Niestety, przyjemne substancje, neuroprzekaźniki z dzieciństwa i hormony już nigdy nie posmyrają mi mózgu. Nie poczuję już tych ciarek przy ognisku, ciekawości co jest za drzewem, zachwytu nowym sprzętem, konsolą rowerem, frajdy z wymknięcia się z kumplami z domu tylnymi drzwiami, żeby w nocy włóczyć się po mieście, radości z oglądanego filmu. Zachwytu z zachodu słońca nad wodą i zapachu świeżego powietrza. Ulubionym utworem, którego mogłem słuchać 1000 razy.
Mam 31 lat i w moim mózgu jest już tylko czarna otchłań. Jestem już martwy w środku. Lata stresu, tresury przez nauczycieli, wykładowców, potem w pracy, niedosypianie, złe przeżycia, obowiązki i zmęczenie, czy też wiek sprawiły, że już nie czuję żadnej przyjemności z niczego, żadnych ciarek i żadnego nawet śladu smyranka w głowie. Pewnie wszystkie neurony odpowiedzialne za emocje, ciekawość, radość, zachwyt nad czymś już umarły.
Jedyne co mam, a czego nie miałem wtedy to pieniądze, ale żadne pieniądze nie zrekompensują tych doznań.
Nie oszukujmy się. Prawdopodobnie do końca życia będę już tak żył, martwy w środku. Podtrzymuje mnie tylko nadzieja, że będą lepsze dni, że coś się odblokuje, że jak nie mogę być szczęśliwy to będę miał chociaż trochę spokoju i lepszą sytuację. Na tym jadę. Od punktu do punktu. Teraz następnym punktem są święta.
Pamiętam doznania w święta w dzieciństwie, ten klimat, Wigilia klasowa, potem 2 tygodnie wolnego, sylwester. Bulgotały endorfinki oj bulgotały.
Teraz organizm już ich nie wydziela, żadne sporty, diety, adaptogeny, suplementy i inne gówna już tego nie przywrócą. Jestem kolejnym pozbawionym znaczenia człowiekiem, który będzie mieć chujnię od 30 do 90 roku życia i potem do piachu.
