Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Tak wiem było już i będzie milion takich tematów, ale to fakt – życie to gówno. Jedno wielkie gówno, które nie ma najmniejszego sensu. Każdy myślący człowiek zdaję sobie sprawę z tego że to donikąd nie prowadzi. Najbardziej w tym wszytskim wkurwia mnie ten system i głupota ludzka. Lata dzieciństwa spędzamy w szkole gdzie wpychana jest nam niepozyteczna i niepraktyczna wiedza. Następnie jesteśmy wpychani na rynek pracy gdzie zwpierdala się na jakiegoś niemca czy innego koreanczyka za marne grosze. O ile w ogóle łaskawie dadzą ci tą pracę. Na każdym kroku jesteśmy jebani w dupe a to przez innych ludzi a to przez rząd. Cały czas jesteśmy kontrolowani, nie mamy żadnej realnej władzy. Coś takiego jak wolność i równość nie istnieje. Jestem młodą osobą mam dopiero 20 lat, a już nie mam chęci do życia bo zdaje sobie sprawę że prowadzi to tylko do śmierci. W dodatku jestem jebanym śmieciem. Mogłabym tak pisać i pisać ale szkoda strzepić ryja.

Wkurwia mnie to, że nic mi się w życiu nie wychodzi, jestem odrzucany przez innych, nie wiem z jakiego cholernego powodu. Już bardzo blisko mi do dorosłości i nie wiem, co robię nie tak, że nikt nie może mnie zrozumieć. Wszyscy tylko naśmiewają się ze mnie za mój „nieśmiały” charakter. Kur*a, a jak wy byście się zachowywali gdybyście już na początku byli prześladowani, później gdy już jesteście starsi to przechodzili ze szkoły do szkoły i byście mieli dalej to samo, to jest zastraszanie szkolne? Nikt nie wie, jaki jest mój charakter w rzeczywistości i to powoduje, że gotuje się we mnie nienawiść do tych, którzy ongiś znęcali się i zastraszali mnie. Teraz zupełnie nie mogę z siebie wykrzesać luzu w relacjach z innymi, mam tylko jednego przyjaciela i nikogo więcej, a wszyscy się ze mnie naśmiewają, traktują jak idiotę i debila. Rozumiem, gdyby to były jakieś młodziaki 9-11 lat, to ich się poważnie nie traktuje, ale już tacy starzy (14,15,16,17 lat itd.) to po prostu sadyści w ludzkim ciele. Nienawidzę ich, tym bardziej, że prześladowali mnie od zawsze i prześladują dalej mimo tego, że już nie chodzę z nimi, teraz wpadłem w depresję z powodu niefortunnych wydarzeń w moim życiu (a jest ich ostatnio wiele i nie chodzi tylko o sprawy szkolne…) Moje życie to jedno wielkie dno.

„Nauczyłem się, że tysiące sugestii są bezwartościowe, jeśli dalej wierzysz w przemoc” – E. Harris.

O co tu kurwa chodzi. Proszę, powiedzcie mi bo ja już sam zaczynam się w tym wszystkim gubić i aż muszę sparafrazować klasyka – 3 lata liceum, matura z rozszerzonych poziomów, 3 lata studiów w ciągu których zrobiłem kursy, pracowałem, starałem się żeby potem to wszystko dumnie wpisać w CV i kurwa oto mają mnie w dupie… Serio ja już nie wiem na czym to wszystko polega. Znam ludzi, którzy przez całe życie palcem nie kiwnęli, cały czas hajs od starych brali, nie pracowali, nie mają kursów, a miesiąc po studiach dostali ciekawą i stabilną pracę w biurze. I chciałbym teraz uprzedzić komentujących ten post – tak kurwa, użalam się nad sobą bo serio już mi ręce opadają. Nie wiem kurwa na co patrzą ci pracodawcy, ale zaczynam się wkurwiać kiedy wszyscy wokół pierdolą że brakuje ludzi do pracy.. serio kurwa? halo, tutaj jestem! Oczy im wszystkim pizdą zarosły czy co, bo kurwa nerwy człowiekowi puszczają jak kolejny miesiąc wysyła cv po różnych firmach (z miesiąca na miesiąc obniżając standardy żeby tylko ktoś się odezwał!) i kurwa nawet nie raczą odpisać, zadzwonić, zaprosić na rozmowę. Chuj z nimi wszystkimi.

PS: Ty od krokodyli – chuj ci w dupe
Mesiu – Tobie też

Wkurwia mnie to że:

– Żeby mieć z kimś znajomość to ten ktoś musi cie szanować a to opiera się na równości i niezależności. Społeczeństwo ocenia cie przez pryzmat kogo znasz i ile zarabiasz więc nie ważne ile wiesz, co widziałeś i jaki jesteś to i tak dla większości liczy się tylko to co jesteś dla kogoś w stanie zrobić.
– Nierówność z jaką trzeba się zmierzyć gdzie są tacy co zapierdalają całe życie i ich to do nikąd doprowadzi a niektórzy dziedziczą dużo kasy bez kiwnięcia palcem, a dla tych co ich dobrze nie znają to lansują się na takich co nie wiadomo co w życiu osiągnęli
– Fakt, że istnieją jeszcze religie i żerują na ludzkim strachu nad śmiercią w dobie internetu i epoki informacyjnej
– Istnienie przystosowanych społecznie psychopatów, którzy żerują na ludzkich słabościach, wrażliwych charakterach, doprowadzają innych do ruiny, są pozbawieni emocji i wstydu, liczą się tylko pieniądze i władza. Wydaje mi się powszechnym zjawiskiem, że ludzie, którzy nie są ich celem to albo ich ignorują albo dają się im przekupić w postaci ich „pomocy”
– Życie samo w sobie które jest piekłem. Może jak się ma pieniądze to można to jakoś zamaskować; rozpraszać się różnymi rzeczami by zapełnić pustkę ale w cierpieniu jakim jest egzystencja jesteśmy poniekąd równi
– Hipokryzja w altruiźmie i fakt, że gdy ktoś komuś pomaga to dla tego by się samemu lepiej poczuć i wzmocnić swoje ego, nie robi tego dla kogoś innego tylko dla swojego egoizmu i odczucia bycia wyjątkowym
– Przypadkowość i szczęście jakie trzeba mieć żeby osiągnąć w życiu jakiś porządek i kontrole, wiele osób to wypiera i twierdzi, że fakt iż się im powiodło zawdzięczają swojemu sprytu i inteligencji, przekonani że cały czas dobrze wiedzą co robią ale mimo dobrze zaprogramowanego mózgu wiele jest takich co są zapomniani i niedoceniani
– Samotność i jej wyniszczające działanie, mimo, że często chce się odciąć od ludzi, którzy są nieciekawi i powtarzalni to bez współpracy z innymi szybko się umiera; bez innych nie wiemy właściwie kim jesteśmy

Pomimo, że świat wydaje się chaotyczną maszynką do mielenia mięsa to pocieszające jest to, że życia jako tako nie da się zmarnować. Cokolwiek by człowiek nie robił to w większości nie ma to znaczenia oprócz dla niego samego i garstki w około niego. Jeśli ludzkość wyginęła by dzisiaj to wszechświat raczej by tego nie dostrzegł. Chociaż może i przekleństwem jest cała ta nadwrażliwość nad środowiskiem to chociaż możemy sobie pomyśleć nad otaczającą rzeczywistością.

Nie mam pojęcia dlaczego, ale od zawsze mnie wkurzały pary (wielce zakochanych w sobie ludzi), które okazują sobie czułość w miejscach publicznych. Historia z życia wzięta. Stoję podkurwiony w kolejce w Stonce, gdy jakaś Grażyna kuci się z kasjerką o nalepki na jakieś pluszowe gówna, a para przede mną postanawia się pomiziać. Noż kurw… to jest sklep spożywczy, miejsce publiczne, nie mam zamiaru patrzeć, jak ktoś się liże, bo taka ochota przyszła. Naprawdę nie każdy ma chce na to patrzeć. Szczególnie, że niektórzy zabawiają się nawzajem w naprawdę obrzydliwy sposób. Mało tego. Nie rozumiem pewnego fenomenu. Otóż miałem do czynienia z wieloma parami (impreza czy współdzielenie mieszkania) i niemal w 90% sytuacja ta sama. Typek małomówny, stara się omijać sytuacje, które wymagają jakieś interakcji z kimkolwiek ale w gruncie rzeczy zamienisz parę słówek, ale z laską sprawa taka, że dostaje jakiegoś typu pierdolca. Nie można się do niej odezwać, bo za chwile będzie próbowała zabić Cię wzrokiem, albo da Ci do zrozumienia, że „Kim ty kurw* jesteś aby się do mnie odzywać?”. Ewentualnie będzie wszystkie postronne osoby traktować jak powietrze. Sprawa ma się natomiast inaczej, gdy taka para jest rozdzielona. Typek już w 100% normalny, towarzyski, a z babką możesz nawet chwilę pogadać. Ktoś mi powie, o co tu chodzi?

Nic mnie od dłuższego czasu szczerze nie cieszy, nie pasjonuje, nie inspiruje, nie daje kopa by dalej chcieć żyć. Znów tworzę kolejną po „moja osobista beznadzieja”, i „gniję za życia w swojej rutynie” mniej wulgarnym językiem napisaną chujnię. Rok za rokiem wypalam się z resztek pozytywnego nastawienia do rzeczywistości w jakiej przyszło mi rywalizować o swój byt. Nie pamiętam kiedy bez wymuszenia, jak dawniej z dziecinną i niewinną szczerością z czegoś się śmiałem. Większość aspektów dorosłego życia w społeczeństwie zdają mi się miałkie, bezcelowe i w dłuższej perspektywie czasu nie warte wysiłku łącznie z zarabianiem pieniędzy, zatracaniem się w konsumpcjonizmie, kontynuacją swojego hobby czy szukaniem drugiej połówki i zakładaniem rodziny. Wszelkie cele na tym kawałku gleby na jakie mnie stać i do jakich mógłbym dążyć uważam za typowe „zapchaj dziurę” w swoim umyśle, za próby przechytrzenia i ominięcia najistotniejszych egzystencjalnych pytań lub za zwyczajne odraczanie w czasie nieuniknionego dla każdego z nas wyroku. Uważam, iż dobre rzeczy w moim życiu które jeszcze trzymają mnie w pionie i dają pocieszenie nie kompensują tych bolesnych, przykrych, rutynowych i znudzonych.
Zwykły „rachunek zysków i strat”, zwykła kalkulacja na plus i minus mojej nędznej egzystencji daje mi spory wynik ujemny. W zasadzie od poniedziałku do piątku nie odczuwam większej przyjemności z życia niż sen, kąpiel czy dobry posiłek. Gdy zaś nadchodzi weekend jedynie sobotnie popołudnie i wieczór pozwalają mi odciąć się od przykrych myśli i codziennych obowiązków. Niedziela jest już dniem ponurej zadumy nad kroczącą z godziny na godzinę perspektywą kolejnego poniedziałkowego odgrywania swojego teatrzyku życia – marnej tragikomedii. Codziennie nachodzą mnie myśli czy życie takie jakie wiodłem, wiodę i perspektywy z nim związane jest warte kontynuacji. Sporą częścią mojego pesymistycznego usposobienia jest obraz otaczających mnie ludzi na których patrzę z politowaniem i smutkiem. Często pracowici i usilnie szukający swojego miejsca na ziemi – swojej oazy szczęścia, lecz zewsząd podzieleni i skłóceni – od polityki po religie skonfliktowani i naszczuci przeciwko sobie. Zindoktrynowani, wrzuceni od samych narodzin w utarte, powielające się co pokolenia schematy „poprawnego społecznie” życia, z kultem pieniądza i swojego dobrostanu na czele.
Żuki gnojarze codziennie na świecie toczą swoje gówniane kulki pod górę z ziemi czy piasku. I analogicznie do ludzi kilku ją wtoczy i znajdzie swoją przystań szczęścia – odniesie sukces w życiu czy to rodzinnym czy zawodowym i będą spełnieni. Sporo osób z tą kulką łajna się sturla – straci majątek, partnera w związku, zdrowie. Część ugrzęźnie i nie ruszy dalej – popadnie w marazm, wypalenie, nałóg lub utknie w nie satysfakcjonującej pracy. Jeszcze inni nie będą w stanie znaleźć budulca by ową kulkę w ogóle ulepić – czyli apatia lub samobójstwo związana z niemożnością odnalezienia życiowych celów i pragnień. Tak w dużym skrócie i uproszczeniu widzę ludzkie życie – jako niesprawiedliwą batalie o szczęście w której często decydującymi czynnikami powodzenia jest miejsce urodzenia czy niezależnie od nas nabyte od urodzenia predyspozycje warunkujące odnalezienie się w tym życiowym kotle. Determinanty niezależne od jednostek które w dużej mierze niesprawiedliwie i po omacku rozdają karty w brutalnej grze zwanej życiem.
Kwitując to cytatem; „życie to takie czary-mary, rzadziej czary, częściej mary”.
Niestety, ale tak odbieram otaczającą mnie rzeczywistość. Tracąc dziecinną naiwność i będąc wrzuconym w dorosłe życie, ściągnięto mnie do parteru. Połamano różowe okulary przez które widziałem siebie czerpiącego szczęście garściami . Zrozumienie rzeczywistości nabywane wraz z czasem utrwaliło mi bezwzględny obraz opisany powyżej. Nie mam złudzeń – lepiej już nie będzie, co najwyżej tak samo. Cwaniactwo, manipulacja, krętactwo, dwulicowość, chamstwo, arogancja, nepotyzm, wyzysk, cierpienie, bieda, głód, choroby, znieczulica, fałsz, przemoc, płacz, czy śmierć to składowe egzystencji z którymi wielu ludzi zdołało się pogodzić i traktować za oczywisty obraz rzeczywistości. Dla mnie jest to rzeczywistość nie do zaakceptowania którą jestem zmuszony akceptować choć nie mam pojęcia z jakich powodów zostałem do niej wrzucony. Dlatego kończąc swój lament utożsamiam się z cytatem; „Szanuję dezerterów i solidaryzuję się z przymusowo zrekrutowanymi”.

Witam serdecznie wszystkich czytających i mam nadzieję, z również tych chujów i cipy o których będę pisać. Otóż, często podróżuje autobusami, trasa z południa do Warszawy (studia zaoczne).
Wszystko elegancko, woda w gratisie gniazdko, staram się wybierać takie kursy kiedy nie ma dużo osób więc jest luz ale zawsze kurwa coś. Jestem tolerancyjny i nie wymagam zbyt dużo od ludzi no ale kurwa mać! Wpierdoli się taki z kebabem jakimś albo innym głównem i zasmrodzi cały autobus i jebie potem pół drogi. Albo jakaś tępa pizda pierdoli przez telefon ze Warszawie była i co to kurwa nie robiła w tej stolicy – cuda na kiju, a jak już wreszcie słychać, że już kończy rozmowę, a w sercu czuć ulgę z zakończenia meczarni to kurwa z nienacka dzwoni jeszcze do pięciu innych osób i pierdoli to samo do usrania. Następna wkurwiajaca grupa są ludzie co kurwa jak widzą, że jest kibel w autobusie to muszą kurwa z niego skorzystać – i to kilka razy! Ja rozumiem że są awaryjne sytuacje i do tego ten klop służy, do tego są postoje żeby można było się załatwić ale nie. Na początku spokój ale jak jeden dzban ruszy do srania to potem lawina, kurwa na zmianę biegają aż sracz zatkają co się serio zdarza.
Ostatnią grupą która mnie wkurwia podczas podróży autokarem to jebane kurwy debile ograniczone plebsy niedorozwoje co sobie filmy oglądają jakieś gówniane na głos, zresztą jaka to różnica jakie albo muzę słuchają – najczęściej disco polo. Właśnie mam taką sytuację, typ sobie odpalił yt i ogląda kabarety. No kurwa mać co z tymi ludźmi. Jest jeszcze w chuj rzeczy co mnie tu wkurwiają ale narazie wystarczy.

Od małego spokojni ludzie i introwertycy są traktowani jakby mieli jakiś defekt osobowościowy. Najgorzej pod tym względem jest w USA, ale w Polsce za sprawą korporacji zaczyna być podobnie. Wszystko robi się w grupach, trzeba z każdym gadać non stop o pierdołach. Większość dręczycieli to ekstrawertycy którzy szukają atencji, w 90% wypadków to ekstrawertycy dręczą introwertyków. Spójrzmy polityka, banki, sprzedaż – gówno zdominowane przez ekstrawertyczne śmieci. Ciągłe kłótnie, wojny, lizanie dupy wszystkim. Technologia, wynalazki, muzyka, literatura – te branże są zdominowane przez introwertyków. Rozwój, nie ma chorej rywalizacji, chęci lizania odbytów i poniżania innych. Jak się zastanowić to spokojnie ponad 95% ludzi którzy mnie wkurwiali mocno to ekstrawertycy. Mam prawo nienawidzić ich. Jakby 95% żółtych wkurwiało białych, biali mieliby prawo ich nienawidzić. Ale gdy chodzi o osobowość to oczywiście można dręczyć introwertyków, interesujące. Załóżmy jakichś ruch i niszczmy skurwieli którzy wytworzyli to gówno i ten zjebany system.

Od początku zeszłego roku obowiązuje tzw. ustawa „antyterrorystyczna”, która niby ma dbać o „bezpieczeństwo” i w związku z tym nowo kupione karty SIM trzeba zarejestrować, bo inaczej nie będą działały. Nie wierzcie w to, że to dla bezpieczeństwa. Wystarczy komuś ukraść już zarejestrowaną kartę SIM, albo zarejestrować na dowód osobisty z nieswoimi danymi (jedynie ze zdjęciem swoim) i po problemie – terrorysta czy inny bandyta robi co chce. To jest kolejny krok do kontroli nad społeczeństwem. Co będzie następne dla „bezpieczeństwa”?
Wszyscy politycy którzy dążą do pełnej kontroli społeczeństwa, powinni zostać surowo ukarani.

Ostatnio śniło mi się, że znowu chodzę do szkoły i serio obudziłem się zlany potem, a potem poszedłem spokojnie spać z myślą, że za jakiś czas wstaje do pracy. Kurwa, szkoły, jebiacych się 14-latków, jarajacych szlugi 10- latków i kurwa tego szpanu, że jestem większym kutasem albo patologią. Ja pierdole jak ja kocham dorosłe życie, niby odpowiedzialność, praca i kredyty, ale to jest banalne w porównaniu ze szkołą, bo tu jestem sobą a jak mi jakąś kurwa nie pasuje to uświadamiam ją, że jest kurwą i idę dalej.