Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Pomagam mamie w kuchni. Czasem się kłócimy. Jednak jak co roku, mówi mi, że ma tyle roboty, że dostanie zawrotów głowy. Przegotowała jej się pomidorowa jak poszła wieszać pranie. Dziś tarkowałam pieczarki na masę do uszek i ją wyciskałam, bo nie wiedziałam, że musi być trochę wody, aby się to usmażyło z cebulą na patelni. Byleby nam dobrze poszło dalej i z ciastami. W Święta jest dziwny klimat – nie ma się aż takiego apetytu na słodycze, bo się nimi przejada.

Jestem sam i nie chcę tego zmieniać, bo tak jest mi dobrze. Nie chcę mieć dziewczyny ani żony. Nie chcę żadnych związków. Nie żyję w celibacie, ale nie chcę nikogo na stałe. Nie chcę również zakładać swojej rodziny i mieć dzieci. Nie chcę żadnych problemów. Nie chcę żadnych zobowiązań. Nie chcę spłacać żadnych rat, nie chcę zaciągać żadnych kredytów. Mam pracę, pieniądze, pasję, realizuję swoje marzenia, imprezuję i wyjeżdżam kiedy chce, dokąd chcę, spotykam się z kim chcę, robię wszystko na co mam ochotę i nikomu nie muszę się tłumaczyć. Do niczego się nie zmuszam, nie robię nic na siłę. Mam dobre życie. Otoczenie to najwyraźniej drażni, bo stale się czepia. Ludzie uważają mnie za dziwaka i odmieńca, bo żyję po swojemu, a oni się męczą jak większość w małżeństwach z przymusu, z dziećmi z wpadki i długami na wiele lat, bo sąsiad kupił sobie np. nowe auto to nie chcąc być gorszymi tak samo jak on stali się niewolnikami banków, żeby tylko w oczach innych podnieść odrobinę swój status społeczny (a w rzeczywistości są bankrutami). Zawsze znajdzie się ktoś, kto się do mojego udanego życia przypierdoli, bo w swoim wszystko co mógł to już zjebał i chyba nie może znieść tego, że mnie udało się takich błędów uniknąć, że czuję się świetnie i chodzę ciągle uśmiechnięty, bo jestem szczęśliwy. Wkurwiają mnie tacy właśnie ludzie, którzy marnują sobie życie, a potem próbują równać innych do dołu. Poza tym wszystko świetnie, czego i wam, drodzy Chujowicze i drogie Chujowiczki życzę w nadchodzącym nowym roku. Oby był jeszcze lepszy niż obecny 🙂

Jestem strasznie chujowo brzydka :(((
Beznadzieja… nienawidzę tego. Nic nie mogę zrobić.

Podobają mi się faceci (co chwilę nowy) ale wyglądam tak odrażająco, że aż wstyd wychodzić bez worka na głowie.

🙁

A mnie wkurwia to, że ludzie nie mają własnego życia i interesują się cudzym obrabiając dupę za plecami. Wymyślają bajki wzięte z kosmosu, byleby zniszczyć człowieka, poniżyć go, pogrążyć, skopać i zesrać się na niego miękkim gównem. Bez sensu.

Boję się spać. Boję się iść do kuchni. Boję się iść do kibla. U mnie w bloku zalęgły się MYSZY. Są wszędzie w każdym mieszkaniu. Idą rurami i kominem wentylacyjnym i rozmnażają się jak głupie. A wszystko przez tą pieprzoną spółdzielnię bo postanowiła że przy ocieplaniu bloków usuną każde dziury i złapią wszystkie bezpańskie kocie dachowce do schroniska. I proszę- ONE SĄ DO DIASKA WSZĘDZIE!!! Butem zajebałam już 3 i słyszę je za szafkami w kuchni. Małe takie, pewnie z tydzień mają- żal, rozpacz i śrut!

Każdy pierdoli o tym jak mu źle i skrywa swoje prawdziwe emocje pod maską radości. I każdy myśli, że tylko on jest w takiej sytuacji. Gdy znajdzie się ktoś kto nie używa takowej przykrywki to automatycznie jest smutasem i ponurakiem. Wieczny wampiryzm energetyczny faktycznie doprowadza do szału, ale na Boga! Ile można pierdoloić o tym jebanym bohaterstwie, przeciwstawianiu się własnej smutności. Pierdolony patos! Życie to kawał gówna, a ludzie robią z niego na siłę jakąś kurewską, romantyczną historię o walce ze wszystkim i własnym cierpieniu i dzielności! Dlaczego do cholery każdy robi z siebie cierpiętnika!? Ogarnij ta się i uświadom sobie, że tak naprawdę nie jesteś inny, wspaniały, oryginalny. Twoje pomysły już kiedyś powstały, twoje nawyki czy te śmieszne sytuacje podczas rozmowy kiedy ludzie z błyskiem w oku mówią „też tak mam” czy „ja tak samo” nie są czymś niezwykłym.

Wkurwia mnie serdecznie to, że ciągle ktoś stara się „uświadomić” ludziom czym jest dobra muzyka. Jeśli dobra muzyka jest tym co według wszystkich zostało uznane za dobrą muzykę to automatycznie staje się ona cholernie konformistyczna. No ja pierdolę. Każdy ma inny gust. Nie wpierdalaj się jak ci się to nie podoba. Chujowe utwory powstają bo komuś się jednak podobają. Tego nie da się powstrzymać, a porządni obywatele miewają w sytuacjach takich prób ataki kurwicy.
Dziękuję.

A Święta jak co roku, tradycyjnie na morzu! Święta i Sylwester będą dniami niczym nie różniącymi się od codziennej chujni, czyli: wachta, żarcie, sranie, prysznic, film, książka, spać i zaczynamy od nowa następny dzień jak co dzień! Nawet browara nie ma jak zniszczyć, ponieważ to suchy statek i nie ma alku. Chujnia! Pozdry dla wszystkich Chujowiczów prosto z morza. Wesołych Świąt i Wypasionego Sylwka!!!

Salut, drodzy Chujowicze i Chujowiczki. Jest to mój pierwszy chujozgrzyt jaki tu ośmielam się postować, chociaż samą stronę śledzę od jakiegoś czasu. Do tak śmiałego czynu udzielenia głosu skłoniła mnie dzisiejsza niefortunna sytuacja. Mianowicie, było to poddanie się czynnikowi grawitacji. Moje poddanie się zainicjowało ruch jednostajnie przyspieszony w kierunku gruntu i wywołało bolesny impakt z podłożem (dla niekumatych – cała ta sytuacja może być potocznie zatytuowana „wypierdolenie się na ryj jak ostatnia ciamajda poprzez potknięcie się”). Mam teraz zdartą skórę na kolanie. W sumie, jakby nie patrzeć, nie jest tak źle, albowiem miesiąc temu zdarzyło mi się wypierdolić na chodnik w praktycznie identyczny sposób jak dziś, jednakowoż wtedy moje drugie kolano posłużyło za amortyzator przeciwupadkowy. Moje kolana służą za perfekcyjne zderzaki, i teraz oba są odpicowane w pięknym, sinokrwistym kolorze. Ale dobra, nie o kolanach mam zamiar tu gadać, ani tym bardziej o amortyzatorach. Otóż, moim przeogromnym mankamentem uniemożliwiającym mi prawidłowe funkcjonowanie i czerpanie korzyści z tegoż jest pewna dysfunkcja organizmu, którą mi dość ciężko nazwać. Współczesna młodzież zdaje się właśnie dostrzegać to zjawisko i być świadomym jego fatalnych skutków, więc zdążyli także je nazwać – a imię tegoż „nieogar”. Tak, to chyba wyjątkowo trafna nazwa. Być może starsze pokolenie nie ocenia trafnie skali zniszczenia jaką niesie za sobą nieogar („Co to jest ten cały „nieogar”, to jakaś nowa gra? Oj wnusiu, za dużo grasz w to „Kal of Dupy”), ale uwieżcie mi, ta nowa choroba społeczna ma potencjał wąglika tudzież innej broni biologicznej (przepraszam, ale w tym momencie nie mogę powstrzymać się od wzdrygnięć na myśl co by było, gdyby Osama ładował do kopert związek chemiczny wywołujący nieogar). Cierpię na nieogar, albowiem nie jestem w stanie „ogarnąć” zjawisk czasoprzestrzennych dziejących się wokół mnie. Choćby taki przykładzik – nie ma takiego sklepu w którym nie zdarzyło mi się zrobić z siebie skończonego jełopa. Za każdym razem gdy przekraczam progi jakiegokolwiek ośrodka handlowo-usługowego, włącza się we mnie „zmysł nieogarniczy”, czyli takie coś a’la pajęczy zmysł Spidermana, który w porę ostrzega go przed problematyczną sytuacją. U mnie jednak jest drobna różnica, albowiem mój zmysł wywołuje takowe. A to grosik spadnie na podłogę (tydzień temu wpadły mi 2 zł w szczelinę pod ladą i, bez pomocy dzielnej linijki pani sprzedawczyni, te chrzanione 2 zł padłyby ofiarą Podladowej Otchłani Zaginionej Reszty), a to stoję jak skończony debil z rozwartą japą samohipnotyzując się, dopóki nie wyrwie mnie z transu podirytowane „CO PODAĆ?”, a to, jak na ironię, wyleci mi nazwa towaru z głowy i spędzam kolejny kwadrans nieumyślnie wpędzając handlowca dóbr doczesnych w jeszcze większą kurwicę. Nie muszę chyba wspominać, że ten stan umysłu towarzyszy mi także w sytuacjach socjalnych? Moje studia zaczęły się w tym roku i, o ile moja dawna klasa licealna była już oswojona z moim zacowaniem refleksu i zerową koordynacją bazy „R-ĘKA p(Rawa)/l(Ewa)” z centralą dowodzenia „M.USK. – Związek Połączeń Lewosfernych i Prawosfernych”, o tyle moja grupa studyjna ma mnie za skończonego bumelanta inteligencyjnego. Chyba nigdy nie uda mi się zaprzyjaźnić z kimkolwiek z grupy. Nieogar jest do pupci.

Zakończę swój obfity wywód postulatem – apeluję o zaliczenie nieogara do Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10 jako upośledzenie umysłowe głębokie, gdyż uniemożliwia on prawidłowe funkcjonowanie na poziomie najtrywialniejszych czynności. I dodatkowo prowadzi do bolesnych mutacji tkanek znajdujących się w kolanach.

Cholera… brak iskry, brak dawnej błyskotliwości… czuję się jak debil. Ale od początku. Jeszcze niespełna dwa, może trzy lata wstecz byłem osobą pełną zapału gdy zaczynałem szkołę średnią. Zawsze uśmiechnięty i gotowy na każde nawet pozornie trudne zadanie. A teraz… dziś miałem próbny egzamin zawodowy. Zadanie było trywialne, trudniejsze robiliśmy w drugiej klasie, a dziś za nic nie mogłem wytężyć tej pustej bani do myślenia. Fakt zadanie zrobiłem, lecz jako ostatni. Nie wiem co się ze mną dzieje. Może to chwilowe, może to jakaś choroba. Nie mam pojęcia co się na to składa. Dookoła sami, młodzi błyskotliwi ludzie a ja jeden jakiś taki tępy. Za grosz krzty inteligencji. Z tej przyczyny boję się o maturę. Kiedyś radziłem sobie z przeróżnymi zadaniami… dziś nie potrafię policzyć prostego równania. KURWA MAĆ! Co jest grane?! Rozumiem, że nie jest to chujnia na miarę roku, ale mocno mnie to przygnębia. Może to przemęczenie, może wspomniana choroba, nie mam pojęcia. Wraz z tym otępieniem przyszła totalna znieczulica. Nigdy nie okazywałem uczuć, zawsze zimny wobec różnych zdarzeń i zachowań. Mam tak od kiedy pamiętam a teraz to się nasiliło. Kiedyś przynajmniej mogłem wysłuchać czyiś żalów, a teraz nawet ich nie rozumiem. Błagam poradzie coś bo nie jestem już wstanie znieść tego otępienia i braku werwy. Tylko proszę nie piszcie mi „znajdź sobie dziewczynę” albo „głowa do góry”. Co do pierwszego to trzeba mieć pieniądze i wygląd, a do drugiego coś w tej pustej bani by móc ją podnieść… To tyle tego pustego, tępego wywodu o mnie. Jeżeli to przeczytałeś/łaś to dozgonne dzięki. Po prostu chujnia tępa jak klinga. Dobranoc