Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Chujnia jakich wiele. Jestem dzieckiem ludzi którzy nie powinni mieć dzieci i odziedziczyłem po nich „cudowne” geny. Morda na poziomie gówno/10, choroby genetyczne. Od kiedy zacząłem dojrzewać – wieczna chujnia z kobietami bo wiadomo że żadna nie odwzajemniała uczuć takiego genetycznego śmietnika jak ja. Odtrącenia jedne za drugimi wywołały u mnie depresję. Myśli samobójcze dręczą mnie od lat chociaż nie byłem nigdy na tyle zdeterminowany żeby się skutecznie odjebać. Próbuję realizować się na inne sposoby – uprawiam sport (nawet z pewnymi sukcesami), kariera zawodowa idzie mi nieźle. Ale co z tego gdy wracam do swojej kawalerki na kredyt przy warszawskim mordorze i jedyne o czym myślę wieczorami to żeby w końcu zakończyć to nędzne życie. Jedyny związek w jakim byłem w życiu miał miejsce dzięki mojej koleżance Darii która mnie wyswatała ze swoją koleżanką. Po 5 latach związku oczywiście wybranka i tak poszła w pizdu do Chada a ja zostałem sam jak pizda. I tak od ponad trzech lat. Wiem, że nawet nie ma sensu się z kimś spotykać i kogokolwiek poznawać. Cała ta sytuacja odbiera mi smak życia.

Mieliście kiedyś takie uczucie że jakieś miejsce pozbawia was wszystkiego i nie daje nic w zamian?
Ja mam takie miejsce. Jest to pewna wiocha na pograniczu podlaskiego i mazowieckiego.
Odznacza się ona kilkoma cechami szczególnymi.
1 Urodziła się tam moja matka.
2 Podobnie jak ona wyjechała z tamtad każdy kto ma teraz mniej niż 60 lat.
Mieszkanki tej wiochy to steryczałe emerytki przywodzący na myśli stara babę z krowa z tego filmu do którego podkład muzyczny grali Golce. Mieszkańcy męscy zaś to po prostu alkoholicy i skorupy ludzkie.
Główny łańcuch do którego jestem przywiązany do tego zalesia nazywa się Leokadia. To moja babcia.
Nie wyróżnia się od typowych mieszkanek tej wiochy absolutnie niczym poza faktem bycia dawna historyczką w klasie podstawówej.
Obecnie to 70 letnia drogą się w każdym słowie wywłoka która plecie cały czas intrygi i zatruwa ludzi życie. Jej jedynym towarzyszem w domu jest pies którego trzyma od 2 lat w oborze i karmi go jakimś gównem. Pies jest chory i jestem chyba jedyna osobą która o niego dbać za co mnie ubóstwia, ale nie będę tu rozpisywać się o nim.
Na dej dziurze moja matka na miejscu starego pola na ziemniaki wraz z ojcem jakieś 10 lat temu rozpoczęli budowę domu.
Budowa szła w miarę sprawnie do puki nie umarł dziadek i nie miał kto się nim zajmować bez dojeżdżania. Od tamtej pory ( jakieś 7 lat) dom stoi w miejscu jako szkielet z pustaków z dachem. Przez te 7 lat moim rodzica starczyło na tyle weny że zdołali w niego wstawić okna. Powodem tego udoskonalenia była potrzeba zmienienia tej rudery w magazyn którym z resztą jest po dziś dzień.
Po wprowadzeniu przejdę do meritum mojej chujni. Moja matka to podobnie jak jej matka wkórwijaca wszystkich furiatka która zatruwa innym życie. A mój ojciec mając idealny pretekst do nieprzebywania w domu praktycznie od kiedy pamiętam spędza każdy dzień wolny lub godizny po pracy w wyżej wymienionej wiosce.
Budowa stoi w miejscu ale jak to w takich miejscach zawsze znajduje sobie coś do robóty. Ścina drzewa i je tnie na opał (chuj z tym że jest tego całą jebana komórka starczajaca na 3 lata), poprawia coś w domu babci (czterpokojowej ruderze w której chyba nawet okna są zapleśniałe), układa drewno, układa siano, łazi i się patrzy, uprawia chuj wie poco zrobiony przed niedokończonym domem ogrodowy, kosi trawę, łazi po lesie itp.
I można powiedzieć że w sumie nic mi do tego. Problem z tym że on mi kurwa od tych siedmiu lat odbiera smak życia. Jeśli nie przebywałem całe dnie poza domem, w szkole u znajomych, w robocie, szukając lasek z którymi mogę się jebać itp. To zaciągał mnie tam praktycznie zawsze. Czasem podchodziłem do tego jako pomagania mu na stare lata ale ludzie wszystko ma swoje granice.
Ja przez praktycznie cała młodość nie miałem możliwości normalnego spędzania czasu w domu. Wszędzie zawsze czekały mnie jakieś chujowe zobowiązania z których gówno mi przychodziło. I to zawsze było najgorsze właśnie.
Że z tej roboty i tak nigdy nic nie będzie i że tylko jak syzyf nazapierdalam się lub przesiedze
(czekającc na ojca aż skończy łazić po podwórku) na jakimś zadupiu w którym nic nie da się normalnie zrobić albo z nikim z kontaktować.
Nie dali mi spokoju nawet jak byłem w rodzinnym mieście na studiach i siedzialem na zajęciach zwykłych i dodatkowych do 18 często.
Ten chuj potrafił mnie odbierać prosto z uczelni i zawozić na jakieś durne poprawianie słupa do anteny które zawsze musiało trwać chuj wie ile czasu. Jebać że mam na rano zajęcia, jestem niewyspany od tygodnia i prawie że padam na mordę. Pieprzyć to że muszę się uczyć w domu i zrobić jakieś zadania żeby lepiej ogarnąć elektronikę.
Moi rodzice zrobili ze mnie jakiegoś paroba które jest na pierdolonej smyczy. Spokój jako taki mam teraz od kiedy kupiłem auto i potrafię w nim przesypiać noc na pustych parkingach dla świętego spokoju.
Także obecnie wolę koczować jak bezdomny w aucie niż wracać do mojego domu.
Za miesiąc wyjeżdżam za granicę do pracy. Jeśli spełni się moje marzenie to nigdy nie wrócę do Polski. Bo już nic mnie tu nie trzyma.
A jeśli kiedy kolwiek przepiszą na mnie tę działkę to rozpierdole ją do gołej ziemi i posypie solą.

Ludzie mają swoje ulubione jak i znienawidzone pory roku. W moim przypadku do tej drugiej grupy zakwalifikowałbym lato. Nie znam drugiej takiej pory, w której nie mam absolutnie żadnej możliwości regulacji ciepła. Dajmy na to skrajną porę roku czyli zimę. Im zimniej mi jest tym więcej kurtek, bluz i wszystkiego co ciepłe muszę założyć. Latem? Ni chuja! Mogę się do naga rozebrać, a grzać w pałę będzie dalej. W dodatku imprezy, koncerty i wszystko inne czego nienawidzę. Zima jest cicha i spokojna. Zero patusów pod blokiem pijących piwo, zero zasranych motocyklistów, którzy to za codzienną rutynę postawili sobie wkurwianie wszystkich wokół wrzaskiem swoich upalonych jednośladowców. Oczywiście każdy z nich marzy o długich wyprawach i puszczeniu się w trasę. W praktyce jednak wygląda to nieco inaczej. Zazwyczaj kończy się na wakacjach w Ciechocinku czy Pizdowicach Dolnych. Wracając jednak do lata, mogę zjeść lody dla ochłody… takiego wała. Każdy inaczej odczuwa ciepło. Ja niestety praktycznie nie czuję różnicy po zjedzeniu litra zmrożonych lodów czy wypicia zimnej coli. Chłodne kąpiele dają chwilowe ukojenie. W czasie upałów korzystam z tej formy ochłody jakieś 4 – 5 razy dziennie. Zimą? Wypiję ciepłą herbatę i jestem rozgrzany na dobre 2 godziny.
W dodatku lubię przesiadywać w ciepłych ubraniach. Czuję się nagi latem, lecz nie mam wyboru. Albo nagość albo kocioł.
Kolejnym wątkiem są ludzie nieznający wody i mydła, nie wspominając o dezodorancie. Jak można się nie myć i śmierdzieć? Pytam się kurczę Felek kartofelek JAK? To powinno być karalne… Jeśli ktokolwiek to czyta, proszę Cię, błagam! Gdy widzisz śmierdziela, interweniuj! Każ mu się umyć, powiedz mu, że capi na kilometr, daj do zrozumienia, że jest zakałą społeczeństwa.
Pisząc moje wysrywy, siedzę zaszyty w mojej ciemnej piwnicy w wiatrakiem ustawionym na maksymalne obroty. To już jedyne co mi pozostało. Cień, wiatr i woda. Byle do jesieni…

witam wszystkich. Mam 16 lat. Kończę 1lo. Nie mam żadnych znajomych, przyjaciół, dziewczyny, nic. W szkole próbuje do kogoś zagadywać to ktoś odpowie jednym słowem a jak pojawią się inni to zaczyna się śmiech i rozmowy. To w chuj boli. Nie wiem co jest ze mną nie tak. Czy to nieśmiałość czy aspołeczność czy spierdolenie. Myślę że mam popierdoloną osobowość obserwatora bo jak jestem w grupie np. Jest paru chłopaków i ja to wszyscy rozmawiają a ja ich tylko słucham i obserwuję a nie udzielam się. Nie wiem jaki to jest zjebany typ osobowości. Rozmowa powinna sprawiać przyjemność a dla mnie jest katorgą. Nie mam nawet komputera, nie mam na czym grać, nie znam się na grach, nigdy nawet nie grałem w CS’a czy lola, nie umiem grać, kompletnie nie wiem o co chodzi np. w lolu. Przykład czemu odstaje. Jakieś granie z kumplami po nocach? NIGDY. Odwiedziny- może parę razy. Kiedy inni spotykają się codziennie. A jakiś insta gramów, twichów, snapchatow i innych gówien to nie mam. Nie kręci mnie to. Każdy się tym jara a mnie to nie dotyczy. Żadnych modnych ciuchów też nie mam. Najzwyklejsze jakieś noname’y. Próbuje się zakolegować z kimś ale nie wychodzi. Nawet na mess z nikim nie pisze ani na discordzie, nie jestem na żadnej grupie. Nigdy nie byłem na żadnej imprezie, nie zapraszają mnie, nigdy nic nie piłem, nie paliłem. Dzisiaj weekend. Wszyscy pójdą na imprezę, będę miło spędzać czas w grupie a ja będę siedział w domu, płakał, zamartwiał się i co najwyżej przeglądał yt. Ehh… Co za spierdolone życie. Dziewczyny nie mam, kontaktów z nimi prawie w ogóle oprócz paru wyjątków. Ale nigdy np. Się nie całowałem. Bardzo mnie boli że właśnie marnuje sobie najlepsze lata życia ze względu na to że jestem spierdolony. Kurwa, ja samotny a ludzie dosłownie koło mnie umawiają się na imprezy, śmieją się itd. itd. Płakać się chce. Proszę was napiszcie mi jakąś radę bo ja już mam dosyć tego. Naprawde. Nie wytrzymam chyba. Bóg se ze mnie jaja zrobił. Nie wiem nawet jak gadać z ludźmi, nie wiem o czym, najczęściej zagaduje coś w stylu: jak leci? co tam? co teraz mamy? BEZSENSU. nie umiem wykrzesać tego luzu. Co mam zrobić? Czy do końca życia będę zjebany i nie będę miał kolegów ani dziewczyny, nic fajnego nie przeżyje i zmarnuje młodość? Pomocy. Teraz jak ludzie w szkole opowiadają różne historie ze swojego życia, z imprez, wypadów, jakiś fajnych wydarzeń, ja zrozumiałem że nie miałem i nie mam życia. Ja nic nie przeżyłem fajnego. To straszny ból. Odkąd pamiętam. 0 znajomych, przyjaciół, dziewczyn, imprez. Teraz ludzie z mojej szkoły idą na wspólny wypad po lekcjach. Ja od razu do autobusu i do domu. Nie umiem gadać z ludźmi, nawet nie mam o czym. Wszyscy gadają cały czas, śmieją się, a ja z boku ze łzami w oczach. Dosłownie KAŻDY kogo znam chociażby z widzenia, ma jakieś towarzystwo, a ja nie. Każdy ma jakiegoś kolegę, koleżankę, kumpla, przyjaciela, kogokolwiek, a ja nie mam nikogo. Jak Jestem aż tak zjebany? Dzisiaj w szkole myślałem że się poryczę bo nie miałem nikogo do pogadania a lekcje były luźne i inni się śmiali, opowiadali, palili. A ja na uboczu ze łzami w oczach. Ja nie wiem czy uda mi się to wytrzymać. Zresztą po co. Lepiej się zabić. Bo lepiej nie będzie, wiem o tym, jestem zjebany. Ja już przegrałem. Ta męka nie ma sensu. Nie potrafię rozmawiać i integrować się z ludźmi. Nie wiem czemu. To koniec. Myślę nad samobójstwem. Mam już dosyć patrzenia na szczęśliwych i spełnionych z życia nastolatkow i pięknych roześmianych kobitek. Nie wiem co ze sobą zrobić. A jak wracam do domu po szkole to nawet odpocząć sobie nie mogę bo nie mam własnego pokoju i cały czas do wieczora muszę coś robić i udawać że jest ok a jak nie to awantura. Niestety taką mam rodzinę, nigdy w ciągu dnia nie mogę sobie odpocząć, cały czas w biegu. Można ochujeć.Moje jedyne wyjście z domu po lekcjach to czasami wycieczka rowerowa z łysym starym, grubą matką i 8-miesięcznym, wrzeszczącym dzieckiem gdzieś, często spotykam ludzi z mojej klasy którzy mają wtedy że mnie bekę jak idą sobie w grupkach albo widzę paczki znajomych którzy się śmieją, popijają piwko, jest im wesoło, pełno lasek i piękny zachód słońca. Naprawdę boli jak patrzę na te paczki przyjaciół albo zakochane pary. Mam taki ból dupy kiedy widzę co tracę. Większość ludzi z mojej starej szkoły po znajdowała już chłopakow/dziewczyny i jak jadę rowerem to często ich widzę razem szczęśliwych mówię cześć czy coś i udaje że jest ok. Nie jest. Czuję się jak obiekt jakiegoś żartu/kpiny po moje życie właśnie tak wygląda. Jestem świadkiem procesu bezpowrotej utraty mojej młodości. Jestem w chuj sfrustrowany. Miałem zadatki na fajnego chłopaka a czuje się jak najgorszy przegryw. Po tym czuje się jak gówno i jest jeszcze gorzej. Po prostu mam przejebane po całej linii. Odpoczywam chyba tylko 5 min przed snem. Szanuje moją rodzinę ale mam już tego dosyć. Zresztą oni potrafią mnie tylko wkurwiać. Albo samobójstwo, albo męczę się dalej i będzie coraz gorzej. Całe wakacje pewnie przesiedzę w domu kiedy inni będą przeżywać super przygody z innymi i różne miłości. To tak w chuj boli. Nawet nie mam w co uciec. Nie mam pasji ani nic. Jest bardzo źle. Ale najgorzej to czuje się w szkole jak wszyscy gadają, śmieją się itd. A ja sam siedzę. Ciężko mi przetrwać te 7 godzin. Ja mam wrażenie ze ja nie pasuje do ludzi. Ja jestem jakiś inny, nie wiem. Nie ogarniam często o co ludziom chodzi, o czym rozmawiaja, co powiedzieć. Co jest ze mną nie tak? Przepraszam że się już powtarzam, ale pisząc to wyrzucam z siebie choć troszkę smutku. I cały czas ten pierdolony ból w środku. Kiedy jest się samemu w tłumie ludzi. Samotny człowiek w środku dnia. Zupełnie sam. A tam bardzo chciałoby się mieć chociażby przeciętne życie nastolatka. Jeśli chodzi o kontakty w klasie to jestem zdecydowanie najgorszy. Smutne ale prawdziwe. W ogóle nie jestem podobny do ludzi w moim wieku. Już nie raz miałem taką sytuację w życiu że jak trafiłem do nowego otoczenia gdzie nikt się nie znał to po niedługim czasie każdy już się znał normalnie, gadał i wszystko a ja zostawałem sam. Coś jest ze mną nie tak. Spierdoliłem sobie młodość i dalej ją pierdole. I wiem że już zawsze taki będę zjebany, bez niczego i nic nie przeżyje. Tak więc nie jesteście sami, też mam przejebane życie. A nawet często gorsze od wielu doomerów. Wy tutaj się smucicie ze was dziewczyna zdradziła albo kolega. No cóż. Na mnie nigdy nawet nie zwrócono uwagi. Mnie nie ma kto zdradzić…

Mieszkam z chłopakiem i wynajmujemy pokój, ale mamy współlokatorkę, której japa się nie zamyka. Jak tylko wyjdę z pokoju zrobić sobie żarcie czy cokolwiek od razu ona wychodzi z pokoju i pierdoli cały czas. Nawet nie dając dojść do słowa. Unikam jej od jakiegoś czasu, bo nie mogę tego znieść, ale ona zaczęła sobie wymyślać jakieś wymówki z dupy, żeby tylko pogadać, a to że nie może czegoś zgrać na kompa i czy jej nie zgram, albo że widziała ofertę pracy i myśli, że bym się tam nadawała. Ostatnio przeszła samą siebie, puka do mnie do pokoju a ja krzyknęłam przez drzwi, że się uczę, a ona i tak do mnie do pokoju wlazła i godzinę siedziała i pierdoliła. Ja dalej siedziałam i nosa znad książki nie wychyliłam, ale jej to nie przeszkadzało, żeby siedzieć i pierdolić. Jak można być takim debilem, żeby tego nie widzieć, że nie chce mi się tego jej gadania słuchać? Zaczęła też do mnie pisać na messenger i jak tylko się zrobię dostępna to od razu bombarduje. Kiedyś nawet gadała ile czasu jej manager siedzi w pracy na fejsie bo mają siebie w znajomych jakaś stalkerka normalnie. Znam każą osobę z jej rodziny i pracy, a nawet nigdy ich nie widziałam. Nie chce robić wojny, w mieszkaniu, bo chce mieć spokój, ale to jej pierdolenie non stop doprowadza mnie do szału.

Wiem że wielu chciało by mieć takie problemy jak ja, ale jestem w następującej sytuacji:
– mam dziewczynę, którą bardzo lubię jako człowieka i nawet trochę kocham
– ona kocha mnie i tylko czeka aż ja jej się oświadczę
– mam to szczęście że jestem mega przystojny i to mnie dziewczyny próbują podrywać i proszą mnie często o numer telefonu, a nie odwrotnie
– nadeszła wiosna i sperma bije mi do głowy. Mega chce mi się ruchać, a ja mam cały czas nowe okazje przed nosem (czasem po kilka na dzień)
– jestem w dość chujowym punkcie bo nie chcę rzucać swojej obecnej dziewczyny, ale wiem że musi nastąpić jeden z trzech scenariuszy:
1) będę z nią, ale cały czas będę cierpiał przez to że ciągle marnuję szanse, które już się nie powtórzą kiedy będę starszy (co w dłuższej perspektywie może sprawić że kiedyś będę zgorzkniałym dziadem żałującym tego czego nie zrobił)
2) któregoś dnia zdradzę swoją dziewczynę, albo nawet zacznę robić to regularnie (o ile znajdę sposób żeby robić to bez konsekwencji)
3) uczciwe pożegnam się z obecną dziewczyna I rzucę się w tłum napalonych lasek. Pourywam przez najbliższe kilka lat, a potem będę musiał znaleźć sobie nową dziewczynę na stałe.

Wersja 3 wydaje się najuczciwsza, ale to jest dla mnie mega wyzwanie psychiczne żeby ją rzucić. To jest dopiero mój drugi związek, trwa już 3 lata, a ja sam mam 30. (z pierwszą dziewczyną chodziłem 5 lat i rozstałem się z nią bez żalu, bo była dla mnie zwyczajnie podła)

Witam wszystkich!
Moja sytuacja życiowa i finansowa znacząco się pogorszyła. Oszczędzam na wszystkim na czym tylko się da. Ale codzienność nie mniej jednak nakłada swoje wymagania – przyszła wiosna a nie ma kurtki, butów, podarły się spodnie i tak dalej.
Cóż chcąc zaoszczędzić zabrałam się za najtańsze zakupy. I „przyoszczędziłam” tak że hej! Otóż zakupione za 35 zł spodnie adresowe zafarbowały podczas noszenia cztery potrzebne rzeczy! Wygenerowały się stąd koszta odbarwiacza, wody i tp. Spodnie za 25 zł nie przepuszczają powietrza – totalnie na straty. Chyba że gdzieś do pobliskiego sklepu się przejść. Dżińsy za 50 zł rozciagneły się na górze o rozmiar. Buty z „ekoskóry” – niewygodne że po godzinie chodzenia aż wykręca nogi (i to przy tym że to są buty w stylu sport-casual), po półtora tygodnia noszenia odchodzi podeszwa i od początku zagrzewają się nogi (tu akurat poradziłam za pomocą skórzanej wkładki ale na wkładki też trzeba było wydać, mimo że nie rozwiązały one reszty problemów).
Generalnie pi razy drzwi jestem w plecy około 200zl, jak nie więcej. Mega.. Taka chujnia.
Wcześniej kierowałam się przedewszystkim jakością i niektóre rzeczy są nie do starcia, a niektóre godnie się zużyły pozostawiając miłe wspomnienia komfortu i radości.
Jak w obecnej sytuacji poradzić z tego typu sprawami? Jak znaleźć złoty środek kiedy na już potrzebne na przykład i buty i dresy i jeansy?..

Czy w tym pierdolonym kraju nawet pogoda nie może być dobra?
2 dni ciepło i już na horyzoncie kurwa w pizdę jebany deszcz.
Ten kraj to jest jebany chlew obsrany gównem, nic tu nie jest dobre.
Ani pieniędzy ani chęci do życia w tym polskim kurwa chlewie oszczanym.
Ja pierdolę jak ja nienawidzę tego jebanego kraju i tej pierdolonej kurwa pogody, 3/4 roku zajebane chmury i deszcz.

Jestem z facetem 7 lat.Jestesmy szczęśliwą parą ale od jakiegoś czasu zauważyłam że sprawia mu ogromną trudność żeby z własnej inicjatywy zadbać o mnie….kupić coś drobnego,zabrać gdzieś, czy nawet kupić batona z przeceny. Nie obchodzi nawet dnia kobiet bo mówi że to bez sesnu. Nie mogę liczyć nawet na złamanego tulipana za 4 zł . Wczoraj miałam urodziny a on od rana robił mi jakieś problemy i był rozdrażniony. Pod koniec dnia powiedziałam mu bez pretensji że mam urodziny i że przykro mi trochę że nie złożył mi nawet życzeń. On udawał że nie żadnego problemu i że ja coś wymyślam. Na koniec powiedział że zapomniał i co z tego, żebym dała mu spokój. Zabolało, nie oczekiwałam bukietu kwiatów, złota czy innych pierdół… myślałam że zasługuje chociaż na głupie „wszystkiego najlepszego” a tu nic. Nie jestem materialistką, sama bardzo dużo wkladam w ten związek. Kiedy on ma urodziny zawsze o nim pamiętam. Staram się żeby było mu dobrze ale cholera jasna ja też chcę żeby się mną zainteresował… postarał się. W takich chwilach zastanawiam się czy on mnie naprawdę kocha bo mimo że mówi i że tak to jakoś nie widać tego po jego zachowaniu w takich sytuacjach. Czy facet który naprade kocha swoją kobietę lekceważy to co dla niej ważne i nie chce mu się nawet składać życzeń w urodziny czy dać tulipana w dzień kobiet. Może uznał że po co ma się starać skoro już mnie zdobył… Ale tak nie powinien wyglądać związek w którym oboje partnerów wzajemnie siebie docenia i dba o to by każdy z nich czuł się wartościowy. Jestem zmęczona tym że ja się staram a jego nawet nie stać na to by pamiętać o jednym dniu w roku. Ja też mam pracę, ogarniam jescze dom i dzieci. A on mi mówi że miał prawo zapomnieć bo jest zmęczony po pracy. Mam jescze więcej obowiązków niż on a jakoś daje radę. Przykro mi kiedy widze że osoba dla której tak się staram żeby było mu dobrze tak mnie zlewa. Teraz nie wiem czy to ze mną jest coś nie tak czy z nim czy może raczej oboje jesteśmy pojebani.

Powitać. Z racji iż jestem spierdoliną, która w życiu społecznym nie ma raczej szans (choć nie będę się tu nad sobą użalał), zacząłem się zastanawiać: a gdyby tak przysłowiowo „rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady” – żyć z dala od cywilizacji, z dala od huku, idiotów, przymusu tyrania na „byznysmenów”, uwolnić się od tego schematu „kupuj – żryj – zdychaj” i zaszyć się gdzieś w lesie i tak przeciułać całe życie – w wolności. Ale wtedy ogarnęła mnie straszna myśl – to niemożliwe. Nie ma już na świecie takiego miejsca które byłoby niczyje, nie ma wyspy którą możesz odkryć i mieć na wlasność. Wszystko, cały świat już do kogoś należy. Możesz to sobie co najwyżej kupić. Największe dżungle są poprzecinane autostradami. Osoby które przegrały życie społeczne lub takie które chciały po prostu wyrwać się z tego systemu nie są w stanie tego uczynić. Nawet na swojej działce nie jesteś panem. Twoja jest tylko powierzchnia. Co w ziemi już nie twoje. A nie, czekaj, nawet powierzchnia nie twoja, bo jeśli chcesz coś wybudować musisz sypnąć spasionym urzedasom żeby ci łaskawie pozwolili. Kiedyś jeżeli przegrałeś życie mogłeś gdzieś uciec, oderwać się od systemu, świat był ogromny, nieodkryty, więc mogłeś znaleźć swój kąt na ziemi. A teraz? Takie osoby są pod ścianą i nie mają dokąd uciec. Nie pasują do tego świata, nie ma dla nich miejsca. Tego jest tyle, że nie zmieścił bym tego nawet w kilku wpisach, ten i tak się rozlazł. Po co to piszę? Żeby pokazać w jakim niewolnictwie żyjemy. A ta machina jest tak skonstruowana, że na obecną chwilę nie da się jej opuścić, bo nie będziesz miał się gdzie podziać. Na wszystko trzeba pozwoleń, zezwoleń. Satelity kosmiczne są w stanie zobaczyć twój numer buta. Nie wiem czy ktokolwiek zrozumiał co mam na myśli. Chujowiczu, zastanów się przez chwilę, wytęż ostatnie szare komórki które ci zostały po przewertowaniu tej strony, a kiedy zrozumiesz o czym piszę, to pojmiesz, że to jest naprawdę straszne. I nie, nie jestem foliarzem.