Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Generalnie wkurwia mnie to, że im bardziej staram się być uczciwy, przyzwoity, dobry dla innych i daję coś z siebie, to dostaję od życia same tego przeciwieństwa. W ostatniej pracy zostałem zniszczony bo naruszyłem układ i nie pozwoliłem na kradzieże, a przy przetargach nie brałem łapówek. Wszyscy o tym wiedzieli, że nie mam lepkich łap i że się ze mną nie dogada. To stwierdzili, że jestem „mało elastyczny”i trzeba mnie wymienić. W pracy miałem bardzo dobre wyniki, mój wydział się rozrastał i modernizował. Miałem pecha, bo to budżetówka silnie upolityczniona, a ja znowu byłem „niczyj” bo nigdy do partii nie należałem, nie mam wpływowego tatusia ani cioci w starostwie. Nasłali na mnie prokuraturę i media, wszystkie możliwe kontrole. Oczywiście nic nie wykazały, ale po roku różnych dochodzeń, tłumaczeń i składania zeznań byłem wrakiem człowieka. Nie wytrzymałem, po 3 latach takiej nagonki zwolniłem się a na moje miejsce przyszedł jakiś partyjny gość, który w jedną trąbkę dmucha i sam mówi, że jedyne co robi to pierdzi w stołek. No, ale on ma odpowiednich znajomych i legitymację partyjną. Generalnie życie to chujnia, jeśli chcesz być uczciwy, prawy i po ludzku przyzwoity, nie mścisz się czy w twoim imieniu nie ma kto za tobą stanąć to zostaniesz skopany, opluty i nikt za tobą się nie ujmie. I to chyba najbardziej boli że ludzie to pierdoleni tchórze- nikt publicznie oprócz 1 osoby sie za mna nie wstawił, bo ludzie nie chcieli się narażać. A pracownicy nowego szefa za plecami obgadują, ale tak to by mu w dupę weszli. A ja nie mogę teraz znaleźć pracy, jestem sfrustrowany. Kiedyś mocno wierzyłem w Boga. Teraz widzę, że ten świat nie wiem dlaczego ale jest rządzony przez szatana i tu jego zasady obowiązują- chcesz mieć dobrze musisz być bezwzględny, egoistyczny, wejść w układ i sprzedać się komuś lub czemuś i myśleć cały czas tylko o sobie. Nigdy niestety nie potrafiłem taki być, ale coraz częściej jakby coś w tyle głowy namawiało mnie, aby tak postąpić, żeby wszystko zmienić. Nie wiem czy dam radę być taki jak dawniej.

Mój sąsiad z dołu dopuścił się grubej przeginki! Pozwolił dziecku przeprowadzić w kuchni jakieś reakcje chemiczne. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie to, że śmierdziało jak uj w moim mieszkaniu od tych chemikaliów! Zwrócenie uwagi poskutkowało stwierdzeniem: ciesz się pan, że nie hałasujemy.

A czy urwał tylko jeden hałas zakłóca spokój innym?

Mam 18 lat i od dłuższego czasu (jakieś 2 miesiące) mam potężne wahania libido. i nie – nie jestem typem spasionego piwniczaka, ani nie jestem też typem drugiego Schwarzeneggera – jestem zwykłym chłopakiem 180,5 cm wzrostu i 38 cm w bicepsie. Dobra – lecimy z tematem.

Te skoki wyglądają mniej-więcej tak, że najpierw za nic w świecie by mi nie stanął, nawet gdyby obok mnie było kilka wyjątkowo atrakcyjnych dziewczyn lub bym obejrzał wyśmienitego pornoska. Potem (po ok. godzinie) mnie tak nosi, że mógłbym ejakulować siłą umysłu i ciężko jest mi wtedy się powstrzymać przed szlifowaniem stalagmitu.

Potem idę spać, oczywiście po masturbacji, by się czasami nie zdoić w nocy, to rano nie raz budzę się z kisielem w gaciach.

Ja wiem, że w moim wieku jeszcze hormony buzują, ale u mnie to chyba ektremalny przypadek.

Chujnia

Co się dzieje z tymi ludźmi…

Niemalże dwa lata zajęło mi rozkręcenie własnej działalności gospodarczej. Nikt mi nie pomagał, nawet nie zapytał, czy pomocy potrzebuję, wszystko załatwiałem sam np. księgowość, formalności itp.
Kiedy już w miarę ogarnąłem swój życiowy plan biznesowy i wszystko, zdawać by się mogło, szło po myśli… Stało się – puściłem parę z ust.
Kiedy rodzinka dowiedziała się o moim wielkim małym biznesie, jako że jak na początki szło mi nawet dobrze, od razu zaczęły się telefony, zaproszenia na różne uroczystości… ale przede wszystkim próby wyłudzenia kasiory w stylu „bo my to jesteśmy rodzina, dej nam, dej”.
Czy muszę wspominać, że wcześniej nie było nikogo, kto by się zainteresował moją osobą czy życiem? Nie było nawet jednej osoby, która zaprosiłaby mnie do domu na zwykłą kawę lub chociaż pogadała…
Za to z drugiej ręki dochodziły do mnie informacje o tym, jaki to wielce powód, ważny nie tylko dla rodzinki, ale i znajomych, dyskwalifikował mnie do delektowania się ich towarzystwem…
Słyszałam niemalże teksty typu: „Za biedny, po co on przyjdzie tutaj? Kasy nie ma, a gębę to każdy za darmola by dożywił” (i tak właśnie zostaliśmy wykluczeni z towarzystwa, ja i mój tata).

Czas mijał, kontakt nie odnawiał się, do czasu… – Setki jebanych maili, SMS-ów, przychodzących i nieodebranych połączeń. „Jakże tęskniliśmy! O, nasz Najdroższy/Kochanieńki!”.

Oto kilka sytuacji z ich udziałem:

Sytuacja 1: „A może zostałbyś chrzestnym?”.

Czy to ktoś z rodziny, czy ze znajomych, schemat ten sam…

Komuś urodziło się dziecko, a ty jesteś po prostu najlepszą opcją, jaka mogłaby im się trafić.

Jakiż to dziwny zbieg okoliczności, że ostatnio rodzi się tyle dzieci w twoim otoczeniu i jeszcze dziwniejszym trafem wszyscy myślą o tobie…
Najbardziej rozbroiła mnie wypowiedź jednej ze sióstr

Sytuacja 2: „Komunia”.

Za 2 dni nasz kochany Brajanek/Tomuś/Kacperek będzie miał Komunię, mamy nadzieję, że wpadniesz, nasze dziecko tak za Tobą przepada (chuj z tym, że nigdy ich na oczy nie widziałem), nie wyobrażam sobie tego dnia bez ciebie!

Sytuacja nr 3: „Wesele”.

Chcesz być świadkiem? Ale wpadniesz, no nie? Za miesiąc ślub bierzemy, wpisałam cię już jako gwarant, no sam widzisz, nie możesz zrezygnować. (A o ile chcesz się założyć?!)

Sytuacja nr 4: „A może byś dał nam małą pożyczkę? Pare tysięcy tylko, wiesz sam, jak to jest nie mieć”. (oczywiście bezzwrotną „bo to rodzina”)

Sytuacja nr 5: „My jesteśmy rodzina, nam się po prostu należą twoje pieniądze i już”. (Gumowanie na komisariacie wam się należy)

Sytuacja nr 6: „My jesteśmy przyjaciółmi, nam się po prostu należą twoje pieniądze i już” (ale jak nie miałem kasy to szydziliście ze mnie łajzy niemyte)

Sytuacja nr 7: „Pójdziemy do kina/pizzeri/kawiarni…Ale ty płacisz!”.

Tych sytuacji mógłbym wymieniać aż po sam milion. Wkurza mnie ta „roszczeniowość”, a zarazem śmieszy, za każdem razem, gdy odmawiam i słyszę, jaki to ze mnie egoista, że nic nie wiem o życiu itd.

O piekielności ludzi biznesu, zalewających moją skrzynkę – już nie tylko pytaniami, jak rozkręcić taki biznes, ale pełnymi pretensji wywodami, jak to mogę im nie powiedzieć, z którymi dokładnie hurtowniami mam podpisane, gdzie byłem/skąd wziąłem/jak wypełniałem, a już w ogóle to TY MI ZAŁATW WSZYSTKO, BO TY JUŻ MASZ…

I tylko jedno spostrzeżenie chodzi mi po głowie. Nieważne, ile jesteś wart jako osoba, jak cenna byłaby chwila spędzona w twoim towarzystwie i jak bardzo złote nie byłoby twoje serce. W obecnym świecie liczyć się będzie tylko pusty brzdęk pieniądza jako głośne echo próżnych ludzkich pragnień.

Wkurwia mnie to, ze śmieją się ze mnie ze dostałem się na europeistykę. Ucieszyłem się ze zacznę studenckie życie, wiec przefarbowałem sobie włosy na czerwono a oni mi mówią, ze mam ci..e zamiast mózgu i właśnie dostałem okresu…. tak jakby ich studia (cisłe nie human) były lepsze. No i teksty typu: nie znajdziesz pracy blabla. Na mnie aqrat posadka czeka o czym nie wiedzą (hihi), a prawda jest taka, ze całe IT i te wszystkie korporacje są już przepełnione rozpieszczonymi informatykami. Taka kolej rzeczy, akurat minie 5 lat (albo 6 bo jeszcze rok urlopu dziekanskiego hehe) i rynek pracy się odwróci – humany będą górą! To wie każdy głupi ze raz na wozie raz pod wozem. Wiec o prace i tak moge być spokojny. Ale ja im to tłumacze i jak grochem o sciane, nic nie dociera… trudno. Ja wybieram spryt w życiu a nie. No i wracając do pytania, co nimi kieruje ze się śmieją z mojego kierunku… zazdrość, ze 1) jest łatwiej to studiować 2) ze bede mógł więcej imprezować niż oni 3) ze mogli wybrać jak ja ale już za późno? Czy może na serio myślą, ze to kierunek dla „nieudaczników”? Mgr to mgr… skoro mozna łatwiej to czemu nie skorzystać?

Sama nie wiem, czy to ze mną jest coś nie tak i mam wygórowane wymagania czy jednak propozycje potencjalnego pracodawcy są hujowe, może coś doradzicie.
Odpowiedziałam ostatnio na ofertę pracy asystenta prawnego w jednej z firm we wschodniej Polsce. Całe ogłoszenie po angielsku, cv i list motywacyjny też chcieli po angielsku, wysłałam i czekam – może się odezwą. I tak zadzwoniła kobieta od nich, od razu przeszła do rozmowy – jak się okazało kwalifikacyjnej, w mig przełączyła się na angielski i gada ze mną tylko w tym języku. Z mojej strony spoko, wszystkie rozumiem, z nią rozmawiam. Po wszystkim: och i ach, zajebiście, chcemy Cię u nas, nawet poczekamy te 3 miesiące na koniec twojego okresu wypowiedzenia. Pytam o wynagrodzenie – proponujemy 2300 na rękę miesięcznie.
Co? Ile kurwa? W obecnej robocie mam 2800 miesięcznie i praktycznie niewielką personalną odpowiedzialność za wykonane zadania, a tam za tworzenie i analizowanie umów po angielsku, pracę non stop w tym języku, udział w spotkaniach i szkoleniach w języku obcym, research prawny i tworzenie jakichś miesięcznych raportów po angielsku – 2300 miesięcznie.
Jak myślicie, za dużo wymagam czy jednak potencjalny pracodawca upadł na łeb proponując takie zarobki?

Witam! Mam 27 lat i jeszcze nigdy w życiu nie miałem kobiety i jestem prawiczkiem. Jestem raczej nieśmiałym chłopakiem i typem introwertyka. W szkole w gimnazjum i liceum miałem mało znajomych, większość czasu spędzałem w domu, nie wychodziłem za bardzo do ludzi, zawsze czułem się gorszy od moich rówieśników. Na studiach trochę się poprawiło, poznałem trochę fajnych ludzi, zacząłem wychodzić na jakieś domówki, na piwo z kolegami itd. Miałem nawet kilka dobrych koleżanek. Jednak nigdy nie potrafiłem poderwać żadnej dziewczyny. Moje imprezy na studiach to były raczej domówki z kilkoma znajomymi i jakieś wyjścia do pubów ale nigdy nie byłem na imprezie w klubie, nie miałem okazji poderwać żadnej dziewczyny. Wynikało to też z tego że jestem dość nieśmiały do kobiet i jakoś boję się i wstydzę nawiązać bliższą relację z kobietami. Dodatkowo mam tez trochę problemy ze zdrowiem,może nie jakieś poważne ale tez zawsze obawiałem się odrzucenia z tego powodu. Teraz jestem w sytuacji, że mam kiepską pracę, coraz mniej znajomych, jakoś ciężko poznać fajnych ludzi. Teraz zdałem sobie sprawę, że przez moją niska samoocena i mój głupi charakter, przez moją nieśmiałość zmarnowałem sobie najlepsze lata życia. Jestem prawiczkiem, co mi zaczyna coraz bardziej doskwierać, bo młodsi dużo ode mnie maja to już dawno za sobą A ja nawet nie całowałem się z żadna dziewczyną. Chciałbym gdzieś pójść do jakiegoś klubu, poszaleć wytańczyć się, poczuć że żyję ale nie mam nawet żadnej ekipy żeby gdzieś z kimś wyjść, a tak samemu iść do klubu bez ekipy to tak średnio bo wezmą mnie za jakiegoś dziwaka itd. Zazdroszczę chłopakom, którzy mają fajne dziewczyny, potrafią podrywać dziewczyny,maja udany seks, a ja nawet nie widzę cienia szansy na poprawę mojej sytuacji. Zmarnowałem moje najlepsze lata, czuje się jak jakiś stary dziad, któremu nic w życiu nie wychodzi. Proszę o jakieś rady albo coś bo mi coraz gorzej. Zdałem sobie sprawę, że w ogóle nie przeżyłem młodości. Jak się patrzę na młodych atrakcyjnych, szczęśliwych ludzi, to mi żal dupę ściska, że oni spotykają się z fajnymi dziewczynami, są pewni siebie, mają zajebisty seks a ja kurwa mać nawet się nie całowałem się z dziewczyną, a robię się stary, brzydki, nie zarabiam za dużo, nie mam znajomych, siedzę sam i się dołuje. Zawsze byłem taką szarą zjebaną myszką, która kurwa nic z życia nie miała i nie ma. Zmarnowałem swoją młodość. Jest mi w chuj źle i nie dobrze.

Oto moja chujnia: jestem na rozmowie o pracę, wszystko idzie całkiem nieźle, gładka gadka a tu nagle pytanie, które mnie kompletnie zaskoczyło… odpowiedzią było cienkie, niby dyskretne ale prawdopodobnie słyszalne, dość długie „piiiiiiiiiiii!” z mojej dupy. Spaliłem buraka, zacząłem coś bełkotać, facetki były bardzo profesjonalne i kapnęły się, ze to pytanie mi nie leży i przeszły do następnego. Myślałem, ze może nie usłyszały pierda, ze może pomyliły bąka ze zgrzytem krzesła. Niestety, salka była mała a całą jej objętość momentalnie objął smród wyziewu z odbytu (jadłem wcześniej burrito). Najpierw wyszła jedna pod pretekstem dodrukowania brakującej strony w moim CV (tak się składa, ze moje CV to tzw one-pager… ale rozumiem, każdy pretekst był dobry aby nie przebywać wtedy w tym pomieszczeniu). Druga widząc, ze została sama ze śmierdzącym problemem, od razu zaproponowała rozwiązanie testu – podstawiła mi kartkę pod nos i tez wyszła. Na teścik było przewidziane 3 minuty, obie wróciły znacznie później (pewnie czekały aż wywietrzeje). Niestety kula smrodu musiała nadal się unosić w salce, gdyż „ze względu na przesunięcia w harmonogramie salek jesteśmy zmuszeni przenieść się do konferencyjnej”… no pewnie, ktoś woli małą wewnętrzną salkę bez okna zamiast wypasionej konferencyjnej… ale ponownie – rozumiem, biohazard i należy niezwłocznie opuścić strefę skażenia. Na konferencyjnej zadały mi jeszcze dwa grzecznościowe pytania, które w porównaniu z poprzednimi były banalnie proste, podziękowały za rozmowę i „będziemy w kontakcie”… ale siara, i to taka z dupy. Chujnia i smród!

Że ktoś ci podjebie dowód i może sobie na niego wziąć kredyt? Nie ogarniam tego, że prawo może dopuścić taką sytuację. A tu wciąż słyszysz że ktoś zeskanował/ukradł dowód i człowiek ma teraz problem, bo pożyczki wzięte w jakimś parabanku. W głowie mi się to nie mieści.

Trochę wstępu, żebyście lepiej zrozumieli historię: mam syna, lat 13. Mieszka on ze swoim ojczymem (bogaty facet) oraz ze swoją mamą w Warszawie. W weekendy przywozi go do mnie (Mieszkam w małej miejscowości około 120 km na południe od Trójmiasta).
Teraz czas na meritum.

Mój syn jest naprawdę rozpieszczonym i rozleniwionym dzieckiem. Jak zostaje u mnie to jest tylko narzekanie w stylu „Boże, jaka tu nuda, chce już do Warszawy grać”. Jak mu proponuję pomoc w ogródku to odmowa i jęczenie, że to za ciężkie. Kiedy przychodzi pora obiadu i naszykuję mu jakiejś zupy to krzywi twarz i krzyczy „Fuj, chce do maka lub na sushi”. Niby chłopak, a pizda jak mało kto. I tak potrafi narzekać, a to internet za wolno chodzi, a to nuda, a to nie ma gdzie pójść (on może do diabła), a sram to, a siam to.

W zeszłe wakacje jego ojczym podwiózł go do mnie akurat wtedy, gdy była pora zbiorów (mam duży ogród, na którym uprawiam warzywa i owoce. Młody oczywiście pomóc w zbiorach nie chciał i rzucił „Żal, to wieśniackie Robercik”. Normalnie odezował się do mnie jak do kolegi z piaskownicy. Jednak zrobił mi zdjęcie zza pleców, jak trzymałem kosz z ogórkami i wysłał je na snapa z podpisem „ojciec zapierdala xDD xDD”. Skąd wiem? Pochwalił mi się swoim „dziełem”, a co został zjebany od góry do dołu. Poźniej poprosiłem go o pójście do szopy i przyniesienie kilku narzędzi (sam bym poszedł, ale byłem zajęty czymś innym), co usłyszałem w odpowiedzi? „Nie idę, tam są pajęczyny i się pobrudzę”. Ja w jego wieku byłem na każde skinienie swojego (Świętej Pamięci już) ojca – kosiłem trawę, zbierałem jabłka, rąbałem drewno nawet traktorem jeździłem, a ten wypierdek do niczego się nie nadaje. Dobrze, że nazajutrz rano po niego przyjechali, bo bym teraz odsiadywał wyrok 25 lat więzienia…

W te wakacje też nie był lepszy. Po uzgodnieniu pewnych kwestii z jego mamą i ojczymem pojechałem z nim do Trójmiasta. Chciałem z nim pozwiedzać trochę (bo sam nie byłem tam od dobrej dekady). I tutaj też było na wesoło. Moja propozycja odwiedzenia Muzeum Emigracji w Gdyni została wyśmiana i skomentowana „Tatuś, muzeum to wiocha”. Wyjazd do ZOO na Oliwie? „Nie, tam śmiedzi”. Plaża mu też nie odpowiadała, bo to nie jest plaża na Malediwach lub Kubie.
Zasugerowałem mu, żeby sam wymyślił, co możemy robić. Jego propozycje:
– Starbucks
– Kupowanie ciuchów (koniecznie markowych, bo jak kupi w sieciówce to się zesra)
– Kosmetyczka (tak, kosmetyczka…)
Wróciłem wkurwiony, on też.

Podsumowując, naprawdę żałuję, że 14 lat temu wolałem imprezować niż zająć się nauką. Byłbym teraz szczęśliwym prawiczkiem po trzydziestce. Czasami mam ochotę rzucić to wszystko i wyjechać (nie w Bieszczady) do Austalii.