Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Cześć chujowicze, oto moja chujnia: jestem atrakcyjną 21latką, od niedawna mężatką. Z moim mężem w ogóle nie uprawiam seksu. Kiedyś byłam mega napaloną laską, uwielbiałam seks i wszystko w łóżku, byłam otwarta i chętna. Ale odkąd jestem z nim, wszystko jest chujowo. Nie potrafi nic zainicjować, mówi tylko, że jestem ładna i ma ochotę, ale jeśli sama nie dam mu znaku, że chcę seksu, to nigdy nic nie zrobi. Chyba żeby się zorientował, to musiałabym rozkładać przed nim nogi i kurwa czekać na cud. Jednej nocy obudziłam go dwa razy strasznie napalona, to całował się ze mną przez minutę i poszedł znów spać. Zazwyczaj nasze pieprzenie się sprowadza się do obrócenia mnie na brzuch/bok i zrobienia tego w 3 minuty, a potem wraca do kompa albo idzie spać. Nigdy nie rozmawia o seksie, podczas dnia w ogóle nie ma tematu, czasem marudzi tylko, że mu nie robię loda itp. Kiedyś to uwielbiałam, ale teraz jak pomyślę, że mam to zrobić komuś, kogo w ogóle nie obchodzą moje potrzeby, to mnie skręca. Ciągle stawia się w roli ofiary, że ja tak na niego narzekam, no ale kurwa. Niestety z moim byłym było idealnie i tak mi strasznie brakuje tego szalonego, zajebistego seksu. Z moim mężem poza łóżkiem zawsze byliśmy najlepszymi kumplami, ale teraz to kiepskie ruch*nie przekłada się też na codzienne życie. Jestem sfrustrowana, bo mam beznadziejne życie erotyczne, a wiem dobrze, że połowa facetów chciałaby mieć laskę z moim temperamentem. Brakuje mi kurwa seksu!
PS. nie, nie jest gejem.

Ostatnio z powodu deficytów zaczęłam sobie oglądać porno w celach wiadomych. Cóż moge powiedzieć… to jest jakaś żenada. A przynajmniej większość. Najbardziej odrażają mnie dwie rzeczy: 1. Laski rozdziabiająte paszcze „z rozkoszy” mimo że nikt ich nawet jeszcze nie dotknął. To jest takie sztuczne, że aż sie odechciewa…2. Zaniedbane laski. Owłosienie to owłosienie,każdy lubi co innego,ale jak widzę ze na filmiku (i to nie amatorskim) laska ma krosty na dupie to mi sie cofa. O facetach sie nie wypowiem bo rzadko oglądam porno z udziałem facetów,bo większość mnie odraża. Z różnych przyczyn. Zapytacie mnie,czy nie mam większych problemów. Mam,ale nie chce sie tu nimi dzielić. Tyle.

Nie, nie wkurza mnie to, raczej przeraża. Budzę się i nie mam żadnych pomysłów co robić, więc po prostu idę zjeść coś na śniadanie. Nic niezwykłego, w pewnym nawet sensie jest to coś fajnego, można zjeść cokolwiek z lodówki, więc daje to możliwości do kreatywności i eksperymentowania. Jak na całkiem absurdalną ironię losu, choć jestem leniwy, dostrzegam ludzi jeszcze bardziej (żałośnie) leniwszych ode mnie samego. Na przykład – mój ojciec – który jeszcze nigdy nie widziałem żeby samodzielnie zrobił sobie cokolwiek do jedzenia, jesli nikt mu nic nie podstawi to prędzej umrze z głodu, niż wpadnie na pomysł, żeby pójść do kuchni. Jak na jeszcze większą ironię losu, potrafię wczuć się w rozmówcę, jestem empatyczny, natomiast panicznie boję się z ludźmi gadać, czego rezultatem jest samotność. Czy mnie wkurza? Nie. Mówię to nawet (piszę) dosyć spokojnie, gdy jesteś w obliczu czegoś, na przykład samotności, przyzwyczajasz się do niej a wtedy nie jest już taka straszna, często nawet wolę być sam, niż w towarzystwie osób, które są przekonane, że transformacja wypłaty na alkohol i fajki jest chlubna. Cóż, co kto woli. Wracając do sedna, jak mój dzień wygląda? Z pewnością nie ciekawie, nie robie nic ciekawego. Nigdy nie robiłem. Zawsze byłem zdenerwowany, zawsze miałem większe szanse uwalić kartkówkę, sprawdzian, odpowiedź, egzamin czy cokolwiek, co można zaliczyć lub nie. Zawsze bałem się odstawać od reszty, nigdy nie podejmowałem inicjatywy. Podejście do dziewczyny na korytarzu i zapytanie co u niej słychać? „No coś ty, wszyscy będą się na ciebie patrzeć, jak powiesz coś głupiego, to będziesz już zawsze skreślany na starcie, podczas wszelkich okazji towarzyskich. Zawsze myślałem że to nieśmiałość, a nieśmiałość jest dobra, bo ktoś nieśmiały nie jest złym człowiekiem ani nie jest niemiły czy wredny. Ale niestety, to nie tyle nieśmiałość, co tchórzostwo. Gdy pojawia się jakiekolwiek wyzwanie, ja po prostu odkręcam się na pięcie i idę w drugą stronę. Skończyła mi się nauka, koniec liceum, na studia się nie dostałem. Co teraz? Pierwsza myśl to: „jestem na drugim, tym „niefortunnym” końcu wodospadu. Już nie kontroluję nawet swojego toru”. Pewnie ktoś by pomyślał „Super! Po szkole, tyle możliwości, teraz jest czas żeby zrobić to o czym marzyłem przez wszystkie te lata!” Ale to nie ja… Ja jestem w strachu, bo skończyła się szkoła. Nie żebym lubił tam chodzić, ale po prostu wiedziałem co mam robić. Przez wszystkie te lata podstawówki, gimnazjum i liceum, dzień w dzień robiłem to samo, z tym jednym czułem się „bezpieczenie” – dom mógł się zawalić, mógłby spłonąć, a ja i tak wiedziałbym, że dzień później trzeba iść do szkoły. Nie trzeba było podejmować inicjatywy, nie trzeba było błyszczeć albo chociaż narażać się na spojrzenia innych. „W cieniu jak w domu”. Oczywiście chciałbym być kimś, mięć ułożone życie, by wszyscy się ze mną liczyli, mieć dużo kasy i mieszkać w dwupiętrowej willi. Być jak bohater Hollywoodzkiego filmu, który robi to, na co w danej chwili ma ochotę. Ale nie, nie jestem nawet na drodze do tego. Szkoła się kończy, życie zaczyna, a ja nie robie nic, choć w końcu chciałbym coś w życiu robić.

Najłagodniej mówiąc Barany. Kilku kumpli poleciło mi serial Wikingowie. Jestem po 8 odcinkach. Serial ma takie logiczne braki w fabule, że w szoku jestem jakie partacze to robiły. Główny aktor Ragnar (nawet nie zamierzam zapamiętywać nazwiska tego cioty który się w tą rolę wciela) gra tak żenująco tragicznie. Dosłownie aktor 3 min. Wiem, że ludzie opisując i wypowiadając się lubią używać kolokwializmów typu… jestem w szoku, najlepsze że itd. ale ja szczerze po prostu nie wydolę. Aktor gra scene w (8 odcinku 1 sezon) gdzie rozmawia z królem i składa mu hołd a minę ma jakby w największym stopniu z niego szydził ewentualnie chciał mu włożyć nóż w szyje. Coś takiego zostało wyemitowane. Wiem, że zostane zjechany od Mesiów ale piszę to bo ciekaw jestem czy w tym gąszczu znajdzie się jakaś osoba, która się ze mną zgodzi bo jestem w szoku ten serial uchodzi za topowy a ja tu opisałem tylko przykład. Przykład kolejny: W nie wiem śmieszy mnie to powiedzmy 7 epizodzie wikingowie pojmali brata jakiegoś króla Angli po czym zostają przez niego przyjęci a on urządza im ucztę ( okej spoko pominę fakt, że mógł kazać potajemnie dodać trucizne do posiłków dla swoich 'gości ale dziwnym trafem Ci Chrześcijanie walczący z tą dziczą są przedstawieni jak kompletni idioci ale to przecież szczegół więc przejdę do meritum. Jest uczta Wikingowie od razu łapczywie rzucają się na jedzenie (dziwne, że jak jedzą u siebie na spokojnie to nie jedzą tak łapczywie prawda scena ni chuja nie jest przerysowana oni po prostu byli bardzo głodni) Za to Wikingowie są w wielkim szoku gdy tamci biskupi zaczynają śpiewać prawda, ciężki szok ale w ósmym odcinku gdy Wikingowie poswięcają życie swoich w religijnym obrządku dziwnym trafem znajduję się jedna śpiewaczka Pani Wikintka która też pięknie śpiewa a przy tym kurde jakoś szoku nie ma. Chuj z fabułą. Chuj ze armie Chrześcijanie są kompletnymi downami (a przynajmniej w kwesti strategii wojennej) ale, że główny – GŁÓWNY aktor dysponuje w swoim arsenale 3,4 minami jest dla mnie szokiem. A teraz możecie mnie pojechać. Pozdrawiam. Ja jebie.

Zawsze mnie żenowało uganianie się za kobietami, a szczególnie mężczyźni nazywający siebie Pick Up Artist (PUA) tzn. tak zwani podrywacze. Poświęcają tyle czasu i energii tylko po to żeby zamoczyć. To jest żałosne i niemęskie. Słucham takiego kolesia, który kupuje specjalne buty tylko po to żeby go wpuścili do klubu, a ja myślę sobie jak trzeba być ograniczonym żeby oceniać kogoś po tym jakie ma buty. Wygląda koleś jak choinka. 21 wiek, a mężczyźni ubierają się jak jakieś kolorowe pajace. Co stało się z tym światem? Opowiada mi jak to na bramce stoi koleś i nie wpuszcza tych w „złych” butach, a ja nie mogę ze śmiechu. Czy można niżej upaść? Jak można dać sobie wmówić, że tylko w określonym typie obuwia można wejść do jakiegoś miejsca. Trzeba mieć naprawdę niską samoocenę.

Czołem chujanie!
Jest chujowo, tak jak jeszcze nie było. W robocie wydymali mnie na pare stów. Auto mam chujowe, dodatkowo dużo pali i się psuje. Pierdolnik w głowie, nie wiem co robić ze swoim życiem, czy iść na studia, na jakie. Kurewski zawód miłosny, ponad dwa lata zakochany, czy chuj wie co to, w lasce, która ma mnie w dupie (niestety tylko w przenośni). Nawet próbowałem coś z nią tam podziałać, no ale nie pykło i nadal boli. Przyjaciół nie mam praktycznie wcale, pieniędzy też niewiele. Dzisiaj dowiedziałem się, że mój najlepszy kumpel chodzi z tą laską, na której punkcie mam pierdolca. On o tym wiedział, sporo osób o tym wiedziało. Kurwa chuj mnie strzela, miałem go za na prawdę dobrego przyjaciela, starałem się nie zazdrościć tego że ma dobrą robotę (którą załatwił mu ojciec), lepsze auto, rozumiecie, takie jakby dokładne przeciwieństwo mnie. Typ ma wszystko, a ja kurwa prawie nic. Wiem jak to wygląda – „jebany zawistny polaczek, autoportret”. Wierzcie mi nie jest tak, ale teraz na prawdę zaczyna mnie ta zawiść zżerać, kurwa nie wiem co mam robić. Dzień w dzień zapierdalam jak wół, a mam z tego cały chuj, dokładnie jak w tym przysłowiu „biednemu wiatr w oczy i chuj w dupe”

Witam was drodzy chujanie, mam nietypowy problem. Jestem młodą osobą, która rzadko sięga po wysokoprocentowy alkohol, bo sezon 18-stek już mam za sobą, a żadne wesela, czy inne tego typu imprezy się ostatnio nie zdarzają. Ale jak już mi się zdarzy wypić wódę, to wszyscy mi mówią, że jak na dziewczynę to potrafię wypić całkiem sporo i nic mi nie jest. Co prawda zdarzyło mi się może dwa razy rzygać po alkoholu, ale nigdy nad ranem. Kac zawsze atakował mi głowę, nie żołądek. A teraz mam taki nietypowy problem. Bo wczoraj popiłam na urodzinach i nie były to jakieś duże ilości wódki, nie jak na mnie, a nie dość, że zaraz po położeniu się do łóżka, wstałam i zwymiotowałam, to jeszcze rano obudziłam się z takimi nudnościami, że nie mogę wytrzymać… powstrzymuję się, ale po prostu czuję jak mi wszystko do gardła podchodzi i nie wiem, czemu tak jest, bo nigdy wcześniej tak nie miałam. Zaczynam nawet wkręcać sobie, że jestem w ciąży, bo kilka dni spóźnia mi się okres, co jest mało prawdopodobne, jako że w ostatnim miesiącu seksu nie uprawiałam… No i chujnia. Jak o tym pisze, to rzygać mi się chce i nawet nie wiem, czego przyczyną są te rzygi. Może zatrucie pokarmowe…? Cokolwiek to jest, niech minie. I niech przyjdzie wreszcie ta Krwawa Pani, bo zeświruję z niewiedzy.
Bywajcie. I smacznego, jeśli ktoś jadł.

Witajcie. Cieszę się że trafiłem na tą stronę. Mieszkam w stolicy 6 lat i do tej pory nie mam stałej pracy, tylko zlecenia. Mam 26 lat i skończone studia. Pracowałem już jako magazynier, archiwista, pracownik biura obsługi klienta itd. Problem dotyczy tego co przewlekało się przez te wszystkie miejsca pracy, czy ludzie muszą innych traktować jak przedmiot i podmiot wyzysku? Chcę pracować normalnie jak człowiek 160h w miesiącu i zarabiać przynajmniej 2200 netto na normalnej umowie a nie 1600-1800 przez agencję bez żadnych składek. Oprócz składki na urząd skarbowy. Ostatnio rozpocząłem pracę w archiwum w korporacji gdzie pracuje 4 razy więcej bab niż facetów. Pracują w większości na zlecenie przez agencje. Takie miejsce dla ludzi pozwalnianych z innych firm. Są też młodzi po studiach czy jeszcze studenci. To co mnie irytuje to to że gdziekolwiek pracowałem było szkalowanie innych, obgadywanie, rozkazywanie komuś, robienie z kogoś kozła ofiarnego. Wyzwiska między kobietami to była norma. Choć jestem nieśmiały to przestałem chować się w swojej skorupie i wyszedłem do ludzi. Dopytuję jeśli czegoś nie wiem bo nie chce popełniać błędów, staram się być komunikatywny. Słyszałem rozmowę na mój temat że jestem nieogarnięty, że jest dużo pracy i nikt nie będzie ze mną siedział i pomagał w nauce nowego programu i kogo wy tu w ogóle przysyłacie. Poznałem tam kilka normalnych osób i wyłącznie facetów. Wśród nich jest facet około 35 lat, który choruje na nerwicę to ktoś mu podnosił wycieraczki w aucie żeby sobie z niego zrobić jaja. Żałosne. Nie jestem typem samca alfa, chcę pozostać normalny ale dzięki pracy trudno ten stan utrzymać. Też mam podpieprzać, krzyczeć, grozić, słać wiąchy i obgadywać jak inni? Bardzo podoba mi się ta praca ale ludzie którzy tam pracują przyprawiają mnie o depresję. Jedna z pracownic podpierdala do nowego kierownika innych po ich wyjściu z pracy, przy czym w swoim kółku różańcowym obgdauje właśnie tegoż kierownika. Jak jesteś normalny to znaczy coś z Tobą jest nie tak w ich mniemaniu, nie chcesz przynależeć do któregoś z kółka zatem jesteś niebezpieczny i trzeba znaleźć sposób żeby Cię usunąć. Czy coś robię nie tak? Ciekawe jacy są ci ludzie poza pracą. Zawiść i cwaniactwo to sposób na przetrwanie? To właśnie jest zaradność? Może matka mnie źle wychowała ucząc moralności, szczerości i pomocy innym? Wszyscy narzekają, ja też, np teraz. Od znajomych słyszę podobne historie. W takim razie, co można zrobić by zmienić ten stan, by nie tkwić w tym dołku? Nie jestem chytry i pazerny na pieniądze, szanuję ludzi, jestem pomocny, nie zależy mi na bogactwie, chcę harmonii i spokoju w swoim życiu. Mam partnerkę z której jestem zadowolony. Chcemy zaplanować przyszłość. Gdzieś musimy mieszkać, samochód potrzebny, no sami wiecie. Jak ktoś mi oferuje 1800 zł i w perspektywie umowę o pracę to chce mi się płakać i nie wychodzić z domu. Oczywiście jeszcze spotkania z paniami z hr wielce szanownymi damami z Warszafki, które zadają stek debilnych pytań po to żeby mnie skreślić albo wypełnić sobie czas pracy robiąc sobie ze mnie żarty na rozmowie o ofercie pracy, która możliwe że w ogóle nie istnieje. Jestem tym potwornie zmęczony. Myślę nad tym i chcę zacząć od nowa. A może zostać księdzem skoro mam w miarę dobry charakter? Bynajmniej ja tak sądzę.

Chcę zmienić robotę teraz i chodzę na wiele różnych rozmów kwalifikacyjnych i stwierdzam, co następuje : hr-owcy, kadrowcy czy tam ludzie z działów personalnych (szczególnie kobiety po psychologii) to głupie, tępe ryje a wszystkie te rozmowy to pojebane scenariusze. Jak wyjdziesz z roli, to nie są w stanie z tobą rozmawiać po ludzku. Nie chce się aż pisać, ale napiszę : duża firma, idę na godzinę 9:45 bo tak kazali przyjść, oczywiście siedzę ponad godzinę, bo nie ma jednej pani z „komisji”, myślę, co za kurwa komisja, jak miałem tylko wstępnie się dowiedzieć, ale chuj czekam. W końcu jakaś baba krzyczy zza drzwi „pan na korytarzuuuu”! no to wchodzę i widzę 2 rozlazłe baby (kierowniczka działu i kadrowa) i młodą, ale jakoś zjebany wzrok ma (okazuje się, że psycholog). No to szybko się przedstawiam i czekam na pytania. Rozlazła baba czyta z kartki pytania, w miarę sensowne, typu jakie mam wykształcenie (chociaż na wstępie powiedziałem ale chuj tam) co robiłem do tej pory , co umiem. Druga baba zaczyna i pyta, dlaczego chcę zmienić pracę. No to mówię takie brednie, że chcę się rozwijać, a oni mają taką ciekawą ofertę i zadania dla mnie na pewno,tak kurwa jakby mnie coś innego interesowało niż lepsza forsa, ale niech ma, widać, że pasuję do scenariusza, bo kiwa głową i się uśmiecha. Żenada.
Cyrk się zaczął jak ta psycholog się odezwała. Pierwsze pytanie nieśmiertelne : ” jak sobie radzę ze stresem” – chciałem powiedzieć, że piję wódkę, ale nie mówię jej, że podnoszę ciężary. Trochę zdziwiona dalej pyta „jakim chciałbym być zwierzęciem” kurwa hehe, wiem, że trzeba powiedzieć, że pszczołą albo takim innym pracowitym niby to będzie dobrze, ale mówię jej, że tapirem panamskim. Zrobiła się czerwona i nie wiedziała, co powiedzieć, chyba nie było tego w scenariuszu jej. Myślę sobie pierdolę tę robotę, bo średnio byłem i tak zainteresowany, to jaja sobie porobię chociaż. Następne pytanie „czy mam jakieś wady” to mówię, że każdy ma i patrzę się na nią krzywo. Tego już nie wytrzymała i zaczęła jęczeć, że nie każdy i niech ja powiem jaką mam koniecznie. To powiedziałem, że nie umiem tańczyć, te 2 stare babki się śmiały, a ona prawie wybuchła. Coś zaczęła bredzić, że to jestem chyba trudną osobą i konfliktową. To mówię, że przecież to samodzielne stanowisko i nie będę z nikim współpracował. Przestała się odzywać w końcu. Chyba mało punktów mi da.

Kilka dni temu byłem oddać honorowo krew. Był by to mój pierwszy raz. Był by, gdyby nie to, że lekarz nie zgodził się na pobranie ode mnie krwi bo w jego mniemaniu ważę zbyt mało.
Mam 173 cm wzrostu i ważę 51,3 kg w ubraniach. Wszędzie jest napisane, że trzeba ważyć 50 kg bez ubrań. Jednak, zdaniem lekarza, kobiety mają ważyć minimum 50 kg a mężczyźni 55 kg. Gdzie tu jest kurwa logika? Chyba powinno być na odwrót.
I powiedział że mam przytyć do tych 55 kg. Jak? Wszyscy myślą że to takie proste. Najwięcej w swoim życiu ważyłem 53 kg i to dlatego, że chciałem przytyć.

Czuję, że albo ktoś robi mnie w chuja, albo nie jest na bieżąco z wiedzą…
Albo che na mnie wymusić (Na chuj!?) przytycie.

Chyba pojadę do innego miasta i tam oddam krew. Nikt nie będzie sobie ze mnie robił jaj.