Bez początkowego przynudzania powiem, iż jestem już absolwentem gimnazjum. W szkole, do której chodziłem, doznałem dokuczania, jakiego kiedykolwiek w tak ogromnym stopniu nie doświadczyłem, ze strony rok starszych wrogów. Nie było to tylko dokuczanie tak po prostu, bo oni brali pod uwagę ich zazdrość pod względem: mojego zainteresowania komputerami i technologią, gier, w które gram, muzyki, której słucham. Problemem w tym, że ja grałem, tylko w jedną grę a w ogóle, nie słucham i nie słuchałem określonego gatunku muzyki i konkretnego wykonawcy, dla mnie całkowicie nie ma znaczenia, jaki to był gatunek, bo przecież muzyka służy po to, aby ją słuchać, a nie tworzyć zasrane demagogie. Przyznanie się wtedy do mojej ulubionej gry było moim największym błędem. Zaczęli się przy mnie zachowywać jak idioci, których trzeba nakarmić moją obecnością i szczerzyć je*ane kły reakcji z powodu innych upodobań. To nie koniec na nich – brali oni tabakę, kurzyli tytoń, pili alkohol, byli za legalizacją marihuany. Do dziś nie spróbowałem żadnych z tych wymienionych używek, bo właśnie przez to powstają tacy idioci jak oni. Wystarczyło tylko zasiąść przed komputerem, do ulubionej gry, a cały czas co bym tylko nie kliknął myszką, to miałem wrażanie, że ktoś stoi przede mną, naśmiewa się i obraża. W październiku 2011 roku zachorowałem na cukrzycę typu 1. Pojawienie się jej w moim codziennym życiu nie sprawiało mi trudności, trudnością było to, że spotkałem w szpitalu totalnego idiotę, poprawka – DWÓCH IDIOTÓW!!! Jeden miał trójkątną twarz, włosy po połowę pleców, krzaczaste ciemne brwi, ogromne gały tak wypchnięte na wierzch, że aż samo patrzenie sprawiało mi wstręt. Drugi typ był jak karzeł – okropnie niski, ogromny łeb z wypukłym czołem, skośne brwi, wyraz twarzy jak by ciągle coś mu przeszkadzało. Obaj idealnie pasowali do siebie charakterem, obaj byli zagorzałymi fanatykami chorych gatunków muzyki… tfu! Zniszczyli mi psychikę, której destrukcję odczuwam do dziś (trzęsą mi się ręce, jak o tym piszę). Im również też wszystko wygadałem a propos hobby i zainteresowań. Zniszczyli mi psyche totalnie, tylko z tego powodu, że im nie pasowało to, co kocham lub po prostu byli zazdrośni. Przeklinali, wyzywali, ośmieszali moje imię i nazwisko. Nie miałem szans, by się obronić, bo byłem praktycznie cały czas za 4 ścianami. Jeszcze przed cukrzycą pierwszy raz w życiu zakochałem się w dziewczynie i nie mogłem o niej zapomnieć przez rok (nie chciała mnie) co mnie wtedy również dołowało. Mnóstwo razy próbowałem się zabić, na szczęście do dziś tego nie zrobiłem. Sytuacja poprawiła się na zawsze w trzeciej klasie gimnazjum, ale psycha i tak była ciągle zryta. W grudniu 2013 roku padłem w taki szał, że się pociąłem nożem do papieru, krew z ręki kapała mi jak deszcz z rynny, nie wspominając już o trzech bliznach, które są dobrze widoczne do dziś. U psychiatry problem został rozwiązany – okazało się, że mam zaburzenia emocjonalne. Pani psychiatra zaproponowała leki, jak tylko o nich usłyszałem to tylko, zacząłem ze łzami błagać, aby mi je przypisała. Leki biorę do dziś i dzięki temu mogę normalnie funkcjonować i nie dręczą mnie już silnie złe myśli i wspomnienia. Sumując: nie rozumiem, jak można było, wyrządzić komuś taką krzywdę. Nie jestem w stanie, zrozumieć jak w tym wieku można było zacząć palić i chlać, obrażać innych za czyjeś upodobania, znęcać się psychicznie i fizycznie. Dzisiaj za to, po prostu kazałbym takich nabić na pal i wrzucić do ognia za to, co mi zrobili. Nigdy w sumie nie byłem w stanie pojąć jak można się z kimś bić więc raczej moje zdanie typu „Dziś za to” są tylko tworem nienawistnej wyobraźni. Moim dalszym celem kształcenia się jest technikum informatyczne. Z całego serca pozdrawiam czytających tych, którzy ucierpieli w podobny sposób. Dziękuję! 3majcie się.
schudnij
Też to mam chuj z tym
Kiedyś jakiś dermatolog mi powiedział, że czerwone pryszcze na udach to wina pocenia się i dżinsów. Chyba miał rację, bo robią mi się tylko w lecie, gdy muszę chodzić w dżinsach do pracy i jest gorąco.
pierwsze słyszę, że do dermatologa trzeba mieć skierowanie
Do dermatologa nie trzeba skierowania
na moje oko to potówki.
Ja na szczęście nie mam żadnych pryszczów na ciele, w tym na moim potężnym, zajebistym fiucie. Swoją drogą, jest on często i dokładnie obrabiany przez moją loszkę. Do jej ciała też nie mam żadnych zastrzeżeń, jest zajebista.
Ty koleś nie ściemniaj.Chyba u ciebie na wsi do dermatologa trzeba skierowanie od rodzinnego,bo w całej reszcie Polski ,nie.
A ja mam na karku kurde .. Na dupie nie widzę :/
Może zacznij się myć, a przede wszystkim kup sobie jakieś spodnie z naturalnego materiału.. podejrzewam, że jestem jednym z tych pedziów w rurkach i jeszcze na basen z tym syfem popierdalasz.. co za cebulak 😀
Aprubowale rozetrzec sperme po nogach.Zrub sobie buukakee.
MOTO SPORT
Kurwa mam gorzej.Mam ospe albo półpaśca,a ty tu o pryszczach.Idź do dermatologa-wykup receptę i powinno być po problemie.
Gówno się zna, ale 10000 cebulionów na miesiąc wyciąga. Pieprzona medyczna szmata.