Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Może to znak czasów ale nie mogę pojąć dlaczego ludzie są tak oddani pracy? Kosztem bycia z rodziną, czy innych przyjemności, życie mamy jedno i co mamy tylko harować? Wiem, pieniądze ale czy to jest tego warte?
Dwa przykłady znajomych. Jeden robi od poniedziałku do piątku, w soboty jest nieobowiązkowe, ale więcej płatne jak ktoś chce, no to ten wszystkie soboty przychodzi, mimo że dobrze zarabia.
Drugi też tyle że nienormowany czas pracy na tygodniu i jeszcze soboty, a jak trzeba to i w niedziele. Oczywiście coś tam lepiej płatne w weekend ale czy te pieniądze są tego warte? Przecież nie ma się dnia wolnego praktycznie na odpoczynek.
Obaj otyli widać że zmęczeni, ale nic nie dociera bo praca to sens życia, a właściwie pieniądze. Tylko co z tych pieniędzy? Do grobu się zabierze?
W takim tempie to wątpię żeby dożyli do emerytury.
Ja tego nie rozumiem i nie mogę pojąć.
Nie wiem co się z tymi ludźmi i tym światem dzieje. Dokąd to zmierza? Za czym Ci ludzie tak gonią?
Czasem mam ochotę po prostu zabrać kilka rzeczy, wyjść z mieszkania i pójść w nieznane, być wolnym od jakiś przymusów, pracy i całej tej gonitwy nie wiadomo za czym. Trochę się obawiam ale nie wiem czy nie spróbuje w najbliższym czasie, bo nie zamierzam jak większość tego szarego motłochu żyć tak jak wszyscy czyli gonić nie wiadomo za czym i po co.

Cześć Wszystkim!

Chcę zwyczajnie wyrzucić z siebie nadmiar zbędnych emocji. Jakiś czas temu dowiedziałem się, że znajoma zdradziła swojego chłopaka. Od tamtego czasu zacząłem częściej o tym myśleć i stopniowo traciłem zaufanie do kobiet. Na dzień dzisiejszy wyniszcza to moją psychikę – to ciągłe analizowanie dlaczego, jak to robili, jak długo to trwało, po czym można było poznać, że zdradza, dlaczego nie odmówiła, itd. itp. Najmniej zrozumiałe jest dla mnie, że w ogóle noszę to na swoich barkach choć mnie to nie dotyczyło; że przeżywam za kogoś zamiast żyć swoim życiem i cieszyć się i dziękować Bogu, że nie zostałem sam postawiony przed taką sytuacją.
Dzięki za przeczytanie! Miejcie się dobrze Wszyscy 🙂

Jakim kurwa cudem obojętnie kiedy pójdę do fryzjera i o jaką fryzurę poproszę to kurwa zawsze oni robią to źle? Zawsze obetnie za krótko albo coś spierdoli i nic tylko czekać aż włosy odrastają tylko po to żeby znowu iść i sie wkurwić…

Zauważyłem to nie jednokrotnie, że pod każdą chujnią, choćby liczba polubień posta była dużo większa od minusów, zawsze się znajdą jakieś Polaczki co będą pierdolić, narzekać i krytykować danego autora postu, co to jest??! Jak Wam ciągle tu ktos nie pasuje, to po cholerę wy tu wchodzicie??

Otóż parę dni temu kupiłem telefon komórkowy do pracy od pewnego typa, którego podpisał „jak ideał”. Patrzę na zdjęcia, zero rys i pęknięć, mówię może faktycznie stan bardzo dobry, dokonuję zakupu, późnej wchodzę na jego konto na OLX, patrzę a tam mnóstwo różnych telefonów i każdy z nich podpisany „jak ideał”. Myślę sobie pewnie kolejny „handlusz”, wtedy pomyślałem że gdy przyjdzie mój telefon może być bardzo różnie… I nie pomyliłem się. Nie dość, że czekałem ponad 2 tygodnie na telefon, musiałem ciągle się prosić aż mi go wyśle, ale on za każdym razem że dopiero jak wróci do Polandii. Telefon przyszedł a tu patrzę jedno pęknięcie na obudowie, myślę sobie chuj, może to jakoś przeżyje, nie opłacało się robić zwrotów ze względu na zbyt duże koszty i że może cała reszta okaże się spoko, ale i tu oczywiście… Dał jakąś chujową ładowarkę co nie wchodzi wejście do końca tego telefonu, do tego bateria trzyma… Pół dnia 🙂 pajac nazwa się Pioter (nazwa nieco zmieniona) znajduje się na OLXie i ma każdy telefon podpisany „jak ideał”. Nie kupujcie telefonu u tego idioty!

Pewnie ten temat był już wałkowany kilkaset razy, ale ja normalnie już nie mogę. Jestem świeżo po studiach, ściślej mówiąc po finansach. Zrobiłem nawet magisterkę, czyli 5 lat to wszystko zajęło. Teraz trzeba poszukać sobie pracy. Przeszukuję zatem wszystkie portale, znajduję naprawdę pełno ofert pracy jako doradca finansowy, doradca kredytowy itp. Wszędzie czytam tylko „super atrakcyjne wynagrodzenie, zależne od wyników”, „poszukujemy ambitnych studentów” itd. Normalnie żyć nie umierać. Jest tylko jeden problem, który pojawia się w tym na czym polega ta praca. Aplikując na doradcę finansowego, oczekuję, że będę wykorzystywał swoją wiedzę do, jak sama nazwa mówi, doradzania ludziom w sprawach finansowych, kredytowych. W końcu wiedzę teoretyczną mam niemałą, trzeba mi tylko praktyki. Otóż taki chuj! Praca doradcy finansowego/kredytowego polega na wciskaniu swojej rodzinie/znajomym polisolokat czy tam kredytów, licząc na kolejne polecenia i tak sobie budujemy swoją bazę klientów. Nosz kurwa mać! Serio pięć lat zapierdalałem jak jebany dziki osioł na studiach, żeby teraz zostać jebanym akwizytorem?! Coś w stylu: „Cześć Mirek, mam dla Ciebie super propozycję, będziesz sobie wpłacał na konto przez 10 lat po 500 zł, a ja z tego będę miał 300 zł prowizji, a i nie zapomnij mi polecić swoich 10 znajomych, żebym im również mógł wcisnąć to gówno”. Mam wpierdalać znajomych czy rodzinę w zobowiązania finansowe, z których przez 10-15 lat nie mogą się w ogóle wycofać. No kurwa już lecę! Pierdole takie coś! A jeszcze żeby do tego jakaś specjalistyczna wiedza była potrzebna. I znów taki chuj! Tych formułek może się nauczyć dziecko z podstawówki. Pierdolenie o oszczędzaniu itp. Już wolę sobie na kasie w Biedronce albo w Macu zapierdalać, przynajmniej umowa o pracę, 8 godzin odpierdole i chuj. Teraz od 2 miesięcy pracuję w banku i praca wcale nie jest znacznie lepsza. Co prawda ludzie przychodzą do okienka po kredyt czy założyć konto, ale kiedy nic się nie dzieje, to musimy dzwonić po klientach i namawiać ich do kredytów czy zakładania kont. No kurwa mać! Przecież jakby chciał jebany kredyt, to sam by sobie go wziął! Według zarządu, to każdy klient kurwa potrzebuje 100 tys zł kredytu, tylko jeszcze o tym kurwa nie wie. Jeszcze trochę, a nie wytrzymam i pierdolnę tym wszystkim. Pójde se do Maca albo Biedronki. Wiem, że będzie harówa, ale przynajmniej nie będzie tych jebanych planów finansowych. Jednym zdaniem: poszukiwanie pracy w Polsce to największa chujnia na świecie.

Praca to jest SUBSTYTUT życia a NIE CEL życia, ZAPAMIĘTAJCIE TO, tępi niewolnicy i przełożeni. Łaski mi nie robicie że u was pracuje, więc miejcie sie na baczności bo żaden z was nie jest w położeniu by sobie pomiatać ludzmi, czy to robolami po zawodówkach czy wykształconymi magistrami.

Pojawił się wpis chujowiczki odnośnie jej kontaktów z matką, z ciekawości zerknąłem w komentarze. Pozdrawiam autora/autorkę komentarza, że chujowiczka jest niewdzięczna…
Mam 28 lat, niedawno otworzyłem własną firmę, żyję na własny rachunek i zupełnie jak autorka z wyznania nienawidzę swojej matki.
Czy jestem niewdzięczny? Jeśli tak to wybacz matko i dziękuję za godziny upokorzeń, wmawiania mi, że jestem bezwartościowy, brzydki, niewystarczająco mądry i dziękuję za to, że w trosce o moje dobro wepchnęłaś mnie w szpony depresji, nerwicy i myśli samobójczych.
Ktoś kto miał cudowną rodzinkę nie zrozumie bólu jaki niesie myśl, że własna matka cię nienawidzi, takie przekonanie nie kształtuje jedna awantura, a 18 lat ciągłego znęcania się psychicznego, zerwać kontakt?
Łatwo mówić.
Cztery razy się przeprowadzałem, nie zliczę ile razy zmieniałem numer, zawsze znalazł się ktoś „życzliwy” kto podał rodzicielce kontakt do mnie. Dlaczego?
„No przecież to twoja matka, jak mam jej nie dać numeru jak chce z tobą porozmawiać?”.
Nikt nie rozumie, że nie chce jej widzieć, że chciałem chronić swojego syna i narzeczoną przed nią.
Ile mogę uciekać?
Myślicie, że tak łatwo jest zapomnieć o tym? Nigdy nie zapomnę obelg jakie słyszałem od matki, nigdy nie zapomnę krzyku, uniesionej ręki nad głową, i nie zapomnę jak bardzo miałem ochotę krzyczeć gdy przy obcych ludziach głaskała mnie po głowie nazywając synem idealnym, a po powrocie do domu szarpała mnie, groziła życiem pod mostem, wyrzucała moje rzeczy z szafek.
Możecie nazywać mnie i autorkę „nienawidzę wszystkich” od niewdzięczników i rozpieszczonych bachorów, lecz tylko człowiek po takim piekle w domu może nas zrozumieć.
Dziś mam 28 lat, narzeczoną, syna, firmę, pieniądze, nerwicę i ciężkie wspomnienia.
Co dzień drżę na myśl, że mógłbym zrobić swojemu synowi takie same piekło, jednak ja je przeżyłem i zrobię wszystko by być jak najlepszym ojcem nawet jeśli gdy mi coś w życiu nie wyjdzie i siadam i w głowie mam tylko to jaki jestem beznadziejny a matka miała rację to wiem jedno:
Maciek, dam ci wszystko co najlepsze i ochronię przed ludźmi którzy mogą cię zniszczyć, nawet przed samym sobą jeśli będę musiał.

Co dzień do roboty, ewentualnie na spotkanie ze znajomymi/rodziną czy po zakupy. Z każdej strony ludzie, robociki jak o nich mówię. Wystrojone, wymuskane na jedną modłę twarze, gdzieś może tylko jakaś babcia w staromodnym berecie czy pachnący jeszcze wczorajszą libacją Ukraińcy wyróżniają się z tego tłumu. Reszta – roboty. Albo głupi uśmiech, albo tępa, zacietrzewiona w swej egzystencji twarz, zazwyczaj wpatrzona w smartfona i z białymi słuchaweczkami w uszach. Inne widuję rzadko. Z okna pociągu nie widzę już skąpanego we mgle o 5 rano lasu pośród jednorodzinnych domków. Tylko zielony mur dźwiękochłonnych ekranów, tworzących mroczny tunel między domem a bezsensowną pracą.

Wysiadam w dużym mieście – moim obozie pracy. Zewsząd reklamy; wyretuszowana miliony razy morda Lewandowskiego w tym samym uśmieszku atakuje mnie kolejny rok z każdego telebimu i plakatu. Przekaz podprogowy wciąż ten sam; dawaj Nam swój hajs! Uciekam wzrokiem, bo co innego mi zostaje? Czuję już tylko obrzydzenie i zażenowanie. „Kogo przekonują te reklamy?” – myślę, po czym oglądam się wokół siebie. „Ano tak… robociki…” – przypominam sobie.

Plac na którym się bawiłem za dzieciaka zaorał deweloper. Jakiś gruby, stary dziad robiący miliony na braku dachu nad głową. Kolejne ogrodzone osiedle, na którym nigdy nie zamieszkam, bo mnie zwyczajnie nie stać. Obok osiedlowy sklep zniknął, teraz kolejna Żabka, gdzie opłaca się kupić tylko fajki albo alkohol. Zostaje Biedronka. Tam tak samo chemiczny i podły syf do trucia się nazywany „jedzeniem”, ale chociaż trochę tańszy. Na moją kieszeń, bo oszczędzam. Odkładam na najnowszy smartfon, który po roku i tak będzie już zabytkiem. Marketing musi się kręcić co nie? Innowacja, eko-sreko i reszta nowomowy. Cel prosty – kasa musi płynąć. W miliardach. Najlepiej do globalnej korporacji, gdzie szeregowy pracownik robi za gówno, a szef gdzieś za Atlantykiem wybiera tylko kolor osiemdziesiątego drugiego jachtu dla córki, która wszystko po nim odziedziczy i nie musi nawet kończyć podstawówki. Lenin, wstawaj z gabloty, teraz jesteś naprawdę potrzebny!

Żartuję. J*bać czerwonych.

Tak dzień w dzień zastanawiam się – Gdzie tak zapie*dalamy? Po kiego ***** to wszystko? Gdy o tym myślę, jestem po prostu smutny. Tak… zwyczajnie. Głęboko. To nie jest mój świat. Nie chcę tego techno-korporacjonizmu, fejsbuka, hedonizmu, gównianej muzyki i życia tylko w pogoni za hajsem, by pokazać się przed innymi, że ma się więcej. Nie gardzę takimi ludźmi – w końcu każdemu jego los, a prawd tyle, co ludzi. Po prostu zasmuca mnie brak nadziei, brak przyszłości. Świadomość, że wszystko co piękne i wartościowe – już powstało i więcej nie powstanie. Nawet jeśli pojawi się nowy Dostojewski, Coppola czy Einstein – zgnije gdzieś zapomniany, bo obecny system nagradza tylko to, co bezpieczne i dające zysk. Nijakie i wtórne. Dostosowane do typowego Kowalskiego. Dające się wykorzystać dla maksymalizacji zysków. Będziemy tylko żyć dłużej, by dłużej pracować. W wielkich megalopolis betonu i szkła, gdzie wszystko będzie zaprojektowane pod „człowieka standardowego”. Robocika. Bezrefleksyjny automat do pracy i kupowania, kierujący się tym, czym jest kierowany z góry. Sterowanymi trendami, modami, inżynierią społeczną.

Idę na studia. Zakładam swój biznes. Mam perspektywy. Ale nie wiem, czy ma ją ten XXI wiek. Nie boję się. Tylko smuci.

Wkurwia mnie to całe RODO. Nie dość że na każdej stronie internetowej trzeba non stop klikać by zaakceptować „cookies” to teraz jeszcze doszło to. I co to niby ma dać? Jak ktoś nie podaje swoich danych na prawo i lewo a zwłaszcza na fb to jest bezpieczny. Taki szczegół ale mam dość tej Uni Europejskiej i jej pomysłów. Polacy się cieszą że „Polska osiąga najwyższy stopień pozyskiwania funduszy z UE” czytaj. „Umie najwięcej wyżebrać”. Wstyd. A niebawem zakazać mają patyczków do uszu. I co, będziemy chodzić z miodem w uszach? Przykładów można mnożyć. Czemu w 2004 nikt nie pytał obywateli czy chcą do tego tworu wstąpić? Czy my kurwa zawsze musimy się wpakowywać pod czyiś zabór? Najpierw ZSRR teraz UE.