Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Starty, rozumiem, że możesz żonę kochać, raz mogła ci nie wierzyć, ale skoro za drugim razem lekką nogą kopnęła cię w dupę przez same głupie plotki, to ty moim zdaniem powinieneś zrobić to samo. Zrobisz, jak uważasz, ale już 2 razy pod rząd pokazała, że ci nie ufa. Na spokojnie dowiedź swojej niewinności na rozprawie rozwodowej, niech jej będzie głupio,a dzieciaki jeszcze na kolanach będą cię przepraszać.

Witam.
Na wstępie pragnę napisać że jest mi ogromnie przykro że żyje w tak wiesniackim kraju oblanym smierdzacymi ludźmi, alkoholikami, którym jedynym sposobem i spędzaniem czasu jest picie piwa pokroju warki i zagryzanie jej jakąś chujowa kiełbasa z biedronki. Ludzi którzy po wypłacie zapierdalaja dumni do sklepu i napierdalaja do koszyka chujowej wieprzowiny że świni która nie miała mózgu i nigdy nie widziała nieba. Ludzi którzy nie potrafią się ubierać i są takimi wiesniakami którzy podwyższają swoje ego koszulkami z napisami „Tommy Hilfiger” i myślą że są bogami i ryj wysoko noszą. A w domu wpierdalaja pasztetową. Tych bogaczy kredyciarzy którzy sprawiają na pozór wrażenie że stać ich na nową skode a jebie na nią od bladego świtu Zbyszek z Danusia i jeżdżą nią na działkę ugrillowac kiszke ziemniaczana.

Witam serdecznie. Pozwolicie, że dorzucę swoje trzy grosze. Jak widzicie w tytule pomimo, że jestem ateistą to mam konserwatywne podejście do życia i świata. Pech taki, że muszę żyć w XXI wieku, którego nienawidzę. Dlaczego? Bo każdy każdego zdradza, kult używek i dzikich imprez, kult homoseksualizmu, zupełny brak odpowiedzialności, bo jakoś to będzie, a po nas choćby potop. I to wszystko przez tą przeklętą rewolucję obyczajową z 1968 roku, która doszczętnie zniszczyła niegdyś wspaniały świat zachodni. Zupełnie nie mogę się odnaleźć w dzisiejszym świecie. Mogę co prawda zadawać się z katolikami, ale wiem, że będą oni na siłę wciskać mi swoją wiarę. Po dwóch latach względnego spokoju znowu zaczynają się w głowie pojawiać myśli samobójcze. Naprawdę nie wiem co mam zrobić. Czuję się kompletnie w potrzasku i przede wszystkim strzasznie samotnie.

„Dobry zwyczaj – nie pożyczaj” – taaa. Jak można nie mieć przez 3 lata oddać 200zł, które się pożyczyło od wtedy najlepszego kolegi?
Rozumiem, że MOPS nie nadąża wypłacać zasiłku, żeby mieć za co balować przy remizie na wypizdowie z nażelowanymi koleżkami o IQ klapka kubota, ale ludzie…
Na wioskowe imprezy za garażami, obowiązkowo na srogiej bani za pomocą najtańszego piwa jest, a oddać to ni ma komu. Chyba mu mordę obiję, a kiedyś dałbym sobie za niego rękę uciąć. Kurwa mać, przyjaźń to gówno.

Wiecie co? Byłam JEBANYM DEBILEM że wróciłam z emigracji. Posłuchałam wszystkich „teraz jest lepiej”. Może i pracowałam na magazynie 8 godzin 5 dni w tygodniu, ale utrzymałam siebie, psa, mieszkanie, odłożyłam, kupiłam auto (gruchota bo gruchota, ale nie w kredycie i sprawne), zabawiłam się i odpoczęłam. Wróciłam bo się zakochałam, znalazłam pracę 2200 z premią na rękę. Sądziłam że to wystarczy na spokojne życie pojedynczej osoby, ale gdzie tam kurwa. Samo wynajęcie mieszkania wpierdalało mi 1400 złotych, nikt nie chciał wynająć mi mieszkania z psem taniej. A gdzie spożywka, chemia, paliwo, ewentualni lekarze, jakiś telefon. Sam Ryszard zaczął chorować, wizyty u weta i leki też mi dokopały. Miałam oszczędności z zagranicy, które oczywiście szybko zaczęły topnieć.

Jak wygląda moja sytuacja dziś? Muszę sprzedać auto które dziś jest warte 1,500 tysiąca złotych bo od roku nie stać mnie na jego naprawę. Mam 24 lata i już pierwszy kredyt na głowie, na szczęście niewielki. Żyję jak kloszard od dłuższego czasu. A z tym facetem i tak nie jestem. Planuję powrót zagranicę w najbliższym czasie.

I przestaję się dziwić tej całej patoli jebiących dzieci na potęgę. Ja chyba też pierdolnę sobie piątkę i w końcu zacznę żyć jak człowiek.
Do pracy iść już nie musisz, a żyjesz na poziomie porównywalnym do osoby ciężko pracującej. Emerytura przy dobrym obrocie kanału rodnego też podobno będzie zapewniona. I co z tego że wszyscy ich obrażają? Przechylają do gęby kolejną puszeczkę piwa i się śmieją z nas. Frajerów. Bo pracujemy dla kraju który ma nas w dupie, dopóki nie zaczniemy się mnożyć. Bo się boją chuje że na ich emeryturki nie będzie miał kto robić.

Witam chuja. Przedstawię po krotce sprawę. Jestem żonaty od grudnia 2006r. Praktycznie od samego początku miałem problemy z rodziną żony. Ciągłe plotki i wymyślone historię na mój temat. Muszę dodać iż rodzina żony jest bardzo majętna( mam tu na myśli naprawdę grube dziesiątki milionów złotych). W pewnym momencie życia zacząłem nawet pracować u nich w firmie. Po fali kolejnych plotek żona zdecydowała się wyrzucić mnie z domu, oczywiście przy pomocy swojej mamusi i rodzinki. Zostałem wyrzucony z domu i zmuszony do płacenia tzw. alimentów na 2 dzieci w wysokości 1600, przy zarobkach netto 1800zl. Wiedząc iż nie podołam zrezygnowałem z tej pracy bo i czego miałem tam szukać. Wyjechałem do Holandii. Mieszkam tu już pięć lat. Po kilku miesiącach od wyjazdu udało mi się przekonać żonę że te wszystkie rzeczy jakie o mnie słyszała były nieprawdziwe. Oczywiście w międzyczasie sumiennie wywiązywałem się z płacenia na dzieci poświęcając nawet większość pieniędzy na to aby odzyskać rodzinę. Udało się po dwóch latach wyrwać żonę i dzieci z tego, przeprowadziliśmy się do mojego rodzinnego miasta( oczywiście ja cały czas pracuję i przebywam za granicą po dziś dzień) . Żona wytrzymała tak 8 miesięcy z dziećmi i zdecydowała się wrócić do swojego miasta. Oczywiście nakłaniana do tego przez swoją matkę i innych członków rodziny. Od lipca 2017r. Wynająłem mieszkanie , a właściwie żona wynajęła a ja za nie płacę, i jakoś tak sobie żyliśmy spokojnie lub trochę mniej. Jak to bywa w małżeństwie. W maju tego roku skontaktował się ze mną bez powodu cały herszt rodzinki , po 5 latach… Rozmowa potoczyła się pokojowo, wręcz byłem z niej zadowolony. Pożniej 3miesiace ciszy. I nagle kilka dni temu moja żona zaczęła otrzymywać jakieś wiadomości od pewnej nieznanej mi kobiety, że ona ma ze mną dziecko, że mieszkamy razem, wysyła mojej żonie jakieś listy zakupów dokonanych na Allegro rzeczy dla dziecka, oczywiście wszystko z najwyższej półki, jakieś informacje o niby naszych wspólnych podróżach zagranicznych… Nie jestem w stanie wytłumaczyć mojej żonie że to wszystko nieprawda. Obecnie sprawa wygląda tak że najprawdopodobniej rozwiedziemy się. Wmieszane w to zostały również moje dzieci, ponieważ miały sprzężone konto google z matką i wszystkie informacje docierały również do nich. Nienawidzą mnie teraz. Gdy dojdzie do sprawy rozwodowej z całą pewnością cała sytuacja zostanie użyta przeciw mnie. Podkreślam nie jestem niczemu winien i nie zdradziłem mojej żony, lecz wytłumaczyć się z tego przez telefon łatwo nie jest, a wręcz niemożliwe. Proszę o poradę co powinienem zrobić? Jak się zachować? Czy to możliwe że np. sąd uzna że cała sytuacja jest prawdziwa? Przecież ja nigdy nie miałem kontaktu z tą kobietą, nie wiem nawet jak się nazywa, nie wspominając o dziecku- niby jak? Skoro jej nie znam , nigdy się nie kontaktowałem. Co mam robić? Oczywiście żona i dzieci nie chcą mnie znać.

W ostatnich latach bardzo wielu ludzi funkcjonuje tak, jakby żyło w niekończącym się blogu podróżniczym. Widać to zwłaszcza w internecie, zalewanym każdego dnia tysiącami zdjęć, na których wszelkiej maści atencjusze wypinają swoje dupska w najróżniejszych zakątkach świata. Pytając jakąkolwiek dziewczynę o hobby, z prawdopodobienstwem graniczącym z pewnością można spodziewać się odpowiedzi P O D R Ó Ż E. Czy jest w tym coś złego? Zdecydowanie nie. Zastanawiam się jedynie, czy tylko mnie po powrocie z jakiegokolwiek dalszego wyjazdu łapią aż takie
feelsy.

Ostatnio złapałam doła, uświadomiwszy sobie coś w gruncie rzeczy banalnego. Mianowicie to, że w podróżach jak w soczewce skupia się ludzkie życie. Po raz pierwszy pojechałam niedawno na wakacje do Grecji, gdzie miałam okazję przyglądać się z bliska obiektom sprzed kilku tysięcy lat i uderzyła mnie ta z pozoru oczywista myśl, że podczas gdy one stoją w tym samym miejscu tyle czasu, to przez ziemię przewinęło się kilkanaście miliardów ludzi. I co? No właśnie nic. Stały kilka tysięcy lat przed moim przyjściem na świat – ba, nawet niewyobrażalnie dłużej niż istnieje cały mój kraj – i jeśli nie dojdzie do żadnej katastrofy, to będą stały tam, gdy ani po mnie, ani po Polsce nie będzie już śladu.

Aspekt czasowy to pierwsza kwestia. Druga związana jest z poczuciem przestrzeni. Dalsze wyjazdy ze zdwojoną siłą uświadamiają, że człowiek jako jednostka nie znaczy nic. Nie wyjeżdżając nawet z kraju, tylko jadąc od punktu do punktu mija się po drodze tyle miejscowości, których nigdy nie będzie się miało okazji zwiedzić. A w każdej z nich dziesiątki, setki, tysiące ludzi. I każdy z nich ma swoją historię, której nigdy nie poznamy. Dlatego kompletnie nie rozumiem ludzi, którzy po kilkugodzinnym pobycie w jakimś państwie uznają, że mają je „odhaczone”. Co to w ogóle za określenie? To jakiś wyścig, kto szybciej i więcej „odhaczy”? Tymczasem, jeśli ktoś mieszka w większym mieście, to istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że przez całe swoje życie nie odwiedzi nawet wszystkich jego ulic. A co dopiero mówić o skali regionu, kraju, kontynentu czy świata.

Wreszcie ostatnia sprawa to to, że jakiekolwiek miejsce, które odwiedzamy, przez okres naszego pobytu staje się centrum naszej życiowej aktywności. To tam śpimy, jemy, robimy zakupy. I co chyba najważniejsze, poznajemy nowych ludzi. Świadomość, że to wszystko jest tylko na chwilę, niesamowicie mnie dołuje. To, że nie dowiem się, jak dalej potoczyły się losy sympatycznych gospodarzy, u których nocowaliśmy, to, że nie zobaczę, jak po remoncie wygląda stary rynek, który podczas naszej wizyty był cały rozkopany.

A najdziwniejsze jest uczucie po powrocie. Było się tak daleko, zobaczyło się tyle nowych miejsc, poznało się tylu nowych ludzi, aż wreszcie wróciło się do swojego własnego pokoju. I co? Znowu nic. Wszystko jest dokładnie tak samo, jak przed wyjazdem. To samo nieszczelne okno, ten sam głośny tramwaj na ulicy i te same dzieci siedzące na klatce schodowej. Tyle się zmieniło, żeby wszystko pozostało takim, jakie było.

To znowu ten z włoskiego lasu, z tej „sekty”, jak tu się głosy podniosły. Czytam wasze chujnie i jedyne, co mi przychodzi do głowy to – Liczcie. A kto umie liczyć – liczy na siebie.
I oto czytamy – cała pensja poszła na opłaty. My tu w lesie nie mamy żadnych opłat, woda z rzeki, prąd ze słońca, jedzenie na grządce. Nawet polskiej wódki jest jeszcze parę flaszek. Czytamy dalej – mieszkania drożeją. U nas nie drożeją, bo po co komu prostokątna jaskinia? Tu nie ma bloków! A tym bardziej takich jak w obozie pracy atomowej strefy zgniotu? Tu są domki kamienne, które tanieją, bo italiańce wymierają. Kolejny pisze, że mu w robocie źle, tępe pizdy co włażą w dupę go wygryzają z kariery. My to mamy w dupie, bo nie chodzimy do żadnego korpo do pracy, a żadna tępa dziunia tu nie przeżyje. Kryzys na eurodolarze? Nikt nie zauważył, bo wszyscy na plaży, zresztą strona banku nie działa od miesiąca… Jak deweloper wróci z wakacji na Sardynii, to już kryzys się skończy. Spokojnie robimy sobie pomidorki w oliwie na zimę, choć zima krótka i będą na krzakach do grudnia. Za chwilę będą winogrona, a potem orzechy i na końcu oliwki, a potem znowu kiwi, cytryny i pomarańcze i wiosna… Ludzie patrzą, dziewczyny z Polski lajkują, bo kto nie lubi włoskiego jedzenia zamiast oliwek z lidla smakujących jak tektura i pomidorów smakujących jak kłaki z kanapy? No i popatrz, niektóre nawet przyjeżdżają…

Zarabiam 3000 zł na rękę. Tyram na budowie jak dziki osioł. Po opłatach,rachunkach,zostawieniu sobie 400 zł na życie i jebanym komorniku krwiopijcy została mi stòwa. No w sumie to już 75 bo kupiłem pół litra żubrówki żeby zapomnieć o tym syfie.

Wkurfia mnie, że tylko 1 procent osób w tym kraju stać na to, żeby kupić mieszkanie bez kredytu. To oznacza, że mamy gorzej niż niewolnicy. Zarobki 8-9 tysi to minimum, żeby dało się oszczędzić na mieszkanie, czyli coś na co w każdym normalnym kraju może sobie pozwolić większość ludzi. Jak ktoś ma zarobki 5 tysi i sam się utrzymuje to oszczędzi na mieszkanie w wieku 40 lat. A dla większości polskich tyraczy taśmowych nawet 3 tysiaki to abstrakcja. Koszty życia w tym kraju są chore. To 75 procent kosztów Europejskich przy 1/5 średniej pensji Europejskiej. Nawet po auta ludzie jeżdżą z Polski do Niemiec, czy Austrii, bo taniej tam kupić niż u nas. Mam dość życia w tym kraju. Weźmiesz kredyt na dom warty pół miliona i nie spłacisz 1/4 bo stracisz robotę to bank wystawi całą twoją hatę na aukcji i sprzeda za 1/5 ceny jakiemuś kolesiowi że znajomościami, bo oni w pierwszej kolejności sprzedają kumplom. Mój wujek tak kupił wille za bezcen. Gówniany kraj. Gdzie ludzie tyraja na taśmie za 1800 a wąskie elity, politycy, nieroby, piłkarze i tępe vlogerki dorabiają się na tych tyraczach taśmowych mieszkań, hoteli i restauracji. I jeszcze jedno. W Norwegii dostajecie po roku pracy o 20 Zeta na godzinę podwyżki. W Polsce o 80 gr za godzinę.