Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Dziwne jakie to trwanie w bycie jest wciągająco monotonne. Żyjesz sobie tak dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku -a czas zapierdala. Na co dzień nie zastanawiasz się „po co?”, „czy jest sens?”. Po prostu wstajesz rano i idziesz do roboty, wracasz i robisz co trzeba. Ale to nie problem, z natury jestem pracowity, poza tym to życie i samo się nie zrobi. Ale po kolei.
To nie tak, że jestem biedny czy bogaty. To co mam zawdzięczam w zasadzie samemu sobie. Zawsze stawiałem sobie jakiś cel, do którego konsekwentnie starałem się dążyć:samochód, dom (z kredytem co prawda, który spłacam). Zdaję sobie sprawę, że wiele osób tego nie ma. Mam 38 lat, dobrze płatną pracę którą sumiennie wykonuję chociaż jej nie znoszę, a w niej kolegów-obiboków którzy tylko patrzą jak wymigać się od każdego zadania. Rzygam tym, ale codziennie wstaję i do niej zapierdalam (spłacanie kredytu zobowiązuje). Mam piękną małą córkę którą kocham nad życie. Kocham ją tak mocno, że nie wyobrażam sobie bez niej życia. Żyję w związku z kobietą z którą się nie rozumiemy. Minęła kupa lat (13), od początku było trudno się dotrzeć, ale… od dłuższego czasu jest coraz gorzej. Zamiast żyć razem żyjemy obok siebie. Mało rozmów między nami, czasem seks – o ile się upomnę – ale to raczej z „obowiązku” nie z chęci. Mimo starań z mojej strony (typu kolacja przy świecach) jest lipa. I to nie tak, że Ona zajmuje się domem, dzieckiem etc. Po powrocie z pracy staram się ogarniać co mogę koło domu, znaleźć czas na zabawę z córką, pomóc jej w podstawowych czynnościach (kolacja, kąpiel,mycie zębów etc.). Po jej zaśnięciu ogarniam kociokwik w kuchni (zlew, zmywarkę) i łazience (po kąpieli córki). W nocy wstaję kiedy mała się obudzi, przenoszę ją do sypialni. W weekend wstaję rano z nią, szykujemy śniadanie, sprzątamy etc. Po to, aby Partnerka mogła odpocząć. Tylko że i tak jest źle, niedobrze etc. Coraz częściej myślę, że trwanie w tym bycie-niebycie do niczego nie doprowadzi. Próbowałem kilkukrotnie porozmawiać, przekazać swoje odczucia i oczekiwania, ale zostały zbagatelizowane („czego Ty oczekujesz?”, „zachciewa Ci się kolacji przy świecach”). Teraz mam dość, coraz częściej myślę żeby tę beznadzieję drastycznie zakończyć jakimś zdrowym pierdolnięciem w kalendarz. Siedziałem na wiadukcie-odpada, mam lęk wysokości, poza tym co jeśli się tylko połamię? Jebnąć piguły? Kurwa, za kilka lat będą się naśmiewać z mojej córki że ojciec popełnił samobójstwo. Dajcie kopa, podpowiedzcie – rozstać się (kolejny zresztą raz) i nie widywać córki? Być twardym i zrobić to dla jej dobra (dzieci czują że rodzice się nie dogadują) mimo iż serce mi pęknie… Czy być egoistą, spędzać z córką czas i dalej się męczyć?

Witam. Napisał bym wiele oddzielnych postów o tym co konkretnego dnia doprowadziło mnie do stanu potrzebnego do zabrania się za pisanie chujni ale myśle że lepiej jest zebrać wszystko do jednegi wora i nazwać problem po imieniu. Problem zwany polaczki. Zaznaczam że kłade mojego małego czy też dużego na odpowiedzi polskich patriotów zwłaszcza tych w ortalionowej zbroi i czapce wpierdolce jak tacy też się znajdą. Jestem zniesmaczony i zdegustowany mieszkańcami tego kraju do tego stopnia że czasem zastanawiam się czy te bydło jest warte nie wiem nawet czego. Kładzenie sobie kłod pod ryj nawet w najbardziej trywialnych sytuacjach tematach. Gonienie za czymś co dla normalnego człowieka nie miało by najmniejszego sensu i wartości. Polska powoli staje się jak Rosja i niestety nie chodzi mi o potege nic z tego raczej cofamy się niż zblizamy do nich. Chodzi mi że ten kraj staje się powoli stanem umysłu. Od starej babki w moherowym berecie po gnojka w ortalionie. Wyścig po złotego przepychacza do kibla trwa w najlepsze. Z jednej strony zawiść pod przykrywką miłości do nic nie wartego boga co chyba zapomniał już nawet o tym padole potu łez i krwi. Bufony kościelne opiewane przez setki katolickich szarańczy z bożkiem na sercu wyczekiwujących na okazje jak dziki zwierz by dorwać się do ofiary. Z innej strony najwięksi z największych miłośników polaków i polskości. Dumne męże boga honoru i ojczyzny. A prawde pisząc z braku lepszej rozrywki bawiących się śmieci w rycerzy nowego świata. Brak otwarcia na odmienność. Jeden lubi wkładać w dupe a jeden lubi być ładowany. Co mnie obchodzi że ktoś tam jest homoseksualny sam nie jestem do tego zmuszany. A w tym zacofanym kraju taka osoba zostanie zniszczona i pozbawiona smaku życia. Zająć się swoim życiem a nie kogoś uświadamiać co jest prawidłowe a co nie. Zadęcie tych pięknie żyjących polaków jest nic nie warte. Polaczków nauczyć zasad karmy to może coś by było z tego kraju.

Witam wszystkich chujan. Jak w temacie. Zamówiłem komplet mebli do pokoju córki. Nie wspomnę o tych dwóch miesiącach oczekiwania na realizację zamówienia. Chciałem zrobić dzisiaj niespodziankę córce i złożyć kilka elementów zanim wróci ze szkoły. Mam wolne, zabrałem się więc od rana za skręcanie, a muszę zaznaczyć że mam w tym doświadczenie i robiłem to już wielokrotnie. Tu zaczyna się moja cała chujnia i ciąg zaśrutowanych jak zając w pasztecie zdarzeń. Wyciągnąłem elementy z paczek, oczom mym ukazały się krawędzie poszarpane jak by ktoś to wygryzał je tępymi zębami, elementy słabo spasowane ze sobą, szuflady po skręceniu okazały się skoszone i bez możliwości regulacji na prowadnicach. Panel przedni szuflady którą udało mi się złożyć krzywo odstaje od całości mebla. Zmarnowałem dwie godziny na małą nocną szafeczkę bo nic nie można było dobrze spasować. Płyta dosłownie kruszyła się w rękach. Człowiek płaci nie małe pieniądze bo zestaw renomowanej firmy i raczej z górnej półki cenowej a tu taka popylina, że ręce opadają. Nie jestem z tych co poddają się łatwo, rozłożyłem więc koce i kartony na podłodze żeby nic nie uszkodzić. Skręcam kolejny super ekskluzywny mebel i śrut znowu- instrukcja nosz k… kto to pisał? Wkręt za długi i poszeeedł na wylot płyty, dziura na wylot w laminacie. Drugi mebel do dupy. Uparłem się już, bobto sprawa honoru i biorę się za biurko, przykładam się tym razem do cna, staram się jak mogę, dwa razy sprawdzam. Musi mi coś do chuja wyjść dzisiaj!!! Jeeest!!! Mebel skręciłem bez problemu. Wypieściłem go jak ta lala. Podnoszę go żeby zdjąć, nieco przesunąć bo stał kartonach… I jeebuuut… Biurko osunęło się z dosłownie 20 cm wysokości prosto na kawałek odsłoniętego jesionowego parkietu… róg blatu rozjebało w drzazgi, a w pięknej podłodze dziura. Dziękuję – w wersji polskiej udział wzięli… Odłożyłem to wszystko w kąt i wkurwiony już na maxa szukam na necie kontaktu do wspaniałego producenta żeby zadzwonić i zamówić uszkodzone części, a przy okazji podzielić się moimi skromnymi spostrzeżeniami i opinią o jakości i produkcie. Zgadnijcie teraz co? Wielka firma z tradycjami i taśmą produkcyjnął w Elblągu posiada tylko fax i mail do kontaktu. Co to k… jest? Tak się dba o klienta?!? Wystukuję wiec numer do sklepu co to mi sprzedał to gówno. Pani po krótkiej rozmowie informuje mnie, że „musi napisać mail” i że jak dostanie odpowiedź to zarząd powtarzam „ZARZĄD” jej wspaniałej cebulaczej dystrybuującej gówno firmy musi zatwierdzić realizację mojego zamówienia. Dodam że cała procedura mailowania i produkcji z wysyłką może potrwać do 4 tyg.!!! Nie o „take” Polskę nie o „take walczylyśmy”… Najgorsze w tym wszystkim jest to, że w amoku tej całej sytuacji zapomniałem że dzisiaj jest rocznica ślubu. Żona przyszła teraz z pracy, meble i podłoga rozk…, a ja wściekły jak pies zamiast Ją z kwiatami i uśmiechem witać to (już drugi k… raz, bo za pierwszym tel mi padł) opisuję swoją chujnie na chujni. Chujnia i śrut.

Jakie to wszystko pojebane. Mam szczęśliwą rodzinę, dzieci, itd. Mam obecnie 35 lat i niezłe powodzenie u płci przeciwnej. Od zawsze lubiłem i uprawiałem sport, i to chyba sekret, bo w moim wieku 70% kolesi jest strasznie roztyta, zaniedbana. No i teraz strasznie wkurwia mnie biologia, to że jesteśmy tak prosto skonstruowani. Zdarza mi się że kobiety mnie podrywają, jest sporo okazji ze względu na moją pracę, gdzie sporo jest różnych delegacji, nieformalnych spotkań i tak dalej. Ale też i ode mnie z pracy albo wręcz jakieś znajome (moje czy żony). Nie zrozumcie mnie źle, nie mówię że codziennie, mówię o ostatnich 2-3 latach, gdzie mi się to nie wiem z kilkanaście razy zdarzyło. Niektóre były dość bezpośrednie i nie pozostawiały wątpliwości co ode mnie chcą, inne nieśmiało szukały kontaktu, ale ewidentnie były mną zainteresowane. Czasami to naprawdę atrakcyjne kobiety, niektóre 10-12 lat młodsze. Nigdy nie skorzystałem, nie pozwolilem sobie na nic więcej jak krótkotrwały flirt, czasami pieprzny, ale nic poza tym. Niektóre strasznie chciałem mieć! Ale po prostu kocham moją żonę i wiem że jakbym ją zdradził to bym się czuł strasznie chujowo, nawet jakby się nigdy nie dowiedziała, to by mi sumienie nie dało spokoju. Ale wkurwia mnie to że tyle o tamtych kobietach myślałem, że musiałem nieraz „odchorować” kilka tygodni fakt, że musiałem odmówić i nie skorzystałem. Czemu tak jest? Przecież moja żona bardzo atrakcyjna, i zadowala mnie w każdym aspekcie. A jednak, jebana biologia, jebana chemia, hormony itd pchają nas żeby zdobywać jak najwiecej samic. Człowiek żeby pozostać przyzwoitym musi walczyć sam ze sobą, muszę zwalczać te pojebane odczucia. Ostatnio znowu się wkurwiłem na siebie jak zobaczyłem na mieście znajomego z jedną z fajnych lasek która chciała ze mną kiedyś iść do wyra, a ja z wielkim bólem serca odmówiłem. Dlaczego się wkurwiłem? Bo byłem zazdrosny! Kurwa, zazdrosny o laskę którą odrzuciłem. Jakie to pojebane. A może ja jestem pojebany? Możliwe. Nie piszę tutaj by szukać akceptacji, możecie mnie zjebać, nie o to chodzi. W każdym razie może lepiej zapuścić januszowego wąsa i wyglądać jak wsiok, laski same odbiją i nie będzie problemu. Śrut!

Jeżdżę pracować za granicę od wielu lat.
Zauważyłem że wszędzie za granicą czy to w Norwegii, Wielkiej Brytanii lub Holandii na 100% polskich imigrantów 90% to patologia, szczury, leszcze, alkoholicy, ćpuny, kryminaliści z którymi są tylko problemy a najgorsze jest to że Polak idąc chodnikiem, trąci Polaka a ominie „ciemnego”. Mieszkając z rodakami są same problemy, wystarczy że nie pijesz alkoholu i już jesteś na celowniku, nie napijesz się to cię zaczną wyzywać i grozić. Zwyczajna banda frajerów, bez kwalifikacji okupuje zachodnie rynki pracy.

Mój problem polega na tym, że od dłuższego czasu mam czarne myśli. Kurcze, coś mi się uda a ja zamiast się cieszyć to myślę sobie co by było, gdyby mi się nie udało. I wyobrażam sobie cały scenariusz. Nie dotyczy to tylko rzeczy ja powyżej. Po prostu czasem siedzę sobie i myślę, że taka czy taka straszna sytuacja mogłaby spotkać mnie bądź kogoś z moich bliskich. Niszczy mi to psyche. Nie wiem czemu tak mam i co na to poradzić. Śrut.

Nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego ludzie działają przeciwko sobie. Żyję 24 lata i jeszcze nigdy nie spotkałem dobrego, bezinteresownego człowieka, który nie miałby z kimś na pieńku lub nie chciał czegoś komuś narzucić, skonfliktować się z kimś bez względu na płeć, wiek i status. Skąd ta usilna potrzeba wiecznych starć między sobą? Jedni przeciwko drugim: jestem od ciebie lepszy bo mam niebieskie oczy i blond włosy, mam droższą torebeczkę, mam bogatego tatusia – a ja za to słucham takiego gatunku muzycznego więc ty jesteś durniem, a ja z kolei umiem to a ty tego nie umiesz, wyznaję taką ideologię więc mam prawo ci dać w pędzel, ty jesteś debilem bo należysz do złej partii, religii itd. i trzeba cię ośmieszyć a w skrajnych przypadkach nawet pobić albo zabić. Normalnie przedszkole. Co ciekawe, tylko pozornie dorośli zachowują się inaczej. Kiedy osiągnąłem odpowiedni wiek ludzie dalej uprawiają jakąś idiotyczną dziecinadę wzajemnego obrabiania dupy, dobierania się w bandy i dogryzania komuś innemu, demonstrowania jak bardzo kimś gardzisz, irracjonalnej rywalizacji na modele samochodów, profesje zawodowe, wykształcenie a nawet jebaną sukienkę czy kolor butów albo garniak, co według gdzieniegdzie docierających do nas wiadomości z portali informacyjnych bądź internetu przeradza się w mobbing, patologie, konflikty rodzinne itd. Idiotyzm. Jak ktoś wymusił pierwszeństwo na drodze to po co wysiadasz z samochodu żeby mu najebać? Nie możesz kurwa spierdolino umysłowa jechać dalej? Kompletnie od czapy, bo co ci to niby da? Stąd jak żyję niezależnie od tego gdzie byłem nie spotkałem też jeszcze dorośle zachowującego się człowieka. Ja od najmłodszych lat instynktownie czułem, że trzeba pomagać drugiemu człowiekowi, podawać mu rękę na zgodę, być dla kogoś dobrym. Wszyscy myśleli i zachowywali się inaczej. Kiedy ty miałeś dobre intencje – ktoś inny planował cię wyjebać i oszukać. Ktoś jest mi to w stanie wytłumaczyć? Ja na prawdę nie jestem w stanie tego pojąć. Czy np. jak obijesz komuś mordę na osiedlu, zarysujesz auto, oblejesz pomyjami, napiszesz CHWDP to jaką będziesz miał z tego korzyść? Jak kogoś okradniesz to kupisz sobie tylko lepszy komputer albo buty nike za 300 zł. i co ci to kurwa da? Nie wystarczy ci to co masz? Czy buty z kawałka gumy muszą mieć inny kolor i znaczek żebyś poczuł się lepiej i ulżył sobie, że wysysałeś hajs z jakiegoś frajera? One i tak się rozjebią, myślisz że produkt o innej cenie albo innej marki jest inny jakościowo niż te które wcisnęła ci ekspedientka w jakiejś galerii dla zjadaczy chleba? Bo tym właśnie jesteś – a nie jak ci się wydaje jakimś nadczłowiekiem bo ubierasz się tak a nie inaczej, zrobisz sobie 100 000 zdjęć na instagrama z mordą w dzióbek do lustra w kiblu żeby poczuć się lepiej. To tylko efekt owczego pędu, gdyby ci nie powiedzieli to byś nie palił czegoś takiego jak „ekopapierosy” i to normalne prawa ekonomii a nie fajność czy wyjątkowość że nosisz ciuchy patriotyczne i chcesz bić muzułmanów, ukrainców czy kto tam się jeszcze nawinie. Ktoś ma inny kolor skóry albo mówi innym językiem, niż nauczyli cię rodzice – I co z tego? Znasz go? Czy to odgórnie sprawia, że ten człowiek jest zły? A może mieszka tu od urodzenia i nie jest imigrantem albo terrorystą? Co ci przeszkadza inna orientacja czy to że ktoś ma żydowskie nazwisko? Robi ci krzywdę albo zabił matkę? No chyba kurwa nie. „Nie mam pracy dlatego że on jest Żydem” – aha. Jedni wolą jeść mięso, inni wolą być weganami – koniec kropka. Ale nie – on/ona „nie jest z mojej ekipy” więc mu wpierdolę albo go wyśmieję a wojna na inny kolor szalika i przynależność do grupy biegającej za gumowym balonikiem (ukuto fachową nazwę „piłka nożna”) to już w ogóle szczyt niedopierdolenia umysłowo-intelektualnego, te same grupy nawet wymyślają sobie rymowanki na wzór tych osiedlowo-przedszkolnych ośmieszające inną grupę, np. „Akra Gdynia Kurwa Świnia”: O jaki jestem zajebisty bo powiedziałem że jego matka jest kurwą i że się puszcza, naprawdę szczyt intelektualizmu! To teraz ja wymyślam nowy „fachowy sport” – robienie pajacyków. Podzielmy się na grupy – ci którzy uważają że trzeba robić pajacyki niech gnębią tą grupę, która uważa nie trzeba robić pajacyków i vice versa. Zachowujmy się jak dzieci.

Kupuję regularnie pecetowe gry komputerowe na allegro – nie, nie te big boxy w cenach pow. 100zł., tylko zwykłe wydania po 10-40 zł. max. Gry z drugiej połowy lat 90-tych oraz 2000-09. W sumie kupiłam już kilkanaście, a może i więcej, jakby to podliczyć. I te pudełka od gier są zawsze, ale to ZAWSZE uświnione! Tak, to stoi czasem już od 20 lat, więc mogło się oblepić, pewnie też przeszło przez wiele łap. Sami mieliśmy w domu trochę zasyfione pudełka z płytami, ale wówczas co parę lat je przemywałam, jak już były mocno brudne, bo co to za problem. A już zwłaszcza przed wysyłką można by je chyba wyczyścić?! Ja bym wstydziła się coś takiego wysłać, bo to nic miłego otwierać kopertę i wyjmować lepkie pudełko z grą. No, ale to trzeba mieć empatię i kulturę, by tak postępować. A potem jeden z drugim brudas wypisuje na forum jakie to gry kiedyś były wartościowe, w domyśle jaki to on zajebisty, bo docenia starocie, a tymczasem hipokryta bez zastanowienia wysyła ludziom syfiaste pudełka z grami, już nie mówiąc o tym, że jak można trzymać taki syf na półkach? Śrut z tymi graczami!

Kiedy byłem młodszy zastanawiałem się nad sensem chodzenia do pracy. Myślałem, przecież to bez sensu. Chodzisz gdzieś udajesz, że jest fajnie i dostajesz małą wypłatę.

Zastanawiałem się, także jak można zwariować, przecież to wszystko takie proste.

Teraz mój umysł jest całkowicie inny.
Pracuję od 6 lat, od 19 lat roku życia. Nad sensem chodzenia do pracy się już nie zastanawiam po prostu tam idę.

Ludzie próbują leczyć choroby psychiczne, bo mieli złe dzieciństwo itp. Trzeba zadać sobie pytanie, czy Pani psycholog nie zarabia mniej od Ciebie? Przecież psycholog nie da Ci miliona złotych.

Czy większość chorób nie wynika z ciężkiej codziennej pracy bez znaczenia?

Dlaczego na lekcjach nie mówi się o syzyfowych pracach jako o losie większości ludzi? Stajesz się dorosły i rozumiesz już o co w tym chodziło, że to nie była bajeczka bez przekazu.

Sam tworzę strony internetowe, więc bez mojej pracy można się obejść. Zarabiam, też całkiem nieźle. Ale dlaczego mam pracować dla czyjeś przyjemności, jeżeli sam jestem już tym strasznie zmęczony. Często jeszcze trzeba wyrabiać nadgodziny. Tak to jest super! Jesteś zmęczony już nie myślisz, ale pracuj dalej przecież jesteś maszyną i przez cały czas twój mózg jest w szczytowej formie!

Kiedyś to było moje hobby lubiłem to, ale osiem i więcej godzin pracy potrafi zniszczyć najlepsze hobby.

Śrut przecież świata nie zmienię!

Pieniądze to one dzielą biednych i bogatych, ale pracując cały dzień nie masz czasu na ich zarabianie!

Przekazałem moje banalne myśli dziękuję.

Jak w tytule. Po prostu mam dwie lewe ręce do gotowania. Na palcach jednej ręki wyliczę dania, które umiem dobrze przyrządzić i będą to te z działu jajecznica, owsianka. Wypieki? Koszmar. Nie wyrośnie, spali się, będzie surowe w środku, nawet jak wygląda ok to zawsze się tego nie da jesc, bo jest tak wstrętne. itp itd ale ostatnio to zrozumiałam i używam piekarnika tylko żeby coś podgrzać. Smażenie? Nawet prostego omleta nie umiem dobrze zrobić, a mam 6 patelni w domu, na każdej spala się tak samo. Zawsze ta sama śpiewka: robię masę, wylewam na natłuszczoną patelnię, robi sie z jednej strony, przekręcam i dup! Rozpierdolił się, staram przekręcac wszystkie czesci ale i tak wszystko się spali i koniec konców będę skrobała patelnię (a jak przekręcalam w ten drugi sposób tzn dwoma patelniami to raz mi kapł olej czy cos na płytę i zaczął płonąć, a za innym razem odwrócilam patelnię i nic, uczepił się jej skurwysyn, moglam machac i machac patelnią, a on nadal na niej grrrrr). Naleśniki czasem z łaski swojej mi wychodzą i o dziwo są jadalne. Ale tylko jadalne, żadne tam pyszne (bo takiego to nic mi się jeszcze nie udało wyczarować). Testowalam wiele przepisów na placki, placuszki, na słono, słodko z owocami, z płatkami, z orzechami, z cukinią, z mięsa- wszystkie nie chcą się przekręcic, są płaskie jak cholera, jak dodam sody to się marszczą i ugniatają, wtedy już za chiny ich nie przewrócę, no a i wychodzą wstrętne w smaku. Za dania typu spaghetti, kurczak z ryżem się nawet nie próbuję brać. Gotowania w wodzie chyba nawet ja nie potrafię zepsuć, ale zupy, gulasze to wyższa szkoła jazdy, oczywiście robiłam jedno i drugie i chuj. Najlepsze jest to, że nieważne jak dokładnie trzymałabym się przepisu ZAWSZE mi wychodzi jakieś gówno, a w przepisie dobre danie. Od dawna mnie to wszystko wkurwia, ale nic na to nie poradzę. Po prostu ja spierdolę każdy przepis.