 3/4 inżynierów i ludzi wykształconych. Pewnie zajebiscie się uczyła i sprzątaczka zachodnia jest lepiej wykształcona od polskiego inżyniera. U nas przez „uczyć się” rozumie się tylko „zostań programistą” otóż nie każdego inteligentnego i wykształconego człowieka interesuje programowanie zjeby. Jakby wszyscy byli programistami w tym kraju to płaciliby programistom minimalną krajową. Ja zajmuję wygodne stanowisko przy biureczku i komputerku w korporacji, gdzis się nie napracuje,mam wyższe wykształcenie, znam języki i już niedługo i tak ewakuuje się za granice do pracy na taśmie, bo wolę konkretne pieniądze od bezproduktywnego napawania się, że nie pracuje na kasie w spozywczaku. I nawet gdyby mi dali w pracy awans na stanowisko kierownicze to i tak wolałbym pojechać na tasme na zachód, bo mam marzenia takie jak np. dom, camper, drogi sprzęt do mojego hobby i pracujac w Polsce za polskie pieniadze spełniłbym moze te marzenia w wieku podeszłym. Dlatego pamiętajcie zjeby od tekstu „trzeba się było uczyc”. Ci co się uczyli są jeszcze bardziej dymani w dupę w tym kraju od tych, którzy się nie uczyli, bo robią za gówniane jak na ich kwalifikacje pieniądze a stanowisko ich przełożonego i tak zajmuje koleś po zawodówce, który ma znajomości w firmie i doświadczenie przy sadzeniu tulipanów.

Powiedzcie mi pewną rzecz, bo nie rozumiem logiki polskich pracodawców. Jak mogę mieć półroczne/roczne/dwuletnie czy chuj wie iloletnie doświadczenie na jakimś stanowisku, skoro wszędzie, żeby się zatrudnić na to stanowisko wymagane jest doświadczenie? Przecież w takim razie nie mogę go zdobyć, bo żebym je zdobył to muszę się najpierw na nim zatrudnić, a przecież do tego wymagane jest doświadczenie, którego nie mam, bo nie mogłem go zdobyć, bo nie mogłem się
na tym stanowisku zatrudnićć, bo wymagane jest doświadczenie, więc nie mogą mnie zatrudnić i nie mogę rzeczonego doświadcz enia zdobyć, bo żeby zdobyć doświadczenie to musiałbym je już mieć. Przetrawcie to sobie na spokojnie i wyjaśnijcie mi tę logikę.

Jestem młody lecz pamiętam świetnie czasy aparatów na karty telefoniczne, pierwszych komórek, sieci Idea, rewolucji jaką zrobiła Heyah a potem Play. W tamtych czasach dzwonek telefonu był dla mnie czymś ważnym lub miłym, wiedziałem że dzwoni ktoś w poważnej sprawie lub rodzice których dawno nie widziałem będąc na kolonii. Rozmawiało się spoglądając ile zostało impulsów na karcie lub liczyło minuty jeśli to była komórka ale te rozmowy były prawdziwe, związłe, czasami łapiące za serce. A dziś? Każdy z nudów dzwoni, za przeproszeniem pierdoli na okrągło o tym że np. Zupa była pyszna, w biedrze są parówy na promocji a w lidlu karp. A Brajanek zrobił kupę, wujek staszek złapał katar a tak w ogóle to co tam? I to wszędzie, w autobusie, w przychodni, w urzędach. Mam dość! Ludzie gadają dla samego gadania i robi się powoli jak w kurniku, wszyscy gdaczą bez sensu. Chuj by strzelił te no-limity i smart cegły!

Witam, chcę się podzielić moimi przemyśleniami na temat zawodu lekarza. Będzie to skrajnie subiektywne i podsycone- mówiąc wprost wkurwem. Od razu zastrzegam- wiem, że pośród oceanu gówna, w którym tapla się większość tych białych kitli, zdarzają się rozbitkowie o gołębich sercach i światłych umysłach. Tu jednak napiszę o części, która cechuje się zarozumiałością, nieuzasadnionym poczuciem wyższości, w chuj wysoką samooceną pozbawioną jakiegokolwiek krytycznego osądu- w skrócie dotyczy to gburów z zadartymi nosami i niewielką wiedzą. Mój wkurw wynika z tego, że te oto światłe głowy niemalże nie przeprowadziły bezpodstawnie pankreatodudenektomii u mojej mamy. Uparli się, że mama ma guza głowy trzustki wielkości pomarańczy, zostały jej 2 miesiące życia, jeśli przeżyję ww operację, czyli usunięcie: trzustki, dwunastnicy, części żołądka, pęcherzyka żółciowego wraz z przewodami żółciowymi (wymienione na jednym tchu, tonem pozbawionym emocji, jakby mówił o wyrwaniu ósemki). Operacja kolosalna, ryzyko komplikacji, krwotoku ogromne. W rezonansie brak guza, biopsja ok. Co na to lekarze: te badania nie mogą w 100% wykluczyć, na podstawie objawów zalecali operację. Chuj z badaniami, oni wiedzą lepiej, oni chcą ciąć. Nie zgodziliśmy się na operację, wypis na własną prośbę. Mamy w rodzinie studenta analityki medycznej- na podstawie analizy wyników badań, zaczął iść w kierunku autoimmunologicznego zapalenia wątroby lub pierwotnej marskości. Wynik: autoprzeciwciała podwyższone, mama bez operacji żyje już pół roku, w badaniach obrazowych nadal brak zmian. Nie ma guza, jest choroba przewlekła, która da się leczyć. Mam zatem pytanie- od czego do chuja są te białe fartuchy?!- zamiast pomyśleć, pogrzebać w książkach chcieli ciąć na ślepo, a to że mama mogłaby nie przeżyć samego zabiegu to tam mały chuj. A nawet gdyby przeżyła to jakie to życie bez połowy brzucha?! Dlatego polecam każdemu ograniczone zaufanie do lekarzy, szczególnie tych, którzy mają o sobie zbyt wysokie mniemanie. Konsultujcie się, szczególnie z młodymi, którzy nie nabrali lub nie zdążyli jeszcze nabrać tych chujowych manier, zaślepienia swoją „wspaniałością”. Nie chcę myśleć co by się stało gdybyśmy ich posłuchali i dali pokroić mamę, która ma dopiero 48 lat, całe życie przed sobą

Kolejne prochy przestały działać i spędzam kolejny wieczór, miesiąc, rok przy kolejnych browarach z tępym wyrazem na ryju. Dzień jak co dzień. Rano wstanę i wezmę się za coś, spędzę parę godzin nad nikomu niepotrzebną robotą, wszystko tylko po to, żeby jutro wieczór czuć dokładnie to samo. Jedyna frajda – widzieć, że reszta wszechświata ma w dupie, że sensu nie ma. A jedyna duma – że ludzkość nie skuma, że coś jest z tobą nie halo. Depresja to straszna sucz, a każdy dzień niezła chujnia.