Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Czasem sobie myślę, czy aby nie jestem w czyścu.
Choruję na depresję dwubiegunową, która w skrócie nieprawidłowości w przewodzeniu sygnałów neuronalnych manifestuje cyklicznymi zmianami w nastroju i zachowaniu. Wahanie te wyglądają jak wykres y=sin(x). Czyli dużo chujni przeplatanej mniej więcej równoważną ilością stanów maniakalnych, które bynajmniej nie należą do najprzyjemniejszych. Pomijając historie o dwutygodniowym gapieniu się w sufit na wakacjach w Azji (tak, w Tajlandii też potrafi odpalić się depresja przy tym schorzeniu!), po których w maniakalnym zapale rzuciłem pracę to przeżywam obecnie ULTRARZADKI okres remisji, czyli braku objawów ew. normalności. Niestety jestem świadomy, że za kilka dni znowu odpali mi się któraś z faz – pytanie czy tym razem taka, w której skok wieżowca będzie kusił swą wizją wyjścia z sytuacji, czy ta, w której uznam, że wydanie dwóch pensji na nową lornetkę, ciuchy i telefon to najlepszy pomysł na świecie. Najbardziej męczące są te zmiany faz- na manii mam wrażenie ciągłego napięcia, gorąca ciała, a w dołku ciało jak u zombie – blade, problemy z trawieniem, maskowata twarz z pustymi oczami. Chyba nie muszę mówić, jak rzutuje to na życie prywatne, studia, pracę. Leki niestety zbijając fazy, wyłączają we mnie emocje i myślenie. Próbowałem potem alternatywnych dróg – z lasu (kumaci zrozumieją), co niestety wygarnęło problem na sam wierzch, uświadomiło mnie co do sytuacji i całkowicie posypało moją motywację w pył.
Są takie chwile, chwile całkowitego bezsensu, kiedy zadaje sobie pytanie: ” Może faktycznie to życie jest jakąś formą kary za przewinienia z poprzedniego wcielenia?” Lecz zaraz po tym uświadamiam się, że to tylko mój umysł próbuje jakoś to wszystko wytłumaczyć i trwam dalej licząc, że kiedyś będzie normalnie. Musi być…

Jak to jest, że jak siedzę w domu i nie wychodzę, to czuję się dobrze i komfortowo.
Wystarczy, że jeden pierdolony raz na kilka miesięcy pójdę w tango na miasto, naoglądam się tych wszystkich pięknych panien i potem mam ochotę się zajebać, bo wiem że nigdy taka nie będzie mnie prawdziwie pożądać, ani nie stworzę z żadną więzi na saysfakcjonującym mnie poziomie emocjonalnie-intelektualnym. Wszystko wydaje się być takie oszukane i sztuczne, wyprane z emocji.

Jak to jest być tamponem emocjonalnym dla kobiet, wesprzeć, pomóc wyjść z dołka, a potem zostać olanym nie mogąc liczyć nawet na 5 pierdolonych minut rozmowy?

Jak to jest, że nawet po alkoholu nie mogę się wyluzować, tylko ciągle rozmyślam i analizuję, odpływam, przysiądzie się jakaś dziewczyna, to nawet nie wiem o czym z nią porozmawiać.

Jak to jest, że poświęcacie kilka lat na rozwój osobitsty i stanie się dobrym w swoim fachu, bo myślicie, że to przez to i niedobór gotówki miewaliście stany depresyjne, a po dojściu do kasy i osiągnięciu swoich celów, dalej czujecie się nieszczęśliwi, nawet bardziej niż wcześniej, bo zdajecie sobie sprawę, że w Waszym życiu tak naprawdę nic się nie zmieniło na pozytywne poza większą ilością zer na koncie,

Jak to jest, kiedy patrzysz na kobietę która Ci się podoba i chcesz do niej podbić to Cię zbywa? I tak od podstawówki przez gimnazjum liceum studia i dorosłe życie.

Jak to jest, kiedy masz takie braki w relacjach z płcią przeciwną, że zwykły szczery uśmiech w Twoim kierunku to jedna z najpiękniejszych rzeczy na świecie?

Jak to jest, że mimo iż przez 2-3 ostatnie lata wydawało Ci się, że już to sobie poukładałeś w głowie, ale jednak okazuje się, że nie bardzo i jesteś zwykłym lamusem, szukającym romantycznej, bezwarunkowej miłości? Takiej, w której kobiety nie zostawi Cię jak będziesz w dołku, tylko będzie Cię wspierać, nie będzie szukała dziury w całym, nie będzie kombinowała z innymi, głównym wyznacznikiem wyboru nie będzie mój portfel tylko ja. Tylko i aż. Czy to naprawdę kurwa tak dużo? Czemu to wszystko takie sztuczne i zjebane? Gdzie są Ci normalni ludzie, co mieli 10-16 lat, co się z nimi stało? Co się stało z tymi kobietami, które jeszcze 10 lat temu nie były takie wyrachowane, tylko szczerze znajdowały czas żeby porozmawiać. A teraz?

W ogóle jakiś dziwny jestem, nie lubię spotkań w dużych grupach(typowy introwertyl), a gdy do takiego dojdzie, to wracam do domu, siedzę przed tym komputerem i nic tylko się uwiesić. Jak coś wybije mnie z rytmu samotności i zaznam grupowej zabawy, to potem siedząc sam czuję się jak kupa gówna. Wiem, popierdolone.

Jak to jest użalać się nad sobą, choć wiesz że to chuja ta i nie powinieneś tego robić, bo nodoby gives a shit?

Jak to jest, że niby posuwacie się ciągle w życiu do przodu i obecny stan 10 lat temu wzięlibyście bez wahania, a jednak okazuje się, że w rzeczywistości jest to samo gówno w papierku po cukierku, tylko trochę polukrowane?

Tak, chujowo, ale czy tak musi być?
Widocznie w moim wypadku tak.
Niby ciągle więcej i lepiej,a w rzeczywistości ta stara chujnia, która się coraz mocniej zaczyna odbijać na mojej psychice.
Pozdro.

Witam. Piszę by się wyładować z frustracji po wczorajszym wieczorze, a w zasadzie po wszystkich wieczorach w towarzystwie mojej przyjaciółki.

Mam najpiękniejszą przyjaciółkę na świecie. Myślcie co chcecie, ja osobiście nigdy nie widziałam piękniejszej kobiety od niej. Ma bardzo „staromodny”, charakterystyczny typ urody, rude loki do pasa i piękną figurę. Do tego lubuje się w klasycznych kreacjach, sukniach po kostki i bardzo wysokich szpilkach. I w tym tkwi ogromny problem!

Nie ma wieczoru gdzie wyszłybyśmy na drinka, kawę, marsz wyzwolenia konopii – zawsze znajdzie się grupka dziewczyn z nieudolnie odjebanym instalookiem (który już chyba wszystkim się przejadł), ewentualnie dres-recydywistki z jednym piwem na trzy przez cały wieczór, które po prostu atakują moją kumpelę. Widać jak na dłoni jak im zazdrość ryj wykrzywia, bo poodpierdalały się jedna z drugą w spodenki z połową poślada na wierzchu, nakurwiają „twerki” co tydzień na youtubie z LexPanterą ćwiczyły (strasznie to wygląda jak masz sflaczałą, bladą dupę i takie szorty, poważnie), a tu nieumalowana lolka w sukni ma branie większe niż one. Skandal! I to jest powód, by zepsuć nam całą imprezę. Wylać na nią piwo, na które składały się tydzień, pociągnąć za włosy, „przypadkiem” wpadać i popychać, pierdolić głupoty do ludzi naokoło. Standard. Niemal zawsze kończy się wyprowadzeniem bydła z lokalu w akompaniamencie wyzwisk pod naszym adresem – ponieważ ich zaczepki są ignorowane wściekają się jeszcze bardziej i chcą się bić. Ale my nie przyszłyśmy do piaskownicy.

Żenujące zachowanie, dziewuchy. Do dyskusji o tym, co się komuś w kimś nie podoba potrzebne jest tylko myślenie. Do idiotycznej rywalizacji wystarczy zwierzęcy instynkt. Gratuluję. Korzystając z okazji, jeśli któraś to przeczyta – nie martwcie się, możecie wziąć wszystkich samców w całym lokalu. Nie przyszłyśmy szukać zapłodnienia w klubowym WC, tylko się pobawić. Same.

Następnym razem gdy spojrzysz krzywo na laskę, która wygląda lepiej od Ciebie – zastanów się czy Ty też nie robiłaś przed wyjściem wszystkiego, by wyglądać jak najlepiej. Tylko czasem z gówna twarogu nie ukręcisz.

Witam, podzielę się z Wami urokami łódzkiej komunikacji miejskiej.

Ostatnio w Polsce mamy falę upałów- możesz nawet siedzieć w domu, a i tak po chwili będziesz się lepił jak jakiś kurwa, za przeproszeniem,plaster miodu.

W Lodzi mamy jedne z najdroższych, jeśli nie najdroższe bilety w Polsce. Za 20 minut jazdy, co przy naszych korkach może oznaczać pokonanie 3 skrzyżowań płacisz 2,80. Kurwa 3 złote, a jakbyś wiedział o korku to zaszedłbyś dalej na pieszo.

I gdzie idą te cholerne pieniądze? Na drzwiach autobusów widnieje czerwone ostrzeżenie, że jazda bez biletu skutkuje mandatem do 274,40zł.

No i co kurwa przy tym ukropie TRUDNO włączyć pasażerom jebaną klimatyzację?!

Pomijam, że jeździ pełno osób nietrzeźwych. Wczoraj jeden z takich gagatków puszczając muzykę (volume max) zaczął zamykać okna, które dawały chociaż jakikolwiek ruch tego rozgrzanego w chuj powietrza, bo „tu nie ma AKUSTYKI”. Ja pierdole

A w dupie już mam solidarność ludzką, jedność czy jak to tam zwał. Nie mam zamiaru utożsamiać się z gatunkiem ludzkim – mówcie co chcecie, ale to wrzód na dupie tej planety, który niedługo zostanie usunięty – sam z siebie dzięki mechanizmom autoregulacji Matki Ziemi.
Jaki inny gatunek z pełną świadomością sra we własne gniazdo – mowa o nicnierobieniu z efektem cieplarnianym, ciągłych zmianach w ekosystemie (vide tankowce, śmieci, ścieki chemiczne, spalanie plastiku etc.). Mówiąc o świadomości przejdźmy do strachu przed śmiercią, który spowodował powstanie instytucji religijnych, które w pewnych krajach XXI w. mają wciąż realny wpływ na władzę, piorą łeb od małego, a ich krytyka jako instytucji jest utrudniona. Kontynuując temat władzy pomówmy o chciwości ludzkiej i złu – TAK! – człowiek jest jedynym gatunkiem, który potrafi zagazować, spalić, torturować, uwięzić swoich pobratymców za pochodzenie etniczne, krytykę władzy, poglądy, wyznanie. Na koniec jeszcze chciałbym rzec: jebać banki i bogate rodzinki mające wpływ na władzę. Przez sztuczną kreację pieniądza i tworzenie inflacji jesteśmy permanentnie okradani niewidzialnym podatkiem w białych rękawiczkach.

Tyle się mówi o wartości przyjaźni, o tym jakie to ważne mieć bratnią dusze. I wiecie co? I gówno. Tak, dokładnie, gówno z tego wielkie jest. Dla mnie przez praktycznie całe życie przyjaźń stała wysoko w hierarchii wartości, wyżej niż miłość i rodzina (jaka ja głupia byłam). Dopiero niedawno pewne rzeczy sobie przeanalizowałam i doszłam do wniosku, że prędzej sczeznę niż nazwę kogoś swoim przyjacielem. I nie mam zamiaru streszać swojego życia całego, powiem tylko tyle, że podobnie jak niektórych z was, mnie też nikt nie zapraszał na imprezy, nikt specjalnie nie chciał się ze mną zadawać, prześladowano mnie w szkole, pewnie dlatego troszczyłam się o te relacje, które mi zostały. Miałam przez swoje życie 3 przyjaciółki, z czego dwie odeszły, a z jedną mam tak marny kontakt od ponad roku, że nie wiem czy dalej mogę ja tak nazywać. Wiecie jaki był powód zjebania tych kontaktów? W każdym z trzech przypadków była to osoba trzecia, czyli facet. W kurwa każdym. Zawsze ten sam schemat, pojawia się ktoś i idę w odstawkę. Standard, który przeżywa chyba większość ludzi. Najlepsze jes to, że ja sama mam chłopaka i kurwa staram się utrzymywać te kontakty, piszę do nich, chcę się spotkać i gówno wielkie, a to robię, one nie. Miałam sytuację, kiedy całe wakacje spędziłam sama, bo moja mieszkająca dosłownie 3 domy dalej przyjacióła nie miała ani dnia wolnego , żeby przez całe jebane 3 miechy wyjść ze mną gdziekolwiek. Niby praca, a potem się dowiaduję od rodziny, że widzieli jak urządza sobie wycieczki rowerowe z tym swoim fagasem. Myślicie, że mi kiedykolwiek zaproponowała? Takiego chuja… Z drugą o samo. W najgorzym momencie mojego życia, kiedy trafiłam na izbę przyjęć do szpitala psychiatrycznego zostawiła mnie samą. Pzeprowadziłam się do miasta, w któym ona mieszkała, żebyśmy miały kontakt ze sobą, a ta głupia cipa od pierwszego miesiąca znalazła sobie jakiegoś Azjatę kurwa zapomniała już, że ja nawet istnieję. Sama kontakt zerwałam, bo się wkurwiłam totalnie. Najlepsze jest to, że dopiero teraz zaczynam zdawać sobie sprawę z tego jaka to ja naiwna byłam wierząc tym ludziom. Winę za to ponosze ja i tylko ja, bo ubzdurałam sobie, że przyjaźń jest taka ważna, taka na całe żucie. Chuja tam. Pamiętam niejedną sytuacje, kiedy nie mogłam na żadną z nich liczyć. Jak ojciec alkoholik chciał mi wpierdolić, uciekłam z domu bez butów do przyjaciółki, a ta z łaską pożyczyła mi swoje i jeszcze miała problem, że przychodzę bez zapowiedzi. Dodam, że noc spędziłam kurwa śpiąc w krzakach na dworze i włócząc się po mieście, bo ona miała totalnie w dupie co się dzieje i nawet noclegu nie zaproponowała. Pomijając już fakt, że ja o tej osobie nic nie wiem, bo NICZEGO mi o osobie nie mówi dopóki sama nie spytam. Ostatnio dowiedziałam się, że zmienia studia, dosyć istotna zmiana i myślicie, że ona mi to powiedziała? Dobre sobie. Gdybym się jej nie spytała to pewnie do zakończenia nauki bym nie wiedziała, że ona uczelnie zmieniła. Co to za przyjaciel? A sama mnie tak kurwa nazywa. Że niby jestem jej przyjaciółką.. Fajnie.

Serio jestem wściekła ale wiem, że mojej winy jest tu dużo, bo zachowałam się jak ostatni naiwniak. Już pierdolę cała ta przyjaźń, mam wrażenie, że społeczeństw aż tak bardzo nie przywiązuje do tego wagi, traktuje przyjaźń jako coś przechodne, a keidy pojawi się chłop czy dziecko to pierdola o zmianie priorytetów, albo, że znajomi odchodzą na dalszy plan, bo „taka kolej rzeczy”, nie martwiąc się wcale, że kurwa drugi człowiek się przywiązał. Odejść od dziecka? Toż to grzech i skurwysyństwo, jak tak można, co z ciebie za matka! Odejść od męża? Ty kochać nie potrafisz, jesteś bez uczuć, płytka i na pewno masz kogoś na boku! Zostawić przyjaciela? Cóż.. taka kolej rzeczy.

Pięknie. Boże chroń mnie od wszelkiej maści „przyjaciół”..

Rak płuc wywołany papierosami. Rodzice nałogowi palacze, palenie przy dzieciach w aucie, w domu, przy obiedzie, na spacerze. Wyrok powoli kończący moje życie, chociaż nigdy nie dotknąłem papierosa. Mam 19 lat.

To, że ludzie bywają ekspertami od cudzego życia nie jest żadną nowością. To, że wpierdalają się w nasze wybory też nie, nie o tym będzie tu mowa bo szkoda strzępić ryja. Mnie wkurwia natomiast inny typ człowieka, mianowicie taki, który wypowiada się na tematy, o których nic nie wie, które jego bezpośrednio nie dotyczą. Jak to wygląda w praktyce? Ano różnie. Właściwie można takie zachowanie podzielić na parę typów:

1. Człowiek, który jest przykładowo bogaty, w chuj bogaty i niczego mu nigdy nie brakowało ale wypowiada się a temat biedy. O boże, jak to on współczuje tym najbiedniejszym! Jak to oni muszą mieć okropnie, a on taki empatyczny i tak ich rozumie. Chuja tam rozumie. Dzień by spędził w najgorszym slumsie od razu zmieniłby zdanie jeden z drugim. Z takim podejście najczęściej idzie w parze: pierdolenie wyświechtanych frazesów, powtarzanych naleciałości z poprzednich pokoleń w stylu „biedni zawsze są uczciwi”, „nie szukaj, partner sam się znajdzie”, „jesteś wartościowym człowiekiem” itp., co każe nam sadzić, ze ów człowiek nie jest wcale tak niesamowicie współczujący na jakiego się kreuje, a tylko powtarza utarte przez pokolenia teksty. Jeszcze jest dawanie jakże świetnych rad w stylu „masz depresję? Uśmiechnij się”, „nie masz znajomych? wyjdź do ludzi”, „mało zarabiasz? rozwijaj się” itp. Ten typ paleta się obok człowieka dosłownie przy każdym życiowym problemie, są to ludzie, którzy „pocieszają”, a sami znajdują się w całkiem przeciwnej sytacji np. szczęśliwe małżeństwo pociesza singla, bogaty biednego, zdrowy chorego. Tak ja rozumiem, ze być może macie dobre intencje, niczego nie zarzucam takim ludziom ale do kurwy nędzy, czy wy nie widzicie, że to wasze współczucie z punktu widzenia drugiej osoby wygląda jak najzwyklejsza w świecie litość? A litość, zapamiętajcie sobie, zawsze związana jest z dominacją osoby, która się lituje, zawsze. To wkurwia i nie bez powodu niepełnosprawni na wózkach mają przyczepione kartki z napisem „jak zechce pomocy to poproszę”, bo proszę szanownego państwa, ci ludzie to dokładnie takie same osoby jak wy, tyle, że bez nóg. Im ucięło kończyny, a nie mózgowie, żebyście teraz cimciali nad nimi i traktowali jak niespełna rozumu. To samo single (mówię o takich z konieczności). Kurwa, to że ktoś jest samotny nie oznacza wcale, że jest wartościowym człowiekiem a którym nikt się nie poznał, bo społeczństwo jest taki be. Singiel znaczy tyle i tylko tyle, że człowiek jest sam. A to, czy jest wartościowy czy nie, drodzy związkowicze to już nie zależy zupełnie od statusu związku. Czasem lepiej usłyszeć prawdę, że człowiek coś źle robi, może czymś ludzi wkurwia, może źle wygląda niż sztuczne pierdolenie, że jest wartościowy i kiedyś na pewno kogoś znajdzie. Tja.. Powiedziała atrakcyjna laska z własnym mężem i dziećmi, do której od podstawówki ktoś już startował.

2. Kolejny typ takich ludzi to człowiek, który utożsamia się z subkulturami/ poglądami, z którymi poza chyba pozerstwem nie ma zupełnie nic wspólnego. Dobrym przykładem są współcześni muzycy czy tam aktorzy, którzy jęczą nad sytuacją demokracji w Polsce, Rosji czy innej Kambodży. Kurwa koleś. Masz 3 wyjebane chaty, najdroższe samochody, a Twój pysk jest rozpoznawalny głownie dlatego, że rodziłeś się w kraju który ma hajs na promowanie celebrytów, co ty do choler możesz wiedzieć o demokracji w Polsce? Jest ciężko? Jest, ale po chuj się odzywasz skoro nigdy tego nie doświadczysz, a że jest źle wiesz tylko dlatego, bo się domyślasz, bo ktoś ci do głupiego łba wpierdolił, że brak demokracji=zło? Albo ludzie co jęczą nad biednymi zwierzątkami jak to one mają źle, a nie robią dosłownie NIC, żeby im pomóc. To co ty kurwiu możesz wiedzieć? Znam taką jedną. Oczy by mi wydrapała, kiedy powiedziałam o tym, że popieram eksperymenty na zwierzętach (jestem na kierunku z tym między innymi związanym), a sama wpierdala paracetamole i ibupromy testowane na futrzakach, nie wspominając już o tym, że nie raz przy mnie zajadała się ze smakiem królikiem, świnką czy kurczakiem. Tragedia.

3. Ludzie, którzy przypisują sobie cechy, których nie mają, bo to modne. Te wszystkie hasła feministyczne o silnych i niezależnych kobietach. Wiecie z czym mi się to kojarzy? Z tą babą z prlowskiego plakatu, z wielkimi kobietami które zarabiały razem z mężem na dom i jeszcze potrafiły ugotować, uprać, zająć się dziećmi, a nie z wypacykowanymi kobietami w szpilkach, które robią w korpo i pierdolą jakie to one niezależne i silne. W czym jesteś silna? W wypełnianiu tabelek w excelu? Czy ty kiedykolwiek używałaś do czegoś tych swoich delikatnych rączek poza malowaniem paznokci? Albo niezależna… z pracy cię wyjebią i zaraz okażę się jeden z drugim , gdzie ta wasza niezależność jak nie będzie z czego kredytu spłacać czy jechać na wycieczkę na Malediwy.
Trafiłam jakiś czas temu na bloga jednej baby, miała w opsiie o sobie napisane, że jest wojowniczką. Czaicie? Kobieta kurwa w idealnie zrobionych włosach, wydelikacona w chuj, cera gładsza od pupy niemowlaka, żadnej skazy na mordzie, w dodatku zdjęcia z super modnego nowoczesnego domu a’la ikea i pisze ci taka, że jest wojowniczką. Kurwa, a biłaś ty się kiedykolwiek babo z kimś, żeś taka wojownicza? Miałaś jakiekolwiek zawirowania życiwoe większe niż na jaki kolor pomalować ścianę? Nie znoszę tego po prostu.

Strasznie mnie wkurwia mój stary. A szczególnie dzisiaj. Spałem dzisiaj do godziny 12, bo są wakacje i chciałem się porządnie wyspać, bo za miesiąc znowu idę do tej szkoły, gdzie będę tyrać przez dzień i noc, by nauczyć się zupełnie nie potrzebnych i nie praktycznych rzeczy. Ale nie, okazuję się, że nie mogę sobie normalnie odpocząć, bo mojemu staremu się to nie podoba. Nie ważne, czy jest to w jakiś sposób uzasadnione, czy nie, jemu po prostu się nie podoba to, że chcę skorzystać z wakacji, które i tak szybko miną. Wypalił do mnie z tekstem typu: „Najchętniej to być jeszcze 3 godziny spał, leniu jeden”. Podczas gdy sam, kiedy bierze urlop, to śpi do południa. Po prostu nie ma się do czego przypierdolić, to się przypierdala do mnie o byle co, nie wiadomo dlaczego. Pozdro

Po chyba 15 latach dałem się w końcu namówić na spędzenie dnia nad jeziorem. I powiem Wam, że dawno się tak nie wynudziłem.
Bo co tam robić? Leżeć na błocie, bo piachem tego nie nazwę i smażyć się na słońcu? Niech nawet i tak będzie, książkę miałem to sobie myślę, jakoś zabije czas, tylko jak czytać kiedy dookoła biegają dziesiątki rozwrzeszczanych dzieci. Nie mam tu jakiś pretensji, psy szczekają, koty miałczą, dzieci wrzeszczą. Normalka. To może do wody? Tylko, że w wodzie jest dziesięć osób na metr kwadratowy.
Wiem, że marudzę, ale w końcu jestem Polakiem, a wiadomo pies szczeka, kot miałczy…
Właściwie chyba zostaje tylko wziąć plecak browarów i nachlać się jak inni plażowicze.