Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Nie zauważyliście, że w dzisiejszych czasach ludzie wychowują swoje dzieciaki w sposób zupełnie nieporadny? Nie żebym się tutaj jakoś mądrzyła, bo własnego dziecka nie mam ale jak widzę/ słyszę historię o dzieciakach, które są kompletnie opóźnione w rozwoju przez głupich/ nieporadnych rodziców to jestem załamana tym, jakie słabe pokolenie nam rośnie. I nie, nie chodzi mi tutaj o dzieci, które dra jape w markecie, bo pewnych kwestii rozwojowych nie da się uniknąć. Dzieci drą japę, darły i drzeć będą, normalne zachowanie w pewnym wieku. Ja mam tutaj na myśli dzieci, które z lenistwa i nieporadności rodziców mają problemy z podstawowymi czynnościami takimi jak: mówienie, chodzenie, wypróżnianie się, jedzenie.

Ja sama pracuję w sklepie, w dużym markecie i codziennie widuje matki z wózkami. Co ciekawe, wcale nierzadko można spotkać rodziców z wózkiem, w którym siedzi sobie 3-5 letne dziecko, a nawet starsze. Z ciekawości kiedyś poszperałam w internecie na ten temat, dlaczego niektóre matki w ten sposób się zachowują, to poza racjonalnymi argumentami w stylu choroby dziecka, co można zrozumieć, pojawiało się dużo wpisów świadczących o wygodzie takowych matek, np. że nie chce im się biegać za dzieckiem, albo, że dziecko np. 4 letnie męczy się podczas spacerów. To jasne, że się męczy, jak głupia ruro kładziesz przedszkolaka do wózka jak tylko ci zapiszczy i nawet nie wyrabiasz mu w naturalny sposób odpowiedniej kondycji. Kompletna patologia moim zdaniem.

Dalej, masa dzieci dzisiaj nie mówi. Serio. Moja matka (lat 55) wychowała 4 dzieci, ostatnio poszła sobie dorabiać jako pomoc w przedszkolu i sama stwierdziła, że jest przerażona. Ma w swojej grupie KILKORO dzieci, które nie mówią. Dzieci w wieku 4-5 lat. Ma też dzieci, które chodzą jeszcze w pieluchach albo piją z butelki. Ja rozumiem, że zdarzają się losowe choroby, jakies problemy ale nikt mi nie wmówi, że wszystkie te bachory są chore. Wgl co do chorób to kolejna zjebana rzecz. Dzisiaj na wszystko znajduje się choroby. Autyzmy, ADHD, alergie, jakieś problemy psychiczne. Ile w tym prawdy to nie wiem ale sądząc po ilości dzieci z ADHD to zaburzenie powinno przestać isnieć w klasyfikacji chorób, a stać się zwykłym typem osobowości, bo coś kurwa wierzyć mi się nie chce, że w jednej klasie kilkoro dzieci ma ADHD. Rozkład w grupie tego zaburzenia stosunku do dzieci „zdrowych” często jes większy niż stosunek introwertyków do ekstrawertyków, co już samo z siebie wydaje się dziwne. Zresztą, jak dawno słyszeliście, żeby dziecko źle zachowująe się zostało tak właśnie nazwane, a nie obarczane jakimiś chorobami? Serio, ja rozumiem jak jest bachor co ma kompletne jazdy i nie może się uspokoić albo taki, co już w wieku 10 lat w poprawczaku za recydywę siedzi, to nawet logiczne, że ma coś tam z garem ale zaburzenia psychiczne dzisiaj diagnozuje się u niemal każdego dziecka, które odstaje. Siedzisz cicho i się wstydzisz rówieśników? Na pewno masz depresję albo lęk separacyjny. Mówisz za dużo albo wszędzie ciebie pełno? To na pewno ADHD. Masz specyficzne zainteresowania i wolisz to niż spędzać czas z rówieśnikami? Masz Aspergera. No ludzie, czy dzisiejsi ludzie nie mogą po prosotu się od siebie różnić tylko wszędzie narzuca się jakieś choroby/ zaburzenia?

Kurwa, robienie z tych ludzi słabe, rozmemłane istoty to jakiś koszmar. Dziecko dzisiaj tego nie dotknie bo brudne, tego nie bo szczypie, na dziecko nie można nakrzyczeć, dziecko ma dostać to co chce bo traumy jeszcze się nabawi. Ja dokładnie pamiętam swoje dzieciństwo i wiem, że dzieciaki takie głupie nie są. Nie trzeba traktować ich jak upośledzonych debili, którymi z pewnością się staną, kiedy dorosną jeśli podejście rodziców się nie zmieni.

Wynajmuję pokój, mam dobry dojazd na uczelnię i tanio. Było wszystko fajnie dopóki właściciel nie poderwał sobie kobiety z dziewięcioletnią córką. Ten mały troll tak uprzykrza życie że chuj mnie strzela. Chcę się pouczyć, a ta smarkula puszcza jakieś umpa-umpa. Żre jakieś syfy i pierdzi śmierdząco po całym mieszkaniu. Wszędzie zostawia papierki, ogryzki, kruszy czipsami, nalewa picie to pozalewa szafkę, podłogę, wszystko się lepi. Wczoraj wparowała mi do łazienki jak się kąpałem, bo ona musi się wysikać już, teraz, natychmiast. No żesz kurwa mać, to nie dwulatka która nie wytrzyma. Niech sobie pampersa założy jak ma problem a nie zachowuje się jakby była najważniejsza i najmądrzejsza a nie panuje nawet nad własną fizjologią. Wiecznie się kłóci z matką, a tego starego capa właściciela mieszkania sobie owinęła wkoło palca i kretyn jeden ładuje się do kuchni jak sobie coś robię jeść, wpycha się jak wieprz do koryta, bo on musi księżniczce kanapeczki zrobić i podać do wanny, bo księżniczka ma kaprys zjeść kolację w wannie i oglądać jakieś bzdety na tablecie. Łazienka po jej wizycie wygląda jak pobojowisko, pozalewane wszystko, ręcznik zdeptany na podłodze, oczywiście nie posprząta. Kibel też zostawi osrany, oszczany, woda nie zawsze spuszczona, wszędzie zostawia brudne ciuchy, buty porozwalane w przedpokoju. Człowiek chce się wyspać, bo mam na 11stą to do 10 mogę spać, to troll wstanie rano, trzaska drzwiami, drze pizdę i koniec spania. Raz się nawet porzygała w przedpokoju i chuj – nie posprząta, bo nie. Przyjechał właściciel i dopiero to ogarnął, a ja przez kilka godzin miałem smród żygowin pod drzwiami. Włazi mi do pokoju i grzebie w moich rzeczach a jak powiedziałem właścicielowi to się nadął jak ryba fugu i powiedział żebym wstawił zamek, ale na swój koszt. Myślę przez to o wyprowadzce, ale nie chcę, bo mam dojazd dobry i mało płacę. Ale nawet kurwa nie mogę zjeść, bo mi jedzenie obrzydza, bo beka jak świnia i w pokoju to słyszę. Oczywiście żre też jak świnia, jak ją widzę przy jedzeniu to tracę apetyt bo mlaszcze, siorbie, ciamka, odpluwa na dywan dłubie w nosie i to zjada i nawet jak się wysmarcze w chusteczkę to rozłoży i ogląda co tam naprodukowała a smarcze non stop bo ma alergię na jakieś pyłki, kurz czy chuj wie na co. A jak kicha to zapluwa wszystko co ma przed sobą bo nawet mordy nie potrafi zakryć. Rozmawiałem z właścicielem, to mnie olał i powiedział że to ja mam problem ze sobą, bo to przecież dziecko. Kurwa mać, ta gówniara nie ma żadnej kultury i żadnej ogłady, zero manier, taki żłób prosto z dżungli. Przyjechali do mnie kumple, zamówiliśmy pizzę, to wparowała nam do pokoju i zaczęła wyżerać. Kolega zwrócił jej uwagę że może wypadałoby zapytać czy można, to patrzyła na niego jak na ufo, po czym wzięła następny kawałek (wpierdalając poprzedni) i wyszła, a temu capowi powiedziała że ją wyrzuciliśmy, to wlazł i zaczął coś sapać że jak tak bardzo żałujemy młodej pizzy, to mamy iść i zjeść w pizzerii, bo on się na żadne spędy znajomych nie godził. Wyszliśmy bo kłótnia nie ma sensu, a ta szczylówa stała z wrednym uśmieszkiem. A dziś rano słyszałem jak rozmawiała z tym kretynem i on jej pytał czy chce mieć swój pokój. Na razie nie chciała bo jej dobrze z nimi w jednym, ale jakby chciała to by mi kutas jeden wymówił, bo królewna ma taki kaprys. Nie mogę mieć w lodówce ani napojów ani słodyczy bo mi wszystko wyżre. Zwrócić jej uwagi nie mogę bo zaraz albo pyszczy albo strzela focha i idzie się poskarżyć. Matka to nie powiem – ustawia ją, ale ona idzie do tego capa a on zawsze przyzna rację swojej księżniczce, choćby wlazła mu na stół i nasrała w talerz. Mam nadzieję że od tego syfiastego żarcia urośnie jej wielkie tłuste dupsko i obwisły brzuch i żaden koleś nie będzie chciał jej nawet ojszczać.

Witam. Od dzieciństwa borykam się z brakiem pewności siebie, a tak do rzeczy to uważam, że jestem pierdołą. Od zawsze miałem jakieś problemy. Dużo zdrowotnych. To skręcona stopa potem kolano potem znowu stopa. Problemy żołądkowo -jelitowe , które lecze od niedawna. Wypadek w pracy. Wsadziłem paluchy w piłe stołową. Na szczęście żadnego nie straciłem. Od zawsze coś się dzieje. Nie jeden by powiedział pech. No właśnie nie … Teraz mam prawie 25 lat. Pracowałem w dwóch firmach i w każdej coś się mi się stało teraz pracuje w trzeciej i tylko czekam aż coś mi się stanie albo coś odpierdole i zrobię straty. Czasami czegoś nie potrafię pojąć i trzeba mi wytłumaczyć i pokazać. Wiem że człowiek nie na wszystkim się zna. Brak mi stanowczości i pod presją kogoś lub czegoś czasem popadam w panikę i potrzebuje chwilkę aby się pozbierać. Boję się zrobić coś sam. Gdy ktoś to za mnie zrobi po prostu patrzę i myślę „no przecież to takie proste”. Nie mam jakiś leków przed ludźmi. Nie jestem aspołeczny, wręcz przeciwnie. Lubię kontakt z ludźmi i szybko się zapoznaje oraz dostosowuję do otoczenia. Po prostu brak mi pewności i to mnie bardzo wkurza, a gdy tylko się przełamie bo wkoncu to następuje to przez jakiś czas moja pewność wzrasta by potem napotkać kolejny problem i spaść na samo dno. Boje się coś robić bo zaraz mam w głowie setki myśli że gdy to spierdole, ludzie będą uważać mnie za nieudacznika. Ostatnio w pracy zrobiłem mały błąd. Ktoś go musiał za mnie naprawić. Niby mówili żeby się nie przejmować bo nic się takiego nie stało, przecież jestem nowy, ale w mojej głowie koduje się to odczucie że nic nie potrafię zrobić dobrze. Denerwuje się i czuję na sobie setki spojrzeń ludzi, którzy myślą o mnie źle,a tak nie jest. Ma ktoś coś podobnego, czy tylko ja taki jestem?. Może trochę chaotycznie to napisałem ale musiałem to z siebie wywalić. Chyba mam niezły burdel w głowie

No a więc tak:
· jestem zwykłe dziecko
· ale muszę to tu napisać

1. Nikt nie przyszedł na moje urodziny które organizowałam, po raz pierwszy się pomalowałam. Później zamknęłam się w łazience i prawie się rozpłakałam, ale nie mogłam tego zrobić.

2. Do mojej klasy chodzi kilka dziewczyn. Ostatnio dowiedziałam się, że przez 5 lat obgadywały mnie, prawie wszystkie.

3. Nie mogę powiedzieć nikomu, że jestem smutna, tylko uśmiechnąć się i udawać że wszystko super.

To bardzo błahe powody, ale dla mnie ważne.

Zapewne każdy z Was zna taką totalnie nieokreśloną osobę bez swojego zdania, słuchającą innych, potakującą z bezmyślnym uśmiechem. Osobę, która w towarzystwie nigdy sama nie zaczyna mowić. Osobę tak nudną i zbędną, której nigdy samej nigdzie się nie zaprasza. Osobę, z którą krępująco jest przebywać sam na sam w jednym pokoju. Osobę, która mimo, że jest miła, budzi jakiś niepokój. Hej, ja jestem tą osobą. Obserwuję Was.

Towarzyszu podróży, zbudowałeś byt swój zasklepiając jak termit wyloty ku światłu i zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków, w dławiącym rytuale codziennego życia. I choć przyprawia cię on co dzień o szaleństwo, mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i uczuciom. Dość trudu cię kosztuje, by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka. Teraz glina, z której zostałeś utworzony, wyschła i stwardniała. Nikt już się nie dobudzi w tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety, człowieka, którzy zamieszkiwali może ciebie kiedyś

Jakże niemożebnie wkurwiający jest ciągły lęk przed prostymi sytuacjami. Wszystkiego się boję, jeździć się boję, studiować się boję, sesji się boję, roboty się boję; kurwa! Po chuj się takich rzeczy boję, każdy może pracować, bawić się, uczyć się, chlać, ruchać, liczyć całki przez podstawienie, a ja chuja mogę. Przez ten pierdolony lęk nie mogę spać, dostaję problemów żołądkowych i pierdolę se życie. Sram kurwa na ten strach, niech spierdala i mi ojebie petardę po same bile.
Taka ma chujnia, i chuj.

Wchodzę na portal do zamawiana żarcia przez neta wyszukuję burgery i nie mogę zamówić bo minimalne zamówienia są od 35-40 PLN, a nie mam zamiaru do burgera za 20-30 PLN dodawać drugiego bo nie zjem. Robią te limity dla par albo firm, a zwykły singiel nie może sobie zamówić burgera bo musi brać dwa żeby raczyli w ogóle zrobić. Takaj chujnia.

Dlaczego emeryci jeżdżą kurwa w komunikacji miejskiej w godzinach szczytu w najbardziej zatłoczonych liniach ukierunkowanych do mordorów i innych biurowych dzielnic?
Ja rozumiem, że lekarze te sprawy, że sama będę stara, choć mam nadzieję, że nie dożyję, ale kurwa nie chce mi się wierzyć, że każdy jeden starszy człowiek akurat wtedy musi się pchać w tłum populacji pracującej.

Dzisiaj po całonocnej podróży pociągiem jechałam z centralniaka prosto do roboty i celowo wygenerowałam spóźnienie, żeby wsiąść na pętli i usiąść z walizami, bo tak, kurwa, nie jestem emerytką, ale było mi ciężko po wojażach i na stojaka w tłumie w metrze zemdlałabym albo kogoś obrzygała. I wsiadła babcia z wózeczkiem i chyba mnie zwyzywała, że jej miejsca nie ustąpiłam, nie wiem, muzyki słuchałam, ale bulwers był srogi. Może jestem „czlowiekskurwiel ale mam wyjebane, serio. Jako człowiek pracujący, za bilet płacący, po to wsiadam na pętli i jadę kolejną godzinę do roboty, żeby dojechać, a nie paść i sorry seniorita, nie wierzę, że z tą torbą na kółkach jedziesz do lekarza. Jak ja nienawidzę komunikacji miejskiej, ja pierdolę.
Pewnie ci, których babcie jeszcze żyją, nienawidzą takich jak ja, ale nie kurwa. Niech dadzą ludziom dojeżdżać do roboty, a nie pchają się, gdzie wlezie akurat w takich godzinach.

Żałuję każdej sekundy poświęconej na zdobywanie wiedzy i późniejsze jej analizowanie. Żałuję, że węszyłam po zakamarkach ludzkiej moralności. Żałuję, że stałam się dociekliwa. Żałuję, że stałam się wybredna. Jestem jednocześnie za mądra i za głupia, żebym mogła być szczęsliwa. Żałuję, że nie jestem drzewem.