Moje problemy są tak chujowe i błahe, że nawet nie wiem czy się tu nadają. I jeszcze ten żałosny wstęp, jakbym przez niską ocenę „jakości” moich problemów, chciał je bardziej uwydatnić. Żałosne? Pewnie tak. Dobra, do rzeczy. W sumie to moje problemy nie są tak tragiczne, jak niektórych Chujowiczów, niemniej jednak chciałbym się z kimś tym podzielić. Nie mam raka, mam też wszystkie kończyny, mam oboje rodziców i nie zdechł mi chomik. Uczę się też w miarę. Ale co z tego?
Mam prawie 19 lat, nigdy nie miałem dziewczyny, ba, nigdy się nawet nie całowałem, nie wspominając o zwykłym spacerze ?za rękę?. Może to dlatego, że nie jestem jakieś superciacho. Twarz, okulary, trądzik, z którym bezskutecznie walczę od kilku lat, ciało też średnie, nie jestem kaleką, ale zdecydowanie mam za duży stosunek wzrost-waga. I to by było tyle o moim wyglądzie, w każdym razie nie jest on zbyt atrakcyjny i przyciągający dziewczyny. Jednak myślę, że nie tylko wygląd jest powodem mojego braku powodzenia u kobiet. Jestem jakiś dziwny, zamknięty w sobie, nie akceptuję ludzi, czy chuj wie co. Mam też niewyparzoną gębę, bywam sarkastyczny, nawet chamski. Pewnie myślicie ?sam dał sobie odpowiedź?. Ale nie jestem taki zawsze. Gdy ktoś prosi o pomoc – pomagam, gdy ktoś chce porozmawiać ? rozmawiam.
Brak dziewczyny wiąże się u mnie chyba też z tym, że jakoś nie widzę w tym sensu, w żadnej, która mi się ?podoba?, nie odnajduję tego ?czegoś?, co by mnie do niej jakimś sposobem przyciągało. Poza tym kilka negatywnych odpowiedzi na prośbę o spotkanie/randkę, czy choćby głupie bycie przyjaciółmi. I tak się to we mnie kumuluje, jak gówno przy zatwardzeniu. Brakuje mi dziewczyny, ale mam jakąś barierę, która nie pozwala mi z żadną sensownie porozmawiać, bo nawet nie wiem o czym.
Jeśli już jestem w tym temacie, powiem jeszcze z czego, moim zdaniem, bariera ta wynika. Otóż 2 lata temu poznałem pewną dziewczynę. Spotykaliśmy się z 2 miesiące (nie randki, spotkania) i jakoś to wygasło. Rok temu znowu się odezwała. Było bardziej konkretnie, częstsze spotkania, wspólne imprezy, spacery, długie rozmowy… Aż w końcu stało się, zakochałem się. Po pewnym czasie, mówiąc jej o tym usłyszałem tylko, że nie jest gotowa, by z kimkolwiek być, niech zostanie jak jest (tak – ?zostańmy przyjaciółmi?). Po kilku miesiącach znów powiedziałem jej co czuję, odpowiedź ta sama. Stwierdziłem, że taki układ rzeczy zżera mnie od środka. Zerwałem kontakt. Ona nie chciała tracić przyjaciela, ja nie chciałem tracić życia. I tak jakoś się to zatrzymało. Świetnie dawałem sobie z tym radę, aż do pewnego czasu. Po 3 miesiącach zobaczyłem ją z moim kolegą. Tak, ta sama dziewczyna, która 3 miesiące wcześniej ?nie mogła być z nikim?, związała się z moim kolegą, którego kilka miesięcy wcześniej uważała za nie do zaakceptowania. Wtedy coś poczułem, nie była to zazdrość, raczej żal, smutek, chuj wie co, że dałem się tak wykołować i że tak bezgranicznie jej ufałem. Przypominając sobie ciągle jej słowa ?nie wiem, czy będę mogła z kimkolwiek być?, a z drugiej strony widząc ją z moim kolegą, którego notabene spotykam codziennie i udaję, że wszystko jest zajebiście. Śrut.
Trzecia sprawa. Nie mam pomysłu na życie. Nie wiem za co się zabrać. Ciągle ta jebana monotonia. Szkoła-Dom-Szkoła-Dom. Zero nowych kontaktów, moje życie towarzyskie jest równie bogate, jak doświadczenia ludzi pierwotnych z fizyką kwantową. Mam jednego najlepszego przyjaciela, którego szczerze traktuję jak brata. Mam też dobrych kolegów, z którymi równie chętnie spędzam czas, ale nie dogaduję się tak dobrze jak z nim. Z nim to w ogóle wszyscy się dobrze dogadują. Śmiałem się z niego, mówiąc, że jest Matką Teresą, ale teraz widzę, że jednak bardziej opłaca się być otwartym i czasem dostać po dupie, niż siedzieć zamkniętym w sobie i gadać do komputera.
To tyle. Cześć.
Współczuję. Głośna muzyka albo zatyczki do uszu bo ocipiejesz i go zajebiesz !
Półtora roku remont? Coś sąsiad ściemnia.
Znam ten ból. Niektórzy ludzie są pojebani i wykazują zerową empatię społeczną. Nie dociera pod kopułę pustej czachy, że mieszkają w ludzkim mrowisku, a nie na pustyni i niestety wypadałoby brać pod uwagę innych ludzi.
A może on wpierdala te ściany płytki i podłogi?
Przetrzymasz stary. Nie od razu Stadion Narodowy wybudowano.
Ty, a może to ten -> http://www.youtube.com/watch?v=b5FKnK7TaUc ;]
U mnie podobnie. Sąsiad rozpoczyna remont po pracy czyli ok 17 jak inni lokatorzy też przychodzą do domu i chcieli by odpocząć. I tak podłubie dziennie po 2-3 godziny i następnego dnia znów… regularnie ciągnie się to już kilka dobrych miesięcy. chujnia, nie dość, że w pracy hałas to jeszcze w domu wiercenie, kucie, piłowanie
To nie czub,on po prostu w mieszkaniu buduje dom.A to rycie w ścianach-on po prostu kopie fundamenty.
Powiem krótko, stary wiem że cie boli i się denerwujesz, jednak sposób w jaki to opisałeś sprawił że brzuch rozbolał mnie ze śmiechu, „chrobocze jak chrząszcz” 😀 jak będziesz w Przemyślu to masz darmowe browary i nocleg, możesz mi nawet cała chate obrzygać :D:D:D
Popieram numer 9, piękny styl wypowiedzi! A chujnia potężna i sroga. Najgorzej, że taki brak wypoczynku cały czas się kumuluje, a jak sąsiad robi już tyle czasu, to rychłego końca spodziewać się nie należy.
Ciesz się, że to tylko chrząszcz a nie jebany kret, tak jak u mnie w bloku. Też remont robił grubo ponad rok czasu. Tak napierdalał czasem, że aż kieliszki w szafce dźwięczały. Strach było zostawić kubek z kawą na skraju stołu. Aż w końcu któregoś dnia niemal spierdolił mi się na łeb! Kawał sufitu odeszło, szczęście że na łeb mi nie spało, bo było by nieciekawie. I do dziś dzień zachodzę w głowę, jak pierdolony to zrobił! Przecież jego podłoga nie łączy się bezpośrednio z moim sufitem, tylko wewnątrz jest 40-to centymetrowa przetrwa w której są podpory. Po tym całym jego remoncie dalej nie mam spokoju, bo się wprowadził z dwoma rozwydrzonymi bachorami, które teraz napierdalają w podłogę czym się da. I teraz wakacje czy ferie stały się maj mniej ulubioną dla mnie porą roku…
Jakbyś zarabiał17 tysi tak, jak ja, to by sąsiad sam z wrażenia oknem wyleciał i kupił sprzęgło od Żuka
A ja znam odwrotną sytuację – koleżanka z jej narzeczonym pracują i od niecałych dwóch lat wlasnymi silami remontują mieszkanie. Oczywiscie wieczorami i w weekendy bo wtedy nie pracują. Także większość dnia jest cisza, ale sąsiedzi jakoś nie wykazują zrozumienia, że nie stać ich na miesiąc urlopu żeby wszystko zrobić. A mieszkanie w bloku – ściany betonowe, wymiana kabli elektrycznych to mnóstwo kuucia…
A tak w ogóle to współczuję i polecam szczerą do bólu ale spokojną rozmowę z sąsiadem.
znam ten ból, z każdym razem jak wracam do domu i chcę sobie odespać, sąsiad chuj napierdala wiertarką za każdym razem, ja w ramach rewanżu i wielkiego zdenerwowania biorę akordeon i gram hej sokoły z podkładem z cd żeby było głośniej.
Ja mam taki sam problem.
Gosciu na rencie od 40-ki mieszka sam w kawalerce i napierdala remont od 12 lat.Jak kiedyś poczte odbierałem u niego to efektów tego nie widać,syf i kutasówa w mieszkaniu.
Napierdala nawet w niedziele albo potrafi włączyć wiertarkę o 1 rano.
Najchętniej nasłał bym na niego ZUS bo spokojnie może pracować a społeczeństwo takich skurwysynów utrzymuje a on do roboty nie pójdzie tylko będzie napierdalał do zasranej śmierci to swoje jebane M-2.
Ze skarg administracji nic sobie nie robi