Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Znacie to uczucie, gdy patrząc na drugą osobę myślicie „chciałbym się z nią/nim zestarzeć”? Gdy wiecie, że tylko przy tej konkretnej osobie możecie sobie pozwolić na chwilę słabości, płacz, bycie całkowicie szczerymi? I gdy bez skrępowania możecie gadać głupoty, które tylko ona zrozumie? Kiedy jesteście tak szczęśliwi, że uśmiechacie się na samą myśl o kolejnym dniu? I gdy ta osoba w końcu mówi, że nie możecie być razem i powinniście zacząć układać sobie życie oddzielnie? I to okropne uczucie pustki, bo jesteście pewni, że już nikt nigdy i z nikim nie będzie tak wspaniale? Jeśli nie, to jesteście szczęściarzami, serio. Wiem, że wielu ludzi na świecie przechodzi rozstania i można powiedzieć, że czas leczy rany, ale u mnie jakoś to nie działa. Pierwszy raz kogoś pokochałam i pierwszy raz wyobrażałam sobie z kimś wspólną przyszłość i pierwszy raz nie wiem co ze sobą zrobić. Nie życzę tego nikomu.
Dziękuję, że mogłam to z siebie wyrzucić. Nie mam z kim o tym porozmawiać.

Znacie to z życia codziennego, że największy leszcz najwięcej zawsze krzyczy i prowokuje? Największy głupek ma zawsze najwięcej do powiedzenia? Najsłabszy w danej dziedzinie najwięcej poucza innych. Kurwa, dokładnie to samo jest na boisku. Gram już 20 lat w nogę na różnych poziomach, oczywiście nie jakichś wysokich: okręgówka, rózne lzs, amatorsko, liga old boyów teraz bo mam już 36 lat więc powoli schodzę odpuszczam za młodymi coraz mniej nadążam kondycyjnie. Nieważne. Nigdy się kurwa do tego przyzwyczaić nie mogłem. Ktoś jest dobry to nie pierdoli, ewentualnie powie coś konstruktywnego, a nawet jak kogoś zjebie to ma prawo bo jest po prostu dobry i może skrytykować (niczym Zlatan:) ). Ale zawsze znajdzie się jakiś platfus, co pierdoli akcję za akcją ale drze mordę ciągle na wszystkich: „szybciej podawaj!”, „no kurwa panowie jak ustawieni jesteście do chuja!”, „ja pierdole jak z tego można było nie trafić!”. A sam jak ma piłkę to ledwo w nią trafia (albo i nie trafia). I potem jeszcze po meczu, gdzie taka łajza zapierdoli ze 3 bramki, ma z 70% złych zagrań i ogólnie zawali mecz, podchodzi i: „kurwa panowie tak grać nie możemy, musimy lepiej się ustawiać, więcej biegać” – i kurwa szereg uwag. Potrafi taki kutas podejść do najlepszych w drużynie, gdzie jest kilka leveli niżej i kurwa tłumaczyć co ten zrobił źle, co powinien zrobić w danej sytuacji itd. No jestem spokojnym człowiekiem, ale nieraz w wyobraźni podchodzę to takiego chuja i walę go z bani tak mnie to irytuje. I żeby nie było – nie chodzi o to że ze mną ktoś jedzie, chociaż oczywiście też nieraz musiałem słuchać takich durni i wchodzić w polemikę. Chodzi mi o ogólną zasadę, ci co grają w piłę będą rozumieli. I podkreślam ZAWSZE, i w każdej drużynie się taka faja znajdzie. No chyba że jest porządny trener, albo jakiś lider drużyny, to wtedy szybko usadza takiego chujka. Ale mam wrażenie, że piłka to taka właśnie metafora naszej polskiej, zjebanej mentalności, gdzie takich durni można spotkać na każdym kroku w każdej dziedzinie. Co ciekawe, zauważyłem że w korporacjach taki krzykacz często dochrapuje się lepszego stanowiska niż osoby które są dużo lepszymi fachowcami, ale nie drą japy i nie pierdolą tyle. Śrut.

Sytuacja jak z jakiejś słabej komedii, tyle że mnie nie było do śmiechu. Praca biurowa, robie na pietrze gdzie jest 1 kibel męski a facetów pracuje tutaj kilkunastu więc kibel jest dość często zajęty. Cisnęło mnie niemiłosiernie cały dzień i już miałem donieść ładunek do domu ale jednak około 14.30 kibel był wolny więc poszedłem na szybką dwójkę. Po skończonej robocie sięgam po papier – nie ma! Ja pierdolę nawet skrawka tylko pusta rolka. Co robić? Chyba tylko przemyć wodą z kibla rowa i umyć ręke w zlewie… odrzucam ten pomysł z racji zbyt dużego ryzyka, że ktoś wejdzie kiedy będę szedl z mokrą ręką i że łapa będzie walić. Nie moglem przeciez ubrac gaci na osrane dupsko coś musiałem zrobić. Wybrałem taką opcję, poczekalem na tronie te 30 min do fajrantu. Kiedy bylo w miarę bezpiecznie to po prostu wytarlem sie w gacie. Chciałem je spuścić i w samych spodniach wrócić. Niestety nie chciały się spuścić. Wciągnęło je kawałek po czym zapchalo rurę. Kurwa musialem je wyciagnąc i w tym momencie razem z nimi wylało sie na mnie gówno! Kurwa mać!! Chuj z bluzą, moge ją ściągnąć ale spodnie? Pomieszczenie pływa w szajsie, papieru brak, nie ma jak posprzątać. Tyle co mogłem to sprzątnąłem gaciami, które wyjebałem za okno… i wylądowały na parapecie piętro niżej. Gnój w chuj. Celowałem dalej ale jakoś wiatr je tak powiał. Wyobraźcie sobie taki klimat. Przychodzicie do roboty, otwieracie okno a tam leżą kogoś uwalone gacie. Nic nie dało się zrobić. Wypadam z kibla jak i z calego budynku z podwiniętymi do łydek spodniami bo górna część na szczęście czysta i szybko ruszam na chatę. Największy przypał w moim życiu. Co za śrut!

Kto z nas nie spotkał sie z buraczanym cwaniaczkiem, pseudo mądralą czy jakimś mędrkiem wiejskim spod biedronki? Chyba każdy.Mnie jednak to wkurza coraz bardziej. Gdzie nie spojrzeć tam jakaś menda próbuje ci uprzykrzyć życie, wejść na łeb, zaszkodzić w jakiś sposób. Tu na każdym kroku człowiek jest obserwowany,oceniany, sądzony, byle jaki błąd, byle pierdoła, byle nieopatrzne zdanie i już cie obgadują i już na mordach zadowolenie że „jesteś taki a taki czy to czy to źle robisz”. I jeszcze te chłopki roztropki szarobure, które są w życiu nikim, nie umieją rozwiązać nawet prostej krzyżówki a mordy im sie nie zamykają, każdego umie określić, ocenić, obrazić, stawia sie ponad innych. Życie tu przypomina mi jakiś kierat gdzie musisz równo z innymi pchać bo jak sie potkniesz to inni cie podepczą albo batem dostaniesz.

Ostatnio spotkała mnie w markecie tak bulwersująca sytuacja, że muszę wyrzucić z siebie cały jad i nienawiść, którą czuję do wszystkich zjebanych matek z dziećmi, myślących, że są księżniczkami świata. Sytuacja wyglądała następująco. Stałam mniej więcej 4 w kolejce. Za mną matka z dzieckiem. Nagle zabrała wózek z dzieckiem i koszyk i podjechała do pobliskiego regału, żeby dorzucić coś do zakupów. Za mną ustawiła się starsza, na oko 70-letnia Pani. Matka z dzieckiem wróciła i tylko słychać „PROSZĘ PANI, PROSZĘ MNIE PRZEPUŚCIĆ, JA TU STAŁAM” na co starsza Pani „ale ja mam tylko drożdże i pieczarki” a matka „A JA MAM DZIECKO!”. Wkurwiłam się tak, że puściłam tą staruszkę przed siebie, widziałam tylko porozumiewawczy wzrok kasjerki i pozostałych osób, które pogratulowały mi podejścia i pogardziły tą jebaną, wredną szmatą razem ze mną. One myślą, że jak mają gówniaka to mogą się panoszyć i wszystko im wolno, wszędzie mają pierwszeństwo i trzeba je traktować jak księżniczki, takim problemem jest dla nich dziecko? Taki mają dyskomfort z tego powodu? Trzeba się było nie ruchać i stać sobie spokojnie w kolejce, jak się naważyło piwa to teraz proszę to dźwigać i nie wymagać od innych osób gestów, które w ogóle im się nie należą. Głupie, nadęte szmaty, jakbym mogła to wrzuciłabym je wszystkie na stos i spaliła żywcem.

Przez całe życie jestem dla siebie największym utrapieniem. Bo za cokolwiek bym się nie wzięła i czegokolwiek bym nie zrobiła, zawsze muszę wszystko popsuć, wywrócić, złamać, wylać, pobrudzić i ZDEMOLOWAĆ. Zaczynam powoli wierzyć w posiadanie pecha i narodziny pod ciemną, nieszczęśliwą gwiazdą. Gdybym jeszcze była jakimś tumanem z dwoma lewymi rękoma, mazepą, ofiarą losu, ale wręcz przeciwnie! Jakkolwiek nie skupiłabym się na wykonywanej czynności zawsze muszę wszystko spierdolić. Ufajdolić ledwo kupione spodnie czy bluzkę. Potknąć się o kamień albo wyboiny na asfalcie i rozkleić podeszwę albo upierdolić fleka. W zaciszu domowym, owszem zjeść obiad jak człowiek, bez żadnej wtopy, ale będąc na rodzinnej imprezie na wejściu wyrąbać pół kotleta za talerz i utłuścić świeżo wyłożony obrus. O ilości potłuczonych w moim życiu szklanek i talerzy nie wspomnę. Jednak do największych ewenementów należy zerwanie zasłony w przymierzalni w sklepie odzieżowym, zerwanie KOLCZATKI na spacerze z psem, tak te jebane, metalowe zatrzaski po prostu się „odczepiły” i obroża spadła mu z szyi i… Niezapomniana procesja pierwszokomunijna, kiedy akurat zachciało mi się kichać i pierwszy i ostatni raz w życiu zdarzyło się tak, że cała moja twarz pokryła się katarem i gilami tak, że zaślepłam na jedno oko. Oczywiście wtedy, kiedy brałam udział w ważnej uroczystości, miałam na sobie albę i kwiaty w ręce, kiedy otaczało mnie setki ludzi wraz z księdzem i siostrami zakonnymi, wtedy musiało mnie dopaść moje pieprzone fatum. Mam dość złośliwości przedmiotów martwych i swojej niszczycielskiej natury. Chujnia i śrut.

Nie można sie zabezpieczyć przed niechcianym bachorem bo nagle ma się pierdolnięte bóle brzucha, takie rwące jakbyś za chwile miała lecieć do kibla, ale wstrzymujesz się bo akurat musisz i nie masz pewności czy ta zjebana gówno tabletka się wchłonęła w całości, ryczysz ze strachu, bijesz sie po brzuchu każdego dnia. Jak na wizycie okaże się że mam w brzuchu pasożyta który ma zamiar rozwijać się w moim biednym, wiecznie schorowanym, ważącym 38 kilogramów ciele przez 9 miesięcy to nie ciągnę tego życia.

Wkurwiają mnie niemiłosiernie nieserdeczni ludzie. Nieserdeczni dla mnie, ale kompletnie nie z mojego powodu. Odkąd zaczęłam się temu uważniej przyglądać, właściwie prawie każdego dnia spotykam się z taką nieserdecznością. Poczynając od zwykłych sąsiadów, którzy jak mniemam mają gorszy dzień albo jakieś humory i zdarza się, że na moje wyraźne „Dzień dobry” nawet nie podniosą wzroku. Przepraszam, czy to, że coś im dzisiaj nie wyszło oznacza, że mają być z marszu niekulturalni i niemili dla innych? Czy to, że ktoś ich zdenerwował oznacza, że nie będą mi odpowiadać dzień dobry, bo nie? W markecie niektórym przeszkadza nawet jak delikatnie puknie ich się koszykiem, albo przechodząc do interesującego cię działu, otrze o ich skafander ręką, już słychać głębokie „mhh” i to rozgoryczenie bijące na kilometr. Czy to kasjerka w supermarkecie, czy urzędniczka, ja rozumiem, każdy jest człowiekiem, może być zmęczony, głodny, nie musi mieć uśmiechu od ucha do ucha 24h/dobę, ale halo, jesteś tam zatrudniony, przychodzę w zwykłej sprawie, nie jestem natrętem, zadaję grzeczne, rzeczowe pytania, na które siedząca tam pani tudzież pan ma mi obowiązek odpowiedzieć, a już na twarzy widać niezadowolenie i wielką łaskę. Czy wszyscy są na tyle niedojrzali, że swoje porażki i niesnaski obracają w chamstwo i prostactwo względem całej otaczającej ludzkości? A czemu ja jestem winna? Zdaję sobie sprawę, że też nie jestem ideałem, ale zawsze ale to zawsze staram się być życzliwa, kulturalna i pomocna dla innych i tego samego od nich oczekuję. Ludzie są okropni.

Już trzeci raz spotykam się z sytuacją, w której chcę pogłaskać przechodzącego z właścicielką psa a Ona z miną jakbym zabiła Jej całą rodzinę, wlepia we mnie swój złowrogi wzrok i mówi „Tego psa się nie głaszcze!” Rozumiem, że to Ona jest Jego Panią i opiekunką a zwierzę jest Jej własnością i może sobie z Nim robić co chce, ale żeby nie pozwolić mi zwyczajnie pogłaskać psa? Tym bardziej, że za każdym razem, przy każdej z wymienionych sytuacji miałam do czynienia z łagodnymi rasami, a zwierzęta wręcz same machały ogonem, łasiły mi się do nogi i prosiły o chwilę uwagi. Co ja mam kurwa wirusa AIDS albo jestem trędowata, że coś mogłoby się przez to stać? Jeszcze rozumiem powiedzieć grzecznie, a te od razu mnie sterroryzowały i odparsknęły tak, jakbym nie wiem co zrobiła. Nadęte to kurwa, muchy w nosie, nie wiadomo w ogóle o co chodzi. Jeszcze wypalają mi z tekstem i straszą jak małe dziecko „Bo ugryzie!” Tak kurwa, chyba Ciebie coś ugryzło i zaraziło wścieklizną. Brak słów…

Robota. Na reszcie czas na przerwę. W spokoju usiąść na dupie, zjeść kolację w ciszy na stołówce. Siadam na tyłku, zaczynam jeść. Wchodzi na stołówkę jedna pani. Robi kawę, wychodzi i zostawia otwarte drzwi, a zza drzwi wszystkie odgłosy roboty wlatują na stołówkę. Kurwa mać – myślę sobie. podnoszę obolałe cielsko, robię te parę kroków, by zamknąć drzwi. Następnego dnia podobna sytuacja. Jem. Ta sama osoba wchodzi, robi kawę, wychodzi i zostawia drzwi na oścież otwarte. Następnego dnia to samo i tak dalej. Nie rozumiem zwyczaju niezamykania za sobą drzwi. A w cholerę ludzi praktykuje ten oborowy zwyczaj. Nawet na siłce w szatni. A na przeciwko siłki dziewczyny ćwiczą na trampolinach i chyba normalne, że nie chcę, by widziały moją otyłość. Nie. Jakiś dojebany idiota wchodzi do szatni i zostawia otwarte na oścież drzwi. Zamykam za nim. Parę minut później wchodzi następny i też zostawia otwarte. Ma gdzieś to, że na przeciwko piękne panie ćwiczą, a niektóre przechodzą obok szatni, bo kilka kroków dalej jest damska. I nawet, kiedy urocze panie ćwiczą na trampolinach i muzyka jest rozwalona na pełną głośność, by kobitki czuły rytm to nawet to im nie przeszkadza, by nie zamykać, nawet jeśli ten sam facet, zaraz zdejmie majty i będzie świecił nagością, to nawet wtedy drzwi nie zamknie. Uparcie nie zamknie. Choćby nie wiem co. A to tylko przykłady ludzi, którzy wychowali się najwyraźniej w oborze, bo tego jest więcej i mógłbym pisać w nieskończoność o tym, jak ludzie nie zamykają za sobą drzwi np. w kiblu, czy wielu innych miejscach i jak to denerwuje, bo drzwi są po to, by je zamykać. Ta funkcja drzwi sprawia, że te drzwi tam są, a nie pusta futryna, a zamknięcie drzwi to ułamek sekundy. Pozdrawiam wszystkich, którzy zamykają za sobą drzwi, bo szanują prywatność innych. Pozostałym chuj do dupy.