Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Nie ogarniam hejtu na personel medyczny ,niszczenie aut kartek w stylu masz się wyprowadzić itd. Może jestem ograniczony umysłowo że tego nie pojmuję jak można nie szanować ludzi którzy swoja praca ratuja czyjes życie przy czym często narażają swoje.Jakim trzeba być tępym chamem bez wyobraźni żeby tak postępować .Zastanawiam się czy gdyby ktoś z twojej rodziny zwyrodnialcu musiał pojechać do szpitala np. dziecko bo miało wypadek to też byś na miejscu atakował ratowników ,lekarzy za to że są i pomagają? może byś pytał w tej krytycznej godzinie gdzie mieszka bo jak za blisko ciebie to zdewastujesz mu auto ,oplujesz drzwi?

Buszując na chujnii trafiłem na wpis „Rozpierdalacze drzwi”. Też dodam coś od siebie w tym temacie.

Niech mi ktoś powie, co za zjeby dzisiaj dają hołocie prawo jazdy?! Ja naprawdę rozumiem, że ktoś nie umie jeździć, ale niektórzy nie potrafią nawet parkować! Nie chodzi mi o to, że nie do linii (chociaż to też, ślepaki jedne), ale o to, że każdy ma w dupie cudzą własność. Pewnego dnia poszedłem na parking do samochodu i co?! Oczywiście na środku drzwi jebany biały ślad całkowicie zdarty z lakieru, bo jakiś debil z ujemnym IQ nie umie tak otworzyć drzwi, żeby nie trzasnąć o cudze!! Człowiek musi mieć całe auto porysowane i powgniatane, bo debile nie potrafią porządnie zaparkować i wysiąść ze swojego rdzewiejącego i zapleśniałego grata! I jeszcze będą zrzucać winę na mnie w stylu „mogłeś zaparkować gdzie indziej”. Taaa, a ty się mogłeś nie urodzić, cwelu jebany, to bym nie miał powodu do wkurwiania się.

I poprzedzając jeszcze rzeczy w stylu – „Oj tam, oj tam – a tobie się nigdy nie zdarza kogoś zarysować?” Nie kurwa, nie zdarza się! Ja umiem wyjść z auta tak by nie naparzać drzwiami o innych! Nawet jak mam się bardzo nagimnastykować przy wychodzeniu i parkowaniu, to jakoś umiem nie uszkadzać innych! Można? Można!

Zero szacunku do cudzej własności, kurwa! To jest takie wkurwiające, że nie mam porównania!
Tok „rozumowania” tych „ludzi”:
Olać cudze, ja być wielki pan Janusz i mieć wszystko w tłusta dupa….

Kupuję wideorejestrator, by nagrywał stojące obok mnie samochody, a potem jak rysę znajdę, to szukam tego złamasa i mu szlifierką drucianą po masce przejeżdżam!!
I się nie będę pierdolił z jakimś OC, odszkodowaniem czy innym gównem.

Moja chujnia polega na tym, że podczas tej kwarantanny tak mi się zrobiło, że nie mogę spać. To znaczy mogę, ale nie we właściwej porze. Tłukę się do 4-5 nad ranem, przewracam z boku na bok mimo, że kładę się o 24. Najgorsze to jest w tym, że mam świadomość, ile rzeczy można by zrobić w ciągu tych 5 godzin, które przepada w pizdu bezpowrotnie. Potem kolejnego dnia wstaję o 14-15, kiedy jest już pora obiadowa. Kurwica mnie zalewa, gdy widzę przez okno, że niektórzy wracają z pracy, czuję jak sąsiedzi obiad gotują, a ja dopiero wstaję. No więc wpadłem na pomysł, że skoro i tak nie mogę spać, to porobię jakieś konstruktywne rzeczy, które rozwijają. I tak oto od prawie 2 miesięcy, tkwię w błędnym kole. Nie chcę siedzieć po nocach, ale wściekłość związana z moim nic nie zrobieniem w ciągu dnia nie daje mi spokoju. Żle się czuję, jak wstaję później niż o 9 rano. Dosłownie jak zombie. Robię wszystko, by zasnąć, ale się nie udaje. Jak będzxie to trwało dalej, to chyba mnie pokurwi.

Prawdziwa historia. Wiem, że jestem przeszło 30-letnim nerdem i no lifem, że się przejmuje problemami zwłaszcza teraz w obliczu pandemii, globalnego ocieplenia, zbliżającego się kryzysu finansowego (od połowy 2017r go głoszą) itd. itp. ale taki jestem i chciałem powiedzieć coś o bzdurze. Poszedłem do punktu cukierniczego zamówić ciasto. (Mieszkam we Wrocławiu) Właścicielka doradziła mi ciasto snikers bo powiedziałem, że lubię mocne smaki nie będę zamawiał przecież w profesjonalnym punkcie szarlotki czy keksa. Taka autentycznie była rozmowa. Już w domu wysłałem do tej Pani sms z pytaniem jaka cena za ciasto snikers – odpowiedz 145 pln. Uderzyła mnie ta cena i doskonale zdawałem sobie sprawę, że słono przepłacam. Odpisałem w sms-ie ”trochę drogo ale nie zamawiałem jeszcze u Pani więc chciałem spróbować’ i złożyłem zamówienie. Poszedłem opłacić (145pln) ciasto jeszcze przed złożeniem zamówienia aby specjalnie powiedzieć, że nie ma problemu z odbiorem, mieszkam 3 minuty obok więc kiedy Pani upiecze i przyjedzie do zakładu odbiore. Specjalnie to zrobiłem bo chciałem żeby kobieta wiedziała, że mieszkam blisko jak mi zasmakuje będę przychodził częściej. No więc wszystko odbyło się profesjonalnie z moim zdaniem wyjątkiem nie profesjonalnego ciasta. Zamówiłem snikers dostałem snikers, powiecie o co mi chodzi i może macie racje. Ale znam się na słodyczach, przesadzam z nimi od małolata i za 145 pln za 1 blache ciasta oczekuje sztosu. A to jest dla mnie ciasto za słodkie, bez polotu. W smaku co najwyżej przeciętne. Słodycz jest skontrowana orzechami ziemnymi. Dla mnie te ciasto nie jest warte połowy tej kwoty. I chodzi mi o to, że jestem pewien, że 85% z Was po spróbowaniu tego ciasta przyznało by mi rację. Mamy tu pazerność na pieniądze i ewentualnie nie docenianie konsumenta, w tym wypadku mnie. Podczas gdy ja więcej do tego punktu nie przyjdę. I Ktoś z Was powie. wystarczy że każdy by przyszedł złożył takie zamówienie i będzie oszwabiony na gruby hajs a dla właścicielki kasa spłynie. Nie musi być jakość, musi być drogo i żeby jak najwięcej gawiedzi przyszło choćby po 1 zamówienie. Ale ja uważam inaczej. Bo gdyby te ciasto było po 60 -80 pln ale było Uber pro sztosem to ja by wracał i wracał i sumarycznie Właścicielka miała by wiele większy zysk. Pomyślcie sobie jakiej jakości oczekowalibyście ciasto w cenie 145 pln za 1 blache.

Szlak mnie trafia w dobie tej globalnej pandemii. Ponad połowa pracowników w mojej firmie poszła na pracę zdalną. I nie było w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że tylko niewielka część rzeczywiście będzie wykonywać swoje obowiązki w miejscu zamieszkania. Większość będzie niestety „palić głupa” i ciągnąć za to grubą kasę.
Dodatkowo część osób poszła na opiekę nad swoimi dziećmi, niektórzy się rozchorowali, ktoś tam spanikowany korzysta z urlopu… I kto zostaje na posterunku? Ja. Pełno roboty, bo trzeba zrobić wszystko, czego „zdalni” nie ogarną na odległość. W efekcie nie tylko ryzykuję codziennie życie (tak, lubię myśleć o sobie w kategoriach bohaterskich, nawet jeśli wyolbrzymiam), to jeszcze odwalam robotę nie tylko swoją, ale i innych, którzy grzeją dupki w domach i wykonują w najlepszym wypadku około 10 procent swoich normalnych obowiązków.

Własnie się odchudzam i wiecie co mnie doprowadza do szału? Otóż za każdym razem sprawdzam zawartość kaloryczną danego produktu i wkurwia mnie, że na odwrocie podają tylko skład w 100 g i to wkurwia, bo za każdym razem trzeba sobie przeliczać szczególnie jak jest liczba nieokrągła jakby kurwa nie mogli podać od razu wyliczonych kalorii na tyle gram ile wynosi waga tego produktu a jeszcze bardziej wkurwia mnie, jak kalorie wyliczone są na tzw „porcję”, która jest jakimś oczywiście nieokrągłym ułamkiem całej zawartości i do niczego się taka informacja nie przydaje. Jakby kurwa nie mogli napisać że ten np baton to 250 kcal, a nie jakoś na okrętkę podawać w 100 g i weź se licz za każdym razem i marnuj czas. Nic tak nie wkurwia jak to, co oni myślą, że nie mam co robić w ciągu dnia tylko liczyć coś, co powinni producenci żarcia?? Masakra

Skończyłam studia techniczne w zeszłym roku. Od razu udało mi się załapać na staż w znanej firmie. Po nim obiecano mi prace. Skończył sie staż. Zaczęłam szukać czegoś innego, chociaż chciałam zostać tam.
I jest. Rozmowa rekrutacyjna z przełożonymi z zagranicy. Wszystko poszło super, ale nikt mi nie przekazał decyzji. Serio, nikt mi nie powiedział „jednak nie możemy Cie zatrudnić”. To był koniec roku, więc uznałam, że szukam czegos innego. Żeby nie zostać bez grosza nadal Pracowałam w tej firmie na zleceniu.
I bum. Zostań z nami. Inny dział chce Cie zatrudnić. Znów rozmowa. Obietnice. Nie byłam przekonana, ale oferta była dobra + dużo dodatków i w gruncie rzeczy namówiło mnie szefostwo (miałam juz coś innego na oku) . Oczywiście cała firma huczała od plotek, że zostaje itp. (ja nikomu nie powiedziałam. HR wszystkich powiadomił). I co? W dniu teoretycznego podpisania umowy powiadomiono mnie, że niestety ale nic z tego. Jednak sie odwidziało.
A ja? Znów zaczęłam od początku szukać pracy. I znów zostałam na tym chorym zleceniu, żeby mieć z czego żyć.
Czuje sie jak nieudacznik. Jak jakaś nienormalna. Teraz doszedł wirus,akurat kiedy znalazłam firme, która mnie zatrudni. Cóż, nie zatrudni, bo muszą mi zrobić konkretne badania, a nie są teraz w stanie tego zrobić.

I kolejny miesiąc na tym pierdolonym zleceniu. Czuję sie coraz gorzej. Moja psychika działa na to jak wypadam na rozmowach o pracę i koło się kręci.
Mam dość.
Nie umiem juz udawać, ze wszystko jest ok.

Zainsirowany wpisem „Wredni ludzie” postanowiłem też dodać wpis o podobnej tematyce. Jednak tutaj stanę trochę w obronie narodu, bo każdy się dziwi dlaczego większość Polaków jest z natury agresywna albo chamska.
Ja się nie dziwię, bo mnie też to wkurwia, że w Polsce, żeby przeżyć na w miarę przyzwoitym poziomie, najkrócej można pracować 8 godzin dziennie (przynajmniej większość ludzi tak ma) a większość prac wymaga od ciebie 10-12 godzin dziennie i jeszcze dokładki w domu. Szaleństwa można dostać! Jak można się dziwić człowiekowi, że jest agresywny jak od lat musi tyrać 12 godzin dziennie za psie pieniądze i potem dostanie żałosną emeryturę, podczas gdy w bogatszych krajach, gdzie wystarczy pracować 6 godzin dziennie i już stać cię na opłatę rachunków, życie na dobrym poziomie i jeszcze na kupno porządnego samochodu. Kojarzy mi się scena z „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz?” z tym robotnikiem co ma „bardzo dobre” połączenie. Wstawać przed świtem do roboty i wracać do domu tuż przed północą. Jak można kurwa tak żyć?! Człowiek pracuje, żeby żyć i żyje, by pracować!
I jeszcze jak wygląda dzisiaj praca większości Polaków? Zero jakiegoś kontaktu z pięknem świata, zero jakichś przyjemności, nawet ci nie wolno puścić sobie jakiejś relaksującej muzyki. Nie, nic nie wolno! Fabryki, beton, przemysł i gówniana atmosfera! Oto na co możesz liczyć pracując w Polsce. Więc wcale się nie dziwię, że 70% społeczeństwa jest skrajnie sfrustrowana.
A już najgorsze, że za nic w świecie nie da się w tym kraju ani skrócić do 6 godzin czasu pracy ani podnieść pensji do jakiejś ludzkiej ilości, bo zaraz jebani właściciele fabryk i przedsiębiorstw by chcieli sobie to odbić i podnieśliby ceny tak, że by na jedno wyszło.
Naprawdę serce mnie boli, że moja własna ojczyzna na każdym kroku mnie zmusza do wyjazdu z niej i bym nawet to zrobił, gdyby nie zamknięcie granic przez epidemię koronawirusa SARS-CoV-2.

Hey 🙂 taki wpis medyczny skoro koronawirus, ale tak na ulgę tego wszystkiego, bo mnie już sraka z nim bierze. Napisałem to dla wyluzowania. Otóż nic mnie tak nie nauczyło cierpliwości jak… leki psychotropowe, a dokładniej poddawanie się leczeniu nimi (w moim przypadku skojarzone równolegle z psychoterapią, ale to osobny temat już, o tym tu nie piszę).
Biorę od ponad pół roku dwie substancje psychotropowe: fluwoksaminę i kwetiapinę. Fluwoksamina to lek przeciwdepresyjny, a kwetiapina to lek przeciwpsychotyczny o dość szerokim działaniu na wiele układów receptorowych w mózgu, leczy się nią schizofrenię także. W moim przypadku jest to leczenie depresji, lęku uogólnionego z ostrymi napadami dziwnych i przerażających myśli (w tym samobójczych). Fluwoksaminę zażywam normalnie rano po śniadanku. A kwetiapinę przed spaniem. Ona działa lekko aktywizująco, przeciwlękowo, antydepresyjnie, przeciwwytwórczo i przeciwautystycznie – lekko zmienia osobowość, znosi napięcie, otwiera ludzi na świat. Niestety po jej przyjęciu działy się troszkę dziwne rzeczy, otóż wtedy nagle spadają neuroprzekaźniki w mózgu. Zaczyna się od niepokoju psychicznego, nagłym niekontrolowanym napływem złych wspomnień, lekkie rozdrażnienie wobec tego, potem paradoksalny lęk przed samym sobą, własnymi myślami, lęk przed spojrzeniem na siebie w lustrze, na koniec niepokój fizyczny (akatyzja) czyli niespokojne nogi. Potem zasypiam. W nocy dalej neuroprzekaźnictwo osłabione więc mamy koszmary senne niestety spowodowane spadkiem noradrenaliny w mózgu, która wpływa na porządkowanie informacji. Ale po przebudzeniu po 2 godzinach jak dochodzimy do siebie po złej nocy jest już bardzo dobrze. Wszystko się normalizuje, neuroprzekaźniki wracają do normalnego poziomu, logicznie myślimy, a jak jest piękny słoneczny dzień to wręcz poezja, lekka euforia może nas brać, wszystko wokół piękne, chce się żyć!!! Chyba serotonina lekko się podnosi. No ale trzeba mieć tego świadomość, trzeba chodzić na psychoterapię, żeby leczenie było wszechstronne i uporządkowane. Prócz objawów psychiatrycznych jeszcze są kardiologiczne (walenie serca jak młot bo znowu noradrenalina) no i neurologiczne (dopamina) i laryngologiczne (krwawienia z nosa, wysychanie śluzówki, bo histamina) ufff… no właśnie dużo działań nieporządanych, ale trzeba znosić, bo po 6 miesiącach już nie ma koszmarów, złego pobudzenia, lek bardzo ładnie ukołysze mnie do snu, sny są neutralne, dość spokojne, nie ma nawrotu przykrych myśli. Dużo trzeba wytrzymać, ale da radę. WSZYSTKO da radę w życiu 🙂 trzeba tylko na to sobie zapracować!!! osoba, która pracowała na coś, która zrobiła coś ważnego dla siebie/innych może być w pełni szczęśliwa! Wierzę, że terapia zakończy się powodzeniem. Jeszcze trochę. Jednak nie wiadomo, czy znowu działanie leku przejdzie na ten zdezorganizowany tryb. Ufff… jedziemy dalej. Życzę wszystkim zdrowia i wytrwałości w walce z chorobami! Choroba to rzecz mega okrutna i leczenie chorób nie jest rzeczą łatwą, lekarz to naprawdę bardzo trudny zawód! Jeszcze raz, ZDROWIA!!! 🙂

Jestem zmęczony, zły i dobity brakiem ogarnianiania podstawowych spraw przez współpracowników.
Pracuje jako szef informatykow w średniej wielkości firmie i od 2 tygodni narasta we mnie ogrom frustracji po właściwie każdym kontakcie z innymi pracownikami spoza mojego działu.
Koronaszajs spowodował że nagle bilion osób chce „pracować zdalnie” i w sumie popieram – bezpieczniej, ale do cholery praca zdalna oznacza że wygląda to ciut inaczej niż na miejscu i trzeba się tego nauczyć i przyzwyczaić a nie roszczeniowo pierdolić jak to teraz „trudno”.
SZEFOSTWO:
1. Nie ma czasu aby się spotkać i omówić temat, ustalić zasady, sposoby rozliczenia, omówić możliwości i ograniczenia.
2. Szasta zgodami na pracę zdalną na lewo i prawo bez pozyskania informacji merytorycznej.
3. Nie szanuje czasu i pracy włożonego w cały proces przygotowania sprzętu i systemow, nie mówiąc już o pracownikach.
PRACOWNICY:
1. Nic nie rozumieją ani sposobu działania, a nierzadko i celu działania czegokolwiek, ale „chcą” i w efekcie marnują masę zasobów i naszego zdrowia.
2. Kłamią w żywe oczy traktując informatyków jak półdebili nieumiejących dodać 2 do 2.
3. Są najmądrzejsi w każdym jebanym temacie bo brat szwagra kuzynki ciotki z niemiec jest informatykiem w „wielkiej korpo” i mówił że się da.
4. Nie przyswajają wiedzy i umiejętności – wytłumaczysz, pokażesz, dasz do zrobienia a i tak następnego dnia dostaniesz maila ze „coś nie działa”. Po sprawdzeniu okazuje się że rzeczywiście nie działają synapsy między aksonami w jego mózgu.
5. Wg ich własnych słów „są humanistami”. No i właśnie kurwa nie, nie są. Żaden humanista nie scierpialby nie dość że tak ogromnej ignorancji to jeszcze tłumaczenia swojej niedolęznosci umysłowej właśnie tym „humanizmem” .

Po wyprawieniu do pracy zdalnej ponad 80 osób, przystosowaniu systemów i sprzętu, jak najprostszemu skonfigurowaniu środowiska żeby ludzie mieli jak najmniej problemów, utworzeniu kilkunastu tutoriali pisemnych i filmowych, utworzeniu osobnego, dedykowanego „zdalnym” systemu zgłoszeń helpdeskowych, przeorganizowaniu pracy działu, wyrobieniu 60 nadgodzin w 2 tygod ie, nie zgodziłem się na podłączanie do sieci firmowej prywatnych urządzeń pracowników i w efekcie dowiedziałem się że… nie jestem elastyczny.
Nosz kurwa! Nie do chuja, wy niewdzięczni idioci, ja nie jestem mało elastyczny, ja kieruję się rozsądkiem, logiką i dobrem firmy. Nie pozwalam Wam na zrobienie sobie krzywdy.
To wszystko wy zakłamane i roszczeniowe surykatki umysłowe.
Serdeczna chuj Wam w dupe.