Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wczorajsza burzowa noc była najgorsza jaką przeżyliśmy! Jeden z lokatorów naszego pionu wpadł na arcyciekawy pomysł polegający na uderzaniu czymś metalowym w karoryfer za każdym razem jak na niebie rozbłysł piorun. W ten sposób nie dał spać dla całego pionu! Mamy nadzieję, że czynność ta nie stanie się jego rytuałem, bo wtedy każda burzowa noc będzie oznaczała dla nas bezsenność.

Czołem chujki. Podzielę się z wami taką mądrą ideą i weźcie ją sobie do serca:
„dajmy każdemu dniu szansę stać się tym najpiekniejszym dniem w całym naszym życiu”.
Dlatego Odwagi. Nie marnujcie czasu na lizanie się po jajach. Chyba, że to jest wasz życiowy cel. Pamiętajcie. Los leży tylko i wyłącznie w waszych zasranych rekach. Dlatego pozytywnie patrzcie na przyszłość. Stawiajcie cele, podejmujcie wyzwania i nie rezygnujcie z marzen. Kazdy dzień jest ważny. Jest ich określona ilosc w zyciu. Liczy sie każdy dzien.

Trzymam kciuki za pozytywnie nastawionych. Pamietajcie. Sami lepimy swoj los. Jest chujowo, to poprostu zmienmy to. Twardo. I tak życie konczy sie zawsze dwa metry w ziemi, popiole wyrzuconym do zaszczanego przez pijanych marynarzy morza albo jakimś innym niedojebanym pochówku..
Powodzenia.

Witajcie chujanie! Czytam to forum od dłuższego czasu, lecz dopiero teraz postanowiłem dodać coś od siebie, bo sytuacja sprzed wczoraj (29.07) zmusiła mnie do wyżalenia się. Będzie długo, jak nie chcecie czytać – po prostu nie czytajcie. Chciałbym również zaznaczyć, że jestem osobą spokojną i impulsywne reakcje z mojej strony są tak rzadkie jak śnieg na Saharze. LECIMY!

Swoją pierwszą dziewczynę miałem pod koniec ostatniej klasie technikum (rocznik 2010/11). Była dla mnie wszystkim i znosiłem jej humorki, że mnie czasami źle traktowała lub zmieniała wspólne plany w ostatniej chwili (np.: wyjście do kina). Nasz związek trwał 6 miesięcy. Jak się zakończył? Po wynikach matur moja dziewczyna oznajmiła, że idzie na politologię. Spoko – jej wybór. Tylko, że ona też powiedziała, że mam z nią iść na ten kierunek. Ja oczy jak talerze i spokojnie jej mówię, że nie mam zamiaru iść na politologię tylko na wydział mechatroniki (co było, jest i do końca mych dni będzie) na Politechnice Gdańskiej. Ona od razu święta obraza majestatu i ze mną zerwała. Trudno…

Drugą dziewczynę poznałem na drugim roku studiów (mechatroniki, żeby nie było). Mieliśmy wiele ze sobą wspólnego, po skończonych zajęciach wychodziliśmy do klubu, na spacery dookoła stawu – no po prostu sielanka. Jak udało się nam obronić swoje prace licencjackie to radości nie było końca. Niestety, jak to mówi piosenka Anny Jantar – „nic nie może wiecznie trwać”. Zapytacie się pewnie co poszło nie tak i czar prysł. Pewnego dnia wyjechałem na cały dzień do rodzinnej miejscowości (za Wejherowem). Pogadałem z rodziną, jak mi na studiach idzie (a szło nieźle), pogratulowali mi licencjatu itd. Po powrocie do mieszkania zobaczyłem moją dziewczynę z założonymi rękami i rozpoczęła tyradę dlaczego mnie nie było, czemu nie odbierałem telefonu i pewnie ją zdradzam (!). Tutaj ze stoickim spokojem wytłumaczyłem jej, że byłem u swojej rodziny (co potwierdziło się, gdy zadzwoniła do moich rodziców), a poza tym ona też niejednokrotnie nie odbierała telefonu nawet przez kilka dni. Ona na mnie wrzeszczy, że to nie to samo i ona mogła. Kazałem jej wyginać z mieszkania (bo ja wynajmowałem i ja płaciłem czynsz). Wychodząc rzuciła tylko „Jeszcze przyjdziesz do mnie na kolanach błagać o wybaczenie…”. Cóż – na razie nie planuję tego uczynić :D.

Trzecią poznałem na ostatnim roku studiów. Studiowała na UG. Po roku związku oświadczyłem się jej. Wtedy też dowiedziałem się, że miała męża alkoholika. Obiecywał jej przed ołtarzem, że się zmieni. Uwierzyła, lecz on wrócił do picia i bicia jej, więc rozwiodła się. W połowie 2017 roku trwały przygotowania do ślubu. Nagle, ni stąd, ni zowąd zerwała ze mną i kazała odwołać wszystko. Zapytana o powód tej decyzji odpowiedziała, że jej były mąż zapisał się na spotkania AA i teraz będą szczęśliwi. Przy okazji wzięła dosyć drogi pierścionek zaręczynowy ze sobą…KURWA MAĆ!

Czwartą i ostatnią poznałem w pracy. Mądra, ładna – czego chcieć więcej. Wprowadziła się do mnie (miałem już swoje własne mieszkanie). Po pracy oglądaliśmy razem filmy, w weekendy wyjeżdżaliśmy za miasto nad jezioro albo do restauracji. W marcu tego roku zobaczyłem moją dziewczynę pakującą swoje walizki i powiedziała, że z nami koniec. Nie odpowiedziała na pytanie o powód. Kilak dni później otrzymałem wiadomość na Messengerze. Nie przytoczę Wam całej, ale napisała, żebym spadał, że jestem ofiarą losu (?) że od pewnego czasu miała kogoś na boku oraz że nie chce się umawiać z takimi kurduplami jak ja i znalazła sobie prawdziwego mężczyznę. Co ciekawe ja mam 183 cm wzrostu, jej chłopak (co też napisała) 185 cm, a ona? 163 cm…xD.
Jednak w wyżej wymienionym dniu zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jej chłopak bardzo źle ją potraktował i czy może do mnie wrócić. Moja reakcja to śmiech oraz oznajmiłem jej, że widziały gały, co brały i ona też mnie źle potraktowała, więc karma wraca. Przez rozłączeniem się usłyszałem szloch.

Co jest nie tak z tymi dziewczynami? Dlaczego każda okazała się być pustą lalą? Wyczytałem w necie, że kobiety wolą drani. W takim razie zapraszam do więzień o zaostrzonym rygorze – znajdziecie tam pełno swoich, kurwa, ideałów.

P.S.
I wyjaśniając komentujących – tak, wszystkie moje byłe miały wygolone, sprzęgło do żuka mam w garażu jak ktoś chce, solidne gumowanie na komisariacie zadziałały cuda i teraz latam z CV w zębach i trzema stówkami w łapie do naszego łódzkiego compadre Mesia, Zakupy w Biedronce w Wyszogrodzie na Mickiewicza 16 zrobione, więc zapraszam póki jest, masa zwiększona, nie zauszyłem jeszcze firmy, ale się staram, moja trzecia dziewczyna dostała na pożegnanie coca-colę waniliową od Byczywąsa, Pierwszej po skończonych studiach zasugerowałem tyrkę niewąską w EURO mebel a sam walę chuja z jękiem i chodzeniem łóżka. Jaboli nie będę chlać bo mam whiskey, rucham krokodyle, kradnę zapachy, długopisy, mleko z lodówki i cukierki.

Chujnia ze śrutem i 10 ton gruzu na to!

Będzie krótko.
Jestem fetyszystą. Podniecają mnie niskie dziewczyny (takie do 160 cm) a sam mam 182cm, które mają małe (najlepiej jeszcze obwisłe) piersi, wszystkie paznokcie pomalowane na niebiesko oraz mające ładne stópki. Jara mnie to do takiego stopnia, że jak kiedyś sobie wyobraziłem siebie w garniturze całującego stópki oraz będąc przydeptanym przez dziewczynę skąpo ubraną to bez dotykania się spuściłem. Boję się, że przez swoje combo fetyszy będę zawsze sam.

Śrut.

Śrut.

Ostatnio w BInsider jak i powszechnie w opinii ekspertów ekonomistów straszny raban robi się z płacy minimalnej. Kwota przewidziana na 2020 r czyli ok 1770 zł netto wydaje się w opiniach owych profesjonalnych ekspertów kwotą zabójczo wysoką a nawet skrajnie wypasioną. Za ponad 20 dni w miesiącu, 8 godzin dziennie plus czas dojazdu, czasami soboty i niedziele. Zaiste kwota szalona. Skąd te pomysły by czas ten wyjęty z życiorysu, poświęcony na choćby najprostszą pracę, ale PRACĘ nie posługę czy pseudo służbę wycenić tak marnie w XXI w?. Czy melancholijne nawiązanie do 1200 zł brutto z 2009 r to symptom choroby czy totalnego schujenia ich mózgów?

Początek miesiąca. Nowe kurwiszcza zatrudniły się w call centerach i już muszą się wykazać. Ponad dziesięć nieodebranych połączeń od tych tępych cebul, które nie rozumieją, że utrudniają życie normalnym ludziom. Chuj wam w dupę wieśniaki z call center. I nie, nie tłumaczy was to, że nie możecie znaleźć innej pracy. Możecie, tylko wam się, ciule leniwe, po prostu nie chce. Śrut wam w wiejskie dupy.

Witam. To mój pierwszy wpis na tej stronie, więc proszę o wyrozumiałość. 🙂

Do rzeczy bez owijania w bawełnę:
Każdemu z nas (niewależnie od tego czy ocenia pozitiv czy negativ) zawodówki uważa za szkoły, do której większości uczęszcza PATOLOGICZNA i NIEAAAAMBITNA młodzież.
Z tym pierwszym trzeba się zgodzić – 99% zawartości tych szkół to jedna wielka kupa dresu i ciężaru.
Ale sądzić, że KAŻDY uczeń, nawet ten normalny, który pragnie zdobyć zawód jest NIEAMBIIITNY to aż mnie ręka swędzi żeby komuś takiemu przypierdolić w pyszczek.

Bo co? Bo nie ma matury ani średniego??!! Jakby ktoś nie wiedział, to po zawodówce normalnie możesz się dalej kształcić w szkołach zaocznych i bez problemu startować na studia.
Ba, powiem szczerze, że wręcz takich uczniów uważam za ambitniejszych od tych z lo: chcą się cały czas uczyć i to bez żadnego przymusu (chcąc nie chcąc, prawo ci nie nakazuje się kształcić w zaoczniaku po 18, a ty w tym swoim „ambitnym LO” aż do 18 musisz).
Dotego: Po LO nie masz nic; idziesz na studia. Po zawodówce masz zawód, idziesz do zaocznego LO/tech, a potem na studia. Więc nie dość, że masz fach w ręku to jeszcze studia, a po LO tylko studia. 😀

Dlatego proszę – przestańcie każdego kto uczęszcza do zawodówki (niezależnie od wszystkiego) osądzać go o nieambicję. To jest śmieszne i tylko sami się kompromitujecie brakiem podstawowej wiedzy.
Nie mówię, że każdy z zsz podejmuje dalszą naukę, ale ZAWODÓWKA TEŻ MOŻE BYĆ AMBITNA, A LO NIE ZAWSZE JEST.
Bo nie każdy w LO zdaje mature bądź wybiera się na studia…

Niesamowite, że nie ufam na tyle żadnemu z moich znajomych, że muszę pisać to obcym ludziom i nawet nie dostanę wsparcia tylko kilka lajków. Tak naprawdę nie wiem od czego zacząć… Może od tego, że przechodzę jakiś dziwny okres. Zawsze byłam bardzo uśmiechnięta, wesoła i nie zdarzało mi się w ogóle płakać, chyba, że to jakaś bardzo, bardzo słaba sytuacja. A od kilku miesięcy dzieje się coś nie tak, przychodzą takie chwile, że po prostu siadam i płaczę i to nie jest taki „pospolity dół”, tylko czuję się jakby… przytłumiona, jakby coś mnie tak dociskało do samej podłogi. Nie mam ochoty na nic, denerwuje mnie jak muszę się uśmiechnąć, żeby nikt nie zauważył, że coś jest nie tak. Znajomi zrobili sobie ze mnie doradce. Mam wrażenie, że w ogóle nie używają swoich mózgów. Czy tylko ja tak mam, że ze swoimi problemami próbuję radzić sobie sama? Jeśli zdarzy się jakaś kłótnia w związku to od razu jest telefon do mnie z pytaniem kto ma rację, po odpowiedzi po prostu jest cisza, bo przecież wyjaśnione i mogą być szczęśliwi dalej, a mnie w ten sposób tak mnie wyjadają kawałek po kawałku, ale przecież nie robią nic złego, bo tylko chcieli radę i też by mi pomogli w razie potrzeby, tylko, że ja od nich nie oczekuje odpowiadania na każde możliwe pytanie. Nie zdają sobie sprawy, że takich jak oni jest więcej. Cieszę się, że jestem dla nich wsparciem, ale ja też go czasem potrzebuję, jak mam dawać skoro moje zapasy już się kończą. Dlaczego w środku nocy z płaczem dzwonią do mnie?Dlaczego kiedy ja potrzebuję rozmowy w środku nocy słyszę tylko „Daj spokój, będzie dobrze, jutro pogadamy, śpij” i kiedy sama już dojdę do siebie rano pojawia się wiadomość „Dobrze, możemy teraz porozmawiać, co tam się stało?”, ale jedyne co mam ochotę napisać to: „Już nic, wszystko ok, chwilowy dołek” w odpowiedzi dostaje „spoko, wiem o co chodzi”. Rzecz w tym, że chyba nie bardzo, bo to już nie jest dołek tylko rów. 19 lat bez żadnego związku i wpadłam na najlepszy pomysł na świecie, że może Tinder mnie uszczęśliwi, poznałam chłopaka, bardzo w porządku, kiedy się spotkaliśmy to okazało się, że jest po jakimś udarze czy coś takiego… nie pamiętam, i ma takie tiki nerwowe, że otwiera mu się buzia. Niewiele później okazało się, że jest też uzależniony od masturbacji i zrobił to przy mnie dwa rany, na parkingu przy cmentarzu w zamkniętym samochodzie. Kiedy cudem żywa, nienaruszona fizycznie dojechałam do domu, od razu zadzwoniłam do koleżanki, która akurat była ze znajomymi, zrobiła im i sobie atrakcje, bo jedyne co usłyszałam „Hahaha, co Ty pierdolisz, ale beka” i śmiech w tle. Zraziłam się do wszystkich możliwych facetów i przy okazji mam nauczkę, żeby nie wszystkim ufać. Następne to szkoła. Nieprawdopodobne jest to, jacy młodzi ludzie potrafią być straszni i tu nawet nie chodzi o mnie, wystarczy usiąść na ławce i się rozejrzeć. Dziewczyna z pierwszej klasy Technikum chodziła z taką swoją paczką chłopaków. Pewnego pięknego dnia spotkali kolegę z klasy, ale nie z ich paczki, niczemu nie winny chłopak, no i Pani wszystkich i wszystkiego kazała mu się zatrzymać, on się zatrzymał i zapytał o co chodzi, po czym ona do niego mówi „Przeproś mnie”, spojrzał na nią ze zdziwioną miną i pyta za co. Ona spojrzała na jednego chłopaka ze swojej paczki, kiwnęła głową, a ten się na niego rzucił, usiadł mu na klatce i zaczął go dusić i krzyczeć, żeby ją przeprosił, resztkami sił mówił, że przecież nic nie zrobił, a ona nachyliła się tylko nad nim i wykrzyczała „Mnie się przeprasza za nic!”. Nie byłam tego świadkiem, ale ich kolega to wszystko nagrywał, bo przecież było „turbo śmiesznie”, zwłaszcza wtedy, kiedy nawet już chciał przeprosić „za nic”, ale zaczął odpływać, a dla nich dalej był fun i nie zdawali sobie sprawy jak wielką krzywdę mogli mu zrobić. Kiedy nagranie doszło do nauczycieli wezwali jej mamę do szkoły, tylko, że na nagraniu nie było widać jej twarzy, bo nachyliła się tak, że włosy jej zasłaniały, ale było słychać jej głos i widać jej posturę, a jej mama na to: „A skąd wiadomo, że to ona? Proszę mi udowodnić”. I koniec. Na tym się skończyło. Wyszły obie ucieszone z pokoju nauczycielskiego, poszły po rzeczy po czym jej mama na korytarzu dodała „Moja córka nie będzie chodzić do takiej patologii”. Zawsze ci którzy najgłośniej mówią, że jest patologia sami ją reprezentują. Kolejna sprawa to przyjaciółka, właściwie to była przyjaciółka. Kilka lat temu strasznie podobał mi się chłopak, dużo jej o nim mówiłam. Zaprosiłam go na ognisko, było super fajnie, namioty. Poszłam po coś do domu a kiedy wróciłam zobaczyłam jak się całują. Ała. Nie wiem co gorsze, ten chłopak czy ona. Zabolało podwójnie, ale że jestem osobą z mięciutkim serduszkiem, mówię ok, wybrał ją, no trudno. Nie będziemy rozwalać przyjaźni przez chłopaka. Powiedziałam jej kilka super tajnych sekretów i po jakimś czasie jedna z koleżanek pyta mnie właśnie jak tam sytuacja związana z tym sekretem, stanęłam jak wryta, wyjaśniłyśmy sobie to, „wymsknęło jej się”, no ok, zdarza się… i po kilku takich akcjach skończyły się sekrety. Poznała chłopaka, jest z nim, są szczęśliwi, super, ale odkąd z nim jest (jakiś rok? może nie cały) widziałam się z nią z 5 razy, bo „chłopak przyjeżdża, nie będzie mogła wyjść, bo on nie lubi wychodzić” Ok, rozumiem. Prawda jest taka, że jeśli by jej zależało to by odpuściła chociaż jeden weekend. Ale spooooko, jak się „rozstaną” wtedy ma bardzo dużo czasu dla mnie, bo pomagam jej ogarnąć sytuacje, bo płacze po nocach i potrzebuje wsparcia, a kiedy się pogodzą jest to samo. Dużo by gadać. Może na tym skończę. Witamy w prawdziwym życiu.

Zadziwiająca jest głupota większości – nie tylko niektórych, bo o marginesie tu nie mówimy – naszych krajanów. Charuje taki oto dorobkiewicz przez 20 lat, odkąd tylko podstawówkę skończył, gdzieś za marną pensyjkę za granicą, traktowany jak niemy murzyn, bo się będzie budował. I co z tego, że już dwa domy rodzinne stoją puste (bo jeden sam opuścił), klapki na oczach i do roboty, bo czego nie robi się dla rodziny. Dzieci wychowują się bez ojca w kraju, ojciec na zupkach chińskich z pięcioma kolegami w barakach mieszka i oto, po dwudziestu latach stoi piękny dwupiętrowy dom z poddaszem i piwnicą. Facet dumny, choć ze skrzywionym kręgosłupem, myśli sobie – „no, nareszcie odpocznę, niech dzieci się mną zajmą”. Problem w tym, że dzieci już dziećmi nie są, a z obcym człowiekiem mieszkać nie chcą. Więc wyjeżdżają za granicę, po to by się budować, z dala od rodziców i w miejscu, w którym im pasuje, i historia się powtarza, a stary człowiek zostaje w swoim pustym domu i załamuje ręce, bo utrzymanie domu kosztuje, a na starość tyłka nie ma kto mu podetrzeć.
Dobra rada dla Janusza: jak już chcesz koniecznie dzieci wspomóc, to uskładaj trochę pieniędzy na koncie i dołóż im do mieszkania, jakiego chcą i gdzie chcą, a sam się zabezpiecz, byś miał na hospicjum lub dom spokojnej starości. Albo lepiej: kup ze dwa mieszkania pod wynajem i po powrocie do kraju używaj życia, nabierz ogłady, kup smartfona, samochód i ubierz się przyzwoicie. Bo tylko jedno życie masz i to twoje życie, i przestań żyć dla innych. Bo szlachetność i głupota czasem to jedno.

Chcę się w miły, piątkowy dzień podzielić moją chujnią, a tu widzę, że poprzednik ma podobne problemy! 🙂 No ale po kolei.
Pracuję sobie w średniej korpo w dużym mieście od paru miesięcy i, nie licząc paru drobiazgów, jakoś żyję we względnej harmonii. No ale oczywiście musiało się spipiiii.
Odeszła jedna dziewczyna i na jej miejsce przyjęto nową, dużo młodszą. Do tego potwornie wysoką i chudą jak pajęczak. Na ogól nie zwracam uwagi na takie rzeczy, ale ponieważ ona stara się maksymalnie na siebie zwrócić uwagę, to zaczęło mi to odbierać apetyt.
Babsztydło jest maksymalnie nadęte i głupie do tego. Gada jakieś dyrdymały, które każdy z nas słyszał już pierdyliard razy przedtem, mając wyraz twarzy i ton głosu, jakby tłumaczyła coś niedorozwiniętym dzieciom, albo była wyrocznią delficką. Ledwo przyszła, a na spotkaniach peroruje jakby robiła tę robotę od 10 lat, a do tego plecie przeraźliwie. Aż żal zaciska zwieracz a łzy same napływają do wykończonych monitorami oczu. Każdy jakoś stara się to tolerować, ale do niej nie dociera, że pracują tu ludzie o doświadczeniu dziesięć razy większym od niej, zarówno jeśli chodzi o pracę, jak i życie w ogóle.
Wszyscy zaczynają mieć jej serdecznie dość i po dziurki w nosie. Ale to nie wszystko.
Ona, proszę Was, osadziła swoje kościste, pokraczne, i kompletnie nieapetyczne ,chude i koślawe na potęgę, przypaminające wywaloną na śmietnik starą suszarkę do bielizny zadnią część dokładnie naprzeciwko mnie! Vis-a-vis! Cały bobrzy dzień muszę unikać jej wzroku, jakiś idiotycznych, podwórkowo-gówniarkich gestów, na które kompletnie nie reaguję i nie zamierzam. A ona, w mądrości swojej nieskończonej, dochodzi do wniosku, że to na pewno dlatego, że ja nie rozumiem jej wysublimowanych i intelektualnie wyrobionych sygnałów, które do mnie puszcza.
Otóż droga koleżanko z pracy:
„W DUPIE MAM to, co myślisz o mnie, o innych, w ogóle co myślisz o czymkolwiek i co chcesz zakomunikować. LEJĘ W LETNI PARNY PORANEK na to, co robiłaś przedtem, gdzie pracowałaś, co jjesz i gdzie się ubierasz. NIE ZAMIERZAM wdawać się z Tobą w jakąkolwiek rozmowę ani żadną inną interakcję, bo przypominasz mi robactwo które kiedyś zalęgło mi się w szafie. Więc WIBIJ SOBIE do SWOJEGO TĘPAWEGO ŁBA, że pierdzę na potęgę i z mocą pacyficznego cyklonu w Twoim generalnym kierunku i zjeżdżaj mi z pola widzenia raz na zawsze, bez apelacji i zbędnego przedłużania.”
Mam jedynie nadzieję, że lampucera czytuje tę stronę i ruszy wreszcie głową we właściwym kierunku, czyli przeciwnym do mojego. Howhg!!!