Wiele jest chujni, które mam, ale ta mnie wkurwia od dawna, a ostatnio coraz bardziej. Niech ktoś mi wytłumaczy do jasnej cholery, dlaczego wszystko w naszym życiu musi być do śmieszne bądź zabawne? Dlaczego jak się rozmawia o czymś na poważnie, to ludzie od razu odpadają? O życiu i śmierci, polityce, religii, filozofii, prawie, psychologii ? a właściwie czymkolwiek, po prostu czymkolwiek. No żesz do kurwy, zawsze mnie zastanawia, jak to jest, że niektórzy mają swobodną nawijkę o niczym i jak to jest, że ich nie wkurwia takie pierdolenie bez sensu. Siedzę z fajną, inteligentną dziewczyną ? żartujemy sobie, pieprzymy o niczym, ale tematy powoli się kończą. Wchodzimy przez przypadek na coś poważniejszego i ona nagle: ale o czym my rozmawiamy? A ja reflektuję się, że jakoś nam tak rzeczywiście zeszła rozmowa (ale co z tego?). I siedzimy w pierdolonej ciszy, bo ona sama niczego nie podsunie, a mi się skończyła inwencja, bo i tak już dość długo starałem się podtrzymać rozmowę:) Zresztą mam to gdzieś, po prostu mi się już tego ciągnąć nie chce. Żebyśmy akurat na kogoś nie czekali, to bym pożegnał się i wyszedł. Żeby nie było: to nie było tak, że się spotkaliśmy i nagle strzeliłem do niej co sądzi o skuteczności psychoanalizy, imperatywie kategorycznym Kanta albo nowelizacji VATu. Temat był całkiem życiowy i jakoś sam wyniknął, zresztą ona sama się na jakiś moment wciągnęła, dopóki nie zapaliło się jej czerwone światełko. I nie była to spalona randka, tylko spotkanie z koleżanką, nie pierwsze zresztą, w trakcie którego takiego czegoś doświadczyłem – już nie raz się przekonałem, że najlepszym tematem podczas rozmów z kobietami są one same. Przykład – spotkanie z inną koleżanką parę dni temu: 3-4 godziny opowieści o niej i jej życiu. Dobra, nie widzieliśmy się pół roku, ale przez ten czas u mnie też się co nieco zdarzyło. W Polsce, na świecie i we wszechświecie ? też. Chuj z tym. W zasadzie wystarczało przytakiwać, co 10 minut zapytać: naprawdę? i można było myśleć o czymkolwiek bądź. Czego nie omieszkałem uczynić. Momentami brał mnie wkurw i ochota powiedzenia jej, żeby sobie pogadała z moją filiżanką, a ja wyskoczę, załatwię parę spraw na mieście i wrócę. Obie koleżanki ? nie dziewczyny z zawodówek (niczego im nie ujmując), tylko studentki z wysokim o sobie mniemaniem. Kurwa, jak tak dalej będzie to zerwę wszystkie kontakty ze znajomymi płci żeńskiej i zostanę gejem, bo tylko z facetami da się dłużej pogadać o czymś, co nie jest plotkami/wrażeniami ze studiów lub pracy/ciuchami/relacjami z imprez i podróży bądź planami imprezowymi i podróżowymi/opowieściami o nich samych. Też nie zawsze, ale czasem się daje – i w takich sytuacjach nie uruchamia się u nich taki wewnętrzny mechanizm jak wyżej opisany (okej, są wyjątki wśród kobiet ? mam ze dwie znajome, które tak nie reagują, ale one są zdecydowanie feminizujące i mało hm, kobiece). Zaraz pewnie znajdą się osoby, które stwierdzą, że uogólniam, bo z nimi gada się zajebiście albo że jestem nudnym zgredem i nie powinienem się dziwić itd. ? trudno, wezmę to na klatę, pewnie macie rację i pewnie jestem. Ale chujnia jak była, tak pozostanie.
