Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Może to wina nadchodzącej jesieni, ale miałem dzisiaj mnóstwo przemyśleń o swoim życiu. Kilka dni temu skoczyłem 29 lat, mam świetną żonę i pracę, którą lubię, ale która choć pozwala dobrze zarobić, zajmuje mi pół życia, bo pracuje po 200-250 godzin w miesiącu.
Jestem zmęczony, co raz grubszy, nie mam czasu dla siebie, nie pamiętam kiedy minął tydzień, w którym nie wypiłbym chociaż jednego piwa. Postanowiłem to zmienić, zadbać o siebie, psychicznie jak i fizycznie, bo nie mam złego życia, ale myślę, że nie w taki znowu trudny sposób mogę je polepszyć.
Wiem że do chuja taka chujnia, ale musiałem to napisać dla siebie samego. Skrolujcie dalej i powodzenia.

Drażni mnie ostatnio wszystko. Od nienormalnych ludzi, przez samice (z szacunkiem dla normalnych Pań, przedstawicielek które zaraz opiszę nie nazwę 'kobietą’), otoczenie i wszystko co się dzieje wokół. Irytuje mnie głupota ludzka, a z drugiej strony moje poczucie racji nie wiem skąd. Bo jaką mam mieć pewność że informacje do których mam dostęp są prawdziwe? Na przykład wezmę szczepionkowców i anty, ja zdania nie mam przez mix informacyjny. Z obu stron przerzucanie się argumentami, gorliwe potakiwanie lekarzy i wykłady, badania. Skąd ja mam wiedzieć które informacje są prawdziwe, skoro tyle już było przypadków grzywien dla lekarzy naginających wyniki badań lub wymyślających choroby?
Pracuję w gastronomii, kolejny powód do rozjebania sobie głowy o mur, zwłaszcza w okresie letnim. Od pięciu lat jestem kelnerem w bardzo dobrej restauracji. I powiem Wam, że im więcej gość płaci przy rachunku tym większe prawdopodobieństwo że będzie chciał Ci zjebać dzień. Na zarobki nie narzekam, godzin napieprzam i kilometrów, no, ale nie ma nic za darmo. Gdyby nie ludzie wszystko byłoby cudowne. Kurwa, nic nigdy nie pasuje. Miodu w dupę byś nalał a i tak znajdzie się Andrzej, który zrobi Ci awanturę że jego stek waży nie tyle co w karcie. Tak, są ludzie którzy każą przynosić sobie wagę do stolika. I na nic mu tłumaczenie że przecież podczas obróbki termicznej mięso traci na wadze ani pokazywanie surowego kotleta, w końcu to ja w drodze po schodach ojebałem mu gryza. Albo wejdą Ci za 5, kiedy już wszystko masz posprzątane i policzone. I oni 'tylko na przekąskę i piwo’. Super, zapraszamy. Cytując jednego ze stand-uperów „a już się bałem że pójdę do domu!”.

Baby. Nie chcę chyba żadnej.. jak patrzę na pustostan który mnie otacza to chyba zaczynam rozumieć nagły wysyp homoseksualistów. Co druga, rzęsy jak skrzydła gołębia i to zazwyczaj świecą na odległość tanim chińskim plastikiem, legginsy na oklapniętą, ohydną dupę (albo co kurwa gorsza spodenki z przykrótkimi nogawkami), gęba w brązowych śladach jak po walce z gównem i idzie Pani ulicy patrząc ile osób poraziła swoim seksapilem po drodze. No ja jebe. Już nie ma głębszych wartości, poznawania się, flirtu, gry jakiejś. Niee, generalnie to na ulicy pokazane wszystko a nawet jak ma gorszy dzień i jest ubrana, to zajrzyj na jej insta (którego na 90% ma), a na pewno dowiesz się jak wyglądają wszystkie jej strategiczne części. Chciałbym żeby padł serwer instagrama, facebooka, najlepiej całego internetu w chuj na pół roku. Ale miałbym bekę że 3/4 społeczeństwa straciła właśnie sens życia.

Ostatnio siedząc w aucie byłem świadkiem sceny, koleś stał na chodniku z telefonem w łapie, klepał jakiegoś smsa. Po dwóch minutach doszła do niego dziewczyna, też z telefonem, też klepiąc w ekran. Stojąc naprzeciw siebie, nie przerywając klepania poszli dalej razem. Żadnego hej, co tam, spojrzenia, NIC kurwa, NIC. No nie mogę po prostu, w ogóle bym zakazał tych telefonów z dostępem do internetu bo powoduje zidiocenie społeczeństwa i zagrożenie bezpieczeństwa. Ile razy jadąc o mało nie potrąciłem jakiejś idiotki czy idioty zapamiętale scrollującego tablicę na fb i wyłażącego mi przed koła. A to prowadząc auto klepie w ekran. A to uczestnictwo w ruchu drogowym z obiema słuchawkami w uszach, czy to jako pieszy, rowerzysta czy kierowca. Nie czaję jak można być tak tępym. Zgłosiłbym się do ochotniczej drogówki, gdyby takowa istniała, jeździł za takimi bezmózgami i od razu bez dyskusji zabierał prawo jazdy i jazda 100 godzin społecznie.

Boli mnie zachowanie mamuś na placach zabaw. Bo to w większości one a nie ojcowie są pizdowate akurat w tym wypadku. Syn ma 2 lata i bardzo lubi bawić się z innymi dziećmi, niekoniecznie własnymi zabawkami. Jest mały i nie rozumie, że nie należy zabierać zabawek innym dzieciom. Za każdym razem wyje rozdzierajaco kiedy to nie dziecko a mamunia zabiera od niego swoje rzeczy, mówiąc (hit roku ostatnio): „Mój Franio/Józio/Sruzio ma bardzo silne poczucie swojej własności” czy coś w tym sensie. Co stoi na przeszkodzie, że dzieci nie mogą bawić się wspólnie? Czy tylko dla mnie jest to oczywiste jak konstrucja chuja? Powiem wam jedno paniusie – wielki, masajski chuj wam w oko.

Starty, rozumiem, że możesz żonę kochać, raz mogła ci nie wierzyć, ale skoro za drugim razem lekką nogą kopnęła cię w dupę przez same głupie plotki, to ty moim zdaniem powinieneś zrobić to samo. Zrobisz, jak uważasz, ale już 2 razy pod rząd pokazała, że ci nie ufa. Na spokojnie dowiedź swojej niewinności na rozprawie rozwodowej, niech jej będzie głupio,a dzieciaki jeszcze na kolanach będą cię przepraszać.

Witam.
Na wstępie pragnę napisać że jest mi ogromnie przykro że żyje w tak wiesniackim kraju oblanym smierdzacymi ludźmi, alkoholikami, którym jedynym sposobem i spędzaniem czasu jest picie piwa pokroju warki i zagryzanie jej jakąś chujowa kiełbasa z biedronki. Ludzi którzy po wypłacie zapierdalaja dumni do sklepu i napierdalaja do koszyka chujowej wieprzowiny że świni która nie miała mózgu i nigdy nie widziała nieba. Ludzi którzy nie potrafią się ubierać i są takimi wiesniakami którzy podwyższają swoje ego koszulkami z napisami „Tommy Hilfiger” i myślą że są bogami i ryj wysoko noszą. A w domu wpierdalaja pasztetową. Tych bogaczy kredyciarzy którzy sprawiają na pozór wrażenie że stać ich na nową skode a jebie na nią od bladego świtu Zbyszek z Danusia i jeżdżą nią na działkę ugrillowac kiszke ziemniaczana.

Witam serdecznie. Pozwolicie, że dorzucę swoje trzy grosze. Jak widzicie w tytule pomimo, że jestem ateistą to mam konserwatywne podejście do życia i świata. Pech taki, że muszę żyć w XXI wieku, którego nienawidzę. Dlaczego? Bo każdy każdego zdradza, kult używek i dzikich imprez, kult homoseksualizmu, zupełny brak odpowiedzialności, bo jakoś to będzie, a po nas choćby potop. I to wszystko przez tą przeklętą rewolucję obyczajową z 1968 roku, która doszczętnie zniszczyła niegdyś wspaniały świat zachodni. Zupełnie nie mogę się odnaleźć w dzisiejszym świecie. Mogę co prawda zadawać się z katolikami, ale wiem, że będą oni na siłę wciskać mi swoją wiarę. Po dwóch latach względnego spokoju znowu zaczynają się w głowie pojawiać myśli samobójcze. Naprawdę nie wiem co mam zrobić. Czuję się kompletnie w potrzasku i przede wszystkim strzasznie samotnie.

„Dobry zwyczaj – nie pożyczaj” – taaa. Jak można nie mieć przez 3 lata oddać 200zł, które się pożyczyło od wtedy najlepszego kolegi?
Rozumiem, że MOPS nie nadąża wypłacać zasiłku, żeby mieć za co balować przy remizie na wypizdowie z nażelowanymi koleżkami o IQ klapka kubota, ale ludzie…
Na wioskowe imprezy za garażami, obowiązkowo na srogiej bani za pomocą najtańszego piwa jest, a oddać to ni ma komu. Chyba mu mordę obiję, a kiedyś dałbym sobie za niego rękę uciąć. Kurwa mać, przyjaźń to gówno.

Wiecie co? Byłam JEBANYM DEBILEM że wróciłam z emigracji. Posłuchałam wszystkich „teraz jest lepiej”. Może i pracowałam na magazynie 8 godzin 5 dni w tygodniu, ale utrzymałam siebie, psa, mieszkanie, odłożyłam, kupiłam auto (gruchota bo gruchota, ale nie w kredycie i sprawne), zabawiłam się i odpoczęłam. Wróciłam bo się zakochałam, znalazłam pracę 2200 z premią na rękę. Sądziłam że to wystarczy na spokojne życie pojedynczej osoby, ale gdzie tam kurwa. Samo wynajęcie mieszkania wpierdalało mi 1400 złotych, nikt nie chciał wynająć mi mieszkania z psem taniej. A gdzie spożywka, chemia, paliwo, ewentualni lekarze, jakiś telefon. Sam Ryszard zaczął chorować, wizyty u weta i leki też mi dokopały. Miałam oszczędności z zagranicy, które oczywiście szybko zaczęły topnieć.

Jak wygląda moja sytuacja dziś? Muszę sprzedać auto które dziś jest warte 1,500 tysiąca złotych bo od roku nie stać mnie na jego naprawę. Mam 24 lata i już pierwszy kredyt na głowie, na szczęście niewielki. Żyję jak kloszard od dłuższego czasu. A z tym facetem i tak nie jestem. Planuję powrót zagranicę w najbliższym czasie.

I przestaję się dziwić tej całej patoli jebiących dzieci na potęgę. Ja chyba też pierdolnę sobie piątkę i w końcu zacznę żyć jak człowiek.
Do pracy iść już nie musisz, a żyjesz na poziomie porównywalnym do osoby ciężko pracującej. Emerytura przy dobrym obrocie kanału rodnego też podobno będzie zapewniona. I co z tego że wszyscy ich obrażają? Przechylają do gęby kolejną puszeczkę piwa i się śmieją z nas. Frajerów. Bo pracujemy dla kraju który ma nas w dupie, dopóki nie zaczniemy się mnożyć. Bo się boją chuje że na ich emeryturki nie będzie miał kto robić.

Witam chuja. Przedstawię po krotce sprawę. Jestem żonaty od grudnia 2006r. Praktycznie od samego początku miałem problemy z rodziną żony. Ciągłe plotki i wymyślone historię na mój temat. Muszę dodać iż rodzina żony jest bardzo majętna( mam tu na myśli naprawdę grube dziesiątki milionów złotych). W pewnym momencie życia zacząłem nawet pracować u nich w firmie. Po fali kolejnych plotek żona zdecydowała się wyrzucić mnie z domu, oczywiście przy pomocy swojej mamusi i rodzinki. Zostałem wyrzucony z domu i zmuszony do płacenia tzw. alimentów na 2 dzieci w wysokości 1600, przy zarobkach netto 1800zl. Wiedząc iż nie podołam zrezygnowałem z tej pracy bo i czego miałem tam szukać. Wyjechałem do Holandii. Mieszkam tu już pięć lat. Po kilku miesiącach od wyjazdu udało mi się przekonać żonę że te wszystkie rzeczy jakie o mnie słyszała były nieprawdziwe. Oczywiście w międzyczasie sumiennie wywiązywałem się z płacenia na dzieci poświęcając nawet większość pieniędzy na to aby odzyskać rodzinę. Udało się po dwóch latach wyrwać żonę i dzieci z tego, przeprowadziliśmy się do mojego rodzinnego miasta( oczywiście ja cały czas pracuję i przebywam za granicą po dziś dzień) . Żona wytrzymała tak 8 miesięcy z dziećmi i zdecydowała się wrócić do swojego miasta. Oczywiście nakłaniana do tego przez swoją matkę i innych członków rodziny. Od lipca 2017r. Wynająłem mieszkanie , a właściwie żona wynajęła a ja za nie płacę, i jakoś tak sobie żyliśmy spokojnie lub trochę mniej. Jak to bywa w małżeństwie. W maju tego roku skontaktował się ze mną bez powodu cały herszt rodzinki , po 5 latach… Rozmowa potoczyła się pokojowo, wręcz byłem z niej zadowolony. Pożniej 3miesiace ciszy. I nagle kilka dni temu moja żona zaczęła otrzymywać jakieś wiadomości od pewnej nieznanej mi kobiety, że ona ma ze mną dziecko, że mieszkamy razem, wysyła mojej żonie jakieś listy zakupów dokonanych na Allegro rzeczy dla dziecka, oczywiście wszystko z najwyższej półki, jakieś informacje o niby naszych wspólnych podróżach zagranicznych… Nie jestem w stanie wytłumaczyć mojej żonie że to wszystko nieprawda. Obecnie sprawa wygląda tak że najprawdopodobniej rozwiedziemy się. Wmieszane w to zostały również moje dzieci, ponieważ miały sprzężone konto google z matką i wszystkie informacje docierały również do nich. Nienawidzą mnie teraz. Gdy dojdzie do sprawy rozwodowej z całą pewnością cała sytuacja zostanie użyta przeciw mnie. Podkreślam nie jestem niczemu winien i nie zdradziłem mojej żony, lecz wytłumaczyć się z tego przez telefon łatwo nie jest, a wręcz niemożliwe. Proszę o poradę co powinienem zrobić? Jak się zachować? Czy to możliwe że np. sąd uzna że cała sytuacja jest prawdziwa? Przecież ja nigdy nie miałem kontaktu z tą kobietą, nie wiem nawet jak się nazywa, nie wspominając o dziecku- niby jak? Skoro jej nie znam , nigdy się nie kontaktowałem. Co mam robić? Oczywiście żona i dzieci nie chcą mnie znać.

W ostatnich latach bardzo wielu ludzi funkcjonuje tak, jakby żyło w niekończącym się blogu podróżniczym. Widać to zwłaszcza w internecie, zalewanym każdego dnia tysiącami zdjęć, na których wszelkiej maści atencjusze wypinają swoje dupska w najróżniejszych zakątkach świata. Pytając jakąkolwiek dziewczynę o hobby, z prawdopodobienstwem graniczącym z pewnością można spodziewać się odpowiedzi P O D R Ó Ż E. Czy jest w tym coś złego? Zdecydowanie nie. Zastanawiam się jedynie, czy tylko mnie po powrocie z jakiegokolwiek dalszego wyjazdu łapią aż takie
feelsy.

Ostatnio złapałam doła, uświadomiwszy sobie coś w gruncie rzeczy banalnego. Mianowicie to, że w podróżach jak w soczewce skupia się ludzkie życie. Po raz pierwszy pojechałam niedawno na wakacje do Grecji, gdzie miałam okazję przyglądać się z bliska obiektom sprzed kilku tysięcy lat i uderzyła mnie ta z pozoru oczywista myśl, że podczas gdy one stoją w tym samym miejscu tyle czasu, to przez ziemię przewinęło się kilkanaście miliardów ludzi. I co? No właśnie nic. Stały kilka tysięcy lat przed moim przyjściem na świat – ba, nawet niewyobrażalnie dłużej niż istnieje cały mój kraj – i jeśli nie dojdzie do żadnej katastrofy, to będą stały tam, gdy ani po mnie, ani po Polsce nie będzie już śladu.

Aspekt czasowy to pierwsza kwestia. Druga związana jest z poczuciem przestrzeni. Dalsze wyjazdy ze zdwojoną siłą uświadamiają, że człowiek jako jednostka nie znaczy nic. Nie wyjeżdżając nawet z kraju, tylko jadąc od punktu do punktu mija się po drodze tyle miejscowości, których nigdy nie będzie się miało okazji zwiedzić. A w każdej z nich dziesiątki, setki, tysiące ludzi. I każdy z nich ma swoją historię, której nigdy nie poznamy. Dlatego kompletnie nie rozumiem ludzi, którzy po kilkugodzinnym pobycie w jakimś państwie uznają, że mają je „odhaczone”. Co to w ogóle za określenie? To jakiś wyścig, kto szybciej i więcej „odhaczy”? Tymczasem, jeśli ktoś mieszka w większym mieście, to istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że przez całe swoje życie nie odwiedzi nawet wszystkich jego ulic. A co dopiero mówić o skali regionu, kraju, kontynentu czy świata.

Wreszcie ostatnia sprawa to to, że jakiekolwiek miejsce, które odwiedzamy, przez okres naszego pobytu staje się centrum naszej życiowej aktywności. To tam śpimy, jemy, robimy zakupy. I co chyba najważniejsze, poznajemy nowych ludzi. Świadomość, że to wszystko jest tylko na chwilę, niesamowicie mnie dołuje. To, że nie dowiem się, jak dalej potoczyły się losy sympatycznych gospodarzy, u których nocowaliśmy, to, że nie zobaczę, jak po remoncie wygląda stary rynek, który podczas naszej wizyty był cały rozkopany.

A najdziwniejsze jest uczucie po powrocie. Było się tak daleko, zobaczyło się tyle nowych miejsc, poznało się tylu nowych ludzi, aż wreszcie wróciło się do swojego własnego pokoju. I co? Znowu nic. Wszystko jest dokładnie tak samo, jak przed wyjazdem. To samo nieszczelne okno, ten sam głośny tramwaj na ulicy i te same dzieci siedzące na klatce schodowej. Tyle się zmieniło, żeby wszystko pozostało takim, jakie było.