Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Charuje jak osioł udając że praca sprawia mi przyjemność. Powoli ale stopniowo akceptuję chujowe zarobki które starczają na kilka dni a nie miesiąc. Ale walczę z losem szukam dodatkowej pracy co nie jest łatwe ale się nie poddaje . choć codziennie się wkurwiam jak widzę kolegów ze szkoły którzy stoją pod sklepem wystawiając rękę bo w końcu w ich mniemaniu moje życie jest piękne mam pracę i jak mówią stać mnie żeby im kupować piwko,wracając do domu mijam koleżankę z bloku która ledwie chodzi bo kolejny raz jest w ciąży mając 29 lat ma już czwórkę dzieci a planuje kolejne jak mówi sąsiadka 500 plus się kręci z ironią zerkając na mnie pytając a ty kiedy będziesz ojcem? Przez następne 15 min robiąc wykład a ja jak idiota stoję udając że słucham marząc żeby w końcu zamilkła,co rusz zerkając na koleżankę która czeka na swego który zamiast słodyczy leci z kolejnym piwem w ręku dumnie pytając jest już 500 plus . Wchodzę do domu nastaje cisza która przerywa kolejną awantura za ściany . Siadam na fotel i myślę że może faktycznie moje życie jest chujowe ale jest moje wlaczam sobie laptopa próbując coś znaleźć niestety moje uwagę zwraca sąsiad z parteru stary kawaler który kłóci się z panią (Z) która dopiero co zrobiła mi wykład . Mijają minuty patrzę na sąsiada modląc się żeby ktoś mnie zastrzelił za nim stanę się jego odbiciem za parę lat.

Na tym tytule mógłbym skończyć te wypociny, wyrażają więcej niż tysiąc słów – niestety gorzkich. Moje życie to płacz od momentu przedszkola do którego nienawidziłem chodzić. Narastające wkurwienia począwszy od szkoły podstawowej spowodowane wciskaniem religijnych kitów, setek niepotrzebnych domowych zadań i wykuwania śmieciowych informacji które jak w tytule – patrząc z perspektywy lat były chuja warte.
Mój okres dorastania to konieczność znoszenia bandy jebanych klasowych śmieszków, ich upokorzeń, „lansów” oraz idiotycznych trendów. Tu zaczynają się rozmyślania „dlaczego mam gorzej niż inni?”, „jak możliwym jest istnienie ludzi którzy mają jeszcze mniej ode mnie?”. Z czasem doszło odczucie bycia więźniem jakiegoś jednolitego schematu, bycia jednym z mnóstwa wyplutych przez macicę kawałków plastiku formowanego przez lata na produkcyjnej taśmie która w wieku 20 lat wydaliła robocika gotowego do jebania w zagranicznym kołchozie. Po kwalifikacji wojskowej i przymusowym, odzierającym z intymności pokazaniu odbytu komisji lekarskiej bycie także zatwierdzonym mięsem armatnim służącym w rezerwie politycznym interesom pod eufemistycznie przypudrowanym hasłem „honorowej obrony oraz walki o ojczyznę”.
Z biegiem lat zacząłem zdawać sobie sprawę, że jestem spalonym na starcie, z dziada pradziada kontynuującym robaczany żywot wyrobnika zasobem ludzkim nie mającym szansy realizować swoich marzeń i wybić się wyżej niż przewalanie jebanych faktur czy pieprzeniem do klientów (tzw. prestiżowa praca biurowa).
Szkolni pajace czy brak komputera będąc smarkiem było tylko preludium nadchodzącego, egzystencjalnego wkurwienia i rozczarowania.
Możesz karmić się zagranicznymi, „kołczowymi” hasełkami o potędze podświadomości, afirmacjach, pracy nad sobą, Jezusowej opiece, czy wytrwałości i nieprzewidywalności losu dzięki któremu świat może któregoś dnia leżeć u Twych stóp. Nie chcę Ci tej nadziei odbierać. Ja wyrosłem z tych mitologii widząc swoje jak i miliardów innych ludzi życie jako z góry skazaną na niespełnienie i porzucenie swoich marzeń jebaną udrękę. Gdzie nie spojrzę układy, ciepłe stołki grzane latami, z pokolenia na pokolenie kumoterstwo, budowanie znajomości, wpływów, pozycji społecznej oraz finansów mających kluczowy wpływ na jakość mojego i Twojego przyszłego życia.
Urodziłeś się pariasem przy Gangesie czy jesteś czwartym w miocie szczylem spod familoka – Twoje szanse na dostanie się do jednego procenta światowej elity mającej sporo ponad 80 procent światowych pieniędzy są gorzej niż żałosne. Mimo 27 lat nie mam już kurwa siły i zapału przerzucać łyżeczką ton ziemi kiedy na horyzoncie elita popierdala koparkami. Widzę na przyozdobionym petami i psimi fekaliami chodniku hordy niespełnionych i zawiedzionych z życia żywych trupów, a w kolejce do nich ja. Ci ludzie również snuli młodzieńcze marzenia które zmuszeni byli pogrzebać w zbiorowej mogile na rzecz zohydzonej 40 – letniej roboty po której ostaje się Zusowa wegetacja, krzyżówki, paciorek i świerkowa trumna.
Gdzie się podziały nieskrępowane żadnymi przeszkodami dziecięce marzenia o byciu podróżnikiem, aktorem, piłkarzem, modelką czy piosenkarką?. Gdzie te marzenia o finansowej wolności, dostatku i całodziennym oddawaniu się swoim pasjom?. Jak pięknie było marzyć i być przekonanym że sprawiedliwy, prosty i bajkowy świat rysowany w dzieciństwie jest tym właściwym. Gdyby chociaż ilość wykonanej w życiu pracy była równa ilości otrzymanej przyjemności, gdyby każdy na świecie startował z tego samego poziomu na równych szansach byłbym w stanie zrozumieć i chcieć grać w tak ułożoną grę.
Tymczasem życie brutalnie dało po mordzie nie predestynowanym do odniesienia sukcesu pospólstwu do której to grupy właśnie się zaliczam. Dostałem od ślepego losu jakieś jebane okruchy, zlewki z pańskiego stołu które mają mi służyć za pocieszenie gdybym przypadkiem zwątpił w dar jakim rzekomo jest to chuja warte życie.
Dwie ręce i dwie nogi służące do dymania oraz możliwość zmiany roboty z operatora maszyn na brygadzistę a po studiach inżynier – od dziecka o tym marzyłem! razem z przedstawicielami handlowymi czy serwisantami lodówek.
Podsumowując; spisując przyjemne i znośne chwilę w życiu zmieściłbym je na listku papieru do dupy, natomiast tych dosadnie ujmując zjebanych nie zawarłbym na całej rolce.
I uprzedzając wpisy że skoro mam tak źle to czemu jeszcze nie odwaliłem kity, pragnę zaznaczyć iż opiekuńcze państwo troszczy się o swój inwentarz. Ludzka trzoda jest własnością państwa i zabrania się jej jak zwierzętom u weterynarza bezbolesnej eutanazji. Nie dla psa kiełbasa zbuntowany zapierdalającym kołowrotkiem szczurze. Kilka „czarnych owiec” nie może gorszyć całego, idealnie dostrojonego do jebania na pasterzy stada więc albo owca znajdzie sposób nie deprawujący reszty, albo wraca do strzyżonych kumpli. Póki parobek składa daninę parobek jest rentowny i tak obiektywny cel życia minimum 90 -ciu procent populacji zostaje odkryty.

Mam dość niby mam super znajomych często o coś proszą potrafią dzwonić nawet kilka razy w ciągu dnia, choć informuje że jestem w pracy. Niestety jeżeli ja o coś proszę nie potrafią nawet odpisać na SMS .Mija kilka dni a oni z uśmiechem pytają cześć co słychać? I nagle potrafią dzwonić nonstop oczywiście z prośbą informując jakie mają duże problemy i że muszę wynająć im mieszkanie na co się zgadzam ,bo nie są to obce osoby. Mija parę miesięcy otrzymuje jedno pismo z administracji później następne pismo za prąd . Mija trochę czasu dostaje klucze z mieszkania wchodzę zastaje ruinę w dosłownym tego znaczeniu ruinę a nie mieszkanie , syf odór starego jedzenia na stole przyprawia o wymioty, Próbuje otworzyć okno które jest uszkodzone. Mija kilka dni nagle dzwonią rodzice pytając kiedy zwrócę kaucję znajomym???? Oczywiście bo obejrzeniu zdjęć mieszkania zmieniają zdanie ale na koniec robią wykład jakim jestem kretynem . Mijają kolejne dni czuję spojrzenia i szepty , najwieksza Plotkara informuje jakim jestem gnojem ,jak mogłem wywalić rodzinę z małym dzieckiem które musiało wrócić do rodziców. Tak życie jest okrutne nie ważne co powiesz i tak zawsze winny jesteś ty .

Mówi się, że w Polsce jak w lesie, zgadzam się z tym faktem w 100%.
W naszym kraju kwaśnym mlekiem i trującym miodem płynącym od czasu wprowadzenia post-prlu strajkowali już chyba wszyscy.
Górnicy, pielęgniarki, nauczyciele, policjanci…… I postulaty nawet mają podobne, jeśli nie takie same – więcej Kazimierzów i Zygmuntów do ręki każdego miesiąca, każdy chce dobrze zarabiać i godnie żyć, nie ma w tym przecież nic złego.

Złe natomiast jest to, że trzeba o środki do życia ciągle się szarpać, walczyć z władzą, którą sami żeśmy wybrali, urządzać blokady, głodówki, powoływać kurwa komitety negocjacyjne, żeby łaskawcy, zazwyczaj po kilku miesiącach ignorowania niezadowolonych pracowników, dali tym którzy się buntują 300zł podwyżki i talony na kurwy i balony.
W tym Meksyku europy, zwanym kiedyś Polską każdy chce zarobić choć trochę więcej i nie jest to podyktowane chciwością mas robionych od prawie 30 lat na szaro, tylko zwykła chęcią do ŽYCIA, a nie wegetacji.
Wydaję się, że chwilowo u niektórych grup pożądanie mamony zostało zaspokojone przez wspaniałe rozdawnictwo zwane 500+ jednak nie sprawi to, że ludzie nagle oślepną i przestaną zauważać fakt, że rozpoczynając pracę po studiach proponuje im się 1800zeta na rączkę z powodu kosztów pracy i dobrze zakamuflowanych podatków.

Jak dla mnie chujnia 10 poziomu i będzie rosnąć.
Na sam koniec pozwolę sobie na cytat ,,i co będzie gdy z młodych gniewnych wyrosną starzy wkurwieni”

Cześć,
Wkurwia mnie moja była. Kupiłem sobie Peugeota RCZ. Wszyscy mi mówią, że zajebiste auto, widzę z okna, że ludzie się zatrzymują go oglądają. No to moja była ubzdurała sobie, ze jestem nieudacznikiem, a moje nowe auto jest PEDALSKIE.

Normalnie jestem głupi, bo się przejąłem jej opinią. Dodam, że sama jeździ starym autem z 96 roku. Hipokrytka…

Czy jestem idiotą? Tak jestem. Właśnie się obudziłem zerkając na stos korespondencji z windykacji. Próbuje zrozumieć jak to tego doszło? gdzie popełniłem błąd ,jak znalazłem się na samym dnie .i nagle mnie olśniło jestem kretynem który ma ponad 70 tys długu . Kretynem który ma nie jednego a kilku komorników nie wspominając już o kolejnych telefonach z windykacji. Spoglądam na stos korespondencji ustalam ile już spłaciłem okazuje się że ponad 80 tys zł .Tak wiem jestem kretynem chciałbym cofnąć się w czasie z całej siły kopnąć wszystkich cholernych doradców finansowych Doradców którzy obiecali pomoc mija chwilą . c wowam się myślami do początku chaosu zaczynam się śmiać miałem 20tys długu jakim cudem znalazłem sie w obecnym położeniu? Łzy spływają mi po policzkach, biorę kilka wdechów, wstaje i powtarzam sobie walcz , walcz. Zostało jeszcze tylko kilka lat wszystko ma swój początek i koniec

Czytam sobie tą chujnię już od jakiegoś czasu i wiele z tych wpisów jest demotywujących, dołujących tak, że szkoda gadać. Postanowiłem jednak wpisać coś bardziej podniosłego. Akurat jestem w takim momencie życia, mam nadzieję, że tylko przejściowym, gdzie nic mi się nie udaje. Porażka goni porażkę, gromy dostaję zewsząd. Dzisiaj zaorałem drzwi w aucie, wczoraj nie zdałem kolokwium, masa jeszcze innych niepowodzeń mnie spotkała na przestrzeni ostatniego tygodnia. Mam za sobą nieprzespaną noc. Spałem dosłownie pół godziny ostatniej nocy. Wiem też oczywiście, że niektórzy uznają to za błahostki, ale 1000 błahostek= 1 wielki problem. Ale w swoim życiu, na przestrzeni lat nie raz upadałem i podnosiłem się. Pamiętam jak do Francji pojechałem na roboty polowe. Pierwsze trzy dni to była makabra, najgorszy okres w życiu. Dopadły mnie takie zakwasy, że ciężko było wstać. Czwartego dnia zszedłem do bazy odpocząć. Podźwignąłem się dnia piątego i już do końca pracowało mi się dobrze. Pamiętam jak po skończeniu technikum włóczyłem się bez pracy przez dłuższy okres, bo w mojej wiosce i okolicy rynek pracy jest nieco ubogi i upośledzony. Dostałem jednak pracę- staż, było w porządku przez jakiś czas. Był to rok 2014. W listopadzie postanowiłem wystąpić w TV. Wygrałem odcinek „1 z 10”. Co ciekawe cztery lata później powtórzyłem ten sukces. Przed rozpoczęciem studiów różne koleje losu, istna sinusoida. Potem studia. Wybrałem dość trudny dla siebie kierunek, ale jednocześnie taki, który da mi jedną z ważniejszych umiejętności. Nie poszedłem na łatwiznę.Również tutaj bywały momenty załamania i zwątpienia, czy dobrze wybrałem kierunek. Do tej pory mam takie rozterki, ale nie poddaje się. Przez ten czas używałem rąk i nóg, a przede wszystkim głowy. W jednej rzeczy tak naprawdę mi się nic nie udało. Chodzi oczywiście o sprawy miłosne. Mam nadzieję jednak, że los się odmieni, gdy tylko poprawię swój status ekonomiczny :-D. Także ludziska, głowa do góry. Napierdalajcie się z systemem. Szukajcie różnych, niestandardowych podejść, nie dajcie się zatrzymać w miejscu. Łapcie okazję gdzie tylko się da. Ostatnio miałem takie przemyślenia, że życie to bagno. Trzeba ciągle po nim brodzić, żeby się nie zapaść. Ani kroku wstecz. Nie patrzcie na przeszłe niepowodzenia. Nie dawajcie za nic sobie wmówić, że jesteście przegrywami. Mówię to ja, zaszczuty w dziecińswtie, pomiatany przez wszystkich Pan Nikt. Ad aspera per astra.

Z góry przepraszam za błędy gramatyczne. Pracuje przez internet w angielskich firmach i nie używam polskiego zbyt często.)(Pracuje jako grafik/ animator 3d)

Otóż żyje w tym kraju ponieważ zarobki które mam jako freelancer niepozwoliłyby mi żyć nigdzie indziej;p.
Sam zarabiam około 2000zł na miesiąc (wiem że mało) ale oddziedziczyłęm tutaj mieszkanie a więc jakoś dawałem rade przezyć z dziewczyna.

Obaj jesteśmy psychicznie chorzy. Jesteśmy w 'miare’ stabilni na lekach itp. Conajmniej ja. (Mam schizofrenie) Moja dziewczyna ma PTSD (była zgwałcona). I zdażają się momenty kiedy cały dzień nic nie robi i tylko płacze i nie można ją w jakikolwiek sposób pocieszyć. Też jest super lekkooporna i spróbowaliśmy około 100 leków i nic nic nie dało.
Dlatego też straciła prace. I teraz jakoś będe musiał pracowac od 6 do 22:00 by to nadrobić.

Moja psychoza łączy sie troche z moimi duchowymi przekonaniami. I szczerze myśle że bóg mnie skarał za to że pograłem sobie w gre na emulatorze w wolnym czasie zamiast pracować więcej. (Pokemony;p) (Nie mam ustalonych godzin. Im więcej pracuje = tym więcej zarabiam). I w sumie pewnie tak było.

Teraz ogólnie nie wiem co zrobić. Mam niby liste zadań jaką mam wykońać ale też odbiło się to na mojej psychice i w czoraj znowu się zamookaleczyłem. (Zdaża mi się to żadko. Kiedyś byłem w katatoni i przez rok waliłem głową o ściane i chodziłem (dosłownie tylko to robviłem fizycznie. Jest to 'negatywna katatonia). )
Problem w tym że nie moge powiedzieć nic dziewczynie o moich problemach/lękach ponieważ jak ja okaże się słabszy /emocjonalny to ona zacznie mi płakać (przez około 8 godzin (nie hiperbola)) i będe musiał ją uspokajać.

Teraz przez następne pare miesiący (lub dłużej) będe tylko jadł zupy warzywne (bo mi to najtaniej wychodzi. Bo mam już zamrożone w zamrażalce i mam suszone kotlety sojowe które są ok). NIe przeszkadza mi to, ale boje sie czy podołam zrobieniu dostatecznej ilości pieniędzy by zrobić na nas obu. I na nasze lekki. (Niby jestem ubezpieczony ale huj z tego jak na moje lekki i tak nie dostaje całościowej refundacji). (Bo musze brać takie nowsze bo tylko one działają)

I jestem smutny z tego powodu. Dodatkowo czuje się super wyizolowany. Pracuje z domu. Praktycznie nigdzie nie wychodze i cały dzień pracuje. (Czasami pogram sobie w gry na komputerze ale już tego nie będe robił bo za to mnie bóg skarał). A w internecie nawet mało kumpli mam bo z reguły to oni tylko odemnie coś chcą a jak tylko ja coś od nich chce (typu chce pogadać o moich problemach) to ich nie ma.

Małe zdolności socjalne niby są symptomem mojej choroby ale i tak czuje się czasami samotny bo tak naprawde nie mam do nikogo się wzrócić.

Chce mi się płakać ale jak zaczne płakać i dziewczyna to zobaczy (które jest cały dzień w domu) to ona zacznie mi znowu wariować i będe musiał ją przez 8 godzin uspokajać i przez to nie zarobie przez te 8 godzin pieniędzy.

Jedyne dobre że jestem niepłodny i dzieciaka nie mam i nie chce. Ledwo sobie daje rade z swoim życiem a co dopiero z opiekowaniem się dzieciakiem. Plus dzieciak mój i mojej dziewczyny byłby miał wszystkie choroby psychiczne pod słońcem.

Przeglądam właśnie social media, w tym proponowane filmiki na youtubie i powoli zaczynam się załamywać. Wszędzie promowanie kurestwa, debilizmu i wulgaryzmów. Zastanawiam się gdzie się podziały te wszystkie edukacyjne kanały podróżnicze, o nauce języków bądź z różnymi ciekawostkami. Ahaa no tak zapomniałam, zostały wyparte przez reklamy z gadającą kupą, „zjedz gówno czelendż”, „bieganie nago po galerii prank”. Aż ciężko mi uwierzyć,że ludzi śmieszy takie coś.
Do jakich my czasów doszliśmy?
Żeby zarabiać grube tysiące i podpisywać kontrakty z największymi firmami w kraju, wystarczy publicznie ogłosić,iż dało się doopy, zastosować przemoc fizyczną wobec swojej partnerki, pobluzgać, bądź zarzygać się na streamie. Serio? Mam tu oczywiście na myśli niejakich Cypisów, Linkiewicz, Rafatusów i innych tego typu degeneratów i pasożytów społecznych. Jak niewiele trzeba zrobić by osiągnąć aż tak wiele. I tak, boli mnie dupa o ich hajs. Bo uczciwy, wykształcony człowiek, który codziennie idzie tyrać na 8-12h do roboty, nigdy nie dorobi się takiej kasy jak taki Rafatus, któremu debile na jednym streamie wysyłają po 200zł byle tylko pokazał pałę albo zarypał gonga swojej lasce. Gdzie my żyjemy? W lesie? Jakieś 10 lat temu, takie zachowania byłyby nie do przyjęcia a wszelacy patostreamerzy odesłani do Tworek. Kiedyś chciałam prowadzić vloga podróżniczego…ale kogo to będzie obchodziło jeśli nie będę tam przeklinać, puszczać się z murzynami i srać pod siebie? Eh dno i wodorosty.

Cześć chciałem wam opisać swoją autentyczną chujnie, zaczynamy.
Mam 27 lat , po kilku latach pracy zachciało mi się mieszkania w bloku bo stać mnie ,ekhem nie mnie tylko bank ,ale mnie na spłatę w miarę ,do rzeczy . Po kilku słabych pracach i gównianyc decyzjach kiedy udało mi się dostac wiecej niz najniższa krajowa( pod stołem oczywiście)nastał czas na zakup mieszkania . Dostłem zgodę żyda na 20 lat spłacania mieszkanko za 3 tygodnie oddane będzie i co się spytacie ? a no to ,że gówno wyjebało szefowa chce mnie wypierdolić z firmy ( jestem kierowcą tira niestety) bo jak uważa za długo odpoczywałem i jakaś kara mi grozi (chuj ,że czas na dostanie kary upłyną ) i wypierdala mnie bo jak stwierdziła nie mogą sobie kurwa pozwolic na wykroczenia (zmuszali mnie do nich) mówiłam to z chujowym usmiechem na ryju dopowiedziała że raczej pieniedzy pod stołem tych dostawałem nie dostanę i smiała się co mogę zrobić nie mam siły płakać mi się chce