Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Witam. Najbardziej denerwują mnie tacy faceci, którzy stoją pod sklepem, chleją wódę, piwsko i inne badziewie. Wali od nich potem, jakby się nie myli przez rok. Raz się nawet mało nie porzygałem, czując takiego lumpa. Najwięcej takich lumpów jest pod sklepem na moim osiedlu. Na dodatek byłem świadkiem, jak sklepowa daje tym lumpom alkohol na kredyt. Jak tak dalej będzie, to ci kolesie dostaną jakiejś afrykańskiej choroby. Nie wiem, czy oni będą kiedyś mieli jakąś kobietę, chyba raczej nie. Ja myję się codziennie, nigdy ode mnie nie wali. Myję zęby 3 razy dziennie. Dupę myję po każdym sraniu. A to dlatego, żeby kobieta, która będzie mi… nie czuła smrodu.

Już po samym temacie można poznać, że będzie standardowa chujnia – o kobietach.

Zacznijmy od tego, że przez większość swojego życia byłem totalnie nieśmiały – rozmowa z koleżanką z klasy była najbardziej przerażającą i stresującą rzeczą w życiu.

No ale postanowiłem z tą nieśmiałością walczyć różnymi dziwnymi sposobami i udało się – dzisiaj jestem względnie pewny siebie. Przy okazji zadbałem też o siebie i nawet nie wyglądam aż tak tragicznie… no dobra, nawet przyzwoicie.

Od tego czasu zacząłem się podobać dość sporej ilości dziewczyn – w końcu jestem w miarę przystojny, wygadany, z poczuciem humoru, pewny siebie.

Tylko kurwa… co z tego, że się podobam. Większość tych, które na mnie lecą mi się nie podobają i muszę im o tym subtelnie dawać znać.

I wiecie, są wśród nich ładne dziewczyny. Ale wtedy już na samym początku coś się zjebie. A to numeru nie wpisze, bo jej koleżanki i koledzy z klasy przyszli i głupio tak. A to jak już poda ten jebany numer to nie chce się spotkać, tylko wykręca się jakimiś wymówkami. No ja pierdole, po co mi go dawała i marnowała mój czas?

A te przeciętne to od razu lecą na mnie jak muchy na gówno.

I moja chujnia z kobietami wygląda tak: te, które mi się nie podobają co chwilę wciągają mnie do łóżka, a te, który mi się podobają to niby zainteresowane, ale jak przychodzi co do czego to chujnia i śrut.

I przez to wszystko nadal jestem prawiczkiem i nigdy się nie całowałem.

Już myślałem o zostaniu gejem, ale nie staje mi na ich widok niestety.

Chujowicze, módlcie się, abym znalazł jakąś normalną niewiastę. Amen.

Od dwóch tygodni po 8 godzin dziennie po sąsiedzku walą mi po ścianach wiertarką i młotem, bo mają remont. Pod wieczór idę z psem na spacer na obrzeże mieściny, żeby odetchnąć ciszą i powietrzem i co? I, kurwa, nie da rady, bo walą koparką i młotami pneumatycznymi, bo się, wzięli za remont drogi. Na dokładkę na ławce kilkadziesiąt metrów dalej jakaś pizda kłóci się ze „swoim misiem”. On drze mordę -podziwiam go swoja drogą, że z takim pustostanem wytrzymuje, ja bym dawno zabił, albo pierdolnął drzwiami na odchodne- ona potrafi przekrzyczeć jego i remont tej zasranej drogi. I tak drogowcy z jednej strony, patologia z drugiej. Przeczekałem obie strony, bo nie ma gdzie iść. Już myślałem, że będzie trochę spokoju, to przyjechała na rowerkach grupka gimbusów. Byli jeszcze gorsi. Nie dość, że równie głośni, to w dodatku jeszcze głupsi… Wracam do domu. Jest już wieczór, więc sąsiad się nie remontuje, to znowuż jakiś kretyn „gazuje” samochód, chuj wie po co… Poważnego doła ostatnio mam (Kobieta… Nawet nie pytajcie, wódki w knajpie by nie starczyło…) Chcę w spokoju się poumartwiać i przetrawić wszystko i, do kurwy nędzy, nie mogę mieć choć pięciu minut spokoju.

No ja pierdolę, a mogło być idealnie… Mam dwadzieścia lat, jestem kobieta i to w dodatku dziewicą. Od pół roku mam chłopaka, 3 lata starszego, który miał jedną cizie w łóżku przede mną (byli ze sobą 3 lata). Chłopak mega romantyczny, kwiatki,czekoladki, czułe słówka itp. Tyle słowem wstępu. Gdzie chujnia? Otóż, drodzy Chujanie, nie dogaduje się z chłopakiem w sprawach seksu. Szybko zaczęliśmy się bawić w te klocki, riki-tiki,bara-bara,palce, języczek itd ogólnie jest spoko, sprawia mi to przyjemność. Gdzie problem? Jego spaczony mózg przez pornole! nosz kurwa twoja jego mać! Jak już mówiłam, uprawiamy sex oralny, ale nigdy nie kończył w ustach, zawsze dokończam ręką. Uznacie mnie tu zaraz za jakąś jebaną dewotkę, mam to w dupie, myślcie co chcecie. W łóżku kłodą nie jestem. Facet wie dobrze, że jestem dziewicą i nawet sex oralny to dla mnie czarna magia, a on co zrobił? przytrzymał moją głowę i docisnął mocniej do penisa! No kurwa jak tak można dziewicę traktować i to podczas pierwszego w życiu seksu oralnego? A taki niby romantyk z niego.. Ostatnio zaczęliśmy rozmawiać na te tematy, co by nam odpowiadało w łóżku, a co nie, bo niedługo planujemy przeżyć nasz wspólny pierwszy raz i co się dowiedziałam? On chce spróbować np seksu analnego, spustu do ust. A ja nie chcę. I kurwa co teraz?! Pytam się go, skąd takie fantazje, a on do mnie, że nie wie, że chyba z pornoli. Z PORNOLI!!! Typ romantyka chce mnie bzykać w dupę, spuszczać się do buzi, bo na pornolach to widział! I niech mi ktoś kurwa powie, że pornole nie robią sieczki z mózgu, to znajdę i patelnią przypierdolę!

A raczej, nawiązując do tytułu, toksyczny facet. Chuj mnie strzela jak tylko o nim pomyślę.
Ale od początku. Jestem kobietą otwartą, przyjazną, po prostu jestem normalna i lubię ludzi(ciekawe kiedy mi to przejdzie), dlatego mam sporo znajomych z którymi spędzam czas. No i się zaczęło. Przyplątał się kumpel kolegi i ni chuja nie dało się go zbyć ( zerwanie kontaktu byłoby takie proste, ale wspólna ekipa to uniemożliwiała). Smsy, wspólne wyjścia, jednak podkreślam, że cały czas uświadamiałam go, że to nie ma sensu- różniło nas praktycznie wszystko, on z byle gówna potrafił zrobić taką burzę,że nic tylko pierdolnąć drzwiami, nawet nie był bardzo w moim typie. Ten jednak ubzdurał sobie w tej główce, że jeśli on nie będzie mnie miał to żaden, szkoda że tak późno to zauważyłam. Po kilku miesiącach takiego nękania postanowiłam dać mu szansę -bo jednak wydawał się dobrym człowiekiem- co było życiowym błędem. Zazdrość o każdego kumpla przyprawiała o ból głowy, niby przypadkiem zerkał do kogo piszę i po co, wymyślał niestworzone teorie czego ja nie robię kiedy idę ze znajomymi na piwo, awanturował sie (!!!) że mówiłam, że wrócę do domu o tej a wróciłam później. Dodam, że nie mieszkaliśmy razem, to były raczej totalne początki, a na ten dzień nie byliśmy umówieni i mówiłam, że będę zajęta. Kto normalny się tak zachowuje? Człowiek-bluszcz. Przygasłam przy nim i wiecznie były kłótnie i płacz z byle powodu, dodam że nie jestem kłótliwą osobą. I wreszcie dziś się postawiłam, zakończyłam tę chujową relację i wreszcie czuję spokój. Morał dla chujowiczów prosty i niektórym znany, na siłę w związek się nie wpierdalamy.

Tak niestety jest, że jak dorosła osoba, albo nawet mocno dojrzała się w coś wpierdoli, to zazwyczaj jest już po robocie. Wobec gówniarza można zastosować siłę, ale wobec kilkudziesięcioletniej osoby już tego nie zastosujesz, i tu nie chodzi o siłę fizyczną. Jak np. mój ojciec alkoholik, z którym od ~10 lat nie da się normalnie rozmawiać, nawet jak jest trzeźwy… tak mu wódka łeb zaorała. Wyjechałem z domu jakiś czas temu ale z rozmów z resztą rodziny słyszę że wszystko po staremu, lekarze diagnozują mu marskość wątroby – typowa doległość alkoholików, do dzisiaj pamiętam jak zmarł jeden z moich ulubionych gitarzystów wiosną 2013 na dokładnie tą samą przypadłość… był dla mnie wielką inspiracją, a skończył jak menel. Takich przypadków jest mnóstwo, ciotka mojej dziewczyny – heroinistka – która życia wszystkich dookoła zamienia w piekło, czy mój dalszy znajomy, który działa całkiem podobnie, tyle że z mefem, czy innymi gównami. Najgorsze jest to, że takiej osobie w 99.9% nie da się pomóc… przynajmniej w tych przypadkach z którymi ja miałem doczynienia. Jest mi kurewsko przykro, że w latach 90′ byliśmy modelowym przykładem rodziny, taką rodziną w której każdy by chciał żyć, a uzależnienie od alkoholu zamieniło wszystko w mniejsze lub większe tragedie.

Do szału doprowadza mnie mentalność i pozerstwo dzisiejszych ludzi. Studia to jakieś umysłowe szambo! Nie wiem jak to się dzieje, ale wszyscy moi znajomi ewoluowali na nich we wstrętnych lizusów/ w mądrale przekonane, że ich kierunek świadczy o wyższości intelektualnej/ durnych hipsterów robiących z każdego spotkania sesję fotograficzną. A najgorszy jest mój przyjaciel, który stał się obleśnym, małostkowym hipokrytą,lansującym się bródką, ciasnymi spodniami,ajfonem i znajomymi o wrażliwości i kulturze osobistej tarki do marchewy. Kręgosłup moralny pożyczył chyba od p. Dulskiej. W dodatku ma gigantyczne mniemanie o sobie. Nie znoszę studiów, mam nadzieję, że los się do mnie uśmiechnie, będę mogła je rzucić i żyć po swojemu, za swoje, z jakimś szczerym i wrażliwym człowiekiem u boku. Naprawdę rzygam tym towarzystwem, bo znam tych ludzi długo i widzę jak ewoluują w jedno wielkie nabzdyczone EGO.
O wykładowcach nawet nie wspomnę, bo to osobna chujnia.

Zaczynając ten wpis już robią mi się świeczki w oczach, ale może wreszcie napisze to co leży mi na sercu. Jak się urodziłam mój tata zachorował na schizofrenie. Będąc mała nie wiedziałam jak on cierpi, co czuje. Oczywiście jego różne humory doprowadzały mnie do strachu. Z dnia na dzień byłam starsza i coraz bardziej się go bałam bo miał różne ataki. Teraz mam prawie 19 lat i nie znam go. Nie wiem co lubi, jak się czuje, co lubi jeść, jak się czuje z tą chorbą nic do chuja pana nie wiem o swoim tacie. A tak bardzo chciałabym go przytulić, powiedzieć mu, że go kocham, ale boje się bo od zawsze mama się nami zajmowała, pomagała we wszystkim a nie tata. Wiem, że on cierpi, ale ja każdego dnia widząc gdzieś jakieś dziecko ze swoim tatą zazdroszczę mu tak tego, ze nawet nie da się tego opisać i to mnie najbardziej boli, że nic nie mogę zrobić. Nie potrafie z nim rozmawiać. Chciałabym żeby pomagał mi w lekcjach, woził mnie gdzieś, żebym była jego córeczką. Tak strasznie Cie przepraszam tato. Tak bardzo chciałabym żebyś był zdrowy, tak bardzo … 🙁

Tak dla jasności to szkołę już skończyłam, ale podzielę się z wami moją chujnią która całą szkołę mnie dręczyła. I otóż poprzysięgłam sobie że u swojego dziecka do takich akcji nie dopuszczę, i szczególnie pozdrawiam tym wpisem rodziców, może zdążycie zareagować nim będzie za późno… Otóż przywołam teraz swoje lata gimnazjalne, największe gówno w jakie wlazłam w życiu. Otóż kochane dzieciaczki w wieku 13-15 lat co przerwę na dymka, bo się ZESRAJĄ jak sobie nie zajarają… no halo halo, czy tylko ja tu widzę jakieś niedojebanie mózgowe? No ale cóż każdy wychodzi z założenia że inni jarają to ja też muszę bo nie będę „fajny”. To było tak żenujące… jak na to patrzyłam, 13latka z petem w mordzie chowająca sie po kiblach bo MUSI zajarać, po prostu patolka, chowanie się po klatkach w najbliższej okolicy to norma, i uwierzcie mi że to normalne jest w szkołach cały czas praktykowane, tylko teraz gwiazdy z e-papieroskami chodzą.. a jak nie to co w każdym kiosku normalnie papierosy sprzedają bez 18stki… Lata liceum, co przerwa to sru za ogrodzenie i na dymka, ludzie lat 16… Zostawmy już szlugi, przejdźmy do wypadów do klubu. Idę tańczę, wołają mnie no cóż ja wiedziałam o co chodzi… otóż 16 letnim dziewczynom włosy trzeba trzymać żeby się całe nie zarzygały od alkoholu SZESNASTOLETNIM! Lizanie, macanie po kątach po pijaku, norma. Ja nie wiem,czy to ja jestem jakaś durna że nigdy nie dawałam się wciągać w takie akcje czy to oni byli nienormalni. W każdym bądz razie ja sie zastanawiam gdzie rodzice, nie czują papierosów? po imprezie odoru alkoholu? Na podsumowanie powiem, że żadna z tych gwiazd dobrze na tym wszystkim nie wyszla… także drodzy rodzice, pamiętajcie, więcej zainteresowania i kontroli… bo młodzież durnieje pod wpływem środowiska i okresu buntu. Robi się jedna wielka patola z petem w mordzie i piwskiem w ręku chowająca się po klatkach.. 15 letnia patola…

Cześć, ludziska, problem (chujnię) mam. Nie wiem co z tym zrobić, komentarzy się domyślam, więc nie sądzę, że znajdzie się w nich jakieś rozwiązanie (choć może…), ale chociaż to z siebie wywalę. Z góry przepraszam za to, że będzie to długie, no ale inaczej się nie da. Skoro już tu wywalam żale, to niech będzie pełen obraz jak rzecz wygląda. Właściwie od dzieciaka chciałem w przyszłości mieć rodzinę. No mam takie, prorodzinne, jeśli tak to można określić nastawienie do życia i jest to dla mnie bardzo ważne. Z czasem, jak już dorosłem, i wiadomo, człowiek nagromadził trochę doświadczeń, to te wyobrażenia o własnej rodzinie się skrystalizowały. To znaczy. Nie jestem jakimś naiwniakiem, wiem, że nie ma idealnych ludzi, życie to nie sielanka itd. Ale zawsze wychodziłem z dość logicznego chyba założenia, że choć świat nie jest idealny, to jednak da się na nim jakoś „po ludzku” żyć. Trzeba spełnić pewne warunki, nie tylko materialne ale przede wszystkim charakterologiczne -mieć jakiś system wartości, zasad, by to życie jakoś sobie ułożyć -i wszystko będzie OK, ktoś się znajdzie, będzie miał podobne podejście i coś nam z tego wyjdzie. Z mojej strony nie było to problemem, bo ten system wartości i te zasady mam. Z wyglądu też nie straszę, kompleksów mieć nie muszę. Nawet kasa nie była problemem, bo zawsze jakaś, czasem większa, czasem mniejsza, była. Czyli nic nie stało na przeszkodzie, by kiedyś spotkać odpowiednią kobietę, spodobać się sobie, i koniec końców założyć razem rodzinę. Do tego więc, oprócz innych rzeczy, jakoś tam zacząłem dążyć. Z różnych powodów jednak (a jest ich naprawdę dużo, więc nie będę was nimi tu zanudzał), życie mi się tak potoczyło, że nie udało się dotąd tego celu osiągnąć. Nie mam bliskiej kobiety, a co za tym idzie także rodziny (biologiczna rodzina to właściwie patologia, choć nie taka stereotypowa z rynsztoka). Jak wspomniałem, różne rzeczy złożyły się na to, że byłem i jestem sam, ale z początku mi to nie przeszkadzało z dwóch powodów. Po pierwsze: jak to się mówi, „miałem czas”, nic na siłę. Po drugie: miałem bardzo jasno sprecyzowane kryteria co do kobiety, z którą chciałbym być. Wiem, jak to zabrzmiało, ale nie zrozumcie mnie źle: chodzi o to, że jeśli związek ma stanowić fundament, na którym coś się wspólnie buduje, to nie da się tego zrobić z kimś, kto nie spełnia naszych oczekiwań, bo po prostu gówno z tego wyjdzie. A dodatkowo po doświadczeniach z moją biologiczną rodziną, to wszystkiego może się odechcieć na samą myśl. Tak więc moje, nazwijmy to wymagania, tyczyły się przede wszystkim charakteru i nie były jakoś wygórowane. A przynajmniej tak mi się wydawało… No i tak leciał czas, a nie udało się natrafić na „tę jedyną”. Gdy pojawiała się czasem jakaś, która spełniała kryteria i którą polubiłem, to była już zajęta, a z racji zasad, nie było tematu. Do tego jakiś czas temu powinęła mi się noga jeśli chodzi o finanse, więc obecnie szału z nimi nie ma. W miarę upływu czasu, a pierwszej młodości już nie jestem, coraz bardziej doskwierał brak tej drugiej osoby. Wreszcie któregoś dnia spotkałem kobietę, której notowania rosły, w miarę jak ją poznawałem. I naprawdę uwierzcie, że to pod wieloma względami unikat w dzisiejszym świecie -nieoszlifowany diament. Nie szło się do niczego przyczepić. Można by powiedzieć, że będzie happy end. W czym więc chujnia? Bo zanosi się na to, że nie będzie. Choć lody zostały przełamane, znajomość się rozwijała i zaczęliśmy się spotykać, to niedługo po tym ona zrobiła „krok w tył” -znajomości nie zerwała, ale dała wystarczająco jasno do zrozumienia, że nie ma ochoty na bliższą znajomość niż to, że może czasem przypadkiem miniemy się gdzieś na mieście. Przynajmniej teraz. I tu jest pies pogrzebany. Wiem, że jest sama. Wiem, że tłumy nie waliły i nie walą drzwiami i oknami, bo dzisiaj takie czasy -liczy się lans, kasa, wygląd supermodelki itd, czyli cała ta powierzchniowość. Wiem, że mogłoby coś z tego być, gdyby zechciała i gdyby sprawa się rozwijała. I jestem w czarnej dupie. Z dwóch powodów. Pierwszy. Nie zamierzam zmieniać swojego podejścia, zasad i kryteriów jeśli chodzi o kobietę. Poza tym na tą chwilę trudno mi sobie nawet wyobrazić, że to będzie ktoś inny niż ona. Drugi powód zaś jest jeszcze gorszy. Jak mówiłem, jestem w finansowym dołku. Mam jednak szansę się z niego w najbliższym czasie nie tylko wygrzebać, ale jeszcze w przyszłości nieźle ustawić. Biorąc pod uwagę pierwszy z powodów, wychodzi na to, że jeśli mi się to powiedzie finansowo, a ona potem zdecyduje się odwzajemnić zainteresowanie, to będzie oznaczało, że ten „nieoszlifowany diament” miał jednak ukrytą dużą wadę. Na domiar jednak złego może być też i tak, że jednak nie jest materialistką -naprawdę uwierzcie, że nie ma jej do tej pory co zarzucić- ale ja w to wtedy i tak nie uwierzę. Tym bardziej, że znamy się ładny kawałek czasu i widzę, jak się powoli zmienia, dostosowując się do dzisiejszego, zasranego świata (czyli w tym wypadku zmienia się na gorsze). A niewiele rzeczy jest gorszych u kobiety, przynajmniej dla mnie, niż właśnie materializm i wyrachowanie. Tak czy inaczej, będzie to koniec. No i jest chujnia, ludzie. Bo nie dość, że załapałem doła z jej powodu, to jeszcze ten dół się kurewsko pogłębił, gdy zdałem sobie sprawę, że, statystycznie, następną taką spotkam, gdy będę w wieku późno emerytalnym, kiedy już będzie dawno za późno. A do tego jeśli nawet ktoś taki jak ona rzeczywiście jednak jest „zepsuty”, to pewnie zawsze będę sam, co jest naprawdę gówniane, bo wszystko traci sens, jeśli w ogóle jakikolwiek sens to życie ma. A nie potrafię machnąć ręką na to moje podejście do tego wszystkiego, pójść do pierwszej z brzegu, byleby się jakoś podobała, i z nią się związać byle by było. Mogłaby wyglądać nawet jak supermodelka i tak bym nawet przysłowiowym kijem nie tknął. Odrzuca mnie. Dosłownie. No i co robić? Natrętne myślenie o tym wszystkim nie daje mi spokoju i obrzydza życie, nie chce mi się nawet pójść do łazienki, żeby pysk wodą ochlapać, o doprowadzeniu się do jako takiego ładu nie wspominając, siedzę i wegetuję bezczynnie od rana do wieczora, bo po prostu nie widzę sensu w tym wszystkim. Przestało mieć jakakolwiek wartość. Nie ma po co, nie ma dla kogo, nie ma z kim. Ech… Sorry, że to takie długie wyszło, ale sami rozumiecie.