Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Nie moge sobie poradzić z śmiercią mojego brata. Niby wszystko ogarniam, zyje i wg funkcjonuje, ale prawda jest taka, ze nie mam z kim pogadac tak kurwa od serca. Nie mam z kim tak usiąść i sie pożądnie najebać żeby mi wszystko ulżyło. Najgorsze jest to, ze przed wszystkimi udaje, ze daje sobie rade, ale prawda jest inna. Jak moja mama mi mówi, ze nie moze uwierzyć, ze go nie ma to mówie, jej,że musimy jakoś zyć i odrazu zmieniam temat. Nie wiem czemu, wg nie moze mi nic przejsc przez gardło. Nie wiem czy na to wszystko potrzeba mi czasu? ale z czasem jest jeszcze gorzej. Niby mam przyjaciół, ale nie potrafie z nimi gadac o tym. Zazwyczaj było też tak, ze to ja zawsze im dawałam rady a nie oni mi. Totalnie sie zagubiłam. Nie mogłam też wg płakać a teraz rycze jak małe dziecko… Brakuje mi Cie braciszku….

Wkurwia mnie to że życie traci sens. I to nie z powodu braku niewiadomo czego. Człowiek jak sie do czegoś dostosuje to kurwiszony z góry zaciskają nam pasa. Powiem krótko, jak sie stanie tak że gotówka zniknie a tylko elektronicznie będziemy płacić, to jesteśmy w dupie. Nic nie jest nasze, gry na kompie czy konsoli zamieniają sie w totalny syf, wszędzie multiplayer i usługi, wiecznie płać i dokładaj a gówno zarabiaj, to samo z samochodami, każdy woli kupić pasata od nosacza małpy janusza niż gówno za 50 tyś z salonu. MOżemy to powstrzymać, tylko skończcie sie użalać a walczcie, bo sam nie dam rady, motywacji nigdy nie stracę.

Wkurza nas patologiczna rodzinka, która pół roku temu zamieszkała pod nami. Początkowo zachowywali się cicho. Minęły dwa miesiące a ich dzieci zaczęły szaleć dzień w dzień od godziny siódmej aż do późnej nocy. Rodzice nie robią nic aby uciszyć tych bachorów, gdyż uważają, że zwrócenie im uwagi źle wpłynie na ich zdrowie. Mało tego, zachęcają dzieci aby nam i innym sąsiadom dokuczały słowami: szybciej, mocniej, wyżej, głośniej. To jeszcze nie wszystko. Te bachory sąsiadów zostały nauczone aby zamiast proszę pani, proszę pana zwracać się do innych przez pani wiedźmo, pani klępo, panie wariacie. O gorszych obelżywych słowach nie wspomnę.
Z racji utrzymującego się takiego stanu zaczęliśmy chodzić na piętach aby zobaczyli, jak to jest żyć w permanentny hałasie.
Gdybym ja zwracał się do starszych w sposób jaki to robią patologiczne dzieci sąsiadów, to z pewnością często przebywałbym w szpitalu.

Mieszkam w jednym z regionów Polski, gdzie jest najniższe bezrobocie. Kompletny brak ludzi do pracy i dramat Januszy Biznesu trwa. Jest to blisko granicy z Niemcami i nikt tu nie pracuje po stronie Polskiej, większość po stronie Niemieckiej. Ukraincow też tu nie uświadczysz, bo jak to tak blisko Niemiec to wolą pojechać te kilkadziesiąt km dalej i tam tyrać. Znudzony prozą życia postanowiłem pograć na nerwach Januszom biznesu. Mam swoją pracę i wiem, że tu w Polsce i tak nie dostanę nigdzie w okolicy lepszych pieniędzy, ale zaczalem składać papiery wszędzie i udawać zainteresowanie ofertami Januszy z mojego miasta. Moje CV może dupy nie urywa, ale jest dobre i myślę, że już swoje doświadczenie mam. Gdy już dochodzi do rozmowy i proponują mi pracę to spokojnie siedze i wysłuchuję zakresu obowiązków, benefitów, warunków zatrudnienia itd. a na końcu nadchodzi magiczny punkt kuliminacyjny, czyli podanie zarobków, wówczas na dźwięk kwoty podanej przez kadrową prowadzącą rozmowę robię: „pfffff”…wstaję i wychodzę bez słowa. Ich miny są bezcenne.

Mam 34 lata. W całym dotychczasowym życiu seks uprawiałem 13 razy, wyłącznie z prostytutkami. Przyznam, że był to mechaniczny, raczej nieporadny seks. Z własną ręką kocham się 350 razy w roku, zacząłem w wieku lat jedenastu. Pierwsza dziewczyna, z którą się całowałem była prostytutką, z drugą całowałem się po jednej imprezie, co prawda nie podobała mi się, ale zrobiłem to, bo byłem najebany. Więcej razy nie było. W życiu zakochałem się kilka razy, ale zwykle brakowało mi pewności siebie i nie decydowałem się na nawiązanie kontaktu. Raz w liceum znalazłem w sobie odwagę, żeby to zrobić, ale kompletnie się ośmieszyłem i potem do końca szkoły pozostał wstyd i niesmak. Moja ostatnia niespełniona miłość była już zaręczona, ale mnie kokietowała i dawała niedwuznaczne sygnały, że jest mną zainteresowana. Niestety ja, idiota, nie potrafiłem tego zinterpretować. Dzisiaj jest mężatką i ma dziecko.
Mam dobrze płatną pracę w małej miejscowości, mieszkam z rodzicami, ale stać mnie na kupno mieszkania bez kredytu. Znam bardzo dobrze dwa języki obce. Moje hobby to porno, jedzenie i spanie. Na rozwijanie zainteresowań, które kiedyś sprawiały mi frajdę nie mam już chęci ani energii.
Czy jestem nieudacznikiem?

Mam 25 lat i jestem człowiekiem w którym pasja jest najsilniejszym bodźcem jakiego można w życiu doświadczyć. Od wieku 18 lat gdy kupiłem swoje pierwsze auto spędzałem przy nim i przy nastepnych każdą swoją wolną chwilę. Wracając z pracy brudny, zmęczony, i wypompowany z energii jedyne co robiłem to brałem jakąs kanapke i kierowałem sie ku garażowi. Ktoregoś razu chciałem kupić wymarzone auto, a że nie było mnie stać, a miałem stałą pracę na umowę to wiadomo – kredycik strzelił dosłownie w przeciągu kilku minut pobytu w biurze banku. Auto po kilku miesiącach wyziąnęło ducha (pech). Udało się sprzedać za byle co, i jakoś od grosza do grosza zbierało sie na następne, coraz lepsze, aż dotarłem jakimś cudem do miejsca w którym nigdy bym nie przewidział że się znajdę, mianowicie zostałem posiadaczem Bmw 740. (Tak, fan bmw). Z pracy zwolnili bo pan za słabo pracuje. Niestety, trzeba było się pozbyć auta. Tej jednej jedynej rzeczy którą w życiu miałem, o której marzyłem, na którą pracowałem przez dobre 5 lat. Jedyne co zostało to 23tys do spłaty. Pojawiły się długi, komornicy, kredyty spłacane kredytami. Auto sprzedane za gówno. Pieniądze oddane na poczet kredytu. Brak znajomych, brak dziewczyny no bo przecież brak stabilności finansowej. Brak jakiegokolwiek pozytywu, punktu odniesienia w życiu. Wiadomo, trzeba jakieś grosze uciułać żeby coś tam opłacić tego gówna, żeby iśc jakoś z tym do przodu. Na obecną chwilę jestem człowiekiem który był na szczycie przez chwilę i spadł na dno. Jestem człowiekiem z ogromną pasją której tak naprawdę nie mam. Mam ją tylko w głowie. Ktoś mi powie – kurwa to tylko auto. No tak, a ja komuś mógłbym powiedzieć przecież to tylko gra w szachy. To tylko kopanie głupiej piłki lub tylko przewracanie kolejnych kartek papieru i czytanie w nich niestworzonych historii. Pasja jest jak dupa każdy ma swoją ale jeden większą dugi mniejszą. Moja dupa jest akurat tak potężna że nie widze poza nią świata, i wiem że to co miałem, chce odzyskać chociaż patrząc na to z perspektywy czasu nie wiem czy to będzie możliwe. Nie oddawajcie swojej pasji, nigdy. Jeżeli nie macie znajomyc, nikt was nie lubi, nie macie życia towarzyskiego ale macie potężną pasje, to nie zależnie od tego czym ona jest, nie oddawajcie jej. Za nic w świecie. Człowiek bez pasji umiera

Wkurwia mnie narastające już do niebotycznych rozmiarów bombardowanie człowieka reklamami. Chyba absolutnym priorytetem całego świata stało się, żebym wziął, usiadł i obejrzał tą jebaną reklamę. Jest ich już tyle, że jak się nie zaszyjesz w miejscu otoczonym drzewami z każdej strony to i tak zobaczysz jakąś reklamę. Chuj, że jeszcze ani razu się nie zdarzyło, żebym pobrał, wszedł czy kupił cokolwiek co zobaczyłem w tych jebanych reklamach. Chcę zagrać w głupią gierkę na telefonie w pracy to dosłownie co 13 sekund wyświetla mi się jakaś reklama. Pojawi mi się wypłata na koncie to zaraz telefon żebym wziął kredyt. Wychodzę z domu a na podwórku leży 20 jebanych w dupę gazetek reklamowych, które jakiś młody frajer roznosi za 15 zeta za godzinę brutto. Toest jakieś kompletne ochujenie. Mam wrażenie, że z kibla niedługo będą mi wyskakiwać te reklamy, albo będą mnie budzic i przytrzymywać w nocy powieki zapałkami, żebym obejrzał kolejną. Nie interesuje mnie to do kurwy nędzy. Jak będę chciał to SAM sobie pojde po ten kredyt do banku, ściągnę gierkę, czy kupię kondomy. Jak czegoś nie potrzebuję to za chuja tego nie kupię i tyle. Nikt mi nie wmowi, że potrzebuje czegoś czego nie potrzebuje.

Witam.
Otóż mój problem jest taki : Nie potrafię się ustabilizować. Jestem tym, którego można zwać wiecznie dzikim i nieposkromionym mustangiem… Ale w 3 letnim związku. W przeszłości byłem otyłym, cichym grubaskiem, z którego wiecznie szydzono w szkole. Nie miałem znajomych ani dziewczyny, nie chodziłem na żadne imprezy. Zwyczajnie nie wyszalałem się za młodu. Wszystko zmieniło się po technikum, wyjechałem ze swojego pato środowiska do innego miasta. Zacząłem ostro nad sobą pracować. Nie tylko nad wyglądem fizycznym ale własną osobowością i charakterem. Schudłem 20 kg, stałem się dużo bardziej otwarty. Odkryłem w sobie dar rozbawiania innych. W sumie mogę powiedzieć, że stałem się królem imprez. Wtedy też poznałem obecną kobietę, za którą szalałem jak nikt inny. Minęły 3 lata, emocje opadły i w sumie brak mi tej iskierki, bodźca, kogoś kto ponownie da mi to szczęście i dreszczyk emocji. Kocham ją ale… Zauważyłem, że podobam się kobietom. Wśród mojej ekipy z pracy, jest tyle pięknych dziewczyn, na widok których moje życie na nowo nabiera sensu. Z jednej strony mam już tyle lat i na tyle wypracowany poziom związku, że teraz powinienem tylko czekać na dziecko i być już do końca życia dobrym mężem. Ale chyba nie potrafię. Mam 27 lat a przeżywam drugą młodość niczym napalony, osiemnastoletni ogier. Nie zrozumcie mnie źle, szanuję i dbam o swoją dziewczynę, nigdy jej nie zdradziłem jednak boję się, że uduszę się w harmonijnym, stałym związku. Ostatnio ta zaproponowała mi pomysł zaręczyn. Zlałem się potem i odebrało mi mowę. W tamtej chwili poczułem się jakby ktoś zarzucił mi kaganiec na pysk i smycz na szyję. Chyba nie taka powinna być reakcja dobrego, przyszłego męża i ojca na resztę życia. Wy też tak macie? To normalna reakcja mijająca z wiekiem czy może ze mną jest coś nie halo? Doradźcie

Wyobraźcie sobie taką sytuację, dwoje niezbyt zamożnych ludzi postanawia wziąć się za życie od dupy strony, tzn zamiast poszukać dobrze płatnej pracy i załatwić sobie lokum, oni postanawiają, że zrobią sobie gromadkę dzieci, żeby było im weselej. Mieszkają u rodziców w małym 2 pokojowym mieszkanku, zarabiają minimalną i nic nie zwiastuje tego, że ich los odrobinę się polepszy w najbliższym czasie, co najlepiej w takiej sytuacji zrobić? Odpowiedź jest prosta, ruchać się bez zabezpieczenia na potęgę. Teraz zamiast mieszkać we czwórkę na 50 m2 mieszkają w dziewiątkę. Dzieciaki zaniedbane, chodzą ubrane jak bezdomni, w szkole dzień w dzień są upokarzane ze względu na wygląd i ubiór, nie mają gdzie się w spokoju uczyć, bo mają wspólne biurko a to oczywiście przyczynia się do złych ocen w szkole. Wychować ich nie ma kto bo starzy bez przerwy w robocie, start życiowy zjebany po całości i zapytacie kto jest winny temu nieszczęściu? Pracodawcy tych ludzi którzy płacą im za mało, żeby mogli godnie żyć z tą hałastrą? Politycy? Dziadkowie tych dzieci którzy nie mają jak wspomóc rodziców finansowo? Nie, te jebane skurwysyny, które ruchały się bez opamiętania są winne tej tragedii. Powiecie, że najważniejsza jest miłość i troska rodziców??? Niech sobie w pizdę wsadzą swoją miłość, nie ważne, że nie piją i nie biją swoich dzieci. Nie ważne, że mówią im, że je kochają, ich poczynania świadczą o tym, że srają na swoje dzieci, bo narazili je na życie w nędzy. Taki chujowy start ma wpływ na całe życie, brak warunków do nauki skutkuje słabymi ocenami a to z kolei skutkuje kiepskim wykształceniem i co za tym idzie gorszymi zarobkami. Ciągły stres od małego powoduje pogorszenie zdrowia i choroby psychiczne i nie raz potrzeba wielu lat terapii, żeby się z tym uporać. Tych dwoje ludzi to skurwiele jakich mało, mam nadzieję, że sam lucyfer rozprawi się z nimi za to jaki los zgotowali niewinnym dzieciom. Nie mam litości dla takich osób i powtarzam jeszcze raz, nie ma to znaczenia, że nie są alkoholikami i nie dotykają swoich dzieci pod kocem, dla mnie są zwykłymi psychopatami, bo lubią patrzeć na nieszczęścia innch osób, wy tym wypadku swoich własnych dzieci.

Cześć chujanie!
Jakiś rok temu pisałem tu o moim chujowym życiu i planach wyjazdu do Kanady.
I wiecie co? Udało mi się.
Mieszkam w środku lasu w prowincji Ontario. Do drogi gruntowej mam 2,5 mili, do najbliższej osady ludzkiej ponad 20. Poluję, wodę czerpię ze strumienia i jeziora, ktore znajdują się niedaleko mojej chaty. Energię zapewniają mi 2 panele kupione po okazyjnej cenie, potrzebne mi są jedynie do 2 żarówek energooszczędnych. W lecie uprawiam warzywa i owoce.
Jestem w pełni samowystarczalny.
Co jakieś 3-4 miesiące (trudno dokładnie to określić, nie mam kalendarza i czas się już dla mnie nie liczy) jadę na składaku do miasta zatelefonować do rodziny i dać znak życia.
Dzisiaj jednak postanowiłem też skorzystać z komputera (którego użyczyło mi miłe, polskie małżeństwo, które serdecznie pozdrawiam!) i napisać do was.
Dlaczego to piszę?
Dlatego, żeby dac wam promyk nadziei. Wielu z was wiedzie smutne życia i marzy o wolności, jednak są to tylko marzenia i nic z tym nie robicie, ciągle tkwiąc w tej chujni.

Wystarczy się zmobilizować. Zaprzeć się z całej siły i dać z siebie wszystko bo to wam się zwróci z gigantyczną nawiązką.
Do Kanady zabrałem 40 tysięcy zł. Ponad 5 tysięcy poszło na bilet, kilka na pilarkę(łącznie z paliwem i łańcuchami), podstawowe narzędzia, najtańszego pickupa jakiego udało mi się zdobyć (teraz z niego nie korzystam, stoi i gnije). Kilka tysięcy poszło na broń i solidny zapas amunicji, reszta na zapasy potrzebne do przeżycia, gdy całość czasu poświęciłem na budowę chaty z bali.
Chatka ma wymiary 5x8x3,5 i wystarcza mi w zupełności. Nawet udało mi się zaoszczędzić na bilet powrotny (gdybym nie dał rady), nie z niego nie skorzystałem 🙂

Wilków w mojej okolicy nie ma, są za to niedźwiedzie. Czasem podchodzą pod dom, ale jak wrzasnę przez okno to zaraz spierdalają.
Zimą w chacie mam 10-15 stopni, no ale w koncu na zewnątrz jest prawie cały czas -30 więc nie mogę narzekać.
Nigdy nie byłem szczęśliwszy. Jeśli mi, człowiekowi z głęboką depresją i fobią społeczną udało się tego dokonać to każdemu z was się uda.
Wyjechałem z myślą, że nawet jeśli miałbym zostać wjebany przez dzikie zwierzęta po tygodniu to i tak byłbym szczęśliwszy niż w Polsce.

I tak to wygląda. Nie poddawajcie się, nie rezygnujcie z marzeń! Życzę wam jak najlepiej.