Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Do napisania tego zainspirowała mnie chujnia o pracy ochroniarza :
Ja też pracowałem gdzie się dało, od tak naprawdę 13 roku życia, bo rodzice mi nic nie dawali. Malowałem jakieś jebane płoty, grabiłem sąsiadom ogródki i inne gówno. Za 5 zł, czasem za mniej i co? Potem jak podrosłem to załapałem się do układania kostki brukowej, różnie płacili, czasem przycinali, czasem nie. Jakoś trzeba było starać się żyć. Nauczyłem się tego trochę, zarabiałem więcej, zmieniłem jedną firmę, potem drugą. Teraz jest całkiem nieźle. Dlatego kurwa ludzie, którzy śmieją się z kogoś kto musi tyrać za 3,40 na godzinę to chuje, co albo patologia i zasiłki, albo jebane złote dzieci na utrzymaniu rodziców. Zrozumcie, że nie każdy tak ma i czasem trzeba zaczynać dajmy na to od zbierania gówna. Koleś pisze, że rowerem jeździ, może go kurwa nie stać i nie ma z nikąd pomocy to poszedł do takiej pracy i trafił na podobnych chujków, jak ci co z niego się śmieją w komentarzach.

W zapaleniu oskrzeli najbardziej przejebane jest to charanie i smarkanie. Człowiek budzi się w nocy, zaklejony tym glutem, z bolącym gardłem i zatokami. Otwiera kolejną paczkę chusteczek, wysmarkuje śpika z krwią – chyba już mózg się wysmarkuje. Nos obtarty, czerwony na maxa, piecze. Góra usmuranych chusteczek. Drapie w gardle, biegnie do łazienki. Wdech i głęboko zbiera charę aż spod aorty, szyby drżą w całym mieszkaniu. TFU! Wypluta zielona meduza, odpływ zatkany. Czy nie można zrobić takiej maszyny, że się kładziesz, wkładasz jakieś rurki głęboko do nosa, drugi zestaw do płuc, włączasz ssanie i masz wyjebane na wszystko? Chigienicznie, estetycznie, cicho, bezboleśnie. Sen spokojny. Rano się budzisz i tylko wylewasz słoik z zawartością do kibla – ewentualnie wspłółlokatorowi do zupy, jeśli masz nastrój na dowcipy 🙂

Witam. Sprawa wygląda następująco. Byłem z dziewczyną blisko cztery lata. Ogólnie dobrze się dogadywaliśmy, ale wiadomo, były też kłótnie. Po tych prawie czterech latach ona stwierdziła, że nie pasujemy do siebie. Powiedziała, że chce odpocząć. Siłą rzeczy zgodziłem się. Oczywiście mówiła, że bardzo mnie kocha i nie wyobraża sobie życia beze mnie, bla bla. Po dwóch tygodniach odezwałem się, a ona oznajmiła, że jednak nie chce już dłużej utrzymywać kontaktu, a na pytanie dlaczego odpowiedziała, że nie musi się z niczego tłumaczyć. Dowiedziałem się, że poznała kogoś. Oczywiście nie od niej, tylko od znajomych. Wstyd dowiadywać się o takich rzeczach od zwykłych znajomych, co nie? Już wtedy gdy byliśmy w separacji jej koleżanki dodawały zdjęcia na snapchata, jak ona leży na swoim fagasiku. Myślałaś, że się nie dowiem skoro sam nie korzystam? Teraz jestem w mega dole, siedzę i piję, a ona zabawia się na mieście z tym fajfusem. Jak można tak kłamać w żywe oczy? Tak kochać, a dwa tygodnie później zerwać kontakt. Boli w chuj.

PS. Jesteśmy osobami dorosłymi, już dawno po studiach.

Nie mogę się pozbyć mojej dziewczyny. Już ze 3 razy próbowałem ją rzucić, ale ta zawsze wraca jak bumerang. I ciągnie mnie do łóżka, a jestem słaby, nie potrafię się oprzeć, no a ona jest fchuj niebrzydka (okoł0 20-ki była v-ce miss Wielkopolski czy coś w ten deseń). I mówię, że mam jej dość, że męczy mnie jej obecność, że mnie wkurwia – no nic nie działa. Do tego łazi po znajomych i opowiada, że jestem pojebany, głupi i chujowy w łóżku. W sumie kawał mendy, ale ja jestem słaby i nie potrafię się oprzeć jej cyckom. Połowa kumpli mi zazdrości 'takiej zajebistej’ dziewczyny, ale się męczę i wypalam. Mam tego dość, chce przestać i nie potrafię. Jak narkotyk jakiś pojebany. Chujnia i śrut.

Nie sądziłem nigdy, że cokolwiek tutaj napiszę, ale zdarzyło się. Istnieje duże prawdopodobieństwo nazwania mnie tchórzem, ale pogodzę się z tym, tak jak musiałem pogodzić się z diagnozą lekarza. Sprawa w pełni dotyczy się mojej dziewczyny, u której zdiagnozowano niemały guz na piersi, a decyzją będzie prawdopodobnie usunięcie jej. Oprócz tego problem jest również w innym miejscu i profilaktycznie (nie potrafię pojąć jak absurdalnie to brzmi) czeka dziewczynę usunięcie jajników. Nie potrafię uwierzyć, że to się dzieje na prawdę. Skutkiem jest oczywiście niemożność posiadania potomstwa, a moje tchórzostwo dalo się we znaki – odejść od niej. Jedyne wytłumaczenie, które plącze się po głowie związane jest z naszym niewielkim stażem w związku. Nawet dobrze się nie poznaliśmy, a już zapadła decyzja o tym, że nie będziemy mieć dzieci jeśli mielibyśmy kontynuować nasz związek. Prawdopodobnie nie sprawdzę się jako facet, pragnę uciec…

Witam wszystkich. Mówią, że nieszczęścia chodzą parami, jednak w moimi przypadku bardziej sprawdziłby się tytuł tego wpisu. Krótko o mnie (dla lepszego zrozumienia niektórych problemów) – nazywam się Adrian, mam 23 lata, studiuję i pracuję sam się utrzymując. I jak wygląda obecnie moje życie?

1. Podejrzenie nowotoworu złośliwego z przerzutami. Obecnie dramatyczne zdrowie, brak sił, ciągłe infekcje. Czułem się źle od ładnych paru lat, jednak każdy wmawiał mi, że wymyślam, że przesadzam. Rodzina ignorowała. Lekarze (!) mówili, żebym puknął się w głowę, nowotwór u młodej osoby? Panie kochany, bierz pan witaminę C, po co kierować na badania, wyglądasz pan zdrowo. Coż, ja jednak szedłem w zaparte i dopiero teraz, gdy zacząłem zarabiać swoje pieniądze zacząłem robić badania (na NFZ w TRYBIE PILNYM za parę miesięcy). Cóż, niestety nie zapowiada się to dobrze…

2. Pomimo kiepskiego samopoczucia zacząłem parę miesięcy temu szukać poważnej pracy – chciałem pomóc mojej dziewczynie. Pochodziła z biednej rodziny, wpadła w depresję. Chciałem zacząć zarabiać, wyrwać ją stamtąd, zabrać jej trochę zmartwień i przywrócić uśmiech na twarzy. Przewijając trochę historię niestety zaczęły wychodzić coraz większe różnice między nami w podejściu do życia i po 6 latach związku zostawiła mnie. Zawsze szczerze się kochaliśmy, może to brzmi banalnie, ale naprawdę tak było. Patrząc na inne związki, gdzie ludzie są ze sobą dla korzyści, czy pieniędzy, czy „bo tak trzeba” u nas była to naprawdę bliska relacja, umieliśmy ze sobą rozmawiać, wspierać się. Cytując klasyka „i chuj”. Także zostałem bez dziewczyny, próbowałem walczyć, rozmawiać. Znowu cytowany klasyk. Od 2 miesięcy brak jakiegokolwiek kontaktu. Zostawiła dziurę w moim sercu.

3. Tyle problemów, dobrze chociaż że mam najbliższego przyjaciela? I znowu cytowany wcześniej klasyk. Mój „przyjaciel”, którego uważałem za najbliższą mi po rodzinie i dziewczynie osobę, wypiął się na mnie po 15 latach znajomości. Ważniejsze jest ruchanie panienek, nowe towarzystwo i konsumpcyjny styl życia. Kumpel z takimi problemami jak ja to przecież obciążanie, po co ma się dołować 😉 Zresztą nie ma co się rozpisywać. Także brak kontaktu.

Cóż, ogólnie zostałem z tym wszystkim totalnie sam, nie mam od nikogo wsparcia, chodzę od lekarza do lekarza wydając ogromne pieniądze (po latach ciężkiej nauki i pracy zarabiam 4 000 zł na rękę i co? – „i chuj”). Wynajem mieszkania (no bo własne mieszkanie w Polsce w młodym wieku bez rodziców i znajomości- haha) 1 500 zł, jedzenie, chemia, komunikacja miejska i inne pierdoły 1 000 zł. Resztę zżerają mi wydatki na leki, badania, lekarzy. Jak widać nie jest to aż tak dużo (w dużym mieście) Zwykła szara egzystencja.Od rodziny brak wsparcia – jaki ja chory, skoro nie leżę jeszcze w szpitalu i nie umieram. I cóż, tak sobie patrzę na to wszystko, na ludzi. Każdy zapierdala, żeby mieć więcej i więcej, tylko kasa, konsumpcja, jakby wszyscy mieli żyć po 100 lat. Porzucamy swoje marzenia, wartości, idąc za tłumem. W imię czego? Pieniądze łatwo stracić, uroda przemija. Niestety chcesz kierować się czymś innym to jesteś wyrzutkiem w obecnym konsumpcyjnym społeczeństwie. Ja zawsze chciałem iść w inną stronę, ale niestety rzeczywistość mnie brutalnie zweryfikowała. Więc cóż, zapierdalam do tej pracy (+ kończę studia) żeby mieć na przeżycie i patałachów, którzy pewnie powiedzą niedługo ile zostało mi życia. Mógłbym jeszcze dużo pisać, ale nie wiem czy jest w ogóle sens.

Dziękuję za przeczytanie do końca. Jeśli ktoś ma podobne przemyślenia to pierdolcie system, pierdolcie wszystko wokół i idźcie za głosem sumienia. Ja po potwierdzeniu diagnozy nie zamierzam brać chemii i zdychać w męczarniach z nadzieją, że zostanie mi dodatkowy rok życia, pierdolę to. Sprzedaję wszystko co mam, biorę wszystkie oszczędności (czyli 0 zł hehe) i ruszam w świat, autostopem albo whatever. W końcu co do stracenia 🙂

Dobry Wieczór.
Nie chcę się jakoś rozpisywać więc może krótko: straciłem pracę. Byłem praktycznie najlepszym księgowym, nigdy się nie spóźniłem, nigdy nie miałem żadnej wpadki, żadnej afery. Wyleciałem po 15 latach pracy przez redukcję, a to tylko dlatego że mój (były już) szef jest napalony na sekretarkę, która oprócz biustu nic nie ma… Szkoda gadać…

Ta chujnia będzie o zjebanej robocie jako ochroniarz. Kurwa cieć, a nie ochroniarz tak naprawdę. Studiuję, 4 rok już to i mniej zajęć, to myślę do roboty jakiejś trzeba. Kumpel pracuje w ochronie to i mi załatwił. Stoję na sklepach w tygodniu, a w sobotę jeździmy na wioski pilnować potupajek. Trzeba się ciągać z menelami i wieśniakami alkoholikami. I teraz co się zadziało – już chuj, że płacą na początku 4,30 zł za godzinę i przycinają – 20 godzin robisz za darmo bo „się przyuczasz ” – ale najgorsze, że nie ma żadnego wsparcia czy interwencji jak coś się dzieje. W normalnych firmach to chyba jest tak, że jak trzeba to przyjeżdża ekipa konkretna i pomaga, a w naszej nic. Ostatnio na sklepie jakiś wariat rozbił na głowie kumpla butelkę, a kurwa dziwka z biura dzwoni do mnie ( była 23, wracałem do domu już z obiektu) i mówi mi, żebym jechał tam pomóc. Kurwa ciekawe czym, jak nie ma już autobusów, nie mam też samochodu, rowerem nie będę jechał na drugi koniec miasta, bo dojadę za 2 dni. Mówię jej co i jak, a ona jechać. To zajechałem po 1,5 godziny prawie. Już po całej akcji, co się okazało, że firma się wypina na kolegę i będą mu potrącać dla sklepu za zniszczone towary podczas zajścia, a mi potrącą, bo się spóźniłem.
Pierdolę ich i idziemy do biedronki tachać skrzynki.

Dobry wieczór chujanie. Moja chujnia jest chyba chujnią, która występuje totalnie wszędzie. Skończyłem niedawno studia magisterskie z bardzo dobrym wynikiem i czekam na rozpoczęcie stażu. Jeden kumpel ma problemy z promotorem, które stworzył sobie na własne życzenie. Po mojej obronie nawet nie zapytał się o to jak mi poszło, jak obrona. Temat ten w ogóle nie został przez niego skomentowany. Nie popierdoliło mi się w głowie i nie uważam, że życie to karuzela i wszystko kręci się wokół mnie, ale z racji naszego „kumpelstwa” wypadałoby chociaż pogratulować głupim smsem. Na studiach miałem stypendium naukowe i cały czas słyszałem z jego strony komentarze typu „ojej ciekawe czy za rok ci się tak poszczęści” albo „przecież masz stypendium to cie stać”. Wyczuwam ogólny ból dupy z jego strony i wiem, że wolałby gdyby coś mi się nie udało. Pewnie przyniosłoby mu to większą radość. Czekam również na rozpoczęcie stażu w fajnej firmie i on wie, że staż dostałem – żadnego komentarza. Trochę na ten staż czekałem. Usłyszałem od swojego innego kumpla 26 letniego Janusza, że „jestem wielkim panem magistrem, siedzącym u mamusi i nic nie robię, że od magistra w dupie mi się pojebało”. To nie moja wina, że mam z rodzicami dobre kontakty i nie każą mi wypierdalać do pracy w macku, chociaż gdybym musiał zrobiłbym to bez zastanowienia. Do czego zmierzam? Jak to jest możliwe, że wystarczy trochę wybić się przed szereg i ludzie (nawet dobrzy znajomi) gotowi są zmieszać Cie z błotem, aby samemu siebie dowartościować. Czy nie można się cieszyć z tego, że komuś coś się udało? Każdy sam jest odpowiedzialny za swoje życie. Jak coś wyjdzie komuś zawsze się cieszę i myślę sobie „zajebiście, też bym tak chciał, ciekawe jak tego dokonał, może coś mi doradzi i podzieli się doświadczeniem”. Zaczyna mnie to już wkurwiać. Aż nie chce się gadać z takimi wszystko lepiej wiedzącymi chujkami. Jednak wychodzi na to, że życiu jest się samotnym i lepiej skupić się na rozwoju duchowym, zawodowym niż inwestować energię w takich ludzi.

Witam. Moja chujnia może nie będzie należała do najcięższych, bo wiem, że ludzie mają gorsze sytuacje. Ale do rzeczy. Jakieś dwa lata temu postanowiłem adoptować psa na prezent dla mojego synka. Dzisiaj po powrocie z pracy dowiedziałem się, że zdechł. Ktoś sobie pomyśli, że to tylko zwykły pies, ale dla mnie był on czymś więcej. Wszystkie wspomnienia, zabawy odeszły na zawsze. Musiałem to z siebie wydusić.