Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wyobraź sobie że wracasz z pracy lub szkoły itp. A tu nagle sąsiad na drugim piętrze włącza na cały blok jebane disco-polo albo inne gówno od którego uszy mi zaczynają krwawić i puchnąć. Poszłem więc do tego sukinsyna i poprosiłem go by ściszył tą muzykę bo cały blok się trzęsie. Po powrocie jak nie jebnęło i pierdolnęło w ścianę sąsiad z nad przeciwka robi remont czy chuj wie kto. Mało tego. Jakiś frajer kompletnie nawalony Se śpiewa pod drzwiami. (Podkreślę. Że takie coś się dzieje na śląsku) nie wytrzymałem więc poszłam
Sobie do parku. Po powrocie widzisz kurwa to: Jakieś 2 osoby się kłócą o coś po czym osoby dołączają. Dobra idziesz dalej a tam kurwa bezdomny srający w rogu. No ja pierdole weź ty tu człowieku nie oszalej od tej patologii co się dzieję na śląsku.

Wkurwia mnie to że stare graty są coraz droższe, i nie chodzi mi tu o jakieś auta poniżej roku 95 tylko o takie z 2006 rocznika. Taki golf 5 hatchback to kurestwo kosztuje używane od 17 000 do 30 000 zeta!!! To auto powinno kosztować 10 000 DO 17 000 zeta! Coraz starsze gówna są coraz droższe, a mój stary mi pieprzy i każdy tępy robol te durne teksty „yyyy synek se kupisz lepsze auto za rok dwa lata” sranie w banie, stary syf coraz droższy jest. Lepiej kupić od razu auto w emocjach i desperacji niż na tej gółwno wartej ciemnogrodzkiej logice

Czy tylko mi się wydaje że miłość już dawno przestała istnieć? Co to w ogóle niby jest? Poznajesz kogoś przypadkiem większym lub mniejszym. Stajecie się sobie coraz bliżsi. Fajnie wam się gada, spędza razem czas. Seks też niczego sobie. Zgraliście się niemal idealnie, tak wam się wydaje. Macie podobne pasje i zainteresowania. Niby rozumiecie się bez słów. Przeszliście już razem sporo. Bywa pod górkę ale droga na szczyt musi mieć wzniesienia, prawda? No i właśnie, pokonaliście góry, a potknięcie o kurwa kamień niszczy wszystko co do tej pory wydawało wam się miłością. Bo po co rozmawiać? Po co „roztrząsać „? Po co drążyć? Po co wiercić dziurę? Lepiej odpuścić. Szukać od nowa. Nowy związek, ale już z góry skazany na niepowodzenie bo wciąż będziemy wracać do tych pięknych chwil z nią/nim, a nowa druga połowa nie zniesie tego i już po miesiącu porównań powie że masz spierdalać skąd przyszedłeś. No i najlepiej żyć sobie solo. Ruchać kiedy się chce, umawiać się z kim się chce. Ogólnie robić wszystko tak by na starość tylko pies patrzył na nas z politowaniem, a szklankę wody poda nam salowa pod warunkiem że będzie miała dobry humor i jej dychę z emerytury odpalisz. Miłość nie istnieje. A te wasze walentynki to sobie w dupę wsadźcie.

Z racji, ze żyje na tym świecie już ćwierć wieku, postanowiłam się podzielić moją chujnią życiową. Otóż jestem z natury (i zawsze byłam) osobą spokojną. Nie oznacza to, że prowadzę inne życie niż pozostała część ludzkiej cywilizacji (tak mam znajomych, wychodzę z domu). Niemniej każdego dnia jestem narażona na docinki ze strony społeczności na temat mojego opanowanego charakteru. Oczywiście najwięcej tego typu zachowań ma miejsce w środowisku mojej pracy, to jest pewnie jeden z powodów, dla których mam ochotę to wszystko jebnąć i wyjechać jak najdalej.
Czasami nie dowierzam, jak czytam, że nie ma już ludzi spokojnych, nie spaczonych rozrywkowym życiem.
Stąd moje pytanie. Jaki trzeba mieć charakter, żeby ludzie wreszcie sie odpierdolili i pozwolili normalnie żyć, bez dosrywania?
Drodzy chujowicze, czekam na rozsądne rady jak mieć wyjebane i poddać się presji społeczności.
Dzięki za uwagę.

Bry. Dziś opowiemy sobie nieco o biernej i uległej postawie Polaczków, wobec tyranii i wyzysku, jakim jesteśmy obecnie poddawani w naszym kochanym kraju przyszłości, obfitości, dobrobytu. Powiedzcie mi dlaczego np. mimo, że nawet Francuzi, gdzie obywatel ma 3 razy lepszą sytuację socjoekonomiczną niż u nas, byli w stanie wyjść na ulicę i pokazać jaja, gdy im obciążyli paliwo? Dlaczego nawet naród, który uchodził za tchórzliwy, i wiecznie wywieszający białą flagę potrafi pokazać już na obecną chwilę większe jaja niż Polaczki biernie narzekające w internecie na forach, stronach z memami i np. tutaj, chociaż za naszą średnią krajową jesteśmy w stanie kupić 3 razy mniej paliwa, niż obywatel Francji za swoją to on wychodzi protestować a my nie? Sam już się czuje jak taka stuleja, która żyje w komforcie własnej wegetacji i daje się kroić państwu z własnych pieniędzy i godności. Chociaż ja przynajmniej mam świadomość, że gdyby tylko zorganizowała się jakas grupa to nie siedziałbym tutaj, tylko uczestniczył w protestach, nawet narażając siebie, bo już mam dość. Już lepiej umrzeć od pobicia przez policję niż żyć jak warzywo bez krzty godności. Dlaczego w naszym kraju robią z nami co chcą, wszystko przechodzi bez echa i buntu. Jedynym buntem jest szum w mediach i paplanie jęzorem, ale nawet aferzysci w tym kraju pozostają zawsze bezkarni i jedyne co się robi to dodaje memy i przeprowadza jakieś przesluchania, a potem i tak żadnych sankcji się nie wyciąga z tego. Ilu polityków, członków KNF i ludzi ze świata elity krajowej było uwikłanych w różne afery i teraz grzeją sobie wygodne posadki i pobierają kosmiczne korzysci finansowe. A Polaczki biernie i apatycznie przyglądają się temu w TV, albo internecie zmęczeni po pracy, a ich jedynym „działaniem” w życiu jest doniesienie czasem w robocie na jakiegoś kolegę, czy młodszego pracownika, który nie ma jeszcze pozycji w zakładzie więc łatwo go gnoić. Jak długo będą jeszcze kraść i rozdawać nasze pieniądze, albo rozdzielać je między siebie? Jak bardzo muszą zrujnować kraj i budżet, żeby wreszcie ktoś tutaj poszedł po rozum do głowy? Urobili Polaków jak chcieli i wszystko jest już z góry przewidziane, wygrywają te same partie na zmianę wybory i będą wygrywać jeszcze przez lata. Polacy dają się dymac wszystkim. Rządowi, kapitalistycznym wyzyskiwaczom i Januszom. Jak ktoś ma się tu rozwinąć w kraju, którym rządzą układy, monopol na władze mają partie populistyczne, a koneksje i zasobność rodziny decydują o tym czy na starcie nie jesteś przegrany? Wiem, że się tu zaraz ozwie kilku mówców motywacyjnych, którzy zarzuca tekstami, „jesteś kowalem własnego losu”, „narzekać to każdy potrafi, brać życie we własne ręce” itd. Ok to się zgadza, ale macie za wąskie pojęcie tego o czym mówię. Ja nie pisze teraz o indywidualnej karierze, a o tym dlaczego ponad 3/4
ludności kraju ma być dymane i utrzymywanie w stanie biernego posłuszenstwa wobec stanu rzeczy, który jest wyjątkowo chujowy. Dlaczego my mamy mieć gorsze warunki, zeby „kuć nasz los”. Przecież do tego, żeby coś osiągnąć, rozwinąć się potrzebny jest zapas kapitału na wystartowanie, którego nigdy nie wypracujesz za Polską medianę. Tak samo z kształceniem, z rozwojem. To wszystko kosztuje, pieniądze i czas. Ktoś o słabej wyjściowej sytuacji nie da sobie rady, żeby od razu to zmienić. Dlaczego nie mamy tego, co Europejczyk ma na codzień, czyli medianę zarobków, ktora daje jakiś wybór. Można ją odłożyć i zainwestować, albo przepieprzyć, a w Polsce z takimi kosztami w stosunku do zarobków można tylko przepieprzyć. Ilu przedsiębiorców rozwinęło coś rzeczywiście bez żadnego kapitału, pomocy i pewnego gruntu pod nogami, którym praca za 2,5 K nie jest. W Europie jest niby drożej, ale spójrzcie na proporcje, ile Europejczyk jest w stanie nabyć danego towaru za swoją pensje a ile my. Zobaczcie ile benzyny kupi u siebie Niemiec za swoją medianę i za niemiecka cenę, a ile Polak za swoją w Polsce? Nadwyżka kapitału daje już jakiś start i możliwości, ale w Polsce prawie nikt jej nie ma, więc w chuj ludzi, którzy mogliby potencjalnie coś zrobić ma związane ręce. Jak Polak wyjedzie za granicę do pracy i będzie tam uczciaie wegetował to przywiezie grube pieniądze które pozwolą na dalszy rozwój, albo realizację własnych celów. Tutaj większość też wegetuje na zbliżonym poziomie, ale nic nie odkłada. No i chodzi jeszcze o godność ludzką, której już nie mamy. Typowa reakcja Polaczka na podniesienie jakiegoś podatku, czy wprowadzenie kolejnego godzącego w obywatela przepisu to wstawienie oburzonego mema do internetu i pogodzenie się z tym po tygodniu. Potem ponarzeka na to najwyżej w stołówce ze spoconymi współpracownikami.

Dzisiaj byłem na spotkaniu firmowym. Typowa biurowa praca.

Zrozumiałem jedno nigdy, więcej nie będę grał w jakiekolwiek planszówki.

Lepszą atrakcją jest już samo pracowanie.

W przerwie kiedy graliśmy, każdy wychodził na papieroska, gdzie w dzisiejszych czasach fajne jest rzucanie palenia. Dodatkowo teksty w stylu „fajne to paleni, będę
palić do końca życia”,ponieważ ktoś zapalił pierwszy raz na spotkaniu firmowym po osiągnięciu pełnoletności XD. To prawie jak wygrać w życie haha .Zrozumiałem, że pracuję z patologią, to jedyny plus tego spotkania.

Ludzie, którzy mają 35 lat zachowują się jak gówniarze. Zero powagi, mieszkają z rodzicami, grają w jakich zespołach muzycznych, których nikt nie zna, piszą jakieś książki, których nikt nie czyta, WTF.

Spotkania 35 latków z dziewczynami, które mają 20 lat.

Pozdrawiam ludzi z mojej pracy, którzy są na darmowym stażu, oraz tych którzy zarabiają dwa razy mniej niż ja i jeszcze na umowę zlecenie. Więcej palcie i więcej alko, wtedy na pewno wygracie życie, ale chyba na dworcu.

Czas zmienić pracę i zacząć pracować z ludźmi, z dorosłymi ludźmi, a nie z dzieciakami. Wcale nie dziwię się dlaczego posiadają takie umowy i takie pensje.

Pozdrowienia dla dobrego kolegi, który nie mógł przyjść – zapewne wiedział co się świeci.

Tak to było smutne doświadczenie… Po napisaniu tego tekstu zastanawiam się gdzie jak kurwa pracuję i w jakim bagnie jestem. Od kwietnia zmieniam pracę.

Siemanko, mam 25 lat, pracuję, mieszkam z bratem i jestem w miare ogarniętym facetem. Syf zaczyna się kiedy chce bądź poznam kobiete. Po krótkim czasie okazuję sie, że albo ma dzieciora i jest poszkodowana przez faceta i życie albo jest jebaną kurwą imprezową albo ma kurwa więcej kolegów niż ludzi których widzę na ulicy. Tak samo na je anym FB co wejde to dziennie klikam przestań obserwować żeby nie widzieć tych jebanych zdjęć dzieciorów, cytatów z gównonetu itp. Ja jebie co za świat..

Nie bez powodu jako temat dzisiejszej chujnii dałem jeden z lepszych utworów zespołu Myslovitz. Od kilku miesięcy staram się odpowiedzieć na pytanie dokąd to wszystko zmierza. Nie zrozumcie mnie źle – w zasadzie powinienem być człowiekiem szczęśliwym, gdyż mam kochająca mnie rodzinę, kumpli, różne zainteresowania, pasje oraz przede wszystkim zdrowie. Tylko rodzi się pytanie czy to jest w stanie wypełnić ogarniającą mnie pustkę? Cały czas, jak powracający ból głowy wracają myśli o byłej dziewczynie – w tym miejscu należy zaznaczyć fakt, że jestem 19 letnim szczylem i pewnie część z Was w tej chwili zamknie tą chujnie, gdyż uzna, że przesadzam i wyolbrzymiam gdyż jestem tylko dzieciakiem. Być może jest w tym ziarno prawdy, ale nie umiem się w tym wszystkim odnaleźć.
Dzisiaj znowu idę na piwo z kumplami. Zadaję sobie jednak pytanie czy bogate życie towarzyskie i bycie ekstrawertykiem to nie jest tylko maska, która zasłania moje prawdziwe oblicze – człowieka, który lubi kontemplować nad życiem, być w zadumie oraz przede wszystkim człowieka, który potrzebuje uczuć i zrozumienia. O samych kumplach nie mogę nic złego powiedzieć i mam pewność, że przynajmniej część z nich jest uczciwa wobec mnie i są oni „prawdziwi”. Tylko pytanie, ile tak można ciągnąć? Kumplowi nie powiem ile dla mnie znaczy, nie będzie on myślał o mnie zatęskniony, nie będzie sytuacji, że jak go spotkam to się przytulę i porozmawiam z nim szczerze na różne tematy, niekoniecznie te przyziemne. I właśnie dlatego tak tęsknię za moją byłą dziewczyną. Bo choć miałem ich kilka w życiu, to ta jedna odcisnęła na mnie ogromne piętno. Mimo, że pochodziła z patologicznej rodziny, mimo, że nie zawsze było dobrze u niej w domu i mimo, że nam też zdarzały się kłótnie, to byłbym gotowy do niej teraz wrócić – bo kochać trzeba umieć pomimo, a nie za coś. Na przestrzeni tych kilku miesięcy próbowałem różnych „terapii” – od wczytywania się w różne książki i oglądanie rozmaitych filmów, po spotkania towarzyskie z kumplami w akompaniamencie wyrobów wysokoprocentowych, aż po próbę swatania z innymi dziewczynami – niestety nic nie jest skutecznym lekarstwem na moją dolegliwość. Dni mijają, a mam przed oczami dość przykrą świadomość, że lepiej nie będzie, że nawet jak kiedyś ponownie w kimś się zakocham, to będę miał poczucie, że to nie będzie tak silna miłość, tak prawdziwa. A to za sprawą tego, że udało nam się spełnić wszystkie filary dobrego związku – zaufanie, wierność, szczerość oraz po prostu bycie sobą. Nigdy nie czułem się przy nikim taki szczęśliwy. Odnowienie kontaktu nie wchodzi w grę, gdyż rozstaliśmy się w paskudnych okolicznościach i znalazła już sobie kogoś po drodze – i szczerze? Życzę jej szczęścia, bo pomimo końcowej fazy naszego związku, gdzie ciągle pojawiały się problemy, to i tak wiem, że obdarzyła mnie prawdziwą miłością i dała szczęście, które teraz jest tylko wspomnieniem we mgle i naszym wspólnym, już trochę zakurzonym zdjęciem leżącym na mojej półce. A dziś? Dziś została mi jedynie klasyczna muzyka Michała Lorenca, szklanka szkockiej i ocean myśli – ohydnie gorzki ocean. Życzę Wam w życiu miłości – bo choć każdy z nas żyje innymi celami i wartościami, każdy z nas jest w innym wieku i inaczej wygląda, to z definicji łączy nas jedno – człowiek jest istotą społeczną i do poprawnego funkcjonowania potrzebuje innych ludzi. A najlepiej, gdy jest to druga połówka…

Często otacza mnie chujnia drogowa jak jakiś gad w czapce wklejony ryjem w kierownicę jedzie 40 km/h lewym pasem, jak jakaś menda na lewoskręcie włączy lewy kierunkowskaz dopiero jak zapali się zielone światło, jak debile używają kierunkowskazów dopiero w momencie skrętu a nie wcześniej sygnalizując zamiar wykonania manewru skrętu, jak na światłach trole zaczynają szukać dźwigni zmiany biegów dopiero jak zobaczą zielone światło i dzięki nim 2 albo w porywach 3 auta zdążą przejechać na zielonym, jak ciul przy dobrej widoczności jedzie na tylnym przeciwmgielnym, jak pod marketem na dużym parkingu daleko od głównego wejścia zostawisz auto mając z obu stron po kilka wolnych miejsc parkingowych to i tak znajdzie się pajac, który stanie obok ciebie tak blisko, że ciężko będzie otworzyć drzwi.
Air23

Kurwa. Mieszkam w średnio-małej wielkości mieście ok. 60 000 mieszkańców. Może kurwa i jestem przegrywem, ale z dość dobrą pracą, mieszkam u rodziców, bo na swoje jeszcze zbieram, nie mam dziewczyny i jakoś przesadnie nie szukam, 26 lat, mam jakieś konta typu fotki, badoo i nie ukrywam zaglądam tam czasem żeby z kimś pogadać jeżeli jest okazja. I teraz teraz nie rozumiem jednej rzeczy, jest sobie laska ma wpisane, że mieszka w mojej miejscowości po czym w rozmowie okazuje się, że mieszka w „okolicach” najczęściej wiocha 50 km dalej. Mam samochód, stać mnie żeby dojechać do laski, ale tak średnio uśmiecha mi się zapierdalanie 50 km w jedną stronę kilka razy w tygodniu. I żeby to były jakieś pojedyncze przypadki, NIE, kurwa. Co druga może co trzecia laska jest z tych jebanych „okolic”.