Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Drodzy chujowicze, wkurwiają mnie Wasze chujnie. Praktycznie co drugi temat dotyczy tego, że 'jestem taki inteligentny, zajebisty, tylko nieśmiały i dziewczyny mnie nie chcą’. Nosz kurwa! Sam jestem facetem i powiem wam, że NIGDY nie znajdziecie swojego ideału więc przestańcie się łudzić. Wśród mężczyzn 30% osobników to szmaciarze a 70% normalne zwykłe chłopaki jakich wiele. Jeśli chodzi o kobiety to jest na odwrót, 30% to normalne dziewczyny a 70% MENTALNE KURWY, co zresztą zauważacie w swoich chujniach. Piję do tego, że na pewno w waszej wyobraźni urodził się ideał dziewczyny, z którą chcieli byście być. Kierowanie się tym to błąd i skazuje to was na życie w samotności do osranej śmierci. Niestety w życiu trzeba iść na kompromisy, chujnia ale prawda.

Nienawidzę polskiej biurokracji! Chcę wziąć ślub z obcokrajowcem. W sumie jaka w tym filozofia? Trzeba mieć: akt urodzenia, dokument tożsamości i świadków. Ale NIE!!! Ambasada musi dać zezwolenie dla mego wybranka. OK, dają zezwolenie. Ale NIE!!! Ich ambasada wg USC nie może wydać tego zezwolenia (ale skoro wydają, to dlaczego USC im do cholery zabrania?). I co, nie możemy wziąć ślubu?! Ależ oczywiście, że możemy, tylko musimy iść do sądu po zwolnienie z tego zezwolenia (kurwa, kto to wymyślił?). OK, po zapłaceniu 100zł (!), rozprawie i w sumie 3 miesiącach mamy to zezwolenie. Idziemy znowu do USC, mamy wszystko. Ale NIE! W tłumaczeniu aktu urodzenia brakuje 2 akapitów (pieprzony tłumacz darmozjad!), więc nie da rady. No i jeszcze jedno NIE! Tłumaczenie paszportu jest z pierdoloną nieaktualną pieczątką z 2006, więc znowu po IDENTYCZNE tłumaczenie z AKTUALNĄ pieczątką i dopiero może się uda. WRRRRRR!!

Wkurzają mnie ludzie bliscy, którzy są niekonsekwentni. Jednego dnia opowiada ci taki jak to cię lubi i że zawsze możesz na niego liczyć, a na drugi dzień wypomina. No jak tak można?
Czy ja się proszę o pomoc? Chcesz to pomagasz. Nie chcesz, odwal się i daj żyć, i nie żądaj co minutę wdzięczności. Chujnia się robi potem z relacji i śrut.

Od długiego już czasu kocham pewnego chłopaka. Mój problem polega na tym, że nie potrafię mu o tym powiedzieć, a on tego nie zauważa, albo nie pokazuje lub zauważa i nie chce nic zrobić w tym kierunku. Chciałabym mu to powiedzieć i zobaczyć, co stanie się dalej, ale boję się, bo to duże ryzyko. Przede wszystkim chcę brać odpowiedzialność za swoje słowa i nie chcę żeby poczuł się dziwnie, nie wiedział co powiedzieć, że nagle kiedy dobrze nam się rozmawia zrobiło się niezręcznie już na zawsze. Z drugiej strony jest mi z tym bardzo ciężko i wyznanie sprawiłoby, że czułabym się lepiej, zrobiłabym jakiś krok, bo zatrzymałam się w jednym punkcie. Nie wiem czy zdecydować się na to.

Witam. Chciałam poruszyć dosyć aktualny temat, a mianowicie sprawa matematyki. Czy ktoś mi może powiedzieć, po co nam zdawać ten przedmiot na maturze? Zaraz tu pewnie mnie ktoś zrypie, że bez matematyki nie ma nic i takie różne, ale cholera jasna, jeżeli komuś ten przedmiot nie jest do niczego potrzebny, to po cholerę go zdawać?! Jako humanistka uważam, że to chore – po co zmuszać ludzi, którzy nie wiążą z matematyką przyszłości do jej zdawania? Ktoś, komu jest ona potrzebna niech sobie zdaje, ale dla mnie jest to nauka obca i nienawidzę tego przedmiotu. Nie potrafię zrozumieć, bo życie to coś więcej niż tylko utarte wzory i schematy. Amen.

Mam pierdoloną myzofobię, co całkowicie paraliżuje moje funkcjonowanie w społeczeństwie. Dostałem się właśnie na gówniane studia, całe dnie mnie nie ma w domu, nie dosypiam. Jestem chudy i brzydki, nigdy nie miałem laski, bo kto by chciał być z jebanym psycholem. Od dawna sobie wmawiam, że nie są mnie godne czy coś w tym w stylu ale to tylko pierdolenie samotnego cioty. Moi kumple ciągle ćpają i mnie też codziennie próbują wyciągać. Czasem wychodzę.

Moja chujnia może Was zdziwić drodzy chujowicze. Mianowicie nie doskwiera mi ona w internecie, ale za to mam jej w brud w miejscach publicznych. Z definicji jest ona fobią, ale nie spotkałem się jeszcze nigdzie z opisem podobnej fobii. Jak sobie z tym poradzić to nie wiem (myślałem żeby o tym nie myśleć ale nie potrafię, szukałem przyczyny tej fobii ale też nie znalazłem). Polega ona na tym, że kiedy w pobliżu mnie znajduje się jakaś osoba, a ja mam się patrzeć w dany punkt to nie potrafię tego robić z racji tego, że ukradkiem patrzę na tę osobę…
Np. podczas oglądania meczu w barze ja jako jedyny nie potrafię oglądać meczu gdyż nawet patrząc się w stronę TV ukradkiem patrzę na ludzi.
Wydaje mi się, że to jakiś rodzaj fobii społecznej. Z drugiej strony dotyka ona nieśmiałych, ale ja nie jestem nieśmiały. Po pierwsze doskwiera mi ona tylko wtedy kiedy o niej pomyślę, do czasu kiedy nie myślę o tym to jest wszystko spoko (ale rzadko się to zdarza). Niektórym może się to wydać śmieszne, ale to jest naprawdę uciążliwe. Mam nadzieję, że ktoś ma podobny problem. Naprawdę mnie to wkurwia… Co zapomniałem dodać- nie mam zamiaru iść do psychologa. A może ktoś skończył psychologię i chce mi coś doradzić. Śrut!!

Rzecz, która mi ostatnio wygina banana w drugą stronę nie tyczy się ani czarnej magii, ani problemów trawiennych, tylko pewnej giełdowej spółki i zainwestowanej w nią kasy – MOJEJ kasy, która mogłaby efektywniej pracować, a póki co to kisi się tam jak statek na mieliźnie :/
Pewna spółka notowana w pewnym miejscu skusiła mnie swego czasu do ulokowania w niej paru złotówek, po czym zaczęły owe złotówki cokolwiek procentować, ale pomyślałem sobie co się tam będę groszami zadowalał – poczekam na więcej. Problem w tym, że więcej, to coś nie szczególnie chciało być, tylko tak nieśmiało zaczęły zyski topnieć, aż przerodziły się w straty. Spadek ceny owego waloru był któregoś dnia na tyle solidny/raptowny, że można by to porównać do nieplanowanego wyrżnięcia orła po suto zakrapianej libacji – TRRRACH-BACH ZĘBAMI W PIACH. Przyczyną tego okazało się pośpieszne wyzbycie dziesięciu procent notowanych papierków (wartości 4 mld zł) przez tak zwanego grubasa, czyli w tamtym przypadku skarb państwa (rządowi nieudacznicy, trutnie, nieroby itp). Po tym rządowym wyskoku z papieru mogłem już odetchnąć z ulgą, bo spółka do badziewnych raczej nie należy, co zresztą widać po jej notowaniach, ma chęci do wzrostu i faktycznie tuż po usunięciu się szkodnika – nastąpiło wyraźne odbicie w górę. W związku z tym mój „banan” (na twarzy :p) powrócił do pierwotnego ugięcia tak przez dzień, czy dwa, bo oto napłynęło kolejne info od strony tego cuda, że gdzieś w okolicy 18 października planują wprowadzenie do obrotu 7.5% akcji pracowniczych, które to z dużym prawdopodobieństwem ich posiadacze będą chcieli czym prędzej (natychmiast) spieniężyć, co niestety ale już w formie samego domysłu działa na kurs notowanej spółki jak kubeł zimnej wody – kolejne gnicie na mieliźnie KURRRWA MAĆ!!

Każda próba zmiany chujni w coś co z nią nie ma nic wspólnego kończy się chujnią jeszcze większą. Ale o szczegółach nie chcę mi się nawet pisać. W pewnym sensie, zaczynam akceptować to, że jest do dupy i raczej marne szanse, aby coś ruszyło w dobrym kierunku. Jednak od pewnego czasu jedna rzecz nie daje mi spokoju, a z tą rzeczą nie potrafię po prostu się pogodzić. Mam tu na myśli studniówkę. Brzmi koszmarnie nazywać studniówkę, czymś chujowym, ale dla mnie taka ona właśnie będzie. Nie dlatego, że jestem wielce alternatywna, idąca pod prąd itd., więc nie ekscytuje mnie wybieranie sukienek, mejkapy, nie mejkapy, fryzury, nie fryzury – ekscytują i to bardzo! W tej sferze jestem zwykłym zjadaczem chleba płci żeńskiej, chociaż w dzisiejszych czasach podejrzewam, że nie tylko żeńskiej, gdyż faceci przed studniówką, też się pewnie muszą nastać przed lustrem. Do rzeczy – generalnie chodzi o to, że nie mam z kim iść. Nie jestem jakimś pasztetem chodzącym, albo koszmarkiem, czy czymś takim. Pewnie to tak brzmi, bo w końcu jak to inaczej wytłumaczyć, ale no nie. Moje kontakty z facetami nigdy nie były jakieś super, właściwie nigdy nie zgłębiłam tej wielkiej tajemnicy dlaczego. Długo myślałam, że pójdę sobie na studniówkę z jakimś księciem z bajki, który nieoczekiwanie spadnie z nieba i zrewolucjonizuje moje pojęcie na temat życia. Studniówka coraz bliżej, księcia jak nie było tak nie ma. Rozważałam opcję kolegów, ale ten, który znajdował się na szczycie owej listy został usidlony przez pewną niewiastę. A co do innych panów – albo za mało ich znam, żeby prosić, albo nie lubię na tyle, aby im stawiać studniówkę. Brzmi jakbym była wybredna, ale serio kolegów nie mam za wielu. Tak więc wiem na sto procent, że będę się źle bawić. Nieważne – pójdę sama, z kimś – mam to jak w banku. Samo ciśnie się na usta – nie idź więc! Co za problem? Problem polega na tym, że presja społeczna związana z tak zwaną „jedyną taką nocą w życiu” mnie przerasta. Już sobie wyobrażam reakcję mojego otoczenia i nie sądzę, abym dobrze ją zniosła. To tyle w sumie.

Zamykamy projekt, w związku z czym cały mój team zapieprza codziennie po 14h na dobę. Oczywiście bez przerw na jedzenie (żeby nie indukowały przerw na inne aktywności). Jak chińskich obozach pracy. Ostatnio nawet powiedziano mi, że oczy mam jakby mniejsze… Jak jeszcze usłyszę, że jestem niższa to pierdolę – rzucam tę robotę!

Do tego mój programista dziwnie pachnie, a od czasu do czasu muszę siedzieć obok niego, bo pracujemy nad GUI razem. Małe, ołowiane pociski do broni myśliwskiej!