Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Kojarzycie pięć etapów umierania? To podam wam pięć etapów szukania DOBREJ pracy w Polsce. Najpierw optymizm, następnie zwątpienie, później wściekłość, następnie rozpacz, a potem pogodzenie się z losem i pakowanie manatek. Ok, rozumiem, że ten kraj na układach stoi, ale marnowanie czasu i nerwów ludzi to już za wiele. Otwierają fikcyjne rekrutacje, człowiek traci czas, nerwy, wysyła CV, chodzi na rozmowy, a potem się dowiaduje od kogoś, że to szopka, bo tam jest już przewidziany kandydat, krewny kogoś z zarządu. U mnie w firmie jest to samo. Nie mam tam wysokiego stanowiska, ale już parę lat pracuję i swoje dojścia mam, na tyle by wiedzieć co w trawie piszczy. Ostatnio otworzyli rekrutacje na cztery dobre stanowiska. Ludzie napierdalali CVkami, a prawda jest taka, że na każde stanowisko był już przewidziany ktoś z zarządu. To samo dzieje się w sektorze prywatnym i państwowym, polacy lubią tworzyć sitwy. Autentyczna sytuacja, która miała miejsce kiedyś na konkursie u mnie do jednego z urzędów. Kandydaci czekają na ostatni etap konkursu, jakiś test, czy coś w tym rodzaju. Po czym wychodzi typ i mówi do jednego z kandydatów na głos: „Gratuluję, słyszałem, że najlepiej ci poszło i masz robotę”. Typ nie wiedział, że oni czekają dopiero na test, myślał, że są już po nim.
Kurwa, w prywatnych firmach jest tak samo. Niektórzy trafiają na kilka takich rekrutacji z rzędu i się załamują. Bo rynek pracownika jest w Polsce mitem. Istnieje, ale dotyczy tylko gównianych prac, jak kasa, taśma, magazynier i podobne syfy. Dobre stanowiska są zabetonowane. I oczywiście masz tych wszystkich, uskuteczniających narrację merytokraczną i zaraz ci debile też się tu pojawią i będą gadać. „Wszystko zależy od ciebie, jesteś kowalem własnego losu”. Darujcie mi to pierdolenie, błagam, znam to na pamięć i choćby mi to powtórzono jeszcze 10 tysięcy razy to tego nie kupię. Uda się w tym gównianym kraju jednemu na tysiąc i zaraz każdy pieje, a o pozostałych nikt nie napisze. O tych milionach, którzy mieli dość, ich poczucie własnej wartości zostało zarżnięte i spakowawszy torby, wypierdolili stąd na zawsze. Dalej uskuteczniajcie swoją narrację, żeby ludzie próbowali dosięgnąć gwiazd, które są za daleko i daremnie tłukli w szklany sufit. Wtedy nie mają czasu na zastanowienie się, albo sprzeciw wobec tego systemu układów mafijnych i klanowych.

Wracałem z roboty autobusem. Jako, że nie miałem dużo czasu na zjedzenie obiadu, a byłem cholernie głodny, to postanowiłem sobie dokończyć w drodze do domu; nic wielkiego – kilka pierogów na wynos.
Od razu pasażerowie patrzyli na mnie z oburzeniem, a najbardziej ten, do którego się dosiadłem, nie wiem dlaczego – z zazdrości, że ja jem, a oni nie…? 🤔
Nagle jakiś typ siedzący obok mnie mówi, że w autobusie nie wolno jeść. Odpowiadam, że nie brudzę i nie śmierdzi, więc wolno.
Mijały kolejne przystanki i ten koleś wysiadał. Aż tu nagle pierdnął tuż obok mnie, knur jebany.
Zaczęło śmierdzieć i nie miałem ochoty już jeść. Kurwa – ciekawe, czy przy obiedzie z rodziną też wali bąki.
Jeśli to czytasz, to żeby ktoś tak ciebie potraktował śmieciu!!

Witam was koledzy, muszę wam o czymś powiedzieć. Mianowicie jak byłem mały kolekcjonowałem papier toaletowy. Nie kolekcjonowałem całych rolek, tylko brałem kilka-kilkanaście listów i nawijałem na rolkę. Zawsze jak szedłem w gości czy to do kolegów czy rodziny, często udawałem, że chce mi się kupę tylko po to by zebrać trochę papieru do kolekcji. Moji rodzice kupowali zawsze Velvet i to jeden rodzaj więc musiałem powiększać swoją kolekcję metodą zdobyczną, bo nie miałem pieniędzy na kultywowanie swojego hobby. Nie lubiłem jeździć w gości do dziadków, ale za każdym razem w ich domu był inny papier. I tylko z tego powodu znosiłem te nudne dla mnie wizyty. Wizja zdobycia kilku listków do kolekcji podnosiła mnie na duchu. Gdy już przyjechałem zawsze z niecierpliwością czekałem na obiad ponieważ dopiero po zjedzeniu mogłem iść od stołu i pójść się bawić. Ja natomiast pierwsze co robiłem, to szedłem do toalety. A tam raj, istne papierowe eldorado! Pamiętam to jak wczoraj, był powieszony pomarańczowy papier dwuwarstwowy, bardzo miękki, przypuszczam, że jakiś markowy. Szybko zamknąłem drzwi, podniosłem deskę by wygenerować hałas który utwierdziłby domowników w przekonaniu, że przyszedłem defekować. Nie mogłem zdradzić swoich prawdziwych motywów, bowiem naraziłoby mnie to na publiczną kompromitację. Czym prędzej urwałem kilka drogocennych listków, po czym dojżałem nieopodal kolejną rolkę w innym kolorze! Żółtą! Dobrze, że siedziałem na tronie, bo ze szczęścia się zsikałem! Schowałem zdobycze do kieszeni, spuściłem wodę i wyszedłem. Niefortunnie nie schowałem tego dobrze do kieszeni i wystający papier zauważyła moja mama. Zaczęła mnie wypytywać i przyciskać. Czułem się jak na przesłuchaniu przez gestapowców. W końcu pękłem. Cała rodzina ryknęła śmiechem, a ja się rozpłakałem. Wtedy to, podszedł do mnie dziadek, przytulił mnie i zabrał na krótki spacer. Wyjaśnił mi, że każdy kolekcjoner papieru toaletowego musi kryć się że swoim hobby, bo ludzie tego nie rozumieją, dla nich to dziwne oraz traktują to jak zboczenie. Po czym zabrał mnie do swojej łazienki i otworzył ogromną szafkę. Jak zobaczyłem co jest w środku to tylko oczy mi się zaświeciły. To był istny raj! Pełno różnych rolek papieru, popakowane w worki foliowe by zachować trwałość, po dwa egzemplarze każdy! Były rosyjskie szare, amerykańskie perfumowane, dużo egzemplarzy miały etykiety w nieznanych dla mnie językach. Był nawet papier, podobno niemiecki i to z okresu międzywojennego! Dziadek jak się okazało również był kolekcjonerem, przytulił mnie i chciał mi dać kilka rolek ze swojej kolekcji. Wzruszyłem się, ale nie chciałem całych rolek, wszakże kolekcjonowałem tylko po kilka listków. Otworzył zatem szafę w której miał świeżo zakupiony papier różnych firm i dał mi po kilka listków. Powiedział mi bym nikomu nie mówił o jego kolekcji, że to będzie nasz mały sekret. Dziadek pomógł mi wykręcić się z oskarżeń i wyśmiania w rodzinie. Minęło wiele lat, dziś już jestem dorosły. Niestety dziadek miał straszne zaparcia i zmarł na wylew w trakcie jednej z wizyt w sali tronowej. Wyobraźcie sobie minę rodziny, gdy dostałem zapisany w testamencie dom oraz cały pokój rolek papieru toaletowego xD

Mam już tego dość. Jak można tak tracić cenny czas ludzi i szargać ich układ nerwowy? Potem będą Janusze mieć pretensje do całego świata, że nikt nie chce u nich robić i nie ma „rąk do pracy”. Tylko, że człowiek się starał, wypruwał sobie żyły, żeby aplikować na jakieś oferty, które okazały się fejkiem, bo firma chce zatrudnić, ale konkretnego pociotka, kolegę kogoś z zarządu, generalnie jakiegoś plecaka. Sam ucierpiałem przez to niejednokrotnie. Ostatnio szukam lepszej pracy, znalazłem ofertę. Wymagana znajomość dwóch języków. Wysłałem CV, oddzwonili, poszedłem na rozmowę, stres jak chuj, bo wiedziałem, że zweryfikują mi te języki, ale ok. Poszło dobrze, ucieszyłem się. No, a na drugi dzień spotykam kumpla, który mi mówi, że ma info o tej mojej rozmowie i ta frima otworzyła rzeczoną rekrutację dla jakiegoś bratanka dyrektora, czy chuj wie kogo tam, nie pamiętam, ale to mało istotne. Sedno jest jasne. Musieli dodać ogłoszenie, bo są do tego prawnie zobowiązani, ale wynik z góry przewidziany i nie byłem pierwszą osobą, która się tam nacięła. Tak mi skoczyło ciśnienie, że prawie eksplodował mi łeb. I teraz pomyślcie ile jest takich rekrutacji. Ilu ludzi z nas marnuje swój cenny czas i nerwy, uczestnicząc nieświadomie w oszustwie i to swoim kosztem. Mam nadzieję, że to wszystko się zemści na tych Januszach, zarządach i rekruterach. Bez cienia skrupułów zapraszają ludzi na rozmowy, wiedząc, że nikt nie dostanie tej roboty, bo dobre roboty są tylko dla tych, którzy mają układy. Mogę sypać przykładami jak z rękawa. U mnie w pracy ostatnio otworzyli rekrutację dla czterech osób na dobre stanowiska, oferta poumieszczana na każdym portalu. Jednak ja jako osoba z wewnątrz mam jako takie rozeznanie i wiem, że żadne z tych miejsc nie było od początku przeznaczone dla ludzi aplikujących. Ta rekrutacja była ustawiona i na te stanowiska przewidziano już braci, kumpli i innych pociotków tej sitwy, która u nas rządzi firmą. W państwówkach jest jeszcze gorzej. Mój przyjaciel przerobił już wszystko. Produkujesz się, sterta dokumentów, wymagań, formalności, a koniec końców i tak wygodną posadkę dostanie jakiś pociotek. Nie dziwię się, że jest zapaść demograficzna, a ludzie emigrują. Ten kraj to gówno i jeśli masz jakieś talenty, albo umiejętności to wszystko tutaj zmarnujesz. Rynek pracownika dotyczy tylko gównianych robót jak taśma, albo kasa. Reszta jest poobsadzana przez sitwy. Robole bez znajomości tyrają na opierdalające się sitwy ze znajomościami, tak wygląda ten kraj.

Mam znajomą której mąż prowadzi restauracje od niedawna idzie im całkiem nieźle, ale to co mi opowiedziała ostatnio przeszło ludzkie pojęcie, otóż w toalecie jakaś świnia najpierw nasrała na klapę po czym (prawdopodobnie) wbiła w gówno petardę i zdetonowała je, cała kabina ściany w brązie, ludzkie chamstwo chyba nigdy nie przestanie mnie zadziwiać, współczuje osobie która musiała potem to sprzątać.

Witam! Mam 16 lat i musze Wam powiedzieć że mam i miałem kiepskie życie. Pochodzę ze średnio zamożnej rodziny i mieszkam w małym miasteczku. Czuję się gorszy od innych. Czuję, że nic fajnego w życiu nie przeżyłem, nie osiągnąłem, nie zrobiłem. Całe życie się nudzę, podczas gdy moi znajomi robili dużo fajnych rzeczy, mieli wiele przygód itd. Nigdy nie byłem na żadnej fajnej imprezie, nigdy nie palilem, nie piłem i nie ćpałem. Nigdy nie bawiłem się na całego. Mimo, iż moja rodzina nie jest biedna, nigdy nie miałem choćby jednej rzeczy materialnej z której bym się cieszył. A gdy ich o coś prosiłem to zawsze słyszałem : nie bo to ci nie potrzebne,bo za drogie, bo takie, srakie. A chuj by to strzelił. Nigdy nawet nie zaznałem miłości. Nigdy żadna dziewczyna mnie nie pocałowała. W ogóle mam wrażenie jakbym nie miał znajomych. Nikt do mnie nie pisze ani nie chce się ze mną spotykać. Jedyny kontakt z ludźmi mam w szkole, gdzie czasem się trochę pośmiejemy. Ale to chuja znaczy! Z nikim nigdy nie wyszedłem po szkole ani u nikogo nie nocowałem. Wokoł mnie ludzie cały czas chwalą się tym czego to oni nie robili, jakiego to oni fajnego życia nie mają itd. co mnie jeszcze bardziej dołuje. Tak jestem zazdrosnikiem! Nie mam nawet jakiegoś swojego hobby tylko gnije i tonę w smutku w moim jebanym pokoju w mieścince bez perspektyw w której są 2 sklepy. Wiem, że jestem jeszcze młody i mogę jeszcze wiele przeżyć, ale z biegiem czasu nic się nie zmienia i wydaje mi się to coraz mniej realne. Nie wiem co mam zrobić aby zacząć żyć normalnie i przestać chodzić cały czas przygnebiony. Moja matka też w kółko się na mnie drze o byle pierdołe i mówi że mam za dobrze. Ta kurwa za dobrze! Ja nie mam nic i nic nie przeżyłem w tym moim jebanym szarym i beznadziejny życiu. Chujnia i śrut!

Pryszczatą mordę mam od zawsze, ale od niedawna zrobiło się tak źle, że nie da się wyjść z domu bez grubej tapety, a domownicy patrzą na mnie ze wstrętem. Jestem szczupła, mam ładne włosy, ale z takim ryjem i tak zawsze byłam i będę sama.
Do tego mam bardzo dziecięca twarz i jestem strasznie mała, wyglądam na góra 12 lat i przez to i pryszcze czuję się jak gówno. Tym bardziej nikogo sobie przez to nie znajdę.
Dla jasności: brałam antybiotyki w tabletkach, ale po nich wymiotuję cały dzień, antybiotyki w smarach nic nie dają, ani wysuszanie, ani nawilżanie ryjca kosmetykami nic nie daje, hormony mam w normie, jem same warzywka, ryż i popijam wodą, więc to też nie przez dietę. Nabiału, cukru, fast foodów kilka lat nie jadłam i taki chuj.
Siedzę tylko 24h/7 na chacie i oglądam seriale, albo się uczę na studia, bo z takimi pryszczami wstyd mi gdziekolwiek wyjść.
Przejebane z taką cerą, żyć się nie chce.
W środę chyba dostanę izotek.
Chujnia i śrut, pozdrawiam wszystkich pryszczatych pobratymców!

Odkąd pamiętam zawsze byłem w towarzystwie obiektem drwin i żartów. W podstawówce niby miałem kolegów, ale tak naprawdę nikt mnie nie szanował. Jak graliśmy w piłkę na wf-ie i coś mi nie poszło, to każdy miał do mnie pretensje i krzywo się patrzył,gdy komuś innemu podwinęła się noga, to było mu to wybaczane i przyjmowane z uśmiechem. Pamiętam te złośliwe uśmieszki i puszczanie oczek, gdy ”koledzy” próbowali mnie w coś wkręcić. Widziałem to kątem oka, ale udawałem,że tego nie widzę. Gdy wszystko było dobrze, byłem traktowany jako 5 koło u wozu. Natomiast gdy któryś potrzebował wygadać się lub miał jakiś problem, wtedy zawsze byłem przyjacielem nr jeden. Dawałem sobie wchodzić na głowę, ceniłem bardziej czyjś komfort niż swój własny, dlatego nikt mnie nigdy nie szanował. Ludzie którzy z nikim się nie liczyli mieli dużo lepiej niż ja. Zawsze mnie to wkurwiało, nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego mimo starań jakie wkładałem w każdą relację z drugim człowiekiem to każdy miał mnie w dupie. Mijały lata, a ja dalej popełniałem te same błędy, poszedłem do pracy i myślałem, że tutaj moje problemy się zakończą. Wydawało mi się, że obcowanie z dorosłymi ludźmi będzie łatwiejsze, liczyłem na to, że wykażą się większą empatią i zrozumieniem. Jak pewnie się domyślacie, nie zmieniło się nic. Czułem się dokładnie tak samo jak w szkole, po prostu ludzie którzy mi dokuczali, robili to z większym wyrachowaniem. Po czasie zrozumiałem dokładnie o co chodzi, zrozumiałem, że bycie dobrym dla innych nie da mi absolutnie nic. Nie zdobędę szacunku i uznania od żadnej osoby, dopóki nie wyjdę ze swojej strefy komfortu i nie pokażę pazurów. Sam po sobie widziałem, że gdy ktoś był dla mnie za dobry, to nie szanowałem go za specjalnie. Musiało minąć wiele lat, żebym poukładał sobie w głowie te wszystkie rzeczy. Zamiast starać się być przyjacielem wszystkich i zabiegać o względy każdego, zacząłem myśleć o sobie. Zorientowałem się, że czasem nawet lepiej być chamem niż potulnym pieskiem, który każdemu schodzi z drogi. Dopiero teraz mogę powiedzieć, że inni zaczęli się ze mną liczyć. Prawda jest taka, że ludzie mają strasznie skurwysyńską naturę, nasrają na łeb każdemu kto im na to pozwoli. Nawet własna matka nie będzie Cię szanować, jak nie pierdolniesz pięścią w stół i nie powiesz co myślisz. To jest właśnie moja chujnia, obserwuję świat i z każdym dniem coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że wszystkiemu winni są ludzie. Ludzie ludziom potrafią zgotować piekło na ziemi. Czasami jedynym wyjściem jest obicie komuś ryja. Pamiętajcie, zawsze myślcie najpierw o sobie, a dopiero potem o innych. Chujnia i śrut.

Po co ludzie hodują psy? Nic od siebie nie dają, tylko żrą i srają po chodnikach i trawnikach. No i jebane szczekają, nawet nocą, i potrafią ugryźć, są niebezpieczne. Na chuj ludzie to hodują? Najgłupsze zwierzęta świata, nic tylko srają i szczekają. A najgorsze są pojeby, co mają psa ale bez kagańca, no takich to kurwa zamykać się powinno w więzieniu za powodowanie zagrożenia dla społeczeństwa. Wszędzie tylko te pierdolone psy dookoła.

Zbierają się te wszystkie kuzyneczki i kuzyni, oczywiście każdy ze swoją drugą połóweczką i ”Babciu, poznaj Marcina”, ”To jest właśnie mój Michał”, ”Szymon ma firmę taką i chuj wie jaką”, ”Budujemy z Andrzejem dom na jakimś zadupiu, ale działka była po jego starych, no to budujemy”. A ty to ta niewydana przybłęda, która jako jedyna siedzi sama co roku. I te życzenia męża, dzieci, lepszej pracy, tfu. I to machanie tymi łapami, żebyśmy wszyscy zobaczyli, co ona tam ma na tym palcu. Pierścionek! No zajebiście mnie to cieszy i obchodzi. Jeszcze jest eksponowanie brzucha i ”Hehe, no, ja winka się w te święta nie napiję, niestety” (w tym roku nie było). Święta od tej strony to chujnia w chuj.