Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

W ciągu mojego prawie dziewiętnastoletniego życia doświadczyłem paraliżu sennego około dziesięciu-piętnastu razy.
Niektórzy widzą różne postacie podczas tej anomalii sennej i oczywiście nie potrafią się poruszyć. U mnie jest trochę inaczej.
Oczywiście podczas pierwszych kilku razy nie mogłem się poruszyć, słyszałem lekki szum i bardzo głośne, wręcz przerażające wrzaski, wycie. Brzmiało to jak potępieńcze błagania o pomoc setek dusz, jednak żaden żywy człowiek nie byłby w stanie wydać z siebie dźwięków w takich częstotliwościach. Byłem przerażony, chciałem wołać o pomoc, ale słowa nie chciały opuścić mojego gardła, usta nie chciały się poruszać. Ucisk na klatkę piersiową był niesamowity, z trudem oddychałem.
Dopiero po jakimś czasie (po sześciu czy siedmiu paraliżach) zacząłem się przyzwyczajać, a następnie te paraliże po prostu mnie nudziły i chciałem zwyczajnie dalej spać. Byłem spokojny i stopniowo odzyskiwałem pełnię władz umysłowych a następnie kolejnych części ciała.Wtedy zmieniałem pozycję na bardziej mi odpowiadającą i usypiałem. Co ciekawe, te wrzaski czasami nie milkły całkowicie tylko stopniowo cichły, czasem rozpętywały się na nowo ale finalnie i tak usypiałem.

Mam nadzieję, że pomogłem w jakiś sposób osobom mający ten sam problem, bo wiem jak to potrafi być uciążliwe.

Żona mojej siostry, to zjeb. Ma 42 lata i jest starą panną. Ma dwóch facetów, którzy nie mają o sobie pojęcia, a mieszkają w niedalekiej okolicy. Ta kobieta jest materialistką. Spotyka się z tymi dwoma nieszczęśnika, bo dają jej pieniądze (zapomniałem dodać, że ona jest bezrobotna od narodzin). Dają jej pieniądze, a ona wydaje te niewielkie pieniądze na bazarach, kupuje bluzki, które przeważnie mają inny rozmiar, niż ona nosi, ale to nie znaczenia, te bluzki mają mieć cekinki, mają się świecić i być kolorowe, no debil po prostu, co tu dużo mówić. Kasa jest jej bogiem, a we łbie pustka i wygląd też ma kiepski, taka kolorowanka malowanka spod miasta. Nigdy nie pracowała, więc i emerytury nie będzie miała tandeciara, musi więc inaczej sobie radzić popapraniec niedoruchaniec. Powyzywał bym ją w wielką chęcią, no chuj tam, życie ją rozpierdoli w drobny pył, ja nic nie musze robić choć jej lekko mówiąc nienawidze, jak pedofili i polityków. Jedyne o czym zawsze mówi, to że jak jej Marek pojedzie do niemiec w wakacje, to jej przywiezie wór piniędzy i będzie żyła, jak dama, bo ona przecież nic nie umie i do niczego się nie nadaje, nawet posprzątanie idzie jej kulawo. Siedzi tylko całymi dniami przy oknie i patrzy na samochody (bo obok jest ulica) błuahahahahahahahahah 😀 śmiech na sali 😀 Dno i patolodżik po całości. Tyj, brzydnij i tępiej drucie kolczasty!

Wiem że są większe tragedie w życiu, ale mnie strasznie dokucza fakt, że nie lubię swojego mieszkania. Jak kupowałem je, wydawało się że wszystko jest w porządku. Jak oglądałem (a byłem 3 razy) to jakimś cudem było cicho i spokojnie. Ale nie wiesz, dopóki nie zamieszkasz. Nie będę zanudzał szczegółowym opisem pierdyliarda sytuacji, więc postaram się napisać w skrócie co jest nie tak: w 4 mieszkaniach (a łącznie jest ich 10) mieszkają alkoholicy, kto mieszkał z takim elementem ten więcej nie będzie potrzebował. Mamy też babę chorą psychicznie (wrzaski, agresja, gadanie sama do siebie), małżeństwo emerytów napierdalających na full radio i tv 24h na dobę, patologiczną rodzinę kłócącą się o każdej porze dnia i nocy (wyzwiska, bijatyki), i melomana techno&disco-polo słuchającego tej muzy na full minimum 3 godziny dziennie. Po obu stronach bloku są ławki i murki, które upodobał sobie element gówniarzerii z bliższych i dalszych okolic, są tam niemal noc w noc, raz ich policzyłem w ekstremalnym dniu to mi wyszło 12 z jednej strony i 14 z drugiej strony. Policja nic nie umie z nimi zrobić, łebki śmieją im się w twarz. Tak więc w moim mieszkaniu nie da się wypocząć, zza ścian dobiega buczenie telewizorów głuchych emerytów, dudnienie muzy, kłótnie domowe lub pijackie dyskusje. Zza okien rechot, bluzgi, odgłosy bijatyk młodzieży. Zapomnij o drzemce, zapomnij o przeczytaniu książki, zapomnij o czymklowiek. Nawet stopery nie pomagają bo to dudnienie i buczenie słyszysz i tak. Nie lubię tu przebywać, nie relaksuję się, nie odpoczywam. Lepiej się czuję nawet w biurze gdzie mam ciszę i spokój. Uciekam z własnego domu, na spacer, do knajpy. „Wyprowadź się” – powiecie. No niestety nie jest to takie proste, mieszkanie mam w kredycie. Mógłbym sprzedać ale nie mam gdzie przemieszkać okresu przejściowego. Poza tym obecnie nie mam zdolności kredytowej wystarczającej żeby kupić nowe mieszkanie, gdyż rozkręcam działalność i dochody na razie mizerne. Jestem więc na ten patologiczny pierdolnik skazany. Chujnia i śrut.

Niemiłosiernie mnie wkurwia medycyna która polega nie na tym by ludzi wyleczyć, ale by ich leczyć do usranej śmierci i walić ogromną kasę na ludzkiej krzywdzie oraz naiwności że „to pomoże” . Mówię tu o chorobach przewlekłych, w przypadkach ostrych ta medycyna nie ma sobie równych jest niesamowita i aż niewiarygodna z jaką skutecznością leczy, ale jeśli chodzi o choroby przewlekłe to jest jakaś kpina! Swego czasu miałem epizod gdzie zachorowałem na przewlekłe zapalenie trzustki. Byłem u lekarza, dał proszki i do widzenia. Poczytałem trochę w necie i patrzę, że to choroba nieuleczalna, ale można łagodzić jej objawy. Po proszkach nie bolało, no chyba że zjadłem coś tłustego, albo strzeliłem kieliszek chleba. Leczyłem się pół roku i dostałem refluksu od tych leków. To mi przepisali lek z grupy IPP by mi odkwasić żołądek. Oprócz alergii pokarmowych i niestrawności dostałem astmy. Kurwa mać, rozjebali mi zdrowie doszczętnie. Zacząłem sam na własną rękę czytać o różnym ziołolecznictwie i jakiś znachorach i innych pajacach i nakierowało mnie to na niedobory witamin. Poszedłem zbadać poziom między innymi witaminy D i miałem niedobory i to nie byle jakie, bo praktycznie nie miałem pewnych witamin we krwii! Tak niskie poziomy, że niedowierzałem, że się da z tym żyć. Najbardziej zabolało mnie to, że żaden z lekarzy, a byłem u wielu, nie pomyślał nawet, że mogłoby czegoś brakować w moim organizmie! Uzupełniłem niedobory, potem odstawiłem to gówno IPP i zakwasiłem żołądek octem jabłkowym jak taki koleś Zięba mówił… I co? Jestem zdrowy ale dwa lata życia się męczyłem waląc te leki na astmę, trzustkę i żołądek. Teraz jestem wolny od chorób, które co ciekawe uchodzą za „nieuleczalne”. Wyleczyłem się sam, choć jeśli chodzi o wiedze medyczną to można powiedzieć, że w tych sprawach jestem jaroszem. Nie wierzę już lekarzom. Nie było to cudowne ozdrowienie. Po prostu wyeliminowałem przyczyny a nie objawy w przeciwieństwie do pana z gabinetu co jest tytułowanym „lekarzem”. Nie będzie tutaj morału typu żyj zdrowo, jedz witaminki i inne kocopoły. Jak ktoś jest chory to niech leczy przyczynę i jej szuka, nawet na własną rękę, a nie bierze leki objawowe które tylko niszczą po kolei narządy. Śrut!

Długo się zbierałem z napisaniem tej chujni. Nie umiem za dobrze opowiadać o tej sprawie. Pisałem to wszystko 5 dni. Dla mnie problem jest poważny, utrudnia życie (ba! nie daje żyć i normalnie patrzeć na tematykę), ale jak czytam posty tutaj, to i tak część czytelników nazwie mnie „pizdeczką” albo innym frajerem i uzna, że temat jest niegodny obsrania. Że się użalam nad sobą, zamiast wziąć się w garść itp. Trudno. Mam nadzieję, że znajdzie się choć garstka osób, co powiedzą dobre słowo, może nakierują. Liczę, że ktoś podpowie coś z doświadczenia, co wprowadzi mnie na nowy tor myślowy, a nie jak co niektórzy – skomentuje po złości.

Od razu powiem sedno chujni, potem rozwinę wątek (choć i tak wszystkiego pewnie nie napiszę, bo nie sposób opisać wieloletniego problemu w jednym poście). Otóż chodzi o dziewczyny, a raczej – o szereg spraw z nimi związanymi. Mam 31 lat i nigdy nie byłem w żadnym związku, nawet krótkotrwałym. I szukam sobie dziewczyny w wieku 16-18 lat. Takiej, dla której będę tym pierwszym (czytaj: dziewicy przed pierwszym pocałunkiem). Starsze dziewczyny lub dziewczyny doświadczone (również dziewice, które się całowały) nie wchodzą w grę – czułbym się przy nich gorszy, że one wiedzą TO WSZYSTKO lepiej. Że mogą oceniać, czy robię TO WSZYSTKO dobrze czy nie. Że nawet jakbym ja miał na koncie (sorry za kolokwializm) więcej pocałunków od nich, to one i tak są lepsze, bo znają to dłużej niż ja, „więc co ja tam wiem”. Że są i tak dwie długości dalej.

Sam nie wierzę, że to piszę. Ale piszę to, co czuję. Skąd się to wzięło, spytacie? Patrzę wstecz i próbuję się dowiedzieć. Chociaż teraz frustracja i złość, jak również zwykłe cierpienie jest we mnie tak duże, że szukam winnych całej tej sytuacji. I oni się znaleźli. Wiem, przez kogo to wszystko. Ale po kolei.

Odkąd tylko pamiętam, zawsze miałem być poukładany i porządny. Od podstawówki starzy nakładali na mnie odpowiedzialność raczej niemożliwą do udźwignięcia dla tak młodej osoby. Juz mając 10 lat musiałem myśleć „z czego będę miał chleb”. Ogólnie wychowywali mnie opresyjnie i niedawno odkryłem, że faktycznie jest w psychologii takie stwierdzenie. Objawy się zgadzają. Tylko robota i zero przyjemności. Obowiązki pierdolone. Lekcje, srekcje, z których i tak teraz po latach niewiele pamiętam i na nic mi się to w życiu nie przydało. I grożenie, że jak „nie będziesz się uczył, to pójdziesz do łopaty”. Ojciec wojskowy, matka nauczycielka – chyba najgorsza kombinacja. Oboje skrzywieni przez swoich starych. Ja, będąc dobrym dzieckiem, żyłem często w strachu, grożono mi jakimiś z dupy wziętymi konsekwencjami. Na dziewczyny czasu w tym chorym systemie nie było z dwóch powodów. Po pierwsze, po zajęciach byłem albo zwożony do domu (we wcześniejszych latach), albo miałem wracać prosto doń (będąc już trochę starszym). Bardzo duży wpływ, który wykrzywił mi psychikę, miała matka. Zawsze mówiła, że „ta nieodpowiednia”, „tej nie bierz itp”. Ojciec miał generalnie wyjebane na ten temat, jednak miał to do siebie, że każda moja inicjatywa (jakakolwiek), była wyśmiewana i wyszydzana. Nie szanowali mnie. Bywały chwile, że moje zdanie nic się nie liczyło – np. ja mówię, by czegoś nie ruszali, a oni to robią celowo, bo „to mój dom, a jak ci się nie podoba, to wypierdalaj”.

Środowisko szkolne. Generalnie do 3-tej klasy podstawówki nie było problemów. Jazda rozpoczęła się od klasy 4-tej. Doszło kilku nowych „kolegów” z innych klas i zaczęły się wyzwiska, wyśmiewania. Oczywistym rezultatem będzie, iż człowiek zamknie się w sobie i usunie w cień, co też miało miejsce u mnie. Zabito we mnie otwartość, zacząłem się samoczynnie „jeżyć”, gdy tylko pojawiało się jakieś zagrożenie ze strony innych. W klasie 6-stej miałem już niezłą nerwicę, a dyskryminację nakręcał fakt, iż się wtedy jąkałem (nawet ojciec nazwał mnie kiedyś „zająkaną cholerą”). Nie umiałem się bić i do dzisiaj tego nie umiem. Gimnazjum to jeden wielki koszmar. Zawsze byli ci, co się dobrze bawią, tacy wiecie – światowi, otwarci, koleżeńscy, jak z podręczników do angielskiego. Ja nie pasowałem do tego światka. W ostatnim roku przepisałem się do innej szkoły – rozwinąłem się naukowo, jednak od strony towarzyskiej było nawet gorzej.

Liceum – identycznie. Sześć lat nerwówy sprawiło, że patrząc z boku, można było odnieść wrażenie, że jestem jakimś wrogo nastawionym kurduplem. Pojawił się sztywny chód, co tylko spotęgowało podśmichujki. W liceum poznałem przyjaciela, z którym kumpluje się do dziś. Ale na tle ogólno towarzyskim bądź damsko-męskim? Kurwa, wpojono mi, że nie wolno rozmawiać z dziewczynami z sąsiednich klas, bo tak nie wypada. Uwierzycie, kurwa? W takim zjebanym otoczeniu przyszło mi działać. Ostatnia klasa to już niestety leczenie psychiatryczne i nauczanie indywidualne.

Po szkole Anglia. Do wojska mnie nie wzięli (kat. D), na studia nie chciałem iść, ale też za granicę wyjechałem z depresją. A wiecie, jak się jest na swoim – musisz zapierdalać i nie ma zmiłuj. Generalnie nie narzekam – Anglia wiele mnie nauczyła, zwłaszcza otwartości do ludzi. Zobaczyłem, że to, co panowało w tym zaścianku skąd pochodzę, nie ma zupełnie odniesienia do rzeczywistości. Ale też sporo przykrych momentów się zdarzyło. W końcu wywalił mi wyrostek, wdała się gangrena, a ja ledwo wywinąłem się spod łopaty. Wróciłem do kraju.

A w kraju co? No oczywiście mieszkasz ze starymi. „Bo od czegoś trzeba zacząć”, „pomożemy” i inne pierdaloty. Dla mnie rozpoczął się okres indoktrynacji. Moi starzy chcieli zrobić sobie ze mnie posłusznego osła, który nosa nie wychyli bez ich aprobaty, a powrót do kraju uznali za moją porażkę. Ale też z drugiej strony wymagali ode mnie samodzielności i własnego pomyślunku. Skumajcie chujnię – wymagają czegoś, co usilnie zabijają każdego dnia. Nie mogę im zwłaszcza darować, że usilnie zabijali moją przedsiębiorczość. Odkąd pamiętam, zawsze pisałem dobre biznesplany i marzyłem o własnej firmie. Mówili wtedy, że jestem pojebany. Ich ideał syna jest taki, że jest po szkołach, ma pracę i żyje tak, jak oni – czyli marnie. Niby ma mieszkanie, telewizor itp, „bo po co ci więcej? tamto to dla pojebów” itp. Generalnie w takim rynsztoku mentalnym spędziłem 6 lat – 3 lata robiłem szkoły policealne i pracowałem na stażach, kolejne 3 zajęło mi leczenie głowy – depresja, nerwica natręctw, OCD. Dwie ostatnie są straszne, wykańczają człowieka. Miałem 2 podejścia do samobójstwa. Wszystko się zmieniło 3 lata temu – znalazłem cel w życiu, pomysł na firmę. Teraz idzie ku lepszemu. Jest bardzo pod górkę, ale powinienem dać radę.

I w całej tej gonitwie nie było miejsca na dziewczyny, bo ważniejsze było co innego. Przy czym nie była to moja decyzja, tylko narzucona mi właśnie przez starych oraz (pewnie ze złośliwości) – przez rówieśników. Taki stan rzeczy trwał latami. Zaznaczam, że tamte czasy to nie był okres coachingu, gdzie bierze się sprawy we własne ręce. Dopiero od niedawna wychodzę spod klosza. Zdarzały się oczywiście różne znajomości, jednak żadna nie przerodziła się w stały związek. Sedno chujni leży jednak trochę gdzie indziej – nawet gdy dostawałem kosza lub interesowałem się tą czy tamtą, to zakodował mi się taki przekaz, że one są jakieś lepsze. Bardziej otwarte, radosne, rozmowne. Zawsze wiedzą co i jak, podobnie jak to pierdolone środowisko. Wiedzą, co wolno a co nie wypada, ale się chuje nie podzielą tą wiedzą, tylko patrzą na ciebie z góry i obserwują, co zrobisz. A jak sobie pójdziesz, to cię komentują. Zresztą, dziewczyny z reguły też patrzyły na mnie z góry, oceniały, również wyśmiewały. I może tu jest pies pogrzebany. Po prostu w mojej ocenie dziewczyna doświadczona wie, co i jak – a ja nie wiem. Dziewczyna doświadczona oczekuje pewnych zachowań, o których ja nie mam pojęcia. Powiecie zapewne – to sobie poczytaj. OK, ale nawet po przeczytaniu np. Sztuki kochania, i tak nie będę miał tego opanowanego, bo nie miałem na kim popraktykować. Będzie widać jak na dłoni, że nie umiem. A ja wtedy poczuję się gorszy, wiem to na 100%. I nie, nie chcę, by dziewczyna była wyrozumiała, nie chcę, by mnie uczyła. Nawet nie uwierzę, gdy powie, że mi dobrze poszło. Bo to ja mam uczyć, bo to ja mam chronić, bo to ja mam stwierdzać, czy coś dobrze poszło. Bo to chyba ja jestem tu facetem, co nie? Powód? Bo jestem starszy i to moja rola w tym właśnie. To nie może tak być, że mi młodsza będzie mówić w tej materii. We wszystkim na świecie jak jestem starszy to powinienem więcej wiedzieć, więc dlaczego jest jedna taka dziedzina wiedzy, gdzie to nie działa? Dlaczego akurat tu? Dlaczego akurat tu, w tym, na czym mi najbardziej zależy, ma mi nie wychodzić? I chuj! Oto sedno chujni.

Możecie to sobie różnie komentować, ale mi osobiście jest z tym źle. Co ja kurwa komu zrobiłem, że tak mam? A z drugiej strony, jak taka dziewczyna np. 16-letnia traci dziewictwo, to ktoś jej w tym musi pomóc. Dlaczego nie mogę być to ja? Kiedy się pierwszy raz całuje, dlaczego nie mogę to być ja? Chujnia, śrut i 3 tony trotylu.

Zacznę od tego że szukam pracy. Mam 26 lat. A pracę chciałbym taką gdzie kontakt z ludźmi jest ograniczony do minimum. Wysyłam cv i umawiam się na spotkania. Po czym na nie nie chodzę albo szukam wymówek żeby tam nie iść. Przykładowo, w piątek wysyłałem cv, wczoraj się umówiłem, a dzisiaj nie przyszedłem na kilka spotkań. Rozmowa miała być o 14, a od samego rana czułem jakiś lęk i strach, to była oferta pracy na magazyn, którą przecież bardzo chciałem. Zacząłem sobie wmawiać że będę miał do czynienia z nieprzychylnymi ludźmi, że nie będę czegoś rozumiał, że ktoś będzie mnie opierdalał albo obmawiał, że będę musiał mówić. Mam niewyraźny głos, mentlik w głowie, stan jakiejś nieświadomości tego co robię i mówię. Przecież mógłbym o wiele więcej niż w tej chwili gdyby nie choroba. Mam nerwicę lękową i pobyt na oddziale dziennym nerwicowym. Biorę leki. Jak bym ich nie brał to byłbym naprzemiennie wkurwiony i bez sił do życia. Zawsze bałem się ludzi, nawet jak do rodziców przyjeżdżali goście. Boję się powiedzieć dzień dobry czy zapytać kogoś o godzinę na przystanku. Najchętniej nie wychodziłbym z pokoju. Cóż, nie miałem jako dziecko lekko, matka sama jest chora na nerwicę, ojciec w domu nie miał nic do powiedzenia, a matka wyzywała mnie od debili i mówiła że jestem do niczego. I uciekam do swojego świata, internet, gry komputerowe. Ktoś mi kiedyś powiedział że w każdej pracy będę miał źle. Ponieważ nie znam siebie i swojej wartości i nie jestem pewny siebie. Może czas na kolejną psychoterapię.

Wielokrotnie przyszło mi się spotkać z opinią, że Polska tylko geograficznie jest na wschodzie, cywilizacyjnie zaś należymy do zachodu. Jestem tylko ciekaw jak to się ma do rzeczywistości. Wystarczy wyjść na zewnątrz. Po ulicach szwendają się kibole, żule, agresywna młodzież po nocach drze morde na przystankach, w autobusie złodzieje łańcuszków (jak ta patologiczna dupodajka z Lublina) i za każdym razem ostrzeżenia żeby trzymać torbę/plecak przy sobie bo w biały dzień mogą cię skroić na oczach innych i nikt z tym nic nie zrobi tylko musisz radzić sobie zawsze sam jak w dżungli a nie w cywilizowanym świecie. Porozklejane przestrogi żeby uważać na naciągaczy „na wnuczka, urzędnika” i co tam jeszcze jest to kolejna chujnia. Niby gdzie ta wspaniała policja strzegąca naszego bezpieczeństwa? Ściga nas. Poświęca swój czas, żeby czekać z lornetką za krzaczorami i obserwować, czy ktoś nie przechodzi w zabitej dechami części miasta na czerwonym świetle, przejściu 4-metrowym i ukarać go 200 zł-towym mandatem. A dookoła burdel. Same kurwy i złodzieje. Szczytem wszystkiego było kiedy przeczytałem informację, że tak uwielbiany przez społeczeństwo „prezydent” Duda szuka sojuszników wśród państw afrykańskich – u bananowców. Takich którzy na obradach ONZ-tu siedzą z przepaskami ledwo zasłaniającymi chuja i kolczykami w sutach, mieszkają w chatkach z gówna, piją z kałuży, polują z dzidami na antylopy a w swoich krajach mają syf, kiłę, mogiłę, terroryzm, piractwo, ludobójstwa, AIDS i dyktatury. To gdzie ta „silna Polska” i wspaniali sojusznicy pokroju USA, że na poważniejsze sojusze nasz kraj nie może liczyć tylko szuka przyjaciół w Afryce? „Dobra zmiana” – śmiechu warte. Uciekać czy palnąć sobie w łeb? Chyba to drugie bo jak ktoś za granicą usłyszy że jestem z Polski to chyba będzie powód do wstydu. Wystarczająco zepsuliśmy sobie w Europie opinię jako złodzieje samochodów, w kawałach o Polakach w USA przedstawiciel tej narodowości jest idiotą a w reklamach media-markt Polak jest złodziejem. O reklamie Tigera w dzień rocznicy Powstania Warszawskiego nie wspomnę – nikt się z Polakami nie liczy i wszyscy mają nas w dupie. Nic dziwnego że Polak we Włoszech czy we Francji pracuje jak za pańszczyzny na polu z burakami albo jest porywany i sprzedawany jak niewolnik.

Ludzie dzielą się na dwie grupy. Pierwsza cieszy się życiem towarzyskim i korzysta z uroków życia razem z innymi. Grill, wekeendowy wypad, impreza, spontaniczne spotkanie przy piwie. Brzmi cudownie prawda? A co robi druga grupa? Nic. Bo znajomości które,zdaje się, miały trwać długo, nagle się urywają. Twoi „przyjaciele” mają cię raptem w dupie nie wiedzieć czemu, choć napewno nie z powodu braku czasu. Napisanie wiadomości i dziesięciominutowa rozmowa staje się czymś kosmicznym i luksusowym, co według mnie jest rzeczą trywialną. Oczywiscie o wyżej wspomnianych rozrywkach wykonywanych wspólnie mogę zapomnieć. Tak, należę do owej drugiej kategorii osób, i nie mam pojęcia co mam zmienić, by nie przesiedzieć reszty jeszcze młodego życia w czterech ścianach. Czasem sobie myślę, że wynika to z faktu iż jestem, koniec końców, nieudacznikiem. Nie zdałam matury mimo prób, nie poszłam na studia, a zatem nie mam się czym chwalić. No tak, kto by sie chciał zadawać z kmiotem,nie? A żeby tego było mało, sprawa wygląda tak samo z facetami, bo zwyczajnie mnie zlewają. Kiedyś jeden odezwał sie po raz pierwszy po sześciu miesiącach od chwili zapozniania.
Ostatnio miałam w swym życiu epizod z chłopakiem, z ktorym muszę przyznać, doświadczyłam cudownych chwil. Oświadczyłam mu pisemnie że lecę na niego (pierwszy raz w życiu czuję coś do faceta,a mam już 26 lat), jakoś to przyjął i oczywiscie do tej pory żadnej odpowiedzi. Nic. Cokolwiek, nawet tekst, ze wlasnie robi kupę. Nie pisze, tylko odpisuje pojedyncze wyrazy. No cóż dla mnie to powoli sygnał, żebym się już odpieprzyła. To przykre, gdy wiem jak on świetnie się bawi, a mnie z nim nie ma.
Podsumowując, stwierdzam ze ludzie to kurwy bez względu na płeć,nieważne czy będę okazywać zainteresowanie czy nie. Pozdrawiam wszystkich samotnych.

Poznałam idealnego faceta, pod względem charakteru — dogadujemy się świetnie, zajebiście całuje i jego dotyk też sprawia, że odlatuję. Problem jest jeden — typ jest niesamowicie brzydki, z wyglądu nie podoba mi się wcale, chociaż na niektórych zdjęciach tej brzydoty nie widać. Jestem rozdarta, bo chłopak fajny, ale jak tu go znajomym przedstawiać? To nie chodzi nawet o ich opinię, ale też o to, że jego wygląd wcale MNIE nie pociąga… Tu nie chodzi o higienę, czy sposób ubierania, tylko o niezmienne rzeczy typu uśmiech, nos itp. :/ Straszne, bo wiem, że gdyby nie to — dałoby się stworzyć z nim zajebisty związek.
Chujnia.

Ps. Zanim stwierdzicie, że jestem pusta i chujowa przemyślcie czy sami chcielibyście być z kimś za kogo wygląd się wstydzicie.

Kończą się wakacje, zaraz zaczyna się trzecia klasa liceum i matura. A ja jestem w ciemnej dupie, bo nie mam pomysłu na życie. Jestem na profilu biol- chem, uczę się przeciętnie, mam 3 ze wszystkiego, jedynym powodem dla którego pokładam w sobie jeszcze jakieś nadzieje jest fakt, że napisałam nieźle próbne matury biologię na 83% i chemię na 76%. Myślę, że teraz jeszcze tylko doszlifuję to co już umiem i jakoś ten egzamin napiszę. No dobra tylko co dalej??
Aktualnie zajmuję się przeglądaniem kierunków studiów we Wrocławiu, bo na 100% to tam będę studiować. Po wypisaniu wszystkich kierunków wszystkich tamtejszych uczelni (które mają jakiś związek z biolchemem) powykreślałam jakoś połowę z różnych względów. Zostalo na kartce 25 kierunków… No i który tu wybrać?
Najmniej beznajdziejne (pod kątem szukania pracy) to farmacja, dietetyka, fizjoterapia, ochrona środowiska, kierunek lekarski, technologia żywności, inżynieria chemiczna, chemia i biotechnologia. To przede wszystkim nad tymi się zastanawiam. Najchętniej studiowałabym wszystko, ale to niemożliwe. Chcialabym wybrac taki kierunek, ktory jest uniwersalny pod względem zawodu. Poza tym chciałabym pracować w laboratorium, pewnie gowno z tego wyjdzie, ale pomarzyć można. Czy ktoś z was jest to wyżej wymienionych studiach? Jest po nich praca?
Zastanawiam się czy po studiach dałabym radę wyjechać za granicę, bo tamtejsze wynagrodzenia są dużo wyższe, a zależy mi na tym żeby szybko zarobić na mieszkanie. Niestety nie mam żadnych znajomości za granicą, znam angielski i podstawowy francuski. Najbardziej interesuje mnie Francja, patrzyłam się na zarobki takich ludzi jak chirurdzy, laboranci, fizjoterapeuci i mnie powaliło normalnie! Ciekawi mnie czy tak kolorowo jest naprawdę… Czy ktoś z was zarabiał we Francji i może się wypowiedzieć? Albo ogólnie za granicą? Jak tam sobie radziliście?