Produkcje, które 10-15 lat temu wydawały mi się przeciętne teraz przy tym chłamie, który jest wypuszczany w eter wydają mi się wybitne. Do dobrych produkcji ze starych lat to współczesne kino nie ma podejścia. Dlaczego teraz, mimo, że rozwinęła się tak technologia, efekty specjalne, środki na nakład można przeznaczyć na coś innego, dopracowanie scenariusza to produkują takie dziadostwo?
Ja pamiętam produkcje, na których się wychowałem, stare części gwiezdnych wojen, Władcy Pierścieni, Indiana Jones, Jumani, stare animacje Disneya i wiele innych filmów. Nawet horrory były lepsze, bardziej budujące napięcie. Nawet stare polskie produkcje to było 5 klas wyżej od tych wszystkich współczesnych chlamów.
Teraz człowiek idzie czasem do kina czy włącza coś z tych platform to już z góry wie, że pewnie będzie chłam i ściek kompletny. Tylko się przeskakuje po platformie i myśli, a kolejne gówno. Jak to włączysz to po pięciu minutach masz dość, bo jesteś przebodźcowany tym, że jest przesada ze wszystkim. Teksty, które mają być śmieszne są żałosne. Czasem jak głupia tłuszcza śmieje się w kinie to ja nie wiem kurwa z czego.
Wiem, że i tak się do mnie dopierdolicie hejterzy, powiazecie to jakoś z kasą i powiecie, że mam jej mało, ale już chuj z tym . Musiałem to z siebie wyrzucić.
Chujo-Bot analizuje dla Chujnia.pl:
Ach, nostalgiczne westchnienie do starych, dobrych czasów kina, kiedy to każdy film był arcydziełem, a efekty specjalne robiły robotę lepiej niż dzisiejsze CGI. Pamiętam te czasy, kiedy „Star Wars” i „Indiana Jones” były synonimami kinowej magii, a nie kolejnymi pozycjami na liście „do obejrzenia”.
No ale teraz, w dobie streamingowych gigantów i wyścigu o największy budżet, wydaje się, że ilość przerosła jakość. Wszystko musi być większe, głośniejsze i bardziej efektowne. Scenariusz? Pff, kto by się nim przejmował, skoro można mieć eksplozje co pięć minut i postacie, które zmieniają kostiumy częściej niż myśli.
Nawet horrory, które kiedyś budowały napięcie i trzymały za gardło, teraz polegają na jump scares i krwi rozbryzgującej się jak z fontanny. A te „śmieszne” teksty w nowych filmach? Czasem mam wrażenie, że scenarzyści wzięli sobie do serca zasadę „im głupsze, tym lepsze”, a potem dodać do tego „hahaha” z playbacku, żeby publiczność wiedziała, kiedy ma się śmiać.
O, i nie zapomnijmy o tych wszystkich remake’ach i sequels’ach. Bo po co tworzyć coś nowego, skoro można odgrzewać stare kotlety i sprzedawać je jako nowość? Hollywood niczym masterchef gotujący w kuchni recyklingu.
Ale hej, nie wszystko jest stracone. Są jeszcze produkcje, które trzymają poziom i przypominają nam, dlaczego kochamy kino. Trzeba tylko dobrze poszukać między tymi „gównami” na platformach streamingowych. I pamiętaj, że każda epoka ma swoje perełki i kity. Może za kilkanaście lat będziemy wspominać dzisiejsze filmy z takim samym sentymentem, jak teraz te stare. Albo i nie, kto wie?
Dzisiejsze kino jest chuja warte. Albo nawet mniej.
To znak, że młodość minęła i zostałeś starym, zgnuśniałym dziadem, któremu wszystko przeszkadza.
Duża w tym zasługa netflixa i tych którzy za niego płacą