Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Sorki, że tyle postów o religii, ale do 3 dni zamierzam definitywnie podjąć decyzję o tym czy wierzę czy nie wierzę w Boga.

Czekałem na jedną bzdurę aż 5 lat, i nie było to „czekanie”, lecz to było „działanie i czekania równocześnie”
robiłem wszystko co mogłem, a nawet i więcej niż wszystko, poświęcałem się nad życie rok w rok;
i jeśli się znowu to nie wydarzy…
To sorry katole, ale boga nie ma.

„Nie mam nic, ani przyjaciół, ani rodziny, ani pieniędzy, ani czasu dla siebie, tylko ciężką pracę. Modlę się szczerze, żeby Bóg choć trochę odmienił moje życie, ja się staram, ale mnie nic z tego nie wychodzi. Trwa to już długo, tracę nadzieję, że modlitwa ma sens. Kiedy Bóg mnie wysłucha?”

Pomijając Gramarniziego i chłopa od chłe chłe chłe, a nawet tego ryżojada;
ludzie przeważnie odpowiadając na pytanie lub kwestię sporną odpowiadają sposobem, który nie jest odpowiedzą na zadanie pytanie; lecz dla mnie jest to obejście pytania po to, by przedstawić swoje błędne racje wobec postawionego pytania – to dla mnie taka inna forma pytania retorycznego, lecz w formie twierdzącej/odpowiadającej.
Wówczas ten kto zadał pytanie musi zadać ponownie to samo pytanie… bo nie uzyskał odpowiedzi na temat.

Nazwijmy to szkołą.
Szkołą życia.

Jedna szkoła twierdzi, że modlitwy pomogą rozwiązywać problemy, i że modlitwy wystarczą.

Druga szkoła twierdzi, że modlitwy same nie wystarczą, lecz trzeba jeszcze samemu coś zrobić…

A moja szkoła życia udowodniła mi, że jeśli coś chce mieć muszę sam sobie to wypracować (i to najczęściej finansowo).

Dajcie znać w komentarzach, która szkoła życia jest najlepszą = właściwą.

Ja twierdzę, że moja szkoła życia, bo po co mam się modlić skoro i tak sam wszystko muszę zrobić i sam muszę wymyślić jak to zrobić?
Na modlitwie też przychodzą myśli człowiekowi, ale ja nie wierzę, że są to „boskie” myśli, lecz po prostu wierzę, że modlący człowiek podczas modlitwy skupił się na swoich problemach, i dlatego znalazł rozwiązanie.

Mi wystarczy wyłącznie cisza, żeby się skupić i znaleźć adekwatne rozwiązanie dla moich problemów – to moja szkoła życia!

Módl się do końca!
Nie wiesz kiedy Bóg cię wysłucha!
Może jutro a może za rok a może za 10 lat.

Ludzie wierzą w ten ciemnogród, a księża zbierają więcej kasy do kapsy.

Im dłużej będzie człowiek wierzył w te wierutne bzdury, tym dłużej będzie chodził do kościoła, czyli tym więcej będzie płacić na księży, którzy się śmieją z naiwniaków.

Modlitwa nie pomaga.
Koniec kropka.

W grze pt. Spore bardzo wkurwiają mnie te rzeczy:

1. Planety do wyboru – irytuje mnie to, że rzadko kiedy można wybrać moją ulubioną planetę, zarówno pod względem wyglądu jak i lokalizacji w galaktyce. Wiele razy muszę resetować grę, usuwając pewne pliki, aby w końcu była możliwość mojego wymarzonego wyboru planety.

2. Głupie bugi (błędy) – chodzi mi o to, że czasem jak użyję narzędzia terraformowania w fazie kosmosu to nagle przybywa lub ubywa dużo wody.

Na koniec dodam jeszcze że pokonanie Groksów jest możliwe, ale zajmuje mnóstwo czasu – kiedyś to zrobiłem.

Wkurwia mnie to, że na każdym kroku jest pełno manipulacji i fałszu oraz tandetnego syfu. Na przykład szukając informacji ze świata mamy tytuły typu: „Rosja to zrobiła!” „Niezwykła rzecz stała się w Koszalinie!” „Eksperci są zdziwieni, gówno jest brązowe” a zawartość tego syfu jest jeszcze bardziej chujowa. Czy tak ciężko o dobre dziennikarstwo? Ja pierdole i jeszcze wszechobecna poprawność i kontrola, chcesz sobie kupić karte sim musisz podać imię i nazwisko, chcesz założyć stronę internetową musisz umieścić na niej pełno syfu którego wymaga prawo np informacje o cookies. Kurwa gdzie się podziała normalność?

Wchodze sobie na Circle K.
Zajebista atmosfera aż życie zacząłem doceniać, muzyka i udźwiękowienie w tymże przybytku na mistycznym poziomie, czysto, świeże jedzenie, pachnąco. Poczułem sie jak z jakiegoś filmu, jakbym po wielu kilometrach podróży drogami Kanady otoczonymi lasami, w piękny dzień zatrzymał się na chwile w pięciogwiazdkowej stacji odpocząć.

A ja nawet samochodu nie mam, z buta byłem, poza tym była noc i pizgawica a jak bym był samochodem to i tak wpierdalałbym się co chwile w dziury.

Nie mieli olejków do epeta bo im wyszły to zmuszony byłem na orlen pójść ;-;
Japierdole, pełno menelstwa, smród, brud, choroby psychiczne, narkotyki i lewe akcje.
Nawet dzień dobry nie usłyszałem, a powiedziałem!
Mam nadzieje, że ci wszyscy ludzie się tam wysrali a stali przy pistoletach dla bólu dupy.

Aż musiałem odreagować i wróciłem na Cirkla zjeść kawke i wypić hamburgera. Kasjerka powitała mnie ponownie z uśmiechem i wręczyła mi burgerka z uśmiechem a potem wymienialiśmy się uśmiechami gdy piłem kawke a ona przeglądała paragony, ponieważ jest uczynna i dba o swoją prace i nie jest ulaną Karyną z orlenu.

A kawka była tak dobra, że wracając do domu opanowałem bokserski styl CJ’a i zrobiłem całe cardio.
-Testo
Jednak będe sobie zamieszczał, ponieważ jestem quitterem a to niezdrowo odmawiać sobie przyjemności życia jak chujnia.

Jak byłem w psychiatryku to jebałem sie fajkami bardziej niż psychotropami, poza tym poznałem tam fajnych ludzi, kruszyłem apap i wciągałem do nosa, i nie tylko to, oraz zamawiałem zioło w pizzy.

No to poznałem kilku niedojebków którzy na fazie poszedli czytać regulamin psychiatryka, kto normalny w ogóle czyta regulaminy na kartce, zwłaszcza jak sie miało ze mną styczność i jest sie urżnięty bardziej niż messerschmitt, od razu ich zawineli.

Nie zawineli mnie bo mam 170IQ, księdza z klątwą klerycką który produkuje trance na soundcloudzie, spawarki z pociętymi żyłami i świętego mikołaja, ponieważ wszyscy mieliśmy wpisaną w CV dobrą bajerke.

Była też Pani Wiesia która wcale nie była gruba tylko uzbrojona po zęby w ukryte pod koszulką paczki papierosów. Były kaczki i odwadniające sie narkołby.
Był halfdead który sie nie mył.

Była typiarka z niesamowitą umiejętnością playback która w nocy wykrzykiwała całe swoje życie od początku do chwili obecnej, zawsze tak samo. Nauczyłem ją palić szlugi. Do końca mojego pobytu mówiła, ze gdy pali to świetnie sie czuje.

Była typiarka którą chłopak rzucił i sie załamała więc jej koleżanki też jakoś wbiły do psychiatryka ją wspierać. Jedna sie podlizywała bo mam ładne oczy, jestem mądry, elokwentny, empatyczny ale nie wiedziałem która to była na drugi dzień.

Ogólnie chciałem dostać leki na adhd zamiast na schizofrenie bo jakby nie patrzeć feta rozwiązuje wszystkie problemy ale ordynator sie nie wkręcił. Całe doświadczenie było spoko a ja lubie roleplay. Słuchaliśmy magika i lecieliśmy w chuja z pigułami dla rekreacji. Ogólnie to nikomu te leki nie pomogły, ja to brałem tylko po to bo zwiększają mase.

Później wbiłem tam jeszcze raz z nudów bo tęskniłem za ekipą a telepatycznie czułem, że tam są. I byli ale niedługo, to po 2 tygodniach też wyjebałem.

I wbiłbym jeszcze raz.
Bo lubie roleplay.
Kilka razy sie jeszcze widzieliśmy po psychiatryku, dlatego dzięki mnie znów tam skończyli.
-Testo

Jak w tytule, wkurwia mnie to, że śmieję się wtedy, gdy stanie się coś smutnego, bądź w sytuacji wymagającej powagi. Przykładowo jest jakiś apel i totalna cisza, a wtedy ja zaczynam tak prychać nosem przez śmiech i się na mnie patrzą, jak na debila… Oczywiście dla zmyłki udaję, że niby mam katar lub kaszel. Pamiętam kiedyś, jak poszedłem na pogrzeb ( nikt z mojej rodziny, tylko starszy Pan, mieszkaniec z mojego miasta ) i wśród płaczącej matki i innych ludzi ja… zacząłem się śmiać jak pojebany. Wiem, że ludzie niektórzy tak reagują na stres lub sytuacje nerwowe, ale to jest popierdolone. Jeszcze z czasów, gdy chodziłem do szkoły, nienawidziłem odpowiedzi ustnych, gdyż wówczas też potrafiłem wyjebać śmiechem, jakbym spalił skręta.