Hej, piszę to żeby się zrelaksować i odstresować. Wiem, że de facto powinienem z tym iść do psychoterapeuty, ale sam nie umiem tego poukładać w głowie i jest tego za dużo, więc najpierw spróbuję napisać… Życie mnie wkurwia, ludzie mnie wkurwiają. Mam gorszy okres, może coś na pograniczu depresji. Więc chciałbym tu napisać.
Zacznę od tego, że trudno jest się przyznawać do własnych błędów czy porażek albo do tego, że się ma problemy ze sobą. Ale to jedyna droga do tego, by było lepiej…
Skończyłem 27 lat i parę szkół, ale czuję, że moje życie nie idzie w dobrym kierunku, a może czuję, że moje życie… nie idzie w żadnym kierunku. Że stoję w miejscu i się nie rozwijam. Mam tyle lat, ile mam, więc już nie jestem dzieckiem, ale w pewnym sensie (mentalnym) nadal nim pozostałem. Wstydzę się tego strasznie, bo ludzie to mogą odbierać jako niechęć do dorośnięcia, jednak to nie jest takie proste… Ja czasem chcę aż za bardzo.
Szczerze mówiąc, nie za bardzo wiem, jak to zmienić. Każdy radykalny krok będzie raczej krokiem w złą stronę. Im bardziej wkurzam się na swoje zachowanie, że nic mi nie wychodzi, że nie potrafię budować właściwych relacji z ludźmi, a właściwie w ogóle nie potrafię budować, bo potrafię tylko niszczyć – wtedy jest jeszcze gorzej… Wpadam w coraz większe koło nieakceptacji i zaczynam szukać winy, czasami w otoczeniu, ale najczęściej w sobie. Zamykam się wtedy strasznie i nie chcę z nikim rozmawiać, najlepiej czuję się wtedy sam ze sobą, bo czuję, że nikt mnie nie rozumie i nie akceptuje, a nie potrafię szukać pocieszenia np. w kontaktach z kolegami, których zresztą nie mam, bo jestem – jak by to powiedzieć – „męską cipką” i zawsze nią byłem, więc żaden normalny facet nie chce/nie chciał się ze mną przyjaźnić. Mam trochę koleżanek, ale te kontakty staram się ograniczać, bo nie przynoszą mi one za wiele dobrego, nie rozwijają mnie już.
Cóż mogę jeszcze dodać? Druga rzecz – nie potrafię lub wstydzę się mówić o sobie. Wydaje się mi to zawsze w jakiś sposób wymuszone lub sztuczne, wydaje mi się, że zatraciłem umiejętność „normalnej” rozmowy (zresztą nie jestem chyba w tym jedyny). To w naturalny sposób zamyka mi drogę do wielu kontaktów zawodowo-towarzyskich i utrudnia mi życie, co zrozumie raczej każda osoba nieśmiała.
Nie muszę chyba dodawać, że nie mam też za wielu znajomych i raczej małe szanse na znalezienie kogoś, kogo pokocham, lub założenie szczęśliwej rodziny.
Co do życia zawodowego, aktualnie jestem bez pracy. Z ostatniej pracy, która obiektywnie rzecz biorąc była dobrą posadą, zostałem zwolniony po pół roku, co i tak było w moim przypadku długim okresem zatrudnienia… Zwolnili mnie nie dlatego, że jestem jakiś głupi. Po prostu stanowisko, które zajmowałem, okazało się niepotrzebne. Tak to tłumaczyli, ale jestem przekonany, że gdybym był trochę inny (co raczej jest nie do zmiany), miał inny charakter, może większe „parcie na sukces” czy lepsze umiejętności interpersonalne, to utrzymałbym się na tej pozycji. To samo się tyczy każdej innej pracy, niechęć do zmian jest we mnie.
Problem jest w tym, że nie wiem również, co chcę robić w życiu. Jestem raczej filozofem niż działaczem. Raczej obserwatorem niż uczestnikiem wydarzeń.
Chciałbym wyjść z tych ról, ale to jest chyba we mnie za mocno zakorzenione… Nie znajduję tutaj za bardzo recepty…
Trudności sprawiają mi też „naturalne” kontakty, które umiem zaobserwować u innych. W ogóle inni ludzie wydają mi się normalni, kiedy się z nimi porównuję lub porównywałem. Ale kiedy próbuję naśladować tę ich „normalność”, zachowywać się jak oni, rozmawiać jak oni, czuję, że w moim wypadku wygląda to jakoś sztucznie i żałośnie, że jakoś mi te „normalne” rozmowy nie wychodzą… Przekonałem się o tym wiele razy, kiedy próbowałem być „miły” – może w moim przypadku uśmiech był wymuszony, może zanadto poszukujący akceptacji tam, gdzie takie poszukiwania raczej nie miały sensu.
Z tych lekcji nie wyciągnąłem niestety żadnych wniosków, nadal nie potrafię ignorować faktu, czy ktoś mnie lubi, czy nie, i tego, co o mnie myśli.
Inna kwestia jest taka, że nie mam konkretnego zawodu, ukończyłem studia filologiczne, znam język, może nawet w stopniu dobrym czy bardzo dobrym, ale – tak jak wieloma innymi narzędziami – nie potrafię się nim posługiwać… Nie tak, jak bym chciał i nie tak, jak by zapewne tego oczekiwali inni. I patrząc pod kątem tego, że niewiele innych praktycznych rzeczy potrafię, a nawet jeżeli mam uprawnienia (np. prawo jazdy), to raczej z nich nie korzystam, nie dziwię się swojemu niewesołemu położeniu i temu, że z lubością oddaję się użalaniu nad sobą.
Mam wiele wad, ale moją największą jest chyba to, że zdecydowanie za dużo myślę. O czym? Myślę, co zrobić ze swoim życiem, jak coś powiedzieć, jak z kimś rozmawiać, jak zmienić swoje życie na lepsze, jak dobrze wykorzystać dzień, dlaczego jest tak, a nie inaczej… Raczej nie oddaję się refleksjom, które mogłyby mnie zaprowadzić do konstruktywnych decyzji… Bo nie wiem, co to znaczy. I raczej wątpię, czy to się kiedyś zmieni. Moje „chcieć” jest za słabe…
Może mógłbym to swoje myślenie wykorzystywać w jakimś dobrym kierunku, ale co to znaczy? To raczej się nie zmieni.
Zdaję sobie sprawę z tego, że jestem jakiś inny, mam trudny charakter i wynikają z tego same problemy. W życiu próbowałem wielu rzeczy, bardzo wielu „zawodów”, to wszystko było jednak jak takie liźnięcie lodów. Żadna praca mi do końca nie pasowała, w żadnej się nie odnalazłem i w żadnej nie spełniałem, i nie pasowało mi żadne otoczenie, z którym przebywałem. Wciąż czułem się inny, wciąż nieakceptowany, a też nie miałem potrzeby się wykazywać, cały czas tylko „odwalałem” zadania i chciałem być jak najszybciej sam, żeby ludzie mnie już nie wkurzali. O tym pewnie nikt nie myślał, nikt tego nie wiedział, a ja po prostu starałem się żyć najzwyczajniej w świecie jak wszyscy. Inna sprawa, że ciągle czymś się nudziłem, bo mam tzw. „słomiany zapał”, który mnie ogranicza bardzo.
I z jednej strony – chciałbym żyć normalnie, jak większość ludzi, być akceptowany, czuć się dobrze ze sobą, nie bać się, działać, a nie tylko myśleć, ale z drugiej – tyle razy już próbowałem się zmieniać… Nadal nie wiem, kim jestem, co potrafię, jaka jest moja wartość… I robiłem tak wiele rzeczy, z których żadna nie przynosiła mi realnej satysfakcji na dłuższą metę.
Czasami wątpię w to, że zmiana w moim przypadku jest możliwa… Czuję się niezrozumiały, jakbym był z innej planety, wyobcowany i trochę inny… Nie umiem się zmienić dla kogoś, nie umiem się w nikim zakochać i wiem, że nie nadaję się do kochania. To mnie bardzo dołuje i ogranicza.
Powiecie, że nie próbuję znaleźć dobrych rozwiązań, że nie biorę się w garść, że użalam się nad sobą i jestem leniwy, mam wszystko w D. albo mam na wszystko gotową odpowiedź i usprawiedliwienie. Że łatwo znajduję wymówki, ale zawsze wpadam w to samo bagno od lat, czasami myśląc, że nie ma już dla mnie ratunku…
Powiecie może też, że jestem młody, że mam bardzo dużo czasu, że mam szansę jeszcze wiele zmienić, ukierunkować się jakoś… No, właśnie nie wiem:-/ Jedyne co czuję, to to, że coraz bardziej się zniechęcam, mam coraz więcej problemów i nieakceptacji w sobie, i jestem coraz bardziej wobec tego bezradny… Tak jakby już było za późno na jakiekolwiek zmiany, jakby wszystko już się ukształtowało, jakby nic już nie mogło iść w dobrym kierunku. I nikt nie mógł mnie do niczego przekonać.
Nie mogę powiedzieć, że urodziłem się w złym miejscu, złym czasie czy nieodpowiednim domu. Że nie miałem wsparcia, że nie byłem kochany przez rodziców, że nie bywałem szczęśliwy i że nie było w tym życiu dobrych chwil… Dostałem bardzo dużo wsparcia w życiu, wychowywałem się w miarę szczęśliwym domu, z którego jednak wyniosłem obraz bardziej zaradnej życiowo matki i mniej zaradnego życiowo ojca. To w jakiś sposób mogło mnie ukształtować, ale może zbyt wiele wagi do tego przywiązuję? Przecież człowiek w końcu nie wychowuje się jedynie w rodzinie, a przecież tyle razy jeździłem, emigrowałem w różnych celach i zapoznawałem się z różnymi środowiskami, wszędzie mi było nie do końca dobrze i nigdzie niestety nie znalazłem swojego miejsca w życiu… Tak jakbym nie do końca siebie akceptował, co przenosiło się na moje kontakty z innymi.
Może ja powiem, co bym chciał. Bo swoje cele trzeba podobno formułować pozytywnie, żeby miały jakikolwiek sens… A więc – powiedzieć „chcę” zamiast „nie chcę”. I muszą być też konkretne. Bo jak powiem, że „chciałbym być szczęśliwy”, to przecież to jest zbyt abstrakcyjne sformułowanie, czy nie? Nie wiadomo, co miałbym tak naprawdę zrobić, żeby dojść do tego. Albo jak powiem sobie: „Chcę normalnie żyć”, co kryje się pod tym pojęciem? Co ja mam wtedy na myśli? Cel musi być konkretny.
Więc co bym chciał? Chciałbym skończyć ten wywód. Więc zrobię to, co chcę. Niech tak będzie…
Rób doktorat
Mam taka samo jak Ty. Zrobiłbym dla niej wszystko, a ona tego nie zauważa i odzywa się tylko wtedy gdy jej się nudzi i np. nie ma z kim wyjść na miasto. Zerwij kontakt i koniec! To najlepsze rozwiązanie, choć bardzo trudne. Trzymam kciuki żeby Ci się udało! Pozdrawiam serdecznie!
Mądre słowa, zwłaszcza jak na tak młody wiek, oraz świetna ortografia i stylistyka. Nie wiem, czy rzeczywiście jesteś atrakcyjna, bo to często nie idzie w parze z pozostałymi zaletami, ale na pewno niegłupia. Dostajesz ode mnie 5 gwiazdek z wyróżnieniem. A co do meritum: sam trzymam obecnie we friendzone jedną zakochaną, mało atrakcyjną niestety dziewczynę, a siedzę we friendzone innej. Tamta jest gotowa dla mnie wszystko, a ja dla tej drugiej, która chyba sama nie wie czego chce – ale raczej nie mnie. Chciałbym zakończyć obie relacje, ale nie mogę tego zrobić w sposób zdecydowany, bo razem pracujemy – więc tak się to ciągnie. Tak więc w praktyce zerwanie kontaktów nie zawsze jest możliwe. W Twoim przypadku postąpiłaś jednak wzorowo.
Nie ma reguły. Ja trzymałem ileś dziewczyn we friend zonach (obrzydliwy jest ten termin) i nawet nie połapałem, że one chciały czegoś więcej. Jedne nie przetrwały próby wyznania i zawodu, ale jedna przyjęła na klatę, ma już swojego męża, a dalej jest moją dobrą przyjaciółką. Z kolei inne moje ziomkostwo, to szczęśliwe małżeństwo po latach jednostronnego friendzone. Wszystko zależy od konkretnego przypadku.
Ja nigdy nie weszłem w friendzone… One mi powiedziały ale ja odrazu urwałem kontakt zawsze, potem cipy się dziwiły jak dziwki. /Rafał SUPER_OTAKU i przyszły programista.
Ja mam w życiu wszystko, bo oddałem duszę DJABŁU, przebiegłemu szatanowi, królowi piekła i zła, potężnemu BELZEBUBOWI, władcy wszechświata…
Wolę Fuckzone
Masz rację.Ja jestem facetem,byłem zakochany w pewnej kobiecie wiele lat bez znajomości.Starałem się dla niej jak mogłem.Byłem na każde jej zawołanie.A ona robiła się coraz bardziej niemiła dla mnie.Uważała że ja mam być na pstryknięcie palca jak coś trzeba załatwić a jak nie to foch i wyzwiska.A ja głupi dalej o nią zabiegałem bo głupio się łudziłem że z przyjaźni może być później miłość.Niestety tak mnie wychowywano ale dobrze że już taki głupi nie jestem:)I olałem tą dziewczynę.
Do 5: I od razu wyzwiska od cip i kurew, dlaczego? No bo przecież każda kobieta powinna Ci lizać stopy. Jesteś kwintesencją polskiego internetu
Dam Ci 5 gwiazdek bo ja niedawno też przerobiłem taką sytuację. Jednak moja ukochana miała związane ręce, ponieważ ona już ma innego. Ale to nie jest kurwa żaden argument. Zagrałem romantyczną pizdę specjalnie bo to już nie pierwsza moja sytuacja i wiem co robić. Poprostu dziewczyna ma mnie w dupie. Z faktów i zachowań jakie zaobserwowałem. A dlaczego zrywa się kontakt? Żeby nie cierpieć, tak właśnie. Bo prawdziwie mocno kochać przez przez parę lat tylko jedną dziewczynę i dopiero po tych paru latach jej to powiedzieć, i wylądować we friendzone… To jest skopanie leżącego. Nie widząc i nie słysząc jej można sobie poradzić z tym chujowym uczuciem które rozpiera pierś. Głupie serce takie naiwne i głupie. Ukochana ma na mnie wyjebane a ono dalej kocha. I nie idzie tego sercu wytłumaczyć…
Są osoby do których pewne rzeczy nie docierają i nie jest to nasza wina. 🙂 Sama miałam kolegę-adoratora, który ponad trzy lata za mną chodził, pisał, dzwonił, kupował prezenty, zapraszał do domu… Lubiłam go, ale podkreślałam, że nic z tego nie będzie i nie musi się tak starać. Co robił? Starał jeszcze bardziej… Odczepił się gdy poznałam mojego (obecnego już) narzeczonego i jeszcze płakał w słuchawkę, że on się tak starał, a ja mam go w dupie. A no w dupie nie miałam i nie zamierzam, bo to miejsce dla mojego ukochanego. 😀 A ja SERIO mówiłam, że jesteśmy wyłącznie ZNAJOMYMI (nie przyjaciółmi!!!).
A daj spokój ze friendzone. Żadnych z tego korzyści. Praktycznie jesteś tylko na posyłki dla osoby na której ci zależy. Kiedy to ona już ma kogoś. Tak właśnie jest. A co do lasek to dla nich nie można być pod żadnym pozorem zbyt miłym ani dobrym. Najlepiej na samym początku znajomości zrobić dobre wrażenie, pokazać że nam zależy etc, a potem właśnie przystopować. Wtedy to one zauważają, że coś jest nie tak i pierwsze robią krok.
@7 ma świętą rację. Jeśli jakieś zone ma sens to tylko fuck zone.
Coś takiego jak friendzone nie istnieje. Laski po prostu nie chcą się a tobą z jakiegoś powodu rychać, za to rozmawia im się a tobą wyśmienicie. Frajer.
A to „Friendzone”, to nazwa jednego z licznych klubów gejowskich na piotrynie?
To jeszcze nic. Ja kiedyś byłem z laską w takim friendzonie, że poznałem rodziców jej chłopaka.
@14 hahahahahaah DOBRE widać że ziomek nawet nie czytał wpisu a juz skomentował po tytule ze to płacz jakiegso typka we friendzone. WEŹ WYJDZ.
Kurwa, dzisiaj spierdoliłem szansę daną mi od losu i też wpadłem we friendzone. Jestem odpadem ludzkim, szwadron śmierci powinien przerobić mnie konserwę dla kotów. Idę się upiję, chociaż to mogę zrobić.