Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Otóż moi sąsiedzi to maksymalne Kurwy, mam takich 3 podstawowych zjebów – 1wszy Żurek a.k.a. chapacz dzid (gość stary erotoman), prosto z wiochy, zjeb budzi się o 7 godzinie i napierdala w podłogę przez ~30 sekund i tak codziennie, to wystarczy bym kurwa otworzył oczy. 2gi poryty to Kajmowicz totalna wiocha, on jeździ busem miejskim 3 zmianowa praca, ona dorywcze prace ale co rano o 5 godzinie zapierdala do kościoła po czym wraca dospać i do pracy, to co mnie wkurwia w Grażynce to fałszywość i zawiść kobieta potrafi zazdrościć wszystkiego, przy czym każda rzecz która zdarzy się pod klatką w klatce obwinia o to mnie. 3ci zjeb to Sarat autentyczny ferdek kiepski pół życia pracował na wózku widłowym po czym rzucił pracę przed emerytura i żona na niego robi on chodzi do sklepu z butelka piwa na wymianę, ale nie to mnie w nim wkurwia otóż ma córeczkę wygląda jak parowóz i pewnego pięknego dnia zaszła w ciążę, wyobraźcie sobie że ten zjeb potrafił wezwać policje i oskarżać chłopaków w z klatki że oni jej tego bachora zrobili :D, w końcu się okazało że zapiął ją jakiś łachmyta co jeździ na śmieciarce na dyskotece w krzakach LOL, zresztą później lali z niego że sam córkę wyzapinał heh.

Kurwa. Co mi się spodoba jakaś gra to wymaga obligatoryjnie jakiegoś chujstwa pokroju Steam, Origin, Battle net. Doszło do tego że jak kupujesz grę na płycie to i tak musisz ściągnąć ją z neta za pomocą ww pojebanych programów(!). To ja po to kupuję PŁYTĘ żeby mi chujstwo się przez pół dnia ściągało? Jeszcze Cię ten jebany Steam czy inny Battle Net szpieguje „żeby nie było cheaterów”. To po to kurwa niby takie gówno chce uprawnienie do skanowania całego komputera? Jaja sobie robicie? Wypierdalać. Nie będę instalować tych gówien. Chuj, zostało mi grać w gry sprzed 2005 kiedy wszystko było jeszcze normalne bez tych pojebanych platform.

Wyszedłem dziś po południu do sklepu. Temperatura zrobiła się nieco bardziej ludzka, bo -3 a nie -15 + wiatr, więc wylazłem z nory, kiedyś w końcu trzeba. Trasa raptem 800 metrów w jedną stronę. No dwie ulice… Żaden problem, nie? Doczłapałem do przejścia dla pieszych. Do sklepu zostało mi 100 metrów. Przejście jest przedzielone wysepką. Przeszedłem pierwszą część jezdni, dotarłem na wysepkę, zatrzymałem się, bo jechał samochód. Facet był uprzejmy, zatrzymał się. No to przechodzę. I, jak zwykle w takich wypadkach, lekkim biegiem. Normalnie żaden problem, jak zwykle… Gdyby nie to, że o tej porze roku część tej pierdolonej ulicy, bliżej krawężnika, gdzie nikt nie jeździ i nikt nie posypie, pokrywała warstewka lodu. Ale o tym sobie przypomniałem po pierwszym kroku -po starcie do przebiegnięcia tej zasranej ulicy. A wiecie czemu sobie przypomniałem? Tak jest. Prawidłowo. Bo po wspomnianym pierwszym kroku wyjebałem się, lądując na czworaka z wypiętą wysoko dupą jak dziwka, która się klienta przez tydzień nie mogła doczekać. Nic tylko zapiąć idiotę od tyłu… Ergo: zrobiłem z siebie idiotę, łapy sobie poobdzierałem i tylko patrzeć, jak na prawie nowych jeansach wyjdzie dziura na kolanie. Dobrze, że nic sobie nie złamałem przy tym. A wszystko przez to, że człowiek działa automatycznie, z nawyku, nie myśląc, co robi, bo przecież „zawsze tak robił”, no i przez ten zasrany, pierdolony lód.

Witam! Czy to tylko mnie wkurwia, że do każdego zasranego urządzenia pakuje się nadmiar elektroniki? Nadeszły czasy, gdy układy elektroniczne są tak tanie, że nie wiadomo co z nimi robić. No więc wymyśla się jakieś durnoty. Kiedyś bajery elektroniczne naprawdę ułatwiały życie. Elektrycznie sterowane szyby, dzięki którym nie trzeba napierdalać korbką. Elektroniczny wtrysk paliwa, wspomaganie kierownicy, które ułatwiają jazdę samochodem. I wiele, wiele innych przykładów. Ale to, co wymyślają teraz to jest jakaś kurwa rozpacz. Widać, że to nie są pomysły inżynierów, tylko jakiś debili po markietingu, którzy po znajomości załapali się do korpo. Ogólnie trend jest jeden. Wszystko wyposażyć w WiFi, niech się łączy z netem i niech do tego będzie aplikacja na telefon (przepraszam, na smartfona). Zdarzają się pomysły dobre i pożyteczne, ale większość to jakaś komedia. Ostatnio gdzieś słyszałem o szczoteczce do zębów, która łączy się z netem. Do tego jest aplikacja, która analizuje, jak myjesz zęby. No ja pierdolę, po kiego chuja coś takiego. Zęby myję dwa razy dziennie, szast prast i porobione. Po co mi kontemplacje przy aplikacji na temat mycia zębów. Niedługo wszędzie coś takiego dorobią. Pralki, zmywarki, odkurzacze. Niedługo nie kupisz już nic, żeby nie było zajebane zbędną elektroniką. Co z tego, że po dwóch latach trzeba to będzie wyrzucić na śmietnik, ważne, że jakiś magisterek wymyślił, że będę mógł przeanalizować moje pranie w aplikacji. A wiecie, co jest kolejnym naturalnym krokiem w tym cyrku? Połączenie z facebookiem! Tak jest! Pochwal się przed znajomymi, że wyprałeś swoje dziurawe gacie albo że w końcu umyłeś zęby! No kurwa mać… Niektórzy powiedzą, że przemawia przeze mnie januszostwo, ale ja po prostu myślę racjonalnie. Niektórzy mówią, że kiedyś się bez telefonu dało żyć. Ale nie da się zaprzeczyć, że z telefonem jest dużo łatwiej. Ale szczoteczka która łączy się z netem? Jak kurwa ma to mi pomóc w życiu? Z tego dobrobytu i przesytu to się w dupach przewraca. Jedyna nadzieja, że w końcu dojebie jakiś kataklizm i trzeba będzie spiąć dupy do roboty przy odbudowie. Wtedy technologia rozwinie się w tym, w czym powinna a nie na jakiś pizdrykach dla upośledzonych.

Odkąd pamiętam, będąc u kogokolwiek z wizytą zawsze zazdrościłam ciepła rodzinnego, którego sama nigdy nie doświadczyłam. Mieszkam w bloku; mamy trzy pokoje i każdy żyje własnym życiem, tak jakby to były zupełnie różne mieszkania. Mama ma swój gabinet, ja swój pokój, ojciec swoją lwią część salonu. Naszym jedynym łącznikiem jest pies, wymiana banknotów, a czasami komunikaty w postaci krzyków. Nie, nie jestem żadnym DDA czy innym tworem, moi rodzice są dobrze wykształceni, ojciec skończył jedne z najlepszych liceów w kraju, studiował fizykę jądrową, nie tyka alkoholu, chodzący mózgowiec – wydawałoby się, że to ideał. Prawda natomiast jest taka, że jest to najgorsza osoba, z jaką miałam w życiu styczność. Nie ma znajomych, bo każdego, nawet własną rodzinę odpycha całą swoją postawą – wstrętnym głosem, agresją, niemożnością przyznania komukolwiek racji. Kiedy go obserwuję, odnoszę wrażenie, że ma znamiona autyzmu. Jedynym jego „przyjacielem” jest mój pies, który tak naprawdę nie ma wyboru – psy są tam, gdzie los je rzuci. Rzecz jasna ten sam pies równie dobrze mógłby go oszczać – traktuje ojca jak zabawkę do gryzienia – coś, co dla mnie jest nie do pomyślenia. No dobra, chuj z tym psem, przejdźmy dalej.
Moja matka wyszła za niego bardzo późno, bo była już zdesperowana, miała niskie poczucie własnej wartości (nie wiem jakim cudem, skoro pracowała m.in. jako wykładowca, a także prowadziła swój własny program w telewizji, jest takim typowym przykładem „kobiety sukcesu”, która wyrwała się z rodziny alkoholików – być może to miało wpływ na jej niską samoocenę) a jej marzeniem było założyć własną rodzinę. Od razu widziała, że ma do czynienia z wieśniackim pojebem (na ślubie przyniósł jej pierścionek w FOLIOWEJ REKLAMÓWCE i chuj wie co wcześniej w niej trzymał, a oświadczył się jej dopiero po paru latach, gdy JEGO MAMUSIA WYRAZIŁA NA TO ZGODĘ), ale jej chore urojenia zmusiły ją do tej decyzji. Chciała uciec sprzed ślubnego kobierca, ale… bałą się kurwa mać, co o niej inni pomyślą. W tym momencie nie wiem czy bardziej mam ochotę jebnąć siebie czy ją klawiaturą. Lepiej jest znosić upokorzenie i żyć jak w więzieniu przez całe życie niż raz postąpić niezgodnie z konwencjami, ja jebie. *klap klask klap klask* Dopiero teraz dostaje kopa w dupę, kiedy śmieją się z niej wszyscy sąsiedzi i znajomi, kiedy chodzi na imprezy jako singielka (nawet gdy zapraszamy gości, ojciec idzie do innego pokoju, a moich przegania, nie wstydzi się na środku ulicy okazywać agresję, kiedy spotykamy go na mieście przechodzi obojętnie, jakby nas nie znał) i ma zmarnowany cały żywot. Ojciec wielokrotnie mnie bił, poniżał za byle gówno – wystarczy, że za długo myję jabłko, a on reaguje agresją. Krytykuje dosłownie wszystko, nie usłyszałam od niego pochwały od dobrych kilku lat, nie wykazuje żadnego zainteresowania w stosunku do nas, nie wie nawet, ile mam lat (17). Według niego jedyne więzy między ludźmi to pieniądze. Ma wręcz obsesję na ich punkcie, mimo iż nigdy niczego w życiu się nie dorobił, bo jest fajtłapą, żona znalazła mu pracę i dotąd w niej siedzi, wszyscy współpracownicy go nienawidzą, jest nieznośny. Ma jakieś chore przywiązanie do starych rzeczy – domów, obrazów, samochodów. Podczas gdy moja mama i ja zawsze chodziłyśmy elegancko ubrane, jeździłyśmy wysokiej klasy autem – on jeździł jeszcze do niedawna Maluchem i chodził ubrany jak z MOPSu! Wstyd przyznać się do niego gdziekolwiek ze względu na całą prezencję. Chce mi się delikatnie mówiąc wymiotować, kiedy o nim pomyślę. Całe życie jeździł co tydzień do swojej matki, zostawiał nas choćby skały srały i mury pękały, on musiał tam być, nawet po jej śmierci, nadal utrzymuje dom, do którego jeździ i nie chce go sprzedać (kiedy miałam mistrzostwa Polski w dyscyplinie, której poświęciłam się wiele lat, nie chciał mnie nawet na nie zawieźć, bo musiał kurwa jechać do mamencji, i dopiero moja matka musiała interweniować, żeby ruszył dupę w moją stronę). Co więcej – zaczął budować nowy i nikt kurwa nie wie po co. Kupił trzecią działkę – też nikt kurwa nie wie po co. Nikt tego nie używa oprócz niego, on tylko izoluje się od wszystkiego i wszystkich. To największa sierota jaką Matka Ziemia zrodziła, podczłowiek, nie wiedzieć czemu – płodny. Zastanawiam się, jak mnie kurwa zrobił, skoro brzydzi się dotyku i śpi z psem na kanapie, ja pierdolę. XD Już raz usłyszałam, że „żałuje, że mnie zrobił”, ja też żałuję, że to akurat on. Ciągle powtarza, że woli psa ode mnie. Zabraliśmy go raz na terapię rodzinną i chuj – nadal obwiniał wszystko i wszystkich za swoje niepowodzenia. Swoją agresję tłumaczy nie brakiem kontroli nad sobą, lecz naszymi przewinieniami. Nie wiem, skąd w takim „przeinteligentnym” debilu tyle głupoty i braku logicznego wnioskowania. Wszyscy postrzegają go jako chorego umysłowo dziwaka.
Matki nigdy nie było przy mnie, bo musiała zarabiać, nawet prowadząc gabinet tłumacza w domu, wychowywały mnie niańki i rodzice moich przyjaciół. To u nich zawsze widziałam to, czego nie było w moim domu – prawdziwej miłości, nie jedynie więzów krwi oraz nakładania żarcia do michy. Zawsze miałam najwięcej zabawek, ubrań… Co z tego, skoro jedyne, czego chciałam to chwila uwagi. Wychowałam się w atmosferze kłótni, widzę po sobie efekty w każdym aspekcie – psychicznym i fizycznym. Boję się, że w końcu poważnie się rozchoruję. Jestem bardzo wybuchowa – już sam widok tego piździelca uruchamia we mnie napięcie. Nauczyłam się zaraz po kłótni i bijatyce wychodzić uśmiechnięta do znajomych, zakładać maskę, mimo iż dosłownie przed chwilą płakałam. Odkąd pamiętam moim największym marzeniem było po prostu dorosnąć i wyprowadzić się. Kilkukrotnie próbowałam ucieczki do dalszej rodziny, ale zawsze wracałam po kilku dniach.
Zarówno ja, jak i inni próbowali już namówić moją matkę do rozwodu, ale ona rzecz jasna biernie poddaje się sytuacji – jak zwykle chodzi o pieniądze. Ojciec wszystko, co moja matka zarobiła ciężką pracą wtłoczył w te bezużyteczne nieruchomości, dosłownie okradł ją (dlatego ludzie, błagam, zakładajcie ODDZIELNE konta w razie wu) i grozi, że w razie rozstania (już i tak są w separacji we własnym domu, wtf?) zabierze wszystko, a jej pozostawi co najwyżej to mieszkanko i marne alimenty. Mama już nie zarabia tyle, co kiedyś, nasza sytuacja jest coraz gorsza. Wie, że nie wyżywi ani mnie, ani siebie, co tu dopiero myśleć o moich zajęciach pozalekcyjnych, korepetycjach itd.
Czasami jestem już zupełnie załamana, podejmowałam próby dzwonienia na policję w trakcie bójek, ale moja własna psycholog mnie od tego odwiodła, ostrzegając przed domem dziecka… serio?! Przestaję wierzyć w te bajki, ale wiem z drugiej strony, że taka interwencja nic by nie dała, a sama nie chcę pogarszać swojej sytuacji finansowej. Tylko, że żadne pieniądze nie wyleczą ani mojej duszy, ani ciała po tym wszystkim co przeszłam z tym pojebem. Dzień w dzień czuję się jak w więzieniu. Cały czas tylko słyszę, że do niczego nie dojdę, że będę „na jego utrzymaniu do końca życia”, nic nie jest moje, a wszystko przeliczane na pieniądze, na które czyha w każdym momencie (na jakieś spadki itd. – nic sam nie zrobi, kiedyś był uzależniony od totka). Wszyscy widzą, że wiem więcej, umiem więcej niż on (on umie tylko narzekać i tak, teraz też to robię, raz na jakiś czas trzeba sobie zdrowo pokurwować, nie non stop wyżywając się na otoczeniu), też to widzę, ale za każdym razem ściąga mnie w dół. Niech sobie w nim zgnije i umrze najlepiej w tym rodzinnym domu – szkoda, że nie rozumie, że nic do grobu nie zabierze, byleby beze mnie. Wyprowadzka na studia będzie dla mnie najpiękniejszym dniem życia – nigdy więcej się do niego nie odezwę.
Jeżeli ktokolwiek z Was wyrwał się z takiej chujni, gratuluję z całego serca i mam nadzieję, że pokażecie swoim niedojebanym rodzicielom, że jesteście sto razy lepsi niż oni i pożałują, że kiedykolwiek podcinali Wam skrzydła.

Przepierdolony moralny kac gorszy od tego prawdziwego. Juz dwie noce minęło od sylwestra, a ja dalej czuje jak wiertło wstydu orze mi wnętrzności. Na sylwestrowej domówce byłem z dziewczyną, na zaproszenie wspólnego znajomego. O ile do północy bylo świetnie, to potem udoiłem sie szampanem. Jak kurwa od zawsze sam powtarzałem każdemu zasadę „nie mieszaj”, tak sam sie na tym przejechałem. Potem dobre dwie godziny krążyłem między pokojami i łazienką, dziewczynę zostawiłem samą, gdyby nie ten znajomy, to kobieta wcale by w nowym roku nie potańczyła. Przed końcem imprezy bylo mi juz lepiej ale chuj z tym. Zepsułem kobiecie swojego zycia niezła imprezę. Zostawiłem ja bez opieki, bez tańca, za to martwila się o mnie non stop i pytala czy żyje… Jest mi wstyd w chuj, jak nigdy przez ponad 25 życia. Udoiłem sie jak jakiś gimbus, na oczach dziewczyny, znajomego i masy świeżo poznanych ludzi. Chujnia moralna jakiej nie życzę nikomu.

Nie będę tu pisał o patologicznej sytuacji w rodzinie. Nie będę tu pisał o nieodwzajemnionej miłości, czy braku jakiejkolwiek przyjaznej mi osoby. To wszystko już przeżyłem, to odeszło na bok, zostawiając jako taki ślad na mojej psychice.To już nie wróci,to już nie ważne. Ta chujnia będzie o czym innym. Wiedz, że ze swoimi problemami, smutkami, stanami depresyjnymi, momentami gdy miałem po prostu ochotę strzelić sobie w łeb i odejść od tego skurwiałego świata, radziłem sobie pisząc białe wiersze. Ot, wylewy myśli, ułożone w jako takie zdania, za to przyozdobione mnogością metafor, zagadek i nawiązań. Wiersze te były chyba jedyną rzeczą, za co zostałem w życiu mniej więcej doceniony. Podobno są dobre, przekazują coś i takie tam… Zacząłem też pisać książkę, bo czemu i nie? Mówią że mam do tego talent… Skończenie jej to było takie moje małe marzenie. I chyba tak naprawdę tylko te rzeczy trzymały mnie w pewnych momentach przy życiu, dawały jakieś poczucie celu.
Pisałem je pod wpływem weny, będącej niezwykle kapryśną damą, muszę przyznać, przychodzącej znienacka i znienacka uciekającej. Gdy tylko pukała do mych drzwi ruszałem w objęcia papieru i pisałem. Po jakimś czasie zdałem sobie sprawę, że znam jej źródło, wiem co ją do mnie sprowadza. Jest to smutek. Zawsze, gdy mnie ogarniał, ona pojawiała się by dać mi siłę do pisania. Im większy dół, tym bardziej się dla mnie starała.
I teraz przejdźmy do meritum – mam teraz wspaniałą dziewczynę dla której zrobiłbym wszystko, a ona dla mnie, wiem to. Jest dla mnie opoką w trudnych sprawach i daje mi najwięcej szczęścia. W życiu układa się coraz lepiej, nie mogę narzekać już praktycznie na nic. Ale… No i jest jedno „ale”. Nie mam smutku, a co za tym idzie – nie mam weny. Zdałem sobie sprawę, że chyba nie będzie mi dane ujrzeć końca mojej książki, nie będzie mi dane napisać kolejnego wiersza. Moim smutkiem jest to, że nie mam smutku. Paradoks, no nie? Coś w życiu musi się skończyć, by coś nowego mogło się narodzić, a w tym przypadku śmierć ponosi wena, naradza się miłość. Ale wiecie co? Gdybym miał możliwość wyboru, to zawsze wybrałbym moją dziewczynę. Ona jest teraz moim sensem życia, dla niej teraz żyję. A wiersze, książka… Wena może znajdzie inny pokarm niż smutek i może znów mnie odwiedzi? Trzeba żyć nadzieją, bo bez niej w pewnych momentach życia nie ma się nic. ~ RSB

Mam dosyć. Mam dosyć wszystkiego, nienawidzę wszystkiego i wszystkich. Mam ochotę pierdolnąć wszystkim i wyjechać gdzieś w chuj, z dala od tej bandy zakłamanych skurwieli żartobliwie nazywających się ludźmi. Moja egzystencja to już w zasadzie wegatacja… odkąd sięgam pamięcią wyczekuję tylko ubłaganej śmierci, nawet chodzę środkiem drogi w nadzieii że mnie coś pierdolnie. Gdy by nie fakt że jestem pizdą już dawno bym ze sobą skończył, całe moje życie to umartwianie samego siebie i łganie sobie klnąc w obraz Boga, że wszystko jest dobrze. Na zewnątrz jestem miłą i pogodną osobą jestem wręcz pewien że znajomi nie są wstanie wyobrazić sobie jakim wrakiem ludzkości jestem od środka. Całe życie chciałem być dobry,a w zamian byłem ruchany jestem na prawo i lewo. Potrafią opierdalać mi tyłek nawet stojąc za moimi plecami.. uwierzyć że kiedyś Ci którzy są powodem mego rozłamu, byli mi przykładem. O życiu towarzyskim nie wspomnę, bo w zasadzie ja go nie mam, moim druhem w cierpieniu jest mój pies, który i tak już niedługo zdechnie. Mam ochotę uśmiercić każdego kogo znam, gdyż ich twarze kojarzą mi się jedynie z bólem, o którym chciałbym zapomnieć. Moje serce jest martwe, ukradkiem toczy krew do mózgu, dbając o to abym mógł cierpieć, moja miłość jest martwa, wraz z nią zmarło moje człowieczeństwo, pragnę być wolnym, poszybować wysoko jak ptak, mając w dupie ludzi, uwolnić się spod wpływu ich toksycznych okowów, zrzucić kajdany wiążące mój umysł i opuścić me więzieni, moje ciało. Tak realny brak miłości, pragnienie bliskości…. miłości będącej ratunkiem dla mej śmiertelności. Moje marzenie zostały przeobione na srajtaśmę by obżarta tłuszcza mogła podetrzeć sobie nimi dupę. Aspirację, wizje śmierci i mego ubłaganego końca, a dawne ideały umarły wewnątrz. Więc wylewam to tu, na chujni, bo w prawdziwym świecie dodali by karteczkę „psychicznie chory”. A chuj, nowy rok, ta sama męka.

Tak to jest, człowiek daje z siebie wszystko a i tak nie może na nikogo liczyć. Spoko, biorę poprawkę na to że nie zawszę to co z siebie dam się zwróci. Chodzi mi o kontakty międzyludzkie (nie w rodzinie, za nią szczerze dziękuje bogu). Do pewnego czasu myślałem że mam kolegów. Znamy się od dawna. Cóż spodziewałem się że sylwestra spędzę sam bo to nie pierwsza taka akcja i miałem racje nikt się nawet nie zająknął. Nie będę się do nikogo łasił ani na krzywy ryj wbijał do znajomego chociaż byli tam wszyscy poza mną. Ale jak na siebie trafiamy to udają że wszystko jest oka. Ja jebie po co to zakłamanie. Słabe pizdy nawet nie potrafią powiedzieć że coś nie gra. Zawsze można się dogadać, tylko najpierw trzeba chcieć. Czasem aż mnie piącha świerzbi. Łamię sobie głowę nad tym zagadnieniem „dlaczego” to pytanie powraca bo nie znalazłem na nie konkretnej odpowiedzi, może traktują mnie jak zagrożenie bo jestem inny. Różnie się od tych domniemanych znajomych w kwestii wartości, pryiorytetów, poglądów i nie mam panny ale kiedyś razem dało się pośmiać i powygłupiać nawet podyskutować o rozbieżnych punktach widzenia nie narzucając nikomu niczego. Wszystko to historia. No i tak, nie pasuje do nich bo od chlania wole sport, bo nie jestem pizdowatym, przeintelektualizowanym, przekonanym o tym że wiem wszystko, niezainteresowanym niczyim zdaniem, udawaczem który każde zdanie zaczyna od „ja to… ja tamto… Mam wrażenie że dorosłem a oni zatrzymali sie na wieku 15 czy 17 lat. Nie pasuje bo zamiast chlać browar przy każdej nadarzającej się okazji ablo wódę na weekendzie raz w miesiącu sobie zajaram. Bo jak chce się zabawić to nie pochlam tylko od święta (jak w sylwestra albo korzystając z urlopu raz w roku zarzucę piguły) Te jełopy jakby się nie skuły w sylwka to by się chyba pochorowały bo to musi być „Impreza” zamulona że chuj jak większość ale ważne że się napija. A ja nie pasuje bo jestem trzeźwy choćby w jebanego sylwestra albo czyjeś urodziny a gdybym chciał się zabawić to żaden zjebany pretekst nie był by mi potrzebny. I tak oto jestem outsiderem. Pozdrawiam tych którzy nie mogą się dopasować.

Każdego dnia widzę jak bardzo ludzie w moim wieku są pierdolnięci…
Mam milion kompleksów, jestem nieśmiała i nienawidzę siebie. Nic mi się nie udaje, codziennie muszę być obiektem drwin z jakiś głupich powodów. Jestem słaba z w-f’u, ludzie mają ze mnie bekę że nie potrafię latać za piłką jak bydło i wykopywać jej w kosmos. Zawsze mam ból dupy jak widzę dziewczyny w moim wieku, siedzące w kiblu całą przerwę, poprawiające makijaż i popisujące się na facebooku i snapie swoją urodą, ubraniami itd. Wkurwia mnie to, że takie szmaty są cholernie ładne, a charaktery mają tak zjebane że to jest normalnie patologia! Ja nie jestem ani ładna, ani fotogeniczna, jestem otyła, niska, mam krzywy ryj, krzywy nos, krzywe nogi, wielkie uda. Nie potrafię nikomu przygadać, nie potrafię być pewna siebie. Jestem popychadłem, jestem słaba i jestem ofiarą losu. Nic z tym nie zrobię, taka się urodziłam i taka jestem. Nic z tym nie zrobię.