Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

A Święta jak co roku, tradycyjnie na morzu! Święta i Sylwester będą dniami niczym nie różniącymi się od codziennej chujni, czyli: wachta, żarcie, sranie, prysznic, film, książka, spać i zaczynamy od nowa następny dzień jak co dzień! Nawet browara nie ma jak zniszczyć, ponieważ to suchy statek i nie ma alku. Chujnia! Pozdry dla wszystkich Chujowiczów prosto z morza. Wesołych Świąt i Wypasionego Sylwka!!!

Salut, drodzy Chujowicze i Chujowiczki. Jest to mój pierwszy chujozgrzyt jaki tu ośmielam się postować, chociaż samą stronę śledzę od jakiegoś czasu. Do tak śmiałego czynu udzielenia głosu skłoniła mnie dzisiejsza niefortunna sytuacja. Mianowicie, było to poddanie się czynnikowi grawitacji. Moje poddanie się zainicjowało ruch jednostajnie przyspieszony w kierunku gruntu i wywołało bolesny impakt z podłożem (dla niekumatych – cała ta sytuacja może być potocznie zatytuowana „wypierdolenie się na ryj jak ostatnia ciamajda poprzez potknięcie się”). Mam teraz zdartą skórę na kolanie. W sumie, jakby nie patrzeć, nie jest tak źle, albowiem miesiąc temu zdarzyło mi się wypierdolić na chodnik w praktycznie identyczny sposób jak dziś, jednakowoż wtedy moje drugie kolano posłużyło za amortyzator przeciwupadkowy. Moje kolana służą za perfekcyjne zderzaki, i teraz oba są odpicowane w pięknym, sinokrwistym kolorze. Ale dobra, nie o kolanach mam zamiar tu gadać, ani tym bardziej o amortyzatorach. Otóż, moim przeogromnym mankamentem uniemożliwiającym mi prawidłowe funkcjonowanie i czerpanie korzyści z tegoż jest pewna dysfunkcja organizmu, którą mi dość ciężko nazwać. Współczesna młodzież zdaje się właśnie dostrzegać to zjawisko i być świadomym jego fatalnych skutków, więc zdążyli także je nazwać – a imię tegoż „nieogar”. Tak, to chyba wyjątkowo trafna nazwa. Być może starsze pokolenie nie ocenia trafnie skali zniszczenia jaką niesie za sobą nieogar („Co to jest ten cały „nieogar”, to jakaś nowa gra? Oj wnusiu, za dużo grasz w to „Kal of Dupy”), ale uwieżcie mi, ta nowa choroba społeczna ma potencjał wąglika tudzież innej broni biologicznej (przepraszam, ale w tym momencie nie mogę powstrzymać się od wzdrygnięć na myśl co by było, gdyby Osama ładował do kopert związek chemiczny wywołujący nieogar). Cierpię na nieogar, albowiem nie jestem w stanie „ogarnąć” zjawisk czasoprzestrzennych dziejących się wokół mnie. Choćby taki przykładzik – nie ma takiego sklepu w którym nie zdarzyło mi się zrobić z siebie skończonego jełopa. Za każdym razem gdy przekraczam progi jakiegokolwiek ośrodka handlowo-usługowego, włącza się we mnie „zmysł nieogarniczy”, czyli takie coś a’la pajęczy zmysł Spidermana, który w porę ostrzega go przed problematyczną sytuacją. U mnie jednak jest drobna różnica, albowiem mój zmysł wywołuje takowe. A to grosik spadnie na podłogę (tydzień temu wpadły mi 2 zł w szczelinę pod ladą i, bez pomocy dzielnej linijki pani sprzedawczyni, te chrzanione 2 zł padłyby ofiarą Podladowej Otchłani Zaginionej Reszty), a to stoję jak skończony debil z rozwartą japą samohipnotyzując się, dopóki nie wyrwie mnie z transu podirytowane „CO PODAĆ?”, a to, jak na ironię, wyleci mi nazwa towaru z głowy i spędzam kolejny kwadrans nieumyślnie wpędzając handlowca dóbr doczesnych w jeszcze większą kurwicę. Nie muszę chyba wspominać, że ten stan umysłu towarzyszy mi także w sytuacjach socjalnych? Moje studia zaczęły się w tym roku i, o ile moja dawna klasa licealna była już oswojona z moim zacowaniem refleksu i zerową koordynacją bazy „R-ĘKA p(Rawa)/l(Ewa)” z centralą dowodzenia „M.USK. – Związek Połączeń Lewosfernych i Prawosfernych”, o tyle moja grupa studyjna ma mnie za skończonego bumelanta inteligencyjnego. Chyba nigdy nie uda mi się zaprzyjaźnić z kimkolwiek z grupy. Nieogar jest do pupci.

Zakończę swój obfity wywód postulatem – apeluję o zaliczenie nieogara do Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10 jako upośledzenie umysłowe głębokie, gdyż uniemożliwia on prawidłowe funkcjonowanie na poziomie najtrywialniejszych czynności. I dodatkowo prowadzi do bolesnych mutacji tkanek znajdujących się w kolanach.

Cholera… brak iskry, brak dawnej błyskotliwości… czuję się jak debil. Ale od początku. Jeszcze niespełna dwa, może trzy lata wstecz byłem osobą pełną zapału gdy zaczynałem szkołę średnią. Zawsze uśmiechnięty i gotowy na każde nawet pozornie trudne zadanie. A teraz… dziś miałem próbny egzamin zawodowy. Zadanie było trywialne, trudniejsze robiliśmy w drugiej klasie, a dziś za nic nie mogłem wytężyć tej pustej bani do myślenia. Fakt zadanie zrobiłem, lecz jako ostatni. Nie wiem co się ze mną dzieje. Może to chwilowe, może to jakaś choroba. Nie mam pojęcia co się na to składa. Dookoła sami, młodzi błyskotliwi ludzie a ja jeden jakiś taki tępy. Za grosz krzty inteligencji. Z tej przyczyny boję się o maturę. Kiedyś radziłem sobie z przeróżnymi zadaniami… dziś nie potrafię policzyć prostego równania. KURWA MAĆ! Co jest grane?! Rozumiem, że nie jest to chujnia na miarę roku, ale mocno mnie to przygnębia. Może to przemęczenie, może wspomniana choroba, nie mam pojęcia. Wraz z tym otępieniem przyszła totalna znieczulica. Nigdy nie okazywałem uczuć, zawsze zimny wobec różnych zdarzeń i zachowań. Mam tak od kiedy pamiętam a teraz to się nasiliło. Kiedyś przynajmniej mogłem wysłuchać czyiś żalów, a teraz nawet ich nie rozumiem. Błagam poradzie coś bo nie jestem już wstanie znieść tego otępienia i braku werwy. Tylko proszę nie piszcie mi „znajdź sobie dziewczynę” albo „głowa do góry”. Co do pierwszego to trzeba mieć pieniądze i wygląd, a do drugiego coś w tej pustej bani by móc ją podnieść… To tyle tego pustego, tępego wywodu o mnie. Jeżeli to przeczytałeś/łaś to dozgonne dzięki. Po prostu chujnia tępa jak klinga. Dobranoc

Długo mnie tutaj nie było Drodzy Chujowicze i Chujowiczki. Przez ten czas nazbierało się trochę żalów do napisania. Zacznę od tego, że nie czuję magii nadchodzących świąt, a do tego oczywiście plany sylwestrowe zmieniają się co minuta i nie zdziwię się jak dopiero rano 31 grudnia będę wiedziała, co będę robiła wieczorem. Wkurwiam się przez to. Po drugie wkurwia mnie ciągły brak kasy. Ciągle na coś brakuje i trzeba zbierać, odkładać. Jest jedno wyjście co do comiesięcznego zastrzyku kasy, ale to temat na inną chujnię. Chociaż co mi szkodzi. Po co spamować. Napiszę teraz. Mój ojciec się mnie wyrzekł, nie utrzymuje ze mną kontaktu, a alimentów jak nigdy nie było tak nie ma teraz. Niedługo się za to wezmę tylko jeszcze muszę uzbierać trochę odwagi żeby o tym porozmawiać z mamą i wytoczyć ciężkie działa, czyli udać się do sądu. Kolejna chujnia to chujnia w szkole i związane z tym zakończenie półrocza. Standardowo kłopoty z matmą i jeszcze innymi przedmiotami, ale w sumie sama sobie tego piwa nawarzyłam więc sama je wypiję. Kolejna chujnia to taka, że wciągnęłam się w nałóg papierosowy. Chyba czas zacząć przestać palić zanim nie jest za późno.

Ojciec zginął w 2002 roku na moich oczach w Tychach. Matka przewiozła zwłoki aż stamtąd do Siedlec. Moja była koleżanka, a tym samym kuzynka mojego byłego w dniu pogrzebu urządziła sobie szyderstwa i drwiny, śmiejąc się i przeskakując z nogi na nogę. Takich rzeczy się nie zapomina, ani tego, że mojemu ojcu wbili krzyż do góry nogami, a na jego grobie zostawili gówna, butelki i krew jakiś zwierząt. Była policja, więc nie jest to żaden wymysł, matka zbierała pieniądze na pomnik, ale jej ukradli, na tych pieniądzach jest krew mojego ojca, a za splądrowanie jego grobu spadnie nieszczęście na całą rodzinę tego, co to zrobił, czas i miejsce się jeszcze zemści, a przeklęte pieniądze nikogo nie utuczą.

Zacznę od tego, że od małego dziecka miałam pecha – dziadkowie tuczyli mnie, więc byłam „kluseczką” – to łączyło się z wyzwiskami i wyśmiewaniem w szkole podstawowej. Do tego brak kasy – mama nie pracowała, ojciec pracował ale nie zarabiał zbyt wiele. Obydwoje średnie wykształcenie, ale ojciec bez matury. Gdy miałam 9 lat umarła mi babcia – był to dla mnie wielki cios, bo byłam bardzo z nią związana. Wiek 11 letni był chyba najbardziej pechowy – mocno przybrałam na wadze, miałam mnóstwo pryszczy, nadal brak kasy. Umarł tata. Potem druga babcia. Potem dziadek. Do szkoły chodziłam ubrana jak wieśniara, przez prawie cały rok szkolny w tym samym, ohydnym, zielonym swetrze. Potem mama poznała nowego faceta – przez którego znów się nacierpiała. U mnie w domu awantury jak w melinie, widok matki w szale – wściekłej, rzucającej się, wrzeszczącej – tego nie zapomnę do końca życia. I jej łzy: „przepraszam dzieci za to wszystko!”. Obydwóm potem zachciało się ślubu, domu na kredyt i wspólnego dziecka (dla mnie drugi brat). Teraz to całkiem – co z tego, że mam, ku*wa fajną chatę, skoro matka nie raz nie ma co do gara włożyć. Mimo że wyrosłam, zeszczuplałam, nabrałam ładnych, kobiecych kształtów nie potrafię cieszyć się życiem. Chodzę do dosyć porządnej szkoły i wiem, że odstaję. Cóż z tego, że mam ładną figurę, skoro nie mam w co ją ubrać. Boję się też o swoją przyszłość, wszędzie widzę negatywy. Chodzę do psychologa, który mi nie pomaga. Mam dosyć swoich problemów i jeszcze muszę znosić te od dorosłych. Przepraszam za taką chaotyczno-niegramatyczną wypowiedź, piszę pod wpływem emocji.
PO PROSTU CHUJNIA!

Witam, od razu na wstępie zaznaczam, że to nie będzie chujnia żartobliwego pokroju. Mianowicie często wśród moich rodziców dochodzi do kłótni, praktycznie co najmniej raz w miesiącu. Ja mam 23 lata, brata mam o dwa lata starszego i choć mieszkamy z rodzicami pod jednym dachem, to my można przyznać, już do tego przywykliśmy. Najbardziej boli mnie to, że moja młodsza siostrzyczka musi na to wszystko patrzeć i słuchać tego, jak się wyzywają nasi rodzice. Nie jestem w stanie nic zdziałać w tym kierunku. Często ojciec lubi sobie popić, wówczas robi się już naprawdę nieprzyjemnie, gdyż czasem dochodzi nawet do rękoczynów. Intryguje mnie ta cała sytuacja. Piszę pracę magisterską o prawach człowieka w Unii Europejskiej. Wielokrotnie podkreślam w niej, że każdy ma prawo do wolności, równości i szczęścia, niestety to gówno prawa. Wiele zależy od egzystencji naszych rodziców, jeśli w naszym rodzinnym domu panuje patologia, to tak naprawdę trudno się od niej uwolnić. Ciężko mi o tym nawet pisać, dziś musiałem ojca siłą ciągnąć do jego pokoju, byłem tak wkurwiony, że go wziąłem za szmaty i przewaliłem, bo stawiał się do mojej matki. Dobrze, że w tym czasie nie było mojej siostry, nie chciałbym, żeby ona to widziała. Cała akcja skończyła się na interwencji policji i ostrzeżeniu ojca, by więcej nie pił. Zobaczymy, co będzie dalej.
Pozdrawiam!

Wkurwia mnie to, że stałem się pierdolonym leniwcem. Siedzę w chujowej pracy za pensję, która starcza mi na wynajem mieszkania w bloku, żarcie i piwo z lidla. Praca pełni w moim życiu funkcję respiracyjną tzn. podtrzymuje moją egzystencję, za mało żeby żyć i za dużo żeby umrzeć.I tak mija kolejny dzień, tydzień, miesiąc, rok. Jak miałem 20 lat byłem ambitny, pełen energii i życia a teraz sklapciałem i zamiast się dokształcać, szukać lepszej pracy to zaczynam mieć wszystko centralnie w dupie. Praca, obiad, piwo, komputer, sen, śniadanie, praca, zakupy, kolacja, sen, śniadanie, praca, obiad, tv. czasem jakaś impreza albo mecz w piłkę z podobnymi nudziarzami i tak mija życie. Nie stać mnie na dzieci, bo jestem biedakiem, zresztą po co mi dzieci? Chciałbym coś ze sobą zrobić, ale załącza mi się mechanizm pt. „nie jest to warte wysiłku”,poza tym nie mam żadnego pomysłu. I tak minie kolejny rok, dwa, trzy, pięć a potem będę stary jak mój dziadek i będę opowiadał wnuczkom o pasjonującym życiu i pracy w firmie produkującej systemy połączeń do zastosowań hydraulicznych i pneumatycznych. Co za chujnia, korci mnie żeby za oszczędności zagrać raz porządnie w ruletkę i albo przejebie wszystko albo będę bogaty. A jak będę bogaty to jebnę szefowej podaniem i wypierdolę gdzieś w chuj daleko stąd, np. na Karaiby i będę pływał łódką i łowił ryby 😀 A jak przegram to skulę uszy i pójdę do pracy.

Witam wszystkich, sytuacja ogólnie wygląda tak, że dla mnie nie będzie świąt ponieważ… sesja zimowa będzie tak zajebiście trudna, że chuj. Jak tylko wrócę z sylwestra na stancje to nosa nie wysadzę poza książki do tego nie wiem czy mnie nie wywalą na zbity ryj. Tak się tym przejmuje, że jak teraz jest tych parę tygodni luzu to nie mogę się cieszyć i korzystać tak jak robią to moi koledzy i koleżanki, a najgorsze jest to, że będę cholernie żałował, że teraz się nie bawiłem jak już się sesja zacznie. Po prostu chujnia i tyle.

A mnie denerwują zazdrosne, wstrętne, grube baby. Zamiast zacząć coś ze sobą robić, zadbać o siebie, przejść na dietę, malować się, zrobić jakoś włosy – wolą siedzieć w kącie obżerać się pizzą i czekoladą i obgadywać kobiety, które coś ze sobą robią, np. mnie! Ostatnio od jednej usłyszałam, że jestem lalunią, pustą panienką, bo… uważam na to, jak wyglądam! A doktorat zrobiłam, bo pewnie kokietowałam swojego profesora, tak?! HELP!

A to że jestem dobrze zorganizowana, że chodzę na sport, nie obżeram się czekoladą i jestem pracowita i zdyscyplinowana zostaje niezauważone? Tak, wychodzę za mąż, ale mój przyszły mąż nie jest ze mną dla mojego wyglądu. A wy jesteście kurwa same, bo odstraszacie swoich potencjalnych adoratorów tym swoim cierpiętniczym podejściem do zycia! I to, że stać mnie na piekne mieszkanie, to nie mój materializm, ale owoce mojej pracy, dzięki której dodatkowo pomagam części rodziny!

Ogarnijcie się samolubne, wstrętne, grube i brzydkie babska! Jesteżcie leniwe, niezadbane, wstrętne, brzydkie, samotne, na własne życzenie! Pracujcie nad sobą, a nie podwyższacie swoją samoocenę krytykowaniem innych! No kurwa! Aaaaaaaaa…