Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Witam chujowiczów. Chciałbym poruszyć temat, który od dawna mnie zastanawia i, bez ogródek przyznam, wkurwia. Mianowicie ciągle zadaję sobie pytanie, co jest z rockiem w Polsce? Ten typ muzyki po prostu u nas nie istnieje! Jeżeli coś leci już w radio, w telewizji – gdziekolwiek – jest to pop i popopodobne 'dzieła’, roi się też od hip-hopu, ale co jest do kurwy nędzy z rockiem? W Polsce nie ma znanego, konkretnego rockowego zespołu! Okej, są co prawda kapele grające gdzieś tam w garażu, ale na szerokiej scenie nic takiego nie ma. Nie liczę pseudo-rockowych zespołów, których trochę jest – bo jest w nich perkusja/gitara/bass, ale z prawdziwym, czystym rockiem, punk-hard-rock’n’rollem mają niewiele wspólnego, albo właściwie nic. To tak jakby Blue Cafe nazwać rockowym zespołem. Albo Myslovitz. Albo Kombi. Albo Enej. Wielu się może obrazić, ale we właśnie tym drugim zespole nie ma pierdolnięcia rockowego, większość to jakieś balladki i sranie w banie. Ostatnim właściwie porządnym rockowym, blues rockowym zespołem był Dżem. To był konkretny kawał muzyki, a nie jakieś pseudo wypociny. I tutaj jeszcze raz się pytam – dlaczego w naszym piękny kraju nie istnieje rock? Są na pewno zespoły mało znane, które nie mają żadnych szans zaistnieć. Ciągle te same mordy na tych wszystkich festiwalach od lat. Rzygać się chce. A jak już ktoś się przebije to śpiewa jakiś pop, albo wygląda jak idiota i tak dalej. Dlaczego nie pojawi się jakiś zespół grający jak Green Day ze starych lat, Blink, Black Sabbath, obojętnie, ale żeby dział się pozytywny rozpierdol na scenie i żeby to był normalny rock, chuj tam czy punk czy alternatywa. Żeby byli znani na całą Polskę, żeby ludzie znali ich piosenki. Dlaczego tutaj jest tylko ten pierdolony pop i dupiasty hip-hop? Nie potrafię tego zdzierżyć. Śrut.

Zacznę od tego, że nie jestem już nastolatkiem i mam stała partnerkę od kilku lat. Na początku nie uprawialiśmy seksu, ponieważ panicznie bała się ciąży, rozumiałem to i wiedziałem że z czasem przejdzie. Za każdym razem uważaliśmy, nawet po pijaku, aż tu któregoś razu petting bez zabezpieczenia i musiałem się od niej odsunąć, żeby nie wystrzelić w niebezpieczne miejsce. Kilka dni później mocno bolał ją brzuch, czuła się średnio, panika z jej strony, ale wiedziałem, że na takie objawy w razie wpadki jest mocno za wcześnie. W końcu dostała okres, chociaż mówiła, że nie był zbyt obfity. Dzisiaj od tamtego okresu mijają dwa miesiące, to chyba nie jest normalny czas bez krwawienia. Przez te dwa miesiące było sporo stresów, przesilenie, wyjazd na święta, symptomy sprzyjające spóźnianiu się miesiączkowania, ale ja nadal mam w głowie chore myśli. Wcześniej też zdarzały się przypadki ponad 60 dni 'suchoty’. Moja luba jest mocno stresogenna, ale będę musiał zaproponować jej test ciążowy przed sesją, która wyprowadza ją z równowagi, ale prędzej sam oszaleję. Emocje odbierają mi rozum jak u gimnazjalisty 🙂

Jajebie, dlaczego w tej Polandii same dzikusy? Gdzie nie pójdę, jest to samo. Czy to urząd, czy szpital, czy sklep, czy przychodnia NFZ. Obrażone miny, nieuprzejme zachowanie, arogancja. Wszystko smutne, wkurwione, buńczuczne tak jakby żyli za karę.

Mam 24 lata i nawet z własnym ojcem nie potrafię się dogadać (uważa, że ?lepiej za mną nie chodzić, bo i tak się nie trafi?). Trochę lepiej z bratem, ale to pewnie dlatego, że jest dwa tysiące kilometrów stąd. Nigdy nie miałam przyjaciela ani kolegi, (nie licząc chłopaków moich koleżanek, z którymi, o chujowy uśmiechu losu, potrafię gadać godzinami). Także może doprecyzuję temat mojej chujni: nie potrafię gadać z facetami, którzy są lub mogliby być dla mnie bliscy. Jak to dokładniej wygląda w praktyce? Po prostu zamiast mówić co myślę, staram się zaimponować drugiej stronie. Odkąd pamiętam, tak właśnie wyglądały moje relacje z ojcem czy bratem. Ważne były dla mnie ich pochwały. I myślę, że wszyscy faceci, którzy próbowali do mnie podbijać, wyczuwali taką chęć przypodobania i to ich zrażało. Może nawet mylili to z desperacją? Zdesperowana jednak nie jestem i z pewnością mam charakter, w co pewnie trudno uwierzyć. Posiadam jednak taką gubią wadę, no i chuj z tego wszystkiego. Nikt się nie dowie, jaka jestem naprawdę. Śrut.

Do rzeczy, skończyłam wyższe studia z dziedziny humanistycznej, pracowałam jako studentka, jednak z dniem obrony rozwiązano mi umowę (nie ma to jak wysoki Zus, na którego nie stać pracodawcy). Zrobiłam staż w zawodzie, nie dostałam etatu i wróciłam do małego miasta do domu. Jestem z biednej rodziny, jedyną osobą która żyje i może mi pomagać jest Tata, ale on ledwo wyrabia z finansami. Obecnie nie miałam pół roku pracy i oto jest oferta w zawodzie w dużym mieście. Tylko po przeliczeniu kosztów życia to za polską pensję nie dam rady się utrzymać. Mam szanse na tą pracę, ale nie mam szansy za to przeżyć, wynająć kawalerki czy czegoś… Nie wiem co ze sobą zrobić, już mi się w ogóle żyć odechciewa. Nawet nie potrafię zbudować normalnego związku, bo jestem strasznie delikatna i wrażliwa i nie wytrzymam psychicznie kolejnego rozstania, więc nawet nie zaczynam żadnej relacji. Mam DOŚĆ.

Siema!
Wkurwiają mnie moi starzy. Mam dwadzieścia trzy lata, mieszkam na garnuszku u rodziców. Rzuciłem chujową pracę, w której wszyscy mną pomiatali, mieli wymagania jakby nie wiem co, a nie zarobiłem nawet na własne, skromne potrzeby. Opłaciłem swoje rachunki i zostawało mi na fajki.
Praca wykończyła mnie nerwowo i w ogóle. Nie miałem czasu na nic, także jestem bez znajomych, bez dziewczyny i w ogóle wrak.
Pojawiła się okazja, nawet dwie, żeby zmienić pracę. Rzuciłem to gówno i załatwiam sobie robotę przez znajomych. I starzy siedzą i komentują. Pracowałem tam to było źle, bo mało zarabiałem, więc nakłaniali mnie do żebrania o nadgodziny. Jak musiałem pracować dwa miesiące bez wolnego, po dziesięć czy czternaście godzin dziennie to było OK. Zarobiłem 1500zł… Dużo? Jasne.
Teraz jestem ustawiony na spotkanie z gościem, który ma mi załatwić dobrze płatną pracę, a w zapasie mam jeszcze jedną ofertę. Co, źle? W dobie kryzysu? Oczywiście, że źle! Już narzekania, że powinienem wybrać tą, a nie tamtą. Że lepiej mieć jedną, ale konkretną ofertę itp. Założę się, że czego bym nie wybrał to będzie źle…
No nie dogodzisz.
A ja bym chciał zarabiać jak człowiek i się wyprowadzić w chuja. Żyć własnym, skromnym życiem. W niewielkim mieszkanku, jeździć skromnym samochodem, mieć środki na swoje utrzymanie, mieć czas na spotkanie się ze znajomymi, wyskoczyć pograć w piłkę czy do baru po pracy… Nic wielkiego.
Co w tym złego? No pewnie coś wymyślą… A to, że tyko 8godzin dziennie. A to, że w weekendy też mógłbym pracować. A może gdzieś dorabiać… Ja chcę żyć! Pracować i zarabiać na ŻYCIE, a nie dla samego faktu…
Nie dajcie się zwariować.
Pozdrawiam, wszystkiego dobrego w nowym roku.

Bardzo się stresuję przyszłą sesją zimową, mamy teraz taki zapierdol, że ogarnięcie wszystkiego naraz będzie graniczyć z cudem! Jestem na drugim roku, ale już mam zaległości z poprzedniego, za które zapłacili moi rodzice. Kolejny raz nie mogę dać ciała i to mnie najbardziej stresuje – spojrzenie matki… Swoją drogą mam dość trudny kierunek i jako pierwszy z rodziny przecieram szlaki na polibudzie, nie mając wcześniej pojęcia jak studia wyglądają (choć rodzice studiowali), więc tym bardziej zadanie mam utrudnione. Moja starsza siostra studiuje humanistyczny kierunek na prywatnej uczelni, więc moje porażki wychodzą jeszcze dramatyczniej w świetle jej sukcesów, więc rodzice twierdzą, że nie przykładam się za bardzo do nauki. Nigdy nie byłem jakimś orłem, ale kurwa moi znajomi też nie są, a mają tego jebanego farta, że trafią na jakiegoś lajtowego prowadzącego i wyciągną na te 3, a ja muszę się użerać ze skurwielami i potem płacić za kursy powtórkowe. Często jest też tak, że można być obrytym a i tak gówno z tego wyjdzie, bo jebany profesor docent habilitowany jaśnie pan papież ma swoje kaprysy. Jest druga w nocy, a ja nie mogę spać, bo myślę o tym… Chujnia, dobranoc.

Nie staje mi pisior, nie wiem co jest grane, ale od dłuższego czasu nie odczuwam zainteresowania seksem. Mam dopiero 25 lat, dziewczyna się stara, a ja nie mogę. Lipa w chuj! Chyba za dużo stresów w życiu, jak tak dalej pójdzie to nie chce myśleć co będzie za parę(naście) lat. Powinienem zmienić tryb życia, ale jak? Mam robotę, w której się wykańczam psychicznie, normalnie terror jak chuj tam panuje, wracam do domu zjebany jak mops, a zarabiam jebane 1800zł. Ja pierdolę, może jestem słaby psychicznie, ale to życie w Polsce to jest ciężki klimat! Na studiach byłem luzak, a teraz chodzę znerwicowany, palę paczkę fajek dziennie, od rana stres, roboty od zajebania, kierownik terrorysta pierdolony wydzwania co chwilę, telefony z firmy nawet wieczorem, zawsze jakiś problem, to, tamto, sramto. KURRRRRRRRRWwa, centralnie mam dosyć, chyba wezmę L4 na pół roku i chuj.

Nie dość, że mam sama z siebie kompleksy, to jeszcze inni mi o tym codziennie przypominają… nie wychodzę ze znajomymi na dwór, tylko czasami wyjdę do sklepu na drugiej stronie ulicy i do szkoły… do tej ostatniego miejsca chodzę szczególnie niechętnie. pierwsza lekcja to wf, gdzie ostatnio moje niezwykle inteligentne koleżanki wpadły an pomysł robienia sobie słit foci w stanikach… ja jebie, jeszcze te szmaty do mnie ” ta to nawet nie ma co pokazywać” na wf oczywiście siedziałam i liczyłam punkty, bo mając niecałe 145 cm wzrostu (nie, nie jestem w 2 klasie)i super tolerancyjnych znajomych nie można robić nic innego. do tego wszystkie moje koleżanki mają po 165 cm wzrostu, są szczupłe, kilka razy większe biusty, idealne tyłki (i wcale nie przesadzam) a ja staram się ćwiczyć codziennie a i tak huj z tego wychodzi. po prostu nie mam warunków, w każdym pokoju w mieszkaniu jest najwięcej 2×2 m wolnego miejsca( a w moim nawet połowy tego nie ma). wiem, że są gorsze tragedie,a le mnie już to wkurwia… zadaję się z samymi idiotami.

Cześć. Dlaczego dziewczyny (na szczęście nie liczne) nie dbają o swoje szparki??? Myślałem, że ten problem to już przeszłość, a tu suprise. Przyjeżdżam, buzia ładna, mądrze nawet gada. Z gęby nie śmierdzi. A tam? MASAKRA KURWA!!! Kłaki, smród. BŁE!