Spotkałem kilka lat temu koleżankę z czasów liceum – zajebista laska, pod supermarketem, była z jakimś podstarzałym bogatym koleżką z wypasionym Lexusem. Gadka-szmatka, śmiechy, no i co tam u ciebie – powiedziałem, że jestem bezrobotny i szukam pracy gdyż takie było wówczas moje położenie. Spojrzenie z góry na dół, uśmiech jakby zniknął, a na twarzy pojawiła się pogarda i na tym skończyła się rozmowa. Przykład drugi – przez jakiś czas pracowałem jako klasyczny robol, los chciał, że trafiłem na znajomego z dawnych lat, u którego robiłem ogrodzenie, bo się dorobił chaty pod miastem. Traktował mnie centralnie jak śmiecia, podczas pracy na dworze w zimnej temperaturze nie zaproponował nawet kawy, umyć się musiałem za pomocą wody z pobliskiej studni, bo przecież brudasów do domu nie wpuści. Przykładów mógłbym podać więcej, ale do czego zmierzam – ostatnio słyszę, że tą koleżankę mąż zostawił z dzieckiem i hipoteką po czym spierdolił za granicę, jest zajebiście gruba i mieszka z matką na zapadłej wiosce, z której pochodzi. A ten chojrak od ogrodzenia ma raka z przerzutami. Ja im naprawdę z całego serca współczuję. Wcale nie myślę nic w stylu „I co teraz kurwa?”. Takie sytuacje skłaniają mnie do refleksji nad marnością naszej egzystencji. Ja dzisiaj pracuję jako starszy specjalista w dużej korpo z perspektywą na stanowisko dyrektora (muszę MBA zrobić). Ale co z tego? Nie czuję się kimś lepszym. Do kurwy nędzy, nigdy w życiu nie spojrzałem na człowieka, któremu się w życiu nie ułożyło z pogardą czy wyższością – bo zdaję sobie sprawę, że opierając system wartości na pieniądzach, prestiżu, uznaniu innych ludzi czy czymkolwiek materialnym – prędzej czy później pierdolnie on z hukiem. To więcej niż pewne. Dzisiaj jesteś kimś, jutro możesz być nikim w oczach ludzi. Wypadek, choroba, cokolwiek. Życie może tak czasem niespodziewanie przyjebać w dupę, że w ciągu 5 sekund cały dotychczasowy świat może się rozpierdolić. Ludzie gonią iluzję, złudne szczęście, którego nie da się dogonić. I co z tego tak naprawdę zostanie? Co zostanie z twojej tożsamości, twojego stanowiska, twoich pieniędzy, twojego „Jestem kimś”? Miliardy ludzi na tej ziemi były przed nami i miliardy będą po nas. Jesteśmy tu tylko na chwilę, więc uważam, że warto żyć w zgodzie ze sobą i być życzliwym wobec innych istot czujących, dać ludziom dookoła trochę szczęścia, uśmiechu i miłości. Bycie brutalnym skurwysynem idącym do celu po trupach, mającym wszystkich dookoła za nic nie zaprowadzi nas zbyt daleko, tak myślę.
Jeśli tak by nie było to po co to wszystko? Kochaj ludzi i każdy dzień! Ciesz się, że masz dar myślenia, a braci młodszych naszych- zwierząt pałką po głowie nie bij:*
I to jest dobre pytanie… Każdy kto ma trochę oleju w głowie będzie zadawał sobie to pytanie. Ja myślę, że po śmierci umysł trafia do miejsca, które sam sobie wykreował. Takie idealne oszustwo. Dziwnym i niewytłumaczalnym jest to, że nie mam na to dowodów, ale po prostu w to wierzę. Umysł zamyka się w doskonałej klatce, w której jest szczęście lub nieszczęście w zależności od tego co sobie wymyślił.
Jak to co będzie? To samo co przed urodzeniem. Chciałabyś żyć wiecznie w ciele człowieka? To byłoby dopiero straszne.
Tak zmarli sobie latają po ziemi, Bóg siedzi na chmurce, Szatan obmyśla kogo tu przeciągnąć na swoją stronę, itd. Ten kto pisał Biblie miał niesamowitą wyobraźnie, świetny z niego był bajkopisarz
Polecam książke Ian Stevensona – Twenty Cases Suggestive of Reincarnation/20 przypadków wskazujących na reinkarnacje. Jest napisana przez profesora psychiatrii i wszystkie przypadki są zbadane metodami naukowymi. To nie jest jakieś paranormalne fifirifi tylko rzetelnie zbadany temat.
Też to kiedyś przerabiałem ale teraz to mi wszystko jedno czy żyję czy nie. A po drugiej stronie nic nie ma. Znikamy i tyle. Znikniesz i ty, może jutro a może za 60 lat. Ciesz się życiem jakby to były ostatnie chwile.
Dziecko, teraz jest ponad 6 mld ludzi, przez dziesiątki tysięcy (lub więcej) lat też żyli homo sapiens lub ich wcześniejsze stadium, to daję dziesiątki miliardów istnień ludzkich – z pewnością fruwają po miastach i zaśmiewają się widząc najebaną siksę wychodzącą z klubu…
Zjaraj się. Przeżyjesz wtedy własną śmierć i jeszcze to, co po niej i już przestaniesz się jej bać. Ja przeżyłem już własną śmierć i nie było to takie straszne 🙂
jam mam tak samo jedna rada nie myśl o tym a będzie wszystko dobrze!
Życie doczesne jest po to aby osiągnąć zjednoczenie z Miłością (Bogiem), Nirwane, Życie Wieczne – jakkolwiek to nazwiesz chodzi o to samo. Jeśli ci sie nie uda, to masz na to kolejne wcielenie.
Ad 7, daj telefon do tej siksy, sfrunę ją przeszkolić.
Poczytaj „Podróże poza ciałem” Roberta Monroe to się uspokoisz. 😉
oni może i fruwają ale czy się uśmiechają? Cholera ich tam wie… ja na wszelki wypadek zawsze noszę parasol..
Litości…
Ja też się boję. Wierzę w Boga. Ale jak zapomninam o Nim to wyobrażam sobie: mijają tysiące lat a mnie nie ma – razem z duszą, charakterem…
Tyle mam pragnień i marzeń, chcę je wykonywać zawsze, a co będzie po śmierci??? Pójdę do piekła./nieba. Tylko, że nie wiadomo jak TAM JEST??? JAK? Tak jak tu?
@3
Piękne filozoficzne zdanie.
Co było z nami przed urodzeniem?
Ja pamiętam, że nic ze mnie nie było na tej ziemi. Czyli może było coś ze mnie, ale u Boga.
Kupa smrodu i to wszystko. Dlaczego ma na nas czekać coś specjalnego? Bo jesteśmy ludźmi? Coś lepszego od reszty stworzeń? Taaa, tylko rasa ludzka może być taka arogancka w swym mniemaniu o swej nad nad nad wyższości i wyjątkowości.