Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

W ostatnim czasie nawarstwiło mi się mnóstwo nieprzyjemnych rzeczy. Opiszę je chronologicznie. Zaczęło się od tego, że się wyprowadzam, tzn. wypowiedziałem umowę wynajmu pokoju, w którym mieszkam od roku. Podobnie zrobili i inni lokatorzy. Od tej pory właściciele mieszkania przywożą potencjalnych nowych lokatorów, żeby ci oglądali pokoje. Każda wizyta właścicieli kończy się prawdziwą awanturą, ponieważ oni mnie niecierpią, a i ja ich równie mocno nienawidzę.
Po drugie, zapieprzałem przez ostatnie tygodnie jak dziki wół, w pracy nigdy się nie obijałem i kurwa co? I patrze dzisiaj na konto, a tu tylko niecałe pół wypłaty! Nie wiem co jest grane! W dodatku osobą, do której powinienem się zgłosić w tej sprawie, jest księgowa, która rzadko jest w pracy.
Jeszcze na domiar złego wystawiła mnie dziewczyna, która bardzo mi się podobała. To, że mnie wystawiła jest raczej kurwa równoznaczne z tym, że ma mnie w dupie!
I jak tu się ostro nie wnerwić?!

Kończy się w moim życiu pewien etap, a mianowicie szkoła średnia. Zaczynam nowy, wybieram się na studia 300 km od mojego miasta, gdzie nie znam kompletnie nikogo. Nie boję się ciężkich studiów, braku znajomych, czy sobie poradzę finansowo, czy dostanę akademik… Boję się tylko tego, że w stosunku do powyżej wymienionych rzeczy odczuwam pustkę. Dziwne to uczucie. Czuję się jakby to i tak nie miało znaczenia, jakby nie było jutra, a istnieje tylko teraz… Tak, niby fajnie trzeba z tego korzystać itd. Tylko że i się nie chce, olewam znajomych, nie odpisuję, nie chce mi się chodzić na imprezy, nic mi się nie chcę, a myśleć jestem w stanie tylko o problemach egzystencjalno-filozoficznych (m.in. CZYTAM PISMO Św!!)Nie, nie jestem nazbyt wierzącą osobą, Kościół widzę przejazdem a w środku nawet nie pamiętam jak wygląda. Nie boję się śmierci, nie boję się samotności, nie boje się przyszłości… Czuję pustkę, mogę nie istnieć wisi mi to. czy przestaję być człowiekiem? Boję się, że brak odczuwania emocji jest objawem czegoś większego. Chujnia kompletna bo trwa to już od jakiegoś czasu…

Kurwa! Inaczej się powiedzieć nie da. A w czym rzecz?! W tym, że wkurwia mnie to jak jakiś facet nie znając mnie-widząc tylko zdjęcia na fejsie czy na innych portalach społecznościowych wychwala mnie jaka to ja jestem cudowna, wyjątkowa i chuj wie co jeszcze, a po 1 dniu „pisania” z takim idiotą dostaję wiadomość, że: tęskni i czy myślę o nim. No ja pierdolę! Weźcie się ludzie ogarnijcie – nie znacie człowieka, nie macie z nim styczności, a tutaj zza krzaków wyrazy uwielbienia. Ja wiem, że my kobiety lubimy być adorowane, ale czy faceci myślą, że jak taki kit wcisnął dziewczynie to ona zrobi maślane oczka i kurwa już się zakocha? Chuja nie ma żeby tak to szybko wszystko szło.

Kuzynka zdradziła narzeczonego, tak przespała się z innym po pijaku bawiąc się na dyskotece, poznała jakiegoś frajera, bez chwili zastanowienia pojechała do niego do domu i się stało. Wiem o tym ja i jeszcze trzy jej bystre koleżanki. Cała trójka stwierdziła, żeby Anka o tym nie gadał swojemu facetowi, że tylko jak one to określiły „sprawisz mu przykrość, obniżysz jego samoocenę co tylko kumuluje wszystkie negatywne emocje
i że w żaden sposób mu to nie pomoże, ta wiedza dla niego jest bezużyteczna”. Wow zamurowało mnie, a na moje radę, żeby kuzynka o tym powiedziała, one stwierdziły, że Anka tylko zagłuszy sumienie i udowodni wszystkim, że nie jest ścierwem i sprawi ból, więc jeśli go kocha to tego bólu nie powinna mu sprawiać i o tym gadać(?!). Zgłupiałam. No wszelkie zasady moralne poszły się jebać (dosłownie i w przenośni). Tylko po co te idiotki tak często mi powtarzały, że są wierne i szczere i tego samego oczekują od partnerów. Ech jedyne co mi zostało, to to, że takim głupim cipom zawsze się w życiu uda, a ja ze swoimi starymi zasadami o miłości, szczerości aż do bólu i wierności będę mieć zawsze rzucane kłody pod nogi, zresztą zawsze miałam pod górkę… Pozdrawiam wszystkich chujowiczów

Moi sąsiedzi są nienormalni.
Śmiecą na podwórku, wyrzucają z okien doniczki i inne ciężkie przedmioty.
Szczególnie wkurwia mnie głupia Agniecha, która z tego powodu, że nie udało jej się złapać faceta na dziecko, ma liczne problemy psychiczne.
Zaczęła mi nawet grozić.
Myślę, że z tego powodu, że jest niepoczytalna może spełnić swoje groźby. A policja jak zwykle nic nie robi. Standardzik

Napisałam i jest fajnie.

Jak ktoś zastanawia jak dla durniów wygląda CWELw to w 99% wystarczy spojrzeć w lustro. Skąd to wiem? A no stąd, że dzisiaj przechodząc przez pasy z słuchawkami w uszach usłyszałem jak ktoś do mnie coś mówi z samochodu na światłach. Na początku myślałem że to znajomi, potem jak nie zrozumiałem co mówi to pomyślałem, że pyta o drogę w języku, którego ni chuja nie znam. Ale nie, to coś w brudnej bluzie, czapeczce i zasiadające w Golfiku (a jakże) wymamrotało do mnie coś w stylu „CZY JESTEŚ CWELEM KURWA”? No chuj by cię strzelił. No to ja kultura się pytam o co chodzi, a tu drzwi się z tyłu otwierają i drugi identyczny dureń pyta się czy w DUPĘ ŁADUJĘ. Potem było zielone i pojechali. Noż kurwa ja człowiek po 30, dziecko, kobieta i takie skojarzenie, że niby skąd? A no chyba tylko od tej, siły którą im dało to, że ja mały, a ich 5 w tej bryczce. Wkurwiłem się i tyle. Zwykły człowiek, a nie CWEL.

Nie, nie jestem szczylem, którego popchał „kolega” ani pijaczkiem spod sklepu. Po prostu, „szedszły” z domu do sklepu (na wsi) po pracy, w garniturze, poślizgnąłem się na mostku nad małym stawem/rzeką, który przez to, że jest remontowany nie posiadał barierek, i wykręciłem orła prosto do wody… Mój garnitur momentalnie zmienił markę na SunsetGlon…

Wpadłam w przysłowiowe gówn*. Narobiłam sobie długu w pewnej znanej zapewne wam instytucji (wypłacającej świadczenia). Żądają ode mnie 13 tysiaków, mam to opłacić w miesiąc. Za nienależnie pobrane świadczenie. A jak ja mam to opłacić jak ja nie mam niczego? Żadnego majątku ani tym bardziej stałych dochodów… Ponoć nie będą chcieli mi tego umorzyć, bo nikomu takich prezentów nie dają. Ale chyba spróbuję. Przecież wszystkiego trzeba spróbować. Tak się boję tego, nie wiem jak to spłacę. Chyba ucieknę za granicę i niech ciągle wysyłają ponaglenia 🙁

Nawet jeśli jakaś osoba mnie wkurwi, tak konkretnie, to nawet jeśli mnie ta osoba później o coś poprosi to jej pomagam. A najgorsze jest to, że swoją rodzinę już tak nauczyłem i jak jakiś problem to do mnie :/ Ja wiem, że niektórzy to wykorzystują. Wiem o tym, ale głupio mi odmawiać. Następną chujnią jest to, że nie umiem się kłócić. Wiem, że mam rację i nie mam zamiaru się z kimś przekrzykiwać, tłumaczyć pół godziny tylko się nie odzywam i idę w swoim kierunku, a przecież o swoje trzeba walczyć. Wiem, że już się nie zmienię, wiem że źle robię, ale nie umiem inaczej. A to jest baaardzo duża wada w dzisiejszym świecie :/
Nie jest to chujnia dużej wagi, ale zaczyna mnie to wszystko wkurwiać, a z natury spokojny jestem…
God bless You !

Moja Przyjaciółka wdepnęła w straszne gówno. Nie umiem jej tego wytłumaczyć bo każdą rozmowy formę traktuje jak atak. Mieszkamy w dużym mieście od 6 lat, mamy po 25. 4 lata temu zdarzyło się jej coś tragicznego, ale się pozbierała – nie jest chora, żyje, oddycha, żadna krzywda się jej od dawna nie dzieje. Ale przez tamte problemy wmówiła sobie, że jest w jakiś sposób bardziej niż przeciętny człowiek poszkodowana przez życie (i nawet jak jest, nie oceniam) traktuje to jako wymówkę do wszystkiego! Okłamuje wszystkich naokoło na temat tego, że kończy studia i tego ile jej zostało. Mówi, że jej zależy ale np. teraz – mimo końcowych egzaminów wyjechała bo ktoś daleki z rodziny jej zmarł i ponoć „bardzo cierpi” i zostawiła wszystko na wrzesień. Nigdy nie pracowała, rodzice jej dają na studia – miała teraz szukać pracy, ale będzie się musiała uczyć na wrzesień (6 rok studiów). Normalnie nie może pracować bo się przecież „dziennie uczy”. Nie można z nią w ogóle o tym rozmawiać bo to przecież tylko jej sprawa. Ale ciągle chodzi zdołowana i przeżywa gdzieś w środku wszystko. Gdyby była szczera można by spróbować usiąść i coś poradzić… ale ona się czuje fajna chodząc na imprezy i przeżywając kolejne związki… i narzekając na facetów. Boje się, że niedługo nie będziemy miały o czym rozmawiać, zero tematów wspólnych chyba, że narzekanie jak i ja mam zły dzień. Wszystkich życie idzie do przodu, a ona jedyna stoi w miejscu i się nad sobą użala, gryząc każdego kto próbuje się dowiedzieć o co chodzi i pomóc. Bo się nie tak do niej podeszło, nie tak zapytało, zła intonacja, w złym momencie, bo ona akurat ma zły dzień lub nie ma ochoty. Może i nie umiem być dobrą przyjaciółką… ale nawet gdybym miała ją stracić chciałabym zrobić coś żeby przejrzała na oczy… Najgorsze jest to, że ona siebie uważa za Matkę Teresę. Wszystkim pomaga według uważania – ale gdy ktoś jej coś mówi to jest „ja już mam dość słuchania innych, traktujecie mnie jak małą dziewczynkę”. Jak grochem o ścianę. Próbowałam jej to powiedzieć – żeby zrobiła mi na złość i wszytko zdała i ogarnęła, niech się obraża, przeżyję… Mam nadzieję, że zrobi mi na złość żeby mi pokazać, że nie mam racji