Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Proponuję kandydaturę bogacza albo tego informatyka od freebsd!!! To elita tego portalu. Ewentualnie ten od 70 tysi miesięcznie

Jesteś biedakiem i biedakiem pozostaniesz. Dlaczego? Bo jesteś biedakiem

Mam 16-lat i w chuj się boje że znajdę się w podobnej sytuacji. Po wakacjach będę chodził do 2 klasy technikum grafiki komputerowej. Ogólnie w 1 klasie zajebiście sobie radziłem średnia 4.13 a zagrożeń zero. Wiem jak to jest z tymi osobami co mają wyjebane na szkołę i radzą sobie lepiej w życiu niż ci wyuczeni. Boje się o swoją przyszłosc

Ty glupi kurwobiedaku za 250 tysięcy żyliby jak król?!!! Ahahahah kurwa tyle to ja rocznie wydaje na serwis mojego Bentleya… ja jebie co za odklejka zyciowa biedacka

Admin nie przepuści.
Czasem nawet powodu nie chce mu się podać.
Osobiście takiego jednego mojego komentarza z dość śmiesznym dla mnie żartem nie chciał opublikować, a starałem się ze dwa albo trzy razy.
Cóż, zdarza się.
Na szczęście są inne strony internetowe… tylko szkoda, że nikt mnie tam nie kojarzy.
(Admin): A no cenzura…Panie…cenzura…

Też tak kiedyś myślałem miałem dwa ostatnio momenty w życiu że wytrzymałem bez walenia 4 miesiące i co? I nic mi to nie dało nie widzę teraz nic złego w zwaleniu sobie powiedzmy raz na 2 tygodnie to nic złego i nie przechodźmy ze skrajności w skrajność. Jestem samotny mam już 32lata i doskonale zdaje sobie sprawę że i tak już nikogo nie poznam więc jak zwale sobie od czasu do czasu to nic złego się nie stanie. Wiadomo nie polecam kompulsywnego walenia po kilka razy dziennie do porno bo wtedy będziemy mówić o jakimś patologicznym nawyku lub uzależnieniu.

Kobiety wzorują sie na kurwach z pornoli i dlatego golą sobie pizdzidko.Upaść tak nisko aby kurwy były wzorem do naśladowania.

Gdy będzie mi się chciało to napiszę komentarz które kawały są do usunięcia (postaram się używać słowa „kawał”, bo słowo „żart” na tej stronie to się już pewnie wielu użytkownikom znudziło)
Jednym z nich może być ten napisany o godzinie 22:20
(zamiast niego to bym wolał taki inny, nieopublikowany).
Podejrzewam, że gdy wskażę te kawały to Admin chętniej weźmie się za ich usunięcie niż za usunięcie takiego jednego mojego tematu poruszającego te niedoczesne sprawy, ale jeśli taki „ważny” (bo dla mnie to nie) jest tamten temat to chyba jednak zostanie.

Wymyśliłem dla Was chyba dość długie opowiadanie.
Chyba już nic nie muszę dodawać.
Dodam, że postanowiłem też zrobić sobie przerwę.
…
Pewien mężczyzna pewnego razu pomyślał sobie:
„A…. nauczę się tańczyć salsy!”.
A potem:
„Moim zdaniem trzeba mieć jakieś zainteresowania i pasje, albo nawet jakąś babę, bo gdyby człowiek żył tylko jakąś tam szkołą albo pracą (i tym co inni o nim tam powiedzą, nawet tak jakby przypierdalając się, szukając dziury w całym albo nawet oczerniając – oczywiście „mówiąc nieprawdę”) to by mógł nawet samob*jstwo popełnić!”.
„Takich rzeczy na studiach to się nie nauczę, co najwyżej jakichś formułek z matmy…”.
„Co do nich to ważne, że nie są to bzdury, raczej jakaś chłodna kalkulacja.
Jeśli jednak uczą czegoś co jest nieprawdą to… dla mnie kiepska sprawa. Tu, na Ziemi nawet przydatne, nawet gdy to nieprawda, ale kiedyś w końcu poznam prawdę! Mam taką nadzieję. Samą prawdę! Tam gdzie będzie dużo lepiej”.
„Mogłem się do harcerstwa zapisać gdy byłem młody, ale – niestety – przyszedłem z kolegą na złą godzinę, bo o godzinę za późno.
Wtedy jeszcze nie przejmowałem się chujowym komputerem bo podobno miałem dostać nowy, który jednak też okazał się chujowy.
W dodatku jeszcze musiałem go z kimś dzielić… Ale nawet gdy później miałem go tylko dla siebie to i tak było chujowo.
Tylko przy tym chujowym komputerze siedziałem zamiast grać w siatkówkę, najlepiej plażową albo nawet piłkę nożną.
W szkole jeśli chodzi o piłkę nożną to znajomi przydzielali mnie do mało ważnych zadań, chociaż najgorzej to nie było żebym aż latał po piłkę skoro oni wykopali, bo jak to się mówi „prawo Pascala – kto wykopie ten zapierdala”.
Wystarczyło tylko nie słuchać jakichś szkodników, a dla mnie nie-autorytetów i uwierzyć w siebie… Chyba łatwo mi mówić. Po prostu ziarno padło na niepodatny grunt…
Tak się zdarza, że człowiek nawet z większymi możliwościami od innych może nie rozwinąć skrzydeł i wypadać słabiej od innych. Taki mój charakter, trochę chujowy, pewnie przez tą biedę – raczej nie tylko materialną.
Tylko z tego chujowego komputera się przez te lata cieszyłem, hmmmm… nie wiem czy to odpowiednie słowo, „cieszyłem”, skoro był chujowy”.
Jak postanowił tak zrobił.
Oczywiście zapisał się na taniec.
„Przez jedne z najlepszych, jak nie najlepsze lata życia używać telefonu bez pełnej klawiatury, bez trackpada, trackballa, a zamiast tego klikać w jakieś obrzydliwe przyciski, nawet parokrotnie by wklepać jakiś znak, a przy włączonym tzw. „szybkim wprowadzaniu” wkurwiać się, że „tego słowa nie ma w słowniku – wklepuj ponownie, ręcznie” (czyli na ten czas baw się tak samo).
Taka zupełnie niepotrzebna sytuacja by się zdarzała za każdym razem gdybym próbował pisać coś moim szyfrem – szyfr metodą zastępowania – „n” to „b”, „b” to „n”.
Bardzo łatwe jest to do odszyfrowania, ale przecież mógłbym nie używać tych samych słów, czy nawet skracać jakieś dwuznaki, albo nawet trójznaki i czteroznaki (jak w niemieckim), zapisując tylko pierwszą literę zamiast nich, żadnych znaków interpunkcyjnych, odstępów między wyrazami oraz dużych i małych liter.
W dodatku każde słowo mógłbym zapisać w jednym ze znanych mi języków obcych – a znam ich dobrze sześć, bo mam takie hobby… Lecz czy i to by potrafili? Chyba duużo trudniej o to!
Takie komplikacje przez wiele lat – nawet przy pisaniu prostych zdań, a nawet lakonicznych odpowiedzi – co jest bardzo częste w tych czasach, może człowieka doprowadzić do pesymizmu, apatii, depresji czy nawet na skraj wytrzymałości, czego skutkiem może być rzucenie z impetem takiego urządzenia na podłogę, oczywiście stwarzając zagrożenie, bo przecież takie baterie wybuchają, a raczej się zapalają, nawet przy zwykłym nacisku hydraulicznym”.
„No, w psychiatryku to by mnie pewnie od razu spacyfikowali, zapięli w pasy i przenieśli do sali obserwacyjnej, zazwyczaj na klucz i z lustrem przez które widać to co po drugiej stronie.
Nie mieć też przez ten czas takiego fajnego odtwarzacza z obracanym albo dotykowym kółeczkiem, nawet z alternatywnym (a dla mnie lepszym) oprogramowaniem, nie używać przez ten czas żadnego urządzenia z Androidem, a na koniec kupić sobie iPhone’a i tak jakby ogłaszać, że jest to najlepszy telefon na świecie…
To dopiero chujowym trzeba być!”.
Przestał zaglądać też na portale społecznościowe, a nawet wyłączył wyświetlanie obrazków na nich, by nie obserwować swoich – bardzo często – gównoznajomych, a jak już to umawiał się z jakimiś laskami… oczywiście – tylko na randki, bo tak lubił, a tak poza tym chyba żadna nie była nim na tyle zainteresowana żeby podpisać intercyzę, więc uznał, że te z którymi się umawia nie są warte zachodu.
„Dwudziestu, czy dwudziestu kilku lat już nie mam, żeby się wkurwiać, że nie mam gdzie włożyć… I być zdesperowanym!”.
„Taki czarnoskóry to w lepiance z gówna może nawet mieszkać, tutaj na wynajem, ale dla takiej to jest już odpowiedni.
Biały człowiek to musi od razu mieć jakąś nieruchomość na własność, a przecież zdarzają się zdrady… oczywiście na korzyść kobiety która zawini, a więc zdradzi.
Ale po angielsku to on rozmawia, nawet lepiej od tej Polki.
Najbardziej to współczuję tym dzieciom – mulatom, bo w Polsce chyba życia mieć nie będą, a ich rówieśnicy będą sobie żartować, że jego matka lubi egzotyczne i czarne kutangi.
Może we Francji by miały lepiej, ale która jest na tyle ambitna żeby się uczyć tego języka?
A to, że dla niego taka atrakcyjna kobieta bardzo często nie jest zbyt wiele warta albo nawet nie szanuje jej i nie docenia to cóź… może ma rację.
Pewnie to nawet jego jedna z wielu.
Kiedyś mógłbym sobie nawet pomyśleć – mógłbym, bo chyba nigdy bym w ten sposób nie pomyślał – „taka fajna laska, a z murzynem się zadaje, chodzi z nim, albo nawet jest z nim”, ale teraz by to było raczej „a bierz sobie tę kobietę niewartą mojej uwagi”.
W kilka lat stał się dobrym tancerzem, może nie na tyle żeby startować w jakich zawodach, ale instruktorzy chwalili go za te umiejętności.
Zastanowił się:
„Kiedyś to można było nawet podchodzić do arystokracji, wiadomo, że raczej na nic więcej nie można było liczyć, ale granice się zacierały przy takich walcach…”
„Albo źle wyczytałem” – pomyślał też.
„Według mnie to kobiecie powinno zależeć na mężczyźnie, a nawet uważam, że takie coś ma większą szansę się udać, bo chyba nie bez powodu w Balladynie jest napisane: „która więcej malin zbierze tę za żonę pan wybierze”.
Z tą myślą żył przez kilka lat.
Spotkał się raz z kolegami, oczywiście wypijając pół piwa (co raczej oznaczało więcej niż kieliszek wódki) i na pytanie typu „jakie preferujesz” odpowiedział:
„No, dobrze gdyby tańczyła, była zrobiona i dobrze się czuła w moim towarzystwie, przecież tańczę salsę! A na jakieś tanga chyba też by mogła ze mną chodzić, bo chyba bym nie śmiał się tego uczyć z kimś… obcym.
„A ciche i nieśmiałe? Co o nich sądzisz?” – zapytał się znów kolega.
– Myślę, że takie kobiety też mają entuzjastów, albo nawet niektórzy na takie liczą, ale mnie taka osoba kojarzy się trochę z kimś niedorosłym… Nie wiem jak sprawy łóżkowe by z taką wyglądały.
Wolałbym żeby czasem tak jakby przejęła inicjatywę, nakierowała, poprowadziła, podpowiedziała, zasugerowała…”
– Ty, a słuchaj. – przerywa mu kolega
– A gdyby tak była zrobiona, ale nie umiała tańczyć? To co wtedy?
– Wystarczy, że będzie dobrze gotować – odparł.
Koledzy się oczywiście zaśmiali.
„A te małolaty co je czasem widziałem na tik-srokach to mnie najbardziej wkurwiają. Jeszcze kurde z gniazda nie wyfrunęły, a już takie „wyzwolone”.
Dla kogo to? Chyba dla takich niewartych uwagi siusiumajtków najprędzej!
Do bycia traktowanymi jak gówno, bo chyba tylko do tego dorośli…
Co byle co i już traci mowę.
Twardy zawodnik to dla mnie taki co nie daje tego po sobie tak łatwo poznać.
Bo to chyba nie dla prawdziwych mężczyzn, co?
Chyba już lepsze to granie w gry… z komputerem!” – dodał.
„Chyba nawet Japonki czy Koreanki które od dziecka wydawały mi się trochę głupie… nie wiem z jakiego powodu wydają mi się od nich mądrzejsze”.
„Dla mnie są mądrzejsze!” – poprawił się.
„Na pewno mądrzejsze!” – poprawił się jeszcze raz.
„A ogólnie to wcale nie uważam je za głupie, trochę się dla mnie wydają… to takie absurdalne!
Pewnie przez ten język którym mówią i dość dziecinny wygląd, czy nawet zachowanie”.
Po chwili dodał:
„I chyba dobrze gdyby pokazywała się tylko dla mnie, a nie, nawet po cichu – gdzieś dla jakichś wpłacaczy internetowych, dla jakiegokolwiek zysku albo dla dowartościowania się.
No wiecie… jaki to przykład dla dziecka?
Tylko nie pomyślcie sobie, że o takim myślę, ale jeśli?
Jeszcze rozumiem – wyjść z długów, jako ostateczność, ale po to by być milionerką, osobą zamożną?
Albo tym bardziej będąc takim wzbogacić się?
Sorry, ale dla mnie to nie jest w porządku”.
Po jakimś czasie znalazł sobie kogoś z kim dobrze się bawił i dobrze, a wręcz doskonale się dogadywał.
„Moim zdaniem kobieta musi się czuć przy mnie bezpieczna, a przede wszystkim musi mnie chcieć.
Chcę by była przywiązana do mnie, miała do mnie zaufanie, chcę żeby się przede mną otworzyła – tak sama z siebie.
Nigdy nie pozwolę na to by straciła przeze mnie pewność siebie”.
Oczywiście ta osoba była rasy białej, nie była też ani razu w solarium ani nie myślała o opalaniu się – przynajmniej nie w celu opalenia się.
Co do gustu to miała go bardzo dobry i w zasadzie nie musiał jej do niczego przekonywać, czy próbować przekonywać…
Z resztą zmuszać – też ją nigdy nie zmuszał.
W domu ubierała się bardzo często tak jak on chciał, ale… tak sama z siebie, nikt jej do tego nie zmuszał, a wiedziała jaki on ma gust.
Kiedy miała na sobie krótkie jeansowe spodenki, takie tak jakby podarte od dołu, z jasnymi niteczkami czy nawet paseczkami to zazwyczaj nie miała na sobie od pasa w dół innego ubioru niż czarne sandały bez skarpet, choć zdarzały się i wyjątki – rajstopy, pończochy lub kabaretki, ale rzadzej.
Kiedy się ubrała w sukienkę trochę poniżej kolan to koniecznie miała tę opinającą i z dość dużym wycięciem gdzieś na boku…
I oczywiście do tego jakieś eleganckie buciki z odsłoniętymi paluszkami.
Sportowe buty albo jakieś tenisówki to zakładała tylko do dość szerokiej spódnicy i koniecznie też i zakolanówek, a gdy miała też wtedy na sobie eleganckie buciki z odłoniętą piętą to do tego teź pończochy lub rajstopy – takie dość przezroczyste, żeby było widać „gdzie grubiej, gdzie chudziej”, jak i kabaretki – analogicznie: większe oczka, mniejsze oczka…
Kiedy miała na sobie wspomnianą wcześniej sukienkę albo top, obojętnie w jakiej stylizacji i czy z rozcięciem z przodu bardziej do dołu czy na boki – na ramiączkach czy nie to najczęściej zakładała na ręce rury z jakiegoś materiału które po założeniu sięgały od przegubów dłoni (lub trochę wyżej) do wysokości pach – dla lepszego kontrastu i pozostawieniu miejsca dla wyobraźni.
Zawsze w kolorze ciemnym i nigdy nie jaskrawym (chyba, że czerwonym).
„Przezroczyste czy nie – ważne, że „odznaczające się” – pomyślał.
Najczęściej były to wtedy też stylizacje z bardziej odsłoniętymi pleckami.
Leginsy też zakładała, ale miała je głównie do gimnastyki.
Co do gimnastyki, ewentualnie jakichś popularnych i nowoczesnych tańców – tak prawie zupełnie do niej niepasujących to często zakładała krótkie spodenki sportowe, z zakolanówkami, skarpetami albo stopkami… oczywiście „do sportowych butów”.
Lubiał też dość luźne, ale niekoniecznie opinające, dla niego „ważne, że dla niej wygodne” jednoczęściowe, jak on to nazywał „kombinezony piżamowe”.
Czasem go czymś zaskoczyła, miała bogatą garderobę, co mu się bardzo podobało i nigdy jej tego nie wypominał.
Ubierała się w domu tak jak chciała, w zależności od nastroju.
Oczywiście, zamiast mówić że ją głowa boli to ubierała się skromniej, bez tych wytycznych.
Do zakładania butów na wysokim obcasie to ją przekonał, by ich nie nosiła – nawet jeśli jest dzięki temu piękna prezentacja stópek – przynajmniej od tyłu, tak jakby stała na paluszkach.
Dosłownie, bo nie była już do nich przekonana.
Słusznie zauważył, że mogą być od tego różne bóle, schorzenia, wady postawy… zupełnie niepotrzebne.
Co innego w sypialni, bo wtedy – co zrozumiałe – strój dowolny.
„Co kto woli, nic na siłę, a nawet kompromis itd”.
Co do jej ubioru „na zewnątrz” to już miał więcej do gadania.
Przekonał ją do tego by nie odsłaniała swoich pięknych nóżek „bo przeciez na randkę się nie umawia”, a zakładała lekko obcisłe i rozciągliwe jeansy, a do tego krótką bluzeczkę lub koszulkę, lecz nie na tyle by zwykle odsłaniać trochę brzucha czy pleców, co najwyżej przy schylaniu się.
Wiedziała z resztą i tak, że pięknie wygląda przy nim.
A co do obuwia – „nigdy takie z odsłoniętymi paluszkami i piętą”.
Często były to baleriny które według niego podkreślały kształt stopy… tak podłużnie (co mu się jak najbardziej podobało), ale i nie pokazywały paluszków.
Takie trochę staromodne, ale chyba zawsze w modzie.
Rzadziej zakładała też leginsy, gdy było trochę chłodniej, jednak zawsze na odludziu, np. w lesie itd.
Kiedy jechała z nim na rowerze to miała na sobie czarny strój kolarski.
Lubiła też zakładać do tego różową koszulkę, z dość krótkim rękawem, nie tak nudną, bo z jakimiś ciemnymi prostokątami, kwadratami i takimi tam… wzorkami.
A wybierała się z nim często nad rzekę, choć co do tego to chyba by wolała tę dość dużą i wpadającą do Wisły, czasem także las sosnowy… i oczywiście dobrze by miejscami było też dużo piasku, a nawet… wydmy – takie śródlądowe.
A rower miała bardzo ładny, trochę bardziej szosowy – podobny do tego jaki miał jej mąż.
Co do ubioru na plaży – przy zlewaniu się z otoczeniem to wiadomo jaki jest normalny widok, lecz nigdy poza nią, a więc miejscu bardziej do tego przeznaczonym.
Zdarzało się jednak i tak, że miała na sobie kombinezon – taki trochę podobny do nurkowania, ważne, że lekko obcisły i z gołymi stópkami, ale to dlatego, że przeprowadziła się z nim do Australii i czasem surfowali razem, a mieszkali w takiej miejscowości gdzie rocznie pada dość dużo deszczu, w zasadzie nawet więcej niż w kotlinie na wschód od Alp – co jak na Australię jest chyba dość dużo, więc nie brakowało tam trawy, drzew, pająków, a czasami też i kangurów.
Nie było tam lwów, tygrysów, pum, słoni, wilków i niedźwiedzi – co też było dla nich dość ważne.
Co najwyżej jakieś pająki i skorpiony, ale zazwyczaj mieli na nie antidotum i wiedzieli jak się zachować i jakie są procedury.
Obawiać się można też było krokodyli, ale na szczęście nie mieszkali w namiocie.
Co najważniejsze – nie panował tam klimat śródziemnomorski, tak jak w Europie Południowej, bo klimat śródziemnomorski charakteryzuje się suchymi latami, a on je wolał burzowe, bo w końcu „w ciepłym powietrzu jest się w stanie pomieścić więcej pary wodnej”, a zamiast jakiegoś bezchmurnego nieba i żaru z nieba wolał widzieć na niebie jakieś kalafiory, kowadła, nawet w oddali, także przy zachodzie słońca, a w nocy oczywiście dyskotekę…
Wybrał sobie więc miejsce na Ziemi.
Mógł nawet, widząc za oknem aktywną elektrycznie burzę zadać sobie pytanie:
„- Darwin, Australia?
– No… chyba blisko, ale trochę tak bardziej na południe!”.
Pomyślał raz nawet: „największego naturalnego jeziora geotermalnego to tutaj nie ma, ale raczej nie można narzekać, że jest zimno!”.
„Nawet w takim miejscu być samemu… dla mnie to… chyba nawet nie trochę – chujowa sprawa, ale z kimś to można wszędzie!
Akurat tak jakoś mi wyszło”.
Myślał sobie też: „Ogólnie – odnośnie wszystkich kobiet – tych dwóch worków tłuszczu to nie uznaję, choć też jest na co popatrzeć… Liczy się ekspozycja, z resztą nie bez powodu kazałem jej kupić, tylko dla mnie – mocno przezroczysty biustonosz.
Czasem go trzeba, czasem nie… Jak są mniejsze to nie, ale jak są duże to lepiej żeby przez takie podtrzymanie lepiej się prezentowały niż zwisały czy albo rozlewały się na boki”.
Gotowała bardzo dobrze, umiała grać na różnych instrumentach muzycznych, a – co chyba dla niego najważniesze – potrafiła bardzo ładnie śpiewać, a on z wielką chęcią ją wtedy słuchał.
„Ten głos… trochę denerwujący, ale bardzo ładny – taki jaki lubię najbardziej” – pomyślał.
Było mu trochę też…. łyso, że on śpiewać nie potrafi, ale chyba by już nie mógł rozwinąć u siebie takiego talentu.
Kiedy sytuacja się poprawiła to kupił sobie prawdziwe (a nie jakieś elektroniczne z cyfrowym, czy nawet kwadratowym dźwiękiem) pianino i nauczył się grać na nim, a – co chyba najważnejsze – nie wkurwiał tym sąsiadów, bo mieszkał w domu – i to w dodatku nie jakimś bliźniaku (albo innym takim wymysłem) w którym mieszkają dwie rodziny.
Miał nawet takie jedno zdanie na temat pewnego gatunku muzycznego.
„Ktoś kiedyś czekał na pociąg, który przez wolne hamowanie wydawał z siebie niemal jednostajny pisk.
„Tylko dodać do tego jakiś łomot, rytm i już jest utwór” – pomyślał sobie ten ktoś.
I w ten oto sposób powstał pierwszy tego typu utwór muzyczny… z tego chyba najmniej ambitnego gatunku muzycznego i najmniej odprężającego, czy nawet najbardziej stresującego. Jak widać utwór nie musi mieć melodii by być taneczny”.
Dokupił sobie po jakimś czasie dobry sprzęt do nagrywania, do tworzenia basów i zapętlania itd., dzięki czemu tworzył, a później też wydawał utwory muzyczne z gatunku „dream trance”, jednego z jego ulubionych, czym zdobył sobie sporą popularność i oczywiście sporo zarobił.
Kupił także do tego saksofon i oczywiście nauczył się na nim grać.
Oczywiście do zgrywania tych utworów, polepszana ich itd. używał MacOS’a, a nie jakiegoś niestabilnego Windowsa z opóźnieniami w kernelu, z wydania na wydanie coraz gorszego, często na dzień dobry – szczególnie w laptopach – z masą bloatware’u i setkami mu niepotrzebnych i uruchomionych usług-procesów zużywających cenne zasoby komputera, nawet tego z dość dobrymi podzespołami.
„Linux lepszy niż to chujstwo, a tak poza tym mam Maca” – powiedział kiedyś na głos głęboko zastanowiony.
„Tego gówna to niech se używają gracze” – powiedział też.
„Z resztą, od dawna w MacOS (choć trochę „przypóźno”) wprowadzili tzw. kafelkowanie, czyli zmienianie rozmiaru i położenia okna po przeciągnięciu go do krawędzi albo rogu ekranu, chyba nawet jakaś podpowiedź jest…”.
„Dziadostwo dla mas” – dodał jeszcze z obrzydzeniem.
„Tak ma wyglądać system?” – zastanowił się, ale jakoś tak słów mu zabrakło, a poza tym tak się zajął pewną czynnością na komputerze, że po niedługim czasie zapomniał o tym przemyśleniu.

A teraz wyobraź sobie, że „wprost do” to grzech i „do wyobrażeń” to też grzech.
Wtedy nie będzie miało sensu zaglądanie tam… chyba, że szukasz urozmaicenia np. z kobietą.

Samo pytanie się kobiet o takie rzeczy to oznaka słabości, bo prawdziwy facet w dupie ma takie rzeczy, a kobiety wybiera sobie spośród kilku/kilkunastu orbiterek.

Jest sprawiedliwość na świecie. Po trzydziestce mało która kobieta jest atrakcyjna. Większość facetów patrzy na taką jak na chłopa- kompletnie nieseksualny obiekt. Najgorzej jak taka dawna piękność dalej oczekuje od męskiego świata usługiwania i specjalnych przywilejów, choć straciła już to czym nęciła.

Admin pewnie ma iPhone’a i pewnie dlatego nie chce tego żartu przepuścić, a tam jest oczywiście mowa o tym niezbyt opłacalnym telefonie.
Mniejsza o to.

Wymyśliłem opowiadanie.
Opowiadanie to w końcu nie żart… chyba, że jakieś chujowe.
W pewnym kraju panuje prawo pro-kobiece, ale nie jest ono aż tak straszne jak w innych krajach – sąsiednich.
W tym kraju oczywiście pod jednym dachem mieszka pewien mąż i żona.
Mąż mówi do żony:
– Striptizerka kosztuje i powiem Ci szczerze, że skorzystanie z usług takiej raz na miesiąc mniej kosztuje niż Ty ostatnio – również przez miesiąc, w dodatku taka to by może nawet na robótkę ręczną pozwoliła albo nawet na „na”, a nie „do”.
Ty natomiast ani razu mi dupy nie dałaś przez ten miesiąc czy nawet nie chciałaś się pokazać…
I wcale nie widzę byś była jakaś bardzo smutna…
Jak to jest możliwe? Co to ma znaczyć?
Wywiązała się z tego wielka kłótnia.
Następnego dnia mężczyzna, pod nieobecność żony zamontował ukryte kamerki, w przeróżnych miejscach… Nawet takich gdzie najmniej się można było tego spodziewać.
Wcale nie po to by sobie poobserwować albo ew. nagrać i sobie zwalić do tego (co w sumie by było dobrym rozwiązaniem na jego frustrację, w końcu byli w związku), ale by zbierać ewentualne dowody.
I tak oto okazało się, że gdy był w pracy to ona zapraszała jakiegoś gościa, wiadomo w jakim celu.
Kiedy mąż się o tym dowiedział to trzymał tę informację do ostatniej chwili, nie kłócił się z nią, bo nie były mu potrzebne takie atrakcje, nawet czasem nie zwracał na nią uwagi tylko materiał przedstawił w sądzie.
W dodatku poszedł na piwo z tamtym jej kochankiem, zapytał się też go o jakieś pikantne szczegóły, porady… i wcale nie był na niego jakoś bardzo zły, bo uznał, że jego żona nie jest go warta.
Myślę, że nawet gdyby był w niej zakochany to też by tak postąpił.
W końcu katolik to był i uznał, że nie warto kogoś nienawidzić.
„Cóż, jej decyzja” – pomyślał.
„Widziałem taką jedną starszą panią co wypominała zdrady swojemu mężowi, a nawet próbowała bić go kijosem albo miotłą, chyba warto tego uniknąć. Nie chcę się stać taki.
Dobrze, że chociaż dzieci z nią nie mam”.
Ona musiała wypierdalać i nie mogła liczyć na żadne pieniądze od niego – taka decyzja sądu.
Zamieszkała więc w jakiejś kawalerce na wynajem.
Tamten jej kochanek nie był nią zainteresowany, bo to była dla niego jedna z wielu, więc została sama i historia szczęśliwie się zakończyła.