Pewnego dnia o godzinie 22 wyprzedził mnie motocykl jadący z dużą prędkością (wyprzedzał na pasach z wysepką, podwójna ciągła), następnie wyminął kilka aut i przejechał na czerwonym świetle między autami jadącymi na zielonym. Widząc, że z gościem jest coś nie halo, ruszyłem w pościg. I dwa skrzyżowania dalej go dorwałem, bo wjechał na parking (gdzie zresztą przetrącił rowerzystkę, która przez niego wjechała w krzaki). Ściągnąłem gościa z motoru i okazało się, że jest pod wpływem. Młody chłopak, 20 lat może). Wezwałem policję. Niestety pan chciał sobie odjechać, więc wywiązała się szamotanina, po której gość porzucił motor i zaczął uciekać z buta. Nie myśląc wiele ruszyłem za nim (będąc cały czas na linii z policją) w pieszy pościg. I po dwóch kilometrach wyplułem płuca, ale go dorwałem. Tym razem niespecjalnie już dyskutowałem, tylko złapałem ostro gościa, aby nie próbował uciec. Nie ubiegłbym już nawet metra.
Do tego momentu wszystko mi się wydawało super, ale przyjechały trzy radiowozy i szybko gościa zakuli, bo okazało się, że delikwent miał 2,2 promila. Zacząłem luźną rozmowę z jednym z policjantów, podczas której stwierdziłem, że takich się powinno tępić – na to pan władza oświadczył mi, że grubo przesadzam. Szczęka mi opadła, a że adrenalina buzowała w żyłach, to zapytałem go, czy to samo powie w twarz rodzinom ofiar pijanych kierowców? Albo jego rodzicom, gdyby np. zginął lub zabił kogoś dwa skrzyżowania dalej? Policjant spojrzał na mnie zdegustowany i powtórzył, że przesadzam. Podczas gdy reszta funkcjonariuszy była innego zdania.
Hitem była reakcja mojej żony, która stwierdziła, że niepotrzebnie się mieszam i po co mi to. Policja przetrzymała mnie 3 godz. na komisariacie. Przecież ten typ mógł mieć nóż, mógł mnie pobić, bla, bla.
Reasumując, kiedyś zło tępiło się w stylu deus vult a dziś każdy by chciał, aby pijaków na drogach nie było, ale jak już ktoś ich łapie, to nie do końca im to pasuje. A w sytuacjach jak ta, ludzie odwracają wzrok. Jeden człowiek tylko pomógł, jak już pijak leżał na glebie.
Jako ciekawostkę dodam, że biegnąc za nim cały czas krzyczałem do ludzi, że pijany kierowca i żeby go zatrzymali. Minęły mnie trzy rowery i kilku pieszych, a nikt tyłka nie ruszył!
Czy ojciec i mąż powinien tępić takich ludzi, czy raczej dla własnego bezpieczeństwa się nie angażować?
Jeszcze tylko brakuje powrót imigrantów do własnych ojczyzn…
I wtedy dopiero nastąpi prawdziwy przełom:
Jako Polak byłem przez lata przegrany w Polsce, bo to za Ukraińców brano podwójne opłaty:
i od emigrantów „normalnie” i dopłaty od Państwa tzw. 30x40zł=1200 zł.
I to bardzo zastanawiające:
Skąd obcokrajowcy mieli pieniądze na lokale, na które nie stać Polaków, w tym oczywiście Mnie?
Wszędzie gdzie mieszkałem, czyli gdzie był najgorszy standard to mieszkali Polacy i Ja, a wszyscy gnieździliśmy się po pokojach w wielu.
Pierwsza fala banderowców to nie byli ludzie biedni, często mieli biznesy, kasę, dobre auta.