Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Nigdy nie daję napiwków. Nie dlatego, że jestem sknerą. Po prostu ich nie rozumiem. Dlaczego mam dawać komuś za darmo pieniądze? Domyślam się, że za darmo, bo za usługę, już przecież zapłaciłem. Dlaczego więc mam jeszcze coś dopłacać? Ponoć w niektórych krajach jest to nawet wymagane. Niektórzy mówią, że tak trzeba, bo np. kelnerzy za mało zarabiają i właśnie po to są napiwki. Ale jak to? Ja mam im dawać swoje pieniądze, bo szef im za mało płaci za pracę, którą wykonują? Bez sensu. Dlaczego miałoby mnie to obchodzić, skoro to nie ja ich zatrudniam? Mam płacić dostawcy pizzy dodatkowo za to, że wykonuje swoją pracę? Ale ja nie jestem jego pracodawcą a za pizzę zapłaciłem. Mogę nawet zapłacić drożej jeśli będzie lepsza niż w innych pizzeriach. Czemu we wszystkich zawodach tego niema? Dlaczego nie płaci się napiwku pani w urzędzie, kasjerce w sklepie, listonoszowi? Mógłbym dawać im ten cholerny napiwek. Na prawdę nie jestem aż tak skąpy. Muszę tylko wiedzieć z jakiego powodu. I musi to być dobry powód.

Gdy trzeba podjąć jakieś działanie, ogarnia mnie paniczny strach.
Nie wiem co mam wtedy zrobić, po prostu mnie to przytłacza.
Nawet, żeby napisać ten wpis długo zbierałem się w sobie, bo kto by chciał czytać o takich problemach..
Nie wiem z czego to wynika, ale gdy muszę coś zrobić sam, bez konsultacji z kimkolwiek, to doznaję paraliżu i wycofuję się z tego co miałem zrobić.
Często marnuję szanse na lepsze życie, bo trafia się jakaś okazja niezłej pracy, czy poznania interesującej osoby, a ja zamiast wykorzystać to i coś zmienić w swoim życiu, to boję się, że nie dam rady.
Wmawiam sobie, że to nie dla mnie, że są lepsi, sprytniejsi, bardziej interesujący ludzie ode mnie.
Przykro mi jest najbardziej z tego powodu, iż zawodzę rodzinę, która cały czas pokłada we mnie nadzieje.
Mówią mi, że sobie poradzę, wszystko się ułoży.
Jakoś mi trudno w to uwierzyć po tylu porażkach jakich doznałem.
Jest powiedzenie, że kto nie ryzykuje ten nie pije szampana, ale ze strachem, który towarzyszy mi przy jakiejś najmniejszej próbie ryzyka, to ja nawet o tym nie myślę, że może być jakikolwiek „szampan”, czyli cokolwiek dobrego w moim życiu.
Z każdym dniem tracę nadzieje na lepszy byt.
Mam już momenty, że gdy się budzę rano, zastanawiam się czy warto w ogóle coś zrobić tego dnia, bo i tak przecież sobie nie poradzę przez strach, który mnie ogarnia.
Totalna porażka..

Witam wszystkich bardzo serdecznie! Dzisiaj chciałbym opowiedzieć wam o pewnej wkurwiającej sytuacji, która napotkała mnie w pizzerii. A mianowicie, poszedłem dzisiaj sobie do pizzerii, bo miałem ochotę na pizzę. No, więc usiadłem sobie przy stole i zamówiłem pizzę. Kiedy już obsługa przyniosła mi tę pizzę, obok mojego stolika usiadła jakaś matka z dwoma bachorami. I tu wszystko się zaczyna. Te dwa bachory zaczęły krzyczeć na całą pizzerię, jakby je ze skóry obdzierali. Podleciała do nich osa, a one z powodu jednego głupiego owada zaczęły się wydzierać wniebogłosy. Myślicie, że to koniec? Otóż, nie. To, co się działo do tamtej pory, to jeszcze pół biedy tego, co później się wydarzyło. W pewnym momencie matka tych bachorów zdjęła jednemu z nich pieluszkę, wzięła mokrą chusteczkę i zaczęła nią wycierać jego obsrane dupsko. A ja, siedząc na przeciwko, musiałem się temu wszystkiemu przyglądać, jedząc w tym czasie pizzę. Na prawdę, bardzo mi się wtedy apetyt poprawił, nie ma co. Skandal, mówię wam, skandal. Ja na miejscu właściciela tej pizzerii wprowadził bym całkowity zakaz wpuszczania małych bachorów. Pozdrawiam i życzę miłego dnia wszystkim, którzy to czytają.

Diagnoza: nerwica lękowa i zaburzenia osobowości mieszane. Dziwność, oryginalność, osobliwość. To co da mnie jest normalne dla kogoś jest ostro pojebane, to co dla kogoś jest normalne dla mnie jest nudne. W trakcie dzieciństwa żyłem w odosobnieniu od rówieśników ponieważ mieszkałem na kolonii wsi i też nie ciągnęło mnie do piłki, wspólnych ognisk, spotkań itp. W domu psychicznie znęcała się nade mną matka. Na szczęście już z nią nie mieszkam. Mam 27 lat. Ja mam nerwicę i niszczę wszystko co się da: związki, koleżeństwa, przyjaźnie, możliwości zdobycia nowej pracy. Na wszystko mam wyjebane i nic mnie nie interesuje co dzieje się poza wlasnym światem. Mam zainteresowania. Jestem leniwy i wygodny. Wyszedłem z dyktatury w rozpasanie. Z jednej skrajności w drugą skrajność. Nie lubię ludzi, nie utrzymuje zażyłych relacji z nikim. I właśnie jest mi z tym dobrze. Pracuje, czytam książki, gram na kompie, idę spać. Ponadto jestem zmęczony, potrzebuję dużo odpoczynku. Mam swoją silną strefę komfortu, której za chuja nie chce opuszczać bo w niej czuje się sobą. Nie ma w niej napięcia. Dzięki lekom czuje się o wiele lepiej ale mam zaburzenia czasoprzestrzeni. Potrzebuje więcej czasu na zrobienie czegoś. Na zrozumienie czegoś. Zrezygnowałem z celów. Trudno mi kogoś pokochać, kogoś polubić, zaprzyjaźnić się, nawiązać poprawne relacje w pracy. Mój introwertyczno ekscentryczny charakter wybija z siłą wulkanu kiedy jestem w sytuacji kiedy nie mogę być sobą np podczas jakiegoś spotkania na którym się nudzę i ludzie są zszokowani moim zachowaniem. Twierdzą że mam zryty beret a mnie to cieszy. W sumie nie mam pojęcia po co komu jakiekolwiek relacje. A mam kilka kontaktów jedynie jakbym potrzebował kasy itp. Nastawienie materialne.

Wielokrotnie zadaje mi się pytanie: „coś się stało? Jesteś zdenerwowany.”, „czemu jesteś taki smutny?”, czemu masz taką naburmuszoną minę?”. Raz słyszałem że wyglądam jakbym kogoś zamordował. Problem w tym że ja nie jestem smutny, zdenerwowany, nie zabiłem nikogo w tym momencie kiedy się mnie o to pyta. Kurwa, no mam nerwicę i czasami jak jestem wkurwiony faktycznie wyglądam jak adiutant Hitlera z filmu „Upadek”, a jak jestem przygnębiony to jak buka z muminków. Ale tak nie jest cały czas. Obawiam się że ten stan mimiki twarzy się utrzymuje cały czas czego nie jestem świadom. Psycholog mówił że mam ubogą mimikę, blady afekt tzn nie reaguję twarzą na emocje i w ogóle słabo reaguje na cokolwiek. Kiedyś na rozmowie kwalifikacyjnej zachowywałem się normalnie i nie miałem wyjebane, ani nie byłem zdenerwowany, a Pani w mailu odpowiedziała mi że mam negatywn nastawienie. WTF? Może wyglądam tak jakby ktoś mnie wkurwił i tak mi zostało do dziś. I teraz ludzie się mnie pytają czy mi towarzystwo odpowiada, czy praca mi odpowiada itp. Przecież odpowiada, a oni zakładają że jestem smutny albo wkurwiony. Może jakieś ćwiczenia na mimikę twarzy?

Z bólem i ulgą jednocześnie stwierdzam, że niemożliwym będzie opisanie tutaj całego mojego życia; mogę jedynie przedstawić je w olbrzymim skrócie. No, więc.. Mam 25 lat (tylko w metryce; mentalnie 12, fizycznie 80). Przez te zgniłe 25 lat zdążyłam na własnej skórze poznać wszystko to, co świat ma do zaoferowania – przemoc w każdej jej formie, biedę, syf, upokorzenie, smutek, żal, lęk, ból, śmierć, gówno. Seria spierdoleń z życiowego kałacha zaowocowała kolejną serią spierdoleń w postaci ostrych zaburzeń psychicznych. Nie miałam gdzie uciec, zresztą jako małolatka z dys-domu w zabetonowanym osiedlu z Sebami miałam 2 wyjścia: zacisnąć zęby i walczyć o lepsze życie albo polecieć w wódę i zioło/maczany. Byłam za słaba, więc wybrałam to drugie. Tak uciekło mi nastoletnie życie, do którego doszły licznie poniżenia, upodlenia, wyzwiska, rzyganie i zgony w obsranych krzakach. Im dalej w las, tym gorzej, aż w końcu skończyłam z nałogami, kompulsywnym obżarstwem (ewoluującym później w bulimię), pociętymi do mięsa udami i mega, mega, mega zajechaną psychiką. Od 7 lat funkcjonuję dzięki paroksetynie, znajomym i licznym grupom wsparcia, bez których powiesiłabym się na kalesonach starego. Zaburzeniem, które chyba najbardziej – na dzień dzisiejszy – utrudnia mi życie (o ile życiem to można nazwać) jest nerwica natręctw, która społeczeństwu kojarzy się z częstym myciem rąk czy obgryzaniem paznokci. Otóż, proszę Państwa, chciałabym taką nerwicę natręctw. To gówno jest czymś znacznie gorszym niż przesuszona skóra dłoni. To potworne, powracające, często zupełnie irracjonalne myśli, które odcinają chorego od rzeczywistości i zamykają w fizycznie duszącym, koszmarnym wymiarze. To jedna wielka pętla pytań, na które nie ma odpowiedzi, masa zniekształceń, żalu i pretensji do całego świata. To tygodnie spędzone na „a co by było, gdybym w lipcu 2009 roku nie łączyła wódy z dopami i nie skompromitowała przed P., E., i B., gdybym waliła koks i była królem świata, gdybym miała bogatych starych, gdybym nie poznała A., gdybym nie objadała się jak świnia, gdybym wtedy nie poszła do K., tylko do M., gdybym nie piła tej wstrętnej ciepłej gorzały przy W., gdybym jarała mniej stafu, gdybym była szczuplejsza, grubsza, urodziła się później, wcześniej..”, to koszmar niezgody na przyjęcie przeszłości, przyszłości i teraźniejszości, to po prostu, kurwa, tragiczny bagaż dźwigany solo, bez chłopca na posyłki. To moja trucizna, pieprzony ból trafiający w każdą cząstkę mojego ciała o każdej porze dnia i nocy. To moja osobista chujnia.

A.

Nie jestem w stanie zrozumieć, po co to kurestwo wymyślili. Jakieś zakompleksione, korposzczurze paniusie na „ą” i „ę” uważające się za nie do końca wiadomo kogo, zgadywać można, że po psychologii, które przyjechały z wioski na „prestiżowy, przyszłościowy kierunek” (na zmywak do Anglii) i myślące, że łapiąc kogoś za słówka są w stanie wprost przejrzeć daną osobę na wylot i zrobić z niego jelenia, tzn. wyrobić sobie na jego temat pewną opinię, jakie ów ma preferencje, nawet jeśli ma odpowiednie, ale oczywiście i tak zgodnie z założeniem swój los powierza w ręce „rekruterki”. W żaden sposób nie odzwierciedla to umiejętności i chęci do pracy danego kandydata. Czy zdecyduje to, czy potrafię wpisywać cyferki do Excela, obsługiwać komputer, drukować, odbierać telefon i używać kalkulatora? Ni chuja. CV durna babo ci wystarczy, a na nim 3-letnie doświadczenie w danej branży, a nie szukanie na siłę dziury w całym, co „konkretnie” stoi za wypowiedzianym zdaniem ubiegającego się o pracę na rozmowie kwalifikacyjnej. Kiedy w odpowiedzi na pytanie, co się dla mnie liczy odpowiadam, że „profesjonalny pracodawca” słyszę kolejne pytanie, „co oznacza dla mnie profesjonalny?”. Niepotrzebne pytania o szczegóły współpracy z danymi pracodawcami i dlaczego już tam nie pracuję albo dlaczego następnie poszedłem do tamtej firmy a tam nie zostałem oraz co tam „KONKRETNIE” robiłem, a teraz przylazłem ubiegać się o pracę tutaj i człowiek nie wie, czy dobrze robi negatywnie wypowiadając się na temat poprzedniego pracodawcy (bo może kandydat wybrzydza, jest niezdecydowany, roszczeniowy to trzeba kopnąć go w dupę i niech sobie szuka dalej), czy ma się wypowiadać o nim dobrze (to po chuj się zwolnił i przyszedł tutaj?). Tak będzie źle i tak niedobrze. Zgaduj sobie, co siedzi w głowie „Pani Psycholog” przez duże P (jak „Profesjonalny”). I oczywiście klasyczne: „Postaramy się do Pana oddzwonić jak najszybciej, najlepiej do poniedziałku”. Oczywiście w jednej pracy dorywczej zdarzyło mi się, że usłyszałem już coś takiego i oddzwonili, żeby mnie zaprosić, ale nosz kurwa, takiego lawirowania wprost nienawidzę. Powiedz po swojemu czyli „KONKRETNIE”, czy chcesz mnie kopnąć w dupę, czy może mnie zapraszasz na kolejny etap? Już z 2 l. temu byłem na jednej rozmowie i otrzymałem odpowiedź wprost, że „dziękujemy Panu” – więc taki problem? Praca w Polszy to naprawdę jakaś paranoja.

Nie widzę już sensu swojej jebanej egzystencji na tej planecie. Kompletnie nic mi się nie wiedzie. Od braku pracy, po zerowe powodzenie u płci przeciwnej, do tego poza rodziną i trzema kolegami każdy ma mnie za kolejne gówno na tym świecie… Mieszkam na jakims jebanym wypierdolowie, gdzie sami spierdoleni ludzie, brak sklepów, brak komunikacji. Jakiej pracy bym nie ruszył to mi kompletnie nie wychodzi, albo jebany kołchoz po 15 godzin na dobę, tak, jestem nieudacznikiem, który nie dość że nigdy nie był w żadnej robocie dłużej niż 2 miesiące, to jeszcze prawie wszyscy ludzie mają go za jakieś gówno… Mimo, że zrobiłem prawo jazdy kategorii C+E (na ciężarówki) to i tak nie mogę jeździć na dłużej w żadnym Dziad Transie, bo albo się nie nadaję, albo za małe doświadczenie, albo jazda „na kamieniu” po 15 godzin na dzień. Także widzicie, trzeba już być prawdziwym nieudacznikiem, żeby po zrobieniu prawa jazdy kat. C+E (i tak dopiero za 5 razem) nie mieć żadnej roboty. Ale ja tak potrafię 😉

19 wieczorem, wyglądam przez okno. Pod ogrodzeniem zatrzymuje się oklejone auto. Wreszcie kurwa doczekałem się na zamówioną godzinę temu pizzę. Pizzerman dzwoni do drzwi, otwieram i biorę się do płacenia należności. W gotówce. On leniwymi, anemicznymi ruchami zaczyna wyciągać z sakiewki drobne, żeby wydać mi resztę. Jak najwolniej kurwa, przelicza ten hajs, wylatują mu te drobne, mota się. Wszystko z nadzieją, że usłyszy „reszty nie trzeba”. Kurwa. Za każdym razem tak jest. Celowe ociąganie się kurierów, pizzermanow i kasjerki w sklepie, której nie chce się liczyć pieniędzy. Wkurwia mnie już słuchanie ciągle, że ktoś nie ma z czego wydać reszty. Jakby jeszcze były niskie ceny w tym kraju, bo mało te sieci zarabiają to jeszcze muszą specjalnie dać cenę z dziewiątką na końcu, żeby w skali miesiąca zarobić w chuj siana na „nie mam wydać” i żeby cena wydawała się nizsza. Wkurwia mnie to. Jak coś kosztuje 14.99 to kosztuje 14.99. Jak pizza kosztuje 27 zl to kosztuje 27 a nie 30.

Na wstępie zaznaczam, że nie jestem jakimś antypolakiem, gejem, cyklistą albo Żydem.
Ostatnio trochę myślałem o perspektywach naszego kraju. I poprawcie mnie, ale nie jest kurwa dobrze. Oto moim zdaniem dlaczego:
1. Polska jest kupiona przez zagraniczny kapitał. Kompania Piwowarska lejąca Tyskie jest japońska, Okocima rozlewają Duńczycy, Wedel to Chińczycy, TPsa kupił francuski Orange, polska Biedronka jest portugalska. Nie jest moim celem wykazanie, że wszystkie firmy nie są polskie. Chodzi o to, że jako kraj nie mamy swoich wiodących marek. Polska to tania montownia Zachodu. Jak możemy pozwolić sobie na niezależność gospodarczą nie mając liczących się graczy z naszego kraju? Jak ktoś wyjedzie z jakimś CD-projekt Red – ok, fajnie, ale porównajcie sumę kapitalizacji naszych firm do firm obcych państw na terenie TYLKO naszego kraju. Bo przecież mają też filie w innych krajach oraz spółki matki w krajach rodzimych.
2. Niska dzietność. Mówcie co chcecie, ale Angela doskonale wiedziała co robi, ściągając imigrantów do Niemiec. Chciała załatać dziurę w piramidzie wiekowej wśród młodych ludzi. A że przy okazji wyszło „bombowo”, to już inna bajka. U nas co prawda imigrantów nie ma tak dużo, ale problem: „Kto opłaci Twoją emeryturę?” pozostał.
3. Zacofana energetyka oparta na węglu. Blokowanie inwestycji w atom może nie boli teraz, ale odbije się na gospodarce w przyszłości, kiedy węgla zabraknie. Wtedy – jeżeli – wybudujemy elektrownię atomową, nasze kadry będą w powijakach, a sąsiedzi dysponować będą latami doświadczenia w zarządzaniu energetyką atomową oraz większymi zyskami z tej energii wypracowanymi wcześniej.
4. Polska mentalność. Sam nie wiem, czy to pozostałość po PRL, czy jeszcze po przywilejach szlacheckich. Polak musi zawsze kombinować, być „sprytny”, zarobić na teraz, tylko dla siebie. Jest także przyzwolenie społeczne na coś takiego. Jak budować państwo w długim okresie na tak kruchym fundamencie ludzkim?
5. Polska scena polityczna. A pierdolę. Nawet nie chce mi się komentować, jest to chyba prawdziwa laurka państwa – nieprzerwana żenuo-komedia since 1989. Pozorna walka dwóch partii, których członkowie piją wspólnie za kuluarem, a wyznawcy – gryzą sie nawet przy wigilijnym stole.
6. Niewspółmierne wydatki w stosunku do zarobków na przestrzeni lat. Naprawdę muszę rozwijać?
Żeby nie było – ja Nas, Polaków, to raczej lubię. Czasem mniej, czasem bardziej, ale jednak lubię. Z drugiej strony gdyby nie rodzina, dawno by mnie tu nie było. Gdyby szykowała się wojna, to bym rodzinę zapakował i wyjechał do Szwajcarii. Bo za łąki malowane zbożem rozmaitem nie będę umierał. Za fabryki Volkswagena w sumie też nie.