Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Jestem człowiekiem, który zasypia między godz. 2 a 3 w nocy. Każdego razu, kiedy siedzę sobie na łóżku słyszę odgłosy uprawiania seksu. Wzdychanie i stękanie. Wiem, to późna godzina. No ale kto chciałby się tak często napierdzielać??? Wkurwia mnie to okropnie, słyszę to KAŻDEJ NOCY! KAŻDEJ! Chujnia z grzybnią!

Chujnia jak nie wiem co, nie wiem jak to określić bardziej, wydawało by się że osoby tupu brat siostra powinni nam pomagać w związkach z innymi osobami ale jednak taki chuj. opiszę swój problem swój ból, więc tak piszę z pewną dziewczyną od dłuższego czasu czasem się widywaliśmy i myślałem o czymś więcej niż tylko o przyjaźni a tu z czasem okazuje się że bliska mi osoba (brat) też zaczął do niej pisać co mi się nie specjalnie spodobało. I teraz on z nią pisze jak by byli ze sobą już niewiadome jak długo i po kryjomu przede mną. ona teraz nie chce jakoś specjalnie ze mą pisać porostu mnie olewa i nie wiem co o tym myśleć nie spodziewał bym się takiego zachowania bo tak bliskiej osobie. Teraz juz wiem że nawet przed bliskimi trzeba się strzec. kończąc tą notkę chciałem dodać ze jest Wielka chujnia i wielki chuj w dupe takim bliskim !
/krzysiek warszawa.

Odeszłam w lipcu tego roku, po 3 latach… Nie wytrzymałam już tych wszystkich obelg, poniżania, życia w ciągłym strachu i „klatce”. Odchodząc, zakładałam, że to nie jest jeszcze definitywny koniec, może on się opamięta i zrozumie. Tak, on i „opamiętanie”, tak zrozumiał, że już pod koniec lipca zaczął spotykać się z inną a w sierpniu odkryłam, że piszą do siebie: „kocham cię” (idiota zapomniał, że podał mi kiedyś hasło do swojego konta na portalu, weszłam tylko raz wtedy, wystarczyło mi to). Bolało mnie to, że tak szybko mógł do innej to napisać (już nie wnikam, czy tam czuje czy nie) a tym samym pisał do mnie, że nie może beze mnie życ, że umrze, jak nie będzie ze mną, że będzie walczył do końca i takie tam liryczne poematy o miłości. We wrześniu wybrał się z nią na wesele kuzyna, na które to my jeszcze dostaliśmy zaproszenie. Boli mnie to, że nie mogę zapomnieć o tym frajerze, tym bardziej pomimo piekła, które mi zgotował. Na początku było idealnie, gdy go poznałam stwierdziłam, że w końcu (!) znalazłam takiego mężczyznę, jakiego nigdy nie mogłam. Czarujący, troskliwy, miły, z poczuciem humoru, mogłam z nim porozmawiać na każdy temat. Normalny chłopak, pracownik fizyczny. Rodzina, do której tak zawsze chętnie wracałam poszła w odstawkę. Każdą wolną chwilę chciałam poświęcać tylko mu. Byłam mu wierna do granic możliwości. On od początku był zazdrosny, nawet za bardzo. Gdy jakiś mężczyzna (np. w pracy) coś do mnie zagadywał, czułam się nieswojo, bałam się, że może dowie się o tym i zrobi mi awanturę. Stopniowo zaczął odsłaniać swoją prawdziwą twarz, zdarzyło się, że mnie wyzwał (pierwszego przezwiska nie pamiętam, w najstarszych zapiskach mam: „jesteś jebnię**”), pierwszy moment niedowierzanie, potem usprawiedliwianie go (był zły, to przez przeżycia, których doświadczył: trudne dzieciństwo, dwukrotne więzienie /z kim ja byłam? Opętał mnie/, zdrada byłej żony, itp.). Później pojawiały się co raz gorsze: szczurze, przyjdzie ci taki szczur i dzień spierd***, głąbie jeba** (dodam, że wykonuję poważany zawód i nie cierpię na manię wyższości), kur**, dziwko, dziadu ty, żebyś ty kur** zdechła, wypier** Żydzie, itp. Do tego pojawiały się notoryczne kłamstwa nawet o głupoty (np. powiedział, (ja nawet nie pytałam) że pojechał gdzieś tam ze swoim tatą a okazało się, że z kolegą, po co to kłamać? A niechyby jechał z drużyną siatkarek, ważne, żeby był szczery). Na moją pomoc zawsze mógł liczyć, zawsze go wspierałam, pomagałam mu np. załatwić pieniądze, gdy ich potrzebował (a nie miał od kogo pożyczyć). Gdy nie miał pracy nie wypominałam, że to ja muszę teraz utrzymac mieszkanie, zresztą dlaczego miałam mu to wypominać, zdarza się czasami kryzys a że mieszkamy w Polsce to co się dziwić. W domu miał zawsze posprzątane, po pracy dostawał ciepły obiad, który gotowałam, gdy wróciłam ze swojej. Po drodze z pracy robiłam też zakupy. Tak samo było i na działce, pieliłam, kosiłam trawę, miałam swój ogródek warzywny, nawet półki sobie porobiłam w szopce (na wkręty ;)). Nawet nie zauważyłam kiedy moje comiesięczne wyjścia do ulubionej koleżanki zniknęły. Od czasu, kiedy z nim byłam, odwiedziłam ją może trzy razy (i to wtedy, gdy pokłóciliśmy się o coś). Kolejna kwestia, koledzy a wręcz uzależnienie od nich. Rozumiem, wyjście raz na jakiś czas (nawet raz w tygodniu) do kolegów, ale nie codziennie. Robił co i z kim chciał. Pewnej soboty stwierdził, że idzie na rajd, ok, nie ma problemu, a idź sobie tylko nie wracaj o 8.30 (rekordowo wrócił o 16 nstępnego dnia). Kiedyś, gdy wróciłam od Rodziców (miałam ich prawie 100 km od tego miasta), widział, że zajechałam na parking i minęłam się z im na schodach. Stwierdził, że pójdzie na działkę, na dole czekał kolega. Nawet się ze mną nie przywitał, nie pomógł wnieść bagaży ani nic. Zresztą, gdy się do niego przeprowadzałam (mieszkaliśmy rok razem), ani jednej walizki nie pomógł mi przenieść (a wcześniej cały czas nalegał bym u niego zamieszkała, nie wspomnę już nawet o tym, ile razy kazał mi spier*** i wypier*** z jego chaty). Dlaczego nie odeszłam wcześniej? Bałam się, może tego, że sobie coś zrobi, już go raz powstrzymywałam przed powieszeniem się. Innym razem powstrzymywałam go by nie wyskakiwał z okna z 4. piętra albo waliłam w drzwi od łazienki bo zamknął się tam pod podobnym pretekstem. Jej, przypomniało mi się teraz jak kiedyś przecinał sobie rękę nożem (została blizna). Chciałam z nim coś wyjaśnić, próbowałam załagodzić konflikt to ten zamiast wyjaśnienia sytuacji (gdzie to on był winny), próbował się powiesić albo podcinał się. Ile razy złapałam go też na pisaniu do innych dziewczyn (teksty typu: „szałowo wyglądasz” albo „jesteś prześliczna”) czy też na trzymaniu zdjęć innej dziewczyny (wersja pana psychopaty: koleżanki z Niemiec). Jak ja się z tego wyplątałam? Jak się teraz czuję? Źle. Czuję się oszukana, zawiedziona, zmieniłam się ogromnie przez ten związek. Stałam się nerwowa, momentami nawet agresywna, jestem bardziej jak kiedyś płaczliwa, nieufna, rozczarowana mężczyznami. Jak można tak doskonale się kryć? Mieć dwie twarze: z jednej strony „kocham cię nad życie” z 10 wykrzyknikami, a z drugiej: „jak wrócimy jutro z * (córką) do domu i zobaczymy, że jesteś to cię wypier*** suko pier***” z tyle samoma wykrzyknikami. Przez tego CHAMA musiałam wyprowadzić się z tej miejscowości i dojeżdżam do pracy (pojawiam się i znikam tylko, po tym jak kilka razy zajechał mi drogę albo wyczekiwał pod pracą). Ten frajer nie rozumie,że mam dowody na to, że pisze do innej, że wiem doskonale o tym, że z nią jest (biedna dziewczyna…:( ) to ma czelność deklarować mi, że nigdy mnie nie zdradził 😀 Mam nadzieję, że los nie postawi mi już nigdy więcej takiego psychopatę na swojej drodze. A skąd podejrzewałam, że to psychopata? Naczytałam się dużo w Internecie o takich osobach, jeżeli 99 a nawet 100% cech zgadza się to coś musi być na rzeczy.
Z tych zgadzają się wszystkie:
nieumiejętność korzystania z uprzednich doświadczeń,
konsekwentne powtarzanie zachowania nawet wtedy, gdy jest się za nie karanym,
nieumiejętność tworzenia planów życiowych,
rzadkie odczuwanie lęku, na ogół brak poczucia winy,
nie można na takiej osobie polegać,
nieadekwatność motywacji zachowań prowadząca do antyspołecznych przejawów,
nieprzestrzeganie zasad dyscypliny,
nieumiejętność wyzbycia się dążenia do doraźnych przyjemności,
ubóstwo uczuciowe kontaktów emocjonalnych z innymi,
życie seksualne ubogie, powierzchowne i o małej integracji uczuciowej z partnerem,
nieumiejętność wchodzenia w interakcje społeczne,
impulsywność w reakcjach na różne sytuacje, nie branie pod uwagę konsekwencji swojego postępowania mimo znajomości zasad właściwego zachowania,
umiejętność robienia dobrego wrażenia na otoczeniu, wzbudzania do siebie zaufania innych i manipulowania nimi,
nawet mała ilość alkoholu może wzbudzić impulsywną reakcję, nadmierną fantazję i nieodpowiedzialność,
brak wyrzutów sumienia,
rzadkie dokonywanie samobójstw.

Ile można? Tak bym chciał się maksymalnie wyżalić, a tu kurwa nie można bo się ściąga innych w dół. Na szczęście jest chujnia. Jak tu żyć skoro większość czasu (w zasadzie cały) zabiera żarcie, spanie, sprzątanie i dbanie o dom, żonę i dziecko. Do tego chwile kiedy jest radośnie to po prostu chwile. Reszta to snucie się, aby przetrwać. Tyle rzeczy człowiek chciałby zrobić, a tu po prostu zero wsparcia z zewnątrz jak się ma małe dziecko. Każdy ucieka od płaczu. Sami jebani egoiści, którzy się cieszą na widok dziecka, a jak przyjdzie co do czego do „nie mam czasu, bo …”. Szef instytutu też mi nie dał roku sabatowego, chociaż mi przysługiwał, bo mam wysokie oceny od studentów i jestem niezastąpiony kurwa, a ja się litościwie zgodziłem, bo to w końcu najlepsze co mogę zrobić dla kraju – wyszkolić jak najwięcej wysokiej klasy programistów. Człowiek nie wiadomo czemu stara się tyle dobra zrobić, a jak deprecha mu wskoczy, to trzeba się kurwa podnieść, bo to ściąganie w dół i tworzenie negatywizmu. Chuj kurwa pizda jebana z tym negatywizmem. Tylko chciałbym mieć więcej siły i żeby jeszcze znalazł się czas, aby coś móc jeszcze dobrego zrobić, a nie w półśnie pół dnia się wgryzać o co mi kurwa chodziło w tym artykule. Bez świeżości to mogę się już stać się bezmóżdżą maszyną do „czułego” opiekowania się rodziną. Tylko po co się z tym wszystkim tak męczyć?

Nie jestem smutny, ale nie mam już siły do niczego. organizujemy wyjazd ze znajomymi na kilka dni na domek letniskowy na sylwestra. I z tymi ludźmi w ogóle nie da się dogadać! Jedna para chce narzucić każdemu „niech każdy załatwi 5 paczek czipsów (nie mniej nie więcej), niech każdy zrobi jedzenia tak żeby starczyło na 3 dni” itd. Inni mówią „ja mam w to wyjebane zrobię jak zechcę”. Spotykamy się żeby wszystko ustalić, doszliśmy do wniosku że na samą imprezę każdy przygotuje jakąś przekąskę – sałatkę/koreczki/tortillę itd, a na żywność na pozostałe 2 dni niech każdy zorganizuje sobie co chce i ile chce. I teraz nagle kiedy myśleliśmy że wszystko jest ładnie ustalone, to ci pierwsi znowu robią problem, bo według nich nie może być tak, że tylko jedna para załatwi herbatę i cukier, a inni będą na niej żerować, tylko żeby każdy przyniósł trochę bo będzie sprawiedliwie i wtedy wszystko będzie wspólne. Jakby to miało kurwa jakiekolwiek znaczenie. Przecież normalni ludzie kiedy coś mają a ktoś inny nie ma to się dzielą i nie robią problemu. Ale ci chcą wyliczać co i ile bo jak ktoś zamiast 2 litrów soku przyniesie 3 a ktoś inny 1,5 to będzie już ogromna niesprawiedliwość i wszyscy zginiemy w piekle. No kurwa ludzie! Czy oni nigdy nie byli na takim wyjeździe? Czy my mamy 5 lat i nie potrafimy każdy się zaopatrzyć w co każdy indywidualnie uznaje za potrzebne? rzygać mi się chce, nikt nie robił nigdy na takich wyjazdach problemów, ale akurat ci ludzie muszą widzieć problem we wszystkim. Każdy ma problem nie wiadomo o co. A to że ktoś chce imprezę przebieraną, a to że ktoś chce robić grilla, a to że ktoś woli jedzenie zrobić na miejscu niż w domu. Podczas gdy to wszystko są rzeczy, o których nawet nie trzeba rozmawiać, bo każdy może przecież zrobić co chce jak chce i nikt nikomu kurwa nie zabrania! kurwicy dostaję!

Moja chujnia zaczęła się wraz z chwilą moich narodzin. Mam rozszczep wargi górnej i podniebienia. Tak, mam w nim dziurę. Utrudnia mi to życie. Od zawsze. Do tego dochodzi nieidealny wygląd, od górnej wargi do nosa biegną dwie odznaczające się wyraźnie blizny. Może i to niby nic wielkiego, ale dziś mam 17 lat (za 17 dni kończę 18) i to utrudnia mi kontakty z ludźmi. Przeszedłem 7 operacji. Ostatnia była rok temu i moim zdaniem mogło by być lepiej. Zawsze uciekałem od ludzi. Brak pewności siebie, ten rozszczep no i fakt, że musiałem szybko dorosnąć. W wieku 12 lat straciłem ojca. Od tej chwili dziecięca radość zniknęła, a mały ja musiał dorosnąć. W pierwszej klasie liceum, przestała mi iść nauka. Nie umiałem dogadać się z mamą (bo w polsce tylko ona mi została). W klasie byłem jak zwykle „ten dziwny”. Więc zacząłem chlać. Litr taniego wina dziennie robi swoje. Czułem się tak bardzo nie potrzebny. Czułem, że beze mnie życie mojej mamy byłoby o wiele lepsze. Tyle operacji. Tyle cierpienia. Miałem dość. Pociąłem się i chciałem się zabić. Uwolnić wszystkich od siebie. I tak ten stan trwał sobie przez bite pół roku. Jednym z wielu powodów był brak dziewczyny. Tak bardzo chcę dać komuś całą swoją miłość. Podać serce na tacy, lecz one całkiem nie zwracają na mnie uwagi. Nie myśl, drogi czytelniku, że jestem „wybredny”. Żadna nnie zwróciła NIGDY na mnie uwagi. Może dla tego, że nie jestem ciotowatym szpanerem, który ma się za króla życia? Nie wiem. To nie jest oczywiście cała historia mojego życia. To tylko streszczenie xD Z racji tego, że jest godzina 2:10, życzę wam miłego dnia i żeby wasze życie było lepsze od mojego. Jak to mówią… i śrut.

Znacie to uczucie, gdy chce się srać i im bliżej jesteśmy domu, a konkretnie – kibla, tym większe parcie? A potem siada się na tronie z ulgą, że obcy pukający do śluzy został w porę uwolniony. Ja niestety nie wytrzymałem i zesrałem się w momencie, gdy rozpinałem spodnie… całe gacie w gównie, kurwa jego mać! Morał z historii jest następujący: cieszcie się z każdej sekundy życia, bo kiedyś może Wam jej zabraknąć w kluczowym momencie.

Ostatnio chłopak, którego znam od gimnazjum oznajmił mi, że mnie kocha odkąd pierwszy raz mnie zobaczył. Powiedziałam, że tylko przyjaźń. Teraz przestał się do mnie odzywać, pisze żałosne, ckliwe cytaciki na fejsie, uważa mnie za tyrana, mówi, że zmienił się dlatego, że w gimnazjum byłam dla niego wredna, miał depresję itp. Depresję? Czy on kuźwa wie, co to znaczy? Jak mnie wkurwia to, że udaje teraz takiego zranionego 🙁 on mnie tak kochał, a ja mu złamałam serce. Szkoda tylko, że chciał na mnie to uczucie wymusić. I co? Zaczęłabym się z nim spotykać i udawać, że coś do niego czuję dla jego przyjemności? Teraz parę osób przestało się do mnie odzywać z jego powodu. Nawet bezczelnie mi podziękował, że przeze mnie jest lepszym człowiekiem. Nie ma za co palancie. Ale chujnia. Nienawidzę ludzi, którzy się nad sobą użalają. Ostatnio jedna laska powiedziała, żebym wzięła go sobie jako wyjście awaryjne. Jako co?! To moje życie, po co inni chcą się w nie wpierdalać?!

Jak to jest, że teraz szanuje się tylko te puszczalskie albo wredne laski? Wtedy są „fajnymi dupami”, ” potrafią się dobrze bawić”, a normalna szanująca się laska bez nałogów jest od razu nudna? Na dodatek jak jakiś facet się nią zainteresuje, to w większości przypadków po to aby zaruchać. Najpierw obmacują jakieś szmaty, a potem żalą się, jakie to kobiety są złe i jak bardzo potrzebują miłości. Prawda jest taka, że facetom łatwiej przychodzi patrzenie niż myślenie. Kiedyś jeden zaprosił mnie na imprezę. Powiedział wtedy, że jestem dla niego bardzo ważna. Nie byłam jednak tak ochoczo w stosunku do niego nastawiona, nie rzuciłam się mu na szyję po kilku dniach znajomości, więc za 5 minut calował na moich oczach inną laskę. A potem bezczelnie powiedział, że nic dla niego nie znaczyła i się do mnie przystawiał. Niech się cieszy, że mu nie dojebałam, bo bym go zabiła. Co za dno! Tych wszystkich facetów z mojego otoczenia mogłabym wsadzić do jednego worka i wykąpać w kwasie siarkowym. Kiedyś specjalnie nie odzywałam się do żadnego chłopaka u mnie w klasie, a nawet jeśli dochodziło do konfrontacji, to mówiłam coś wrednego. Ich języki tak dokładnie wylizały mi dupę, że czuje je do teraz. Dlatego nawet jeśli zapominam o tym jakimi chujami są faceci, to za kilkanaście sekund któryś z nich zawsze mi o tym przypomni. Im więcej dajesz, tym bardziej mają cię w dupie. Wszyscy gonią za chwilową przyjemnością. Nikt nie chce się wiązać z miłości. Ludzie wolą sobie poużywać.

Chujnia moja wynika z mojego spierdolenia i nadmiernej autonomii mojego kutasa. Mam super dziewczynę, ideał pod względem intelektualnym i w łóżku, a mimo to mam straszną ochotę na seks z pewną niebywale piękną koleżanką którą znam od lat i która zawsze mnie pociągała. Problem w tym że po pierwsze, moja kobieta idealnie do mnie pasuje i nie chcę się rozstawać ani tym bardziej jej zdradzać. Z kolei piękna koleżanka ma chyba jakiegoś borderline, bo kurde z jednej strony zawsze dla wszystkich kochana, miła i czuła, z drugiej ma ataki histerii, rzuciła dobre studia w zasadzie bez powodu, zostawiła w kuriozalnych okolicznościach swojego ostatniego faceta po wieloletnim związku (facet złote serce, przedsiębiorca, dużo pracuje; znudziła się nim i wdała się w romans z jakimś muzykiem po 30-tce). I chuj. Wiem że nie ma co się pakować z nią w związek bo mimo wszystkich swoich zalet i ciała topmodelki, zwyczajnie się nie nadaje. Wykorzystać jej i porzucić nie mam serca, odpada, mam swoje zasady. Zresztą gdybym nawet był taką pierdołą aby się swoimi zasadami podetrzeć to i tak pewnie bym jej tego nie zrobił – ona zawsze była dla mnie mega w porządku i nie wyobrażam sobie jej krzywdzić. I tkwię w takiej chujni, co z nią pogadam to kutas twardy jak stal Kruppa szturmuje rozporek żeby się nią zająć. Z drugiej – nie ma jak.