Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

A więc mam 21 lat i moje obecne życie (co nie ciężko stwierdzić po tym, że wpis tu się znajduje) wygląda beznadziejnie. Zaczęło się od momentu, gdy na początku roku rozwiązałem umowę z moim byłym pracodawcą. Nie cierpiałem tej pracy, była niewolnicza za nędzne grosze, a wymagania zdecydowanie zbyt duże, innymi słowy ta praca to była kpina. Z początku gdy wylądowałem na bezrobociu, było mi dobrze, czułem że oddycham, w końcu znalazłem czas dla siebie i znajomych. Śmigałem na siłke (robię masę, ale mam taki metabolizm, że ciężko łapać kilogramy), spotykałem się ze znajomymi, postanowiłem sobie zrobić takie wakacje, co dziś jak zdążyłem zauważyć było błędem. Po pierwsze odczuwam samotność. Do tej pory miałem „aż” dwie dziewczyny, natomiast ostatni sex miałem (tak, już nie jestem prawiczkiem, ale co z tego) prawie równo rok temu, od tamtej pory sex mam tylko „z kciukiem i jego czterema córkami”. Boli mnie to niesamowicie, tym bardziej, że widzę jak spierdala ten czas, a ja nic nie robię z tym. Druga sprawa mam ogromny problem ze znalezieniem pracy, pomijając już fakt, że mieszkam w małym miasteczku gdzie ciężko o fuchę jakąkolwiek, to kompletnie nie wiem co ze sobą zrobić w ciągu dnia. Brak zajęcia mnie niszczy, niszczy psychikę i zdrowie, tym bardziej, że obecnie dwóch moich konkretnych kumpli wyjechało w pizdu, a ja zostałem sam. Ponad to brak hajsu w kieszeni przekłada się bardzo wyraźnie na moje wkurwienie, wkurwiam się na wszystko i wszystkich co mnie otaczają, a otacza mnie tylko rodzina, po czym żałuje bo wiadomo gdyby nie oni to nawet nie miałbym co jeść. Moje życie teoretycznie musi się poprawić bo zbyt dumny ze mnie skurwiel, ale chciałem się podzielić tym by zrzucić ten ciężar. Staram się nie dołować ale mimo wszystko mam kurwa jakiś kryzys osobowości, generalnie jestem uśmiechnięty częściej niż smutny, nie pamiętam żebym kiedyś płakał, ale czasami rzeczywistość mnie przerasta. Nienawidzę też tego jebanego postępu, zawsze wolałem gadać z ludźmi w realu niż przez jakieś gadu gadu, nie zastępuje mi to rozmowy, podobnie z gadaniem przez telefon, po prostu samotność mnie rozpierdala, z reguły dobrze działa na mnie opierdol ale nie tym razem. I w sumie teraz jak tak pisze to mam wrażenie, że życie to jebany żart, ponieważ kiedy masz dziewczynę, to wokół chętnych dziewczyn jest w chuj, kiedy nie masz żadnej pindy to nagle wszystkie gdzieś kurwa znikają, podobnie z imprezami towarzyskimi, kiedy nie chcesz chlać to jest w chuj ziomów i okazji, kiedy chciałbyś się napierdolić to nawet jednego „ziomka” nie ma na horyzoncie. Jebany paradoks, można by więcej wymieniać, ale po chuj? Co dziennie zanim wstanę i otworze oczy wyobrażam sobie to jakbym chciał żeby było, niestety jak już wstanę i wyjrzę przez balkon to widzę tą samą chujnie. Nie wiem jak innym osobom w podobnym położeniu ale mi coraz mniej na czymkolwiek zależy, a jak już przestanie zależeć to żadnej suki już chyba nigdy nie pokocham i będę do końca sam. To się nazywa pierdolona akomodacja, jest tylko jeden plus, przestałem się bać czegokolwiek… chuj styka idę spać! nara!

Dostałam wczoraj sms-a, w którym ktoś „naskarżył” na mojego męża, że mnie zdradza. Ufam mu, jednak coś mnie ruszyło. Od pewnego czasu bierze nadgodziny, a przecież nie brakuje nam pieniędzy. Poza tym bardzo rzadko ma ochotę na seks. Nie mogę powiedzieć mu, że mam wątpliwości, bo aż mi głupio. Jesteśmy razem 5 lat po ślubie i od 6 lat razem, mamy 2-letniego synka. Mam drążyć temat, szukać, sprawdzać, czy dać sobie spokój?

Mój chłopak od 15 roku życia bierze różne odżywki na przyrost siły, masy mięśniowej, prohormony i sterydy. Jest jeszcze młody, młodszy ode mnie, ma dopiero 17 lat, a już ma problemy ze zdrowiem. Ma zniszczoną wątrobę, odczuwa już silne bóle. Czasami jest rozkojarzony, jakby otumaniony. Widzę że na prawdę się zmienił… Nadal przyjmuje różne gówna i chodzi codziennie na siłownię. Martwię się o niego i jego zdrowie, ale on nie chce nikogo słuchać. Nie interesuje go to, że za kilak lat może mieć poważne problemy. Najgorsze jest to, że tatuś jeszcze wspiera synusia duchowo, i przede wszystkim finansowo. Ja zaczynam nie poznawać własnego chłopaka. Chujowe uczucie patrząc jak ukochana osoba się wyniszcza kosztem tymczasowej formy i dobrego wyglądu. Do tego czuję się zepchnięta na drugi plan, bo on zaczyna popadać w narcyzm… wiem, że nie przestanie brać tego syfu, nawet fakt, że niedługo będzie miał problemy z erekcją nie daje mu do myślenia! Czuję się bezradna, bo chciałabym odzyskać jego sprzed roku…

Mam 36 lat i ostanie czasy każdego dnia dopadają mnie doły, że niczego w życiu nie dokonałem żeby zostawić jakieś ślady. I nie chodzi mi tu o dzieciaki, których mam dwoje. Chodzi mi o dokonania… fotografuję, znam się na wielu rzeczach, nie wyglądam najgorzej i czuję się cholernie niespełniony jako człowiek. Ciągle tylko praca – dom, dom – praca. Przychodzę z pracy i nawet nie ma już czasu żeby pośmigać na rowerze, po fotografować dla przyjemności o wyjeździe na wczasy już nie wspomnę. Wczasy i tak wybierze żona, która lubi palić się na słońcu, leżąc na piachu. Dla mnie taki odpoczynek to czysta męczarnia. najlepszym wypoczynkiem dla mnie to góry, rower, po prostu czynnie spędzać czas a nie się kurwa smażyć. Człowiek ,po dłuższym zastanowieniu nie żyje by żyć lecz by pracować . Pracować na rzeczy ,których ze sobą do trumny nie zabierze a po śmierci będą się kłócić w rodzince co kto zabiera… Praca , sen, dom… praca, sen, dom i tak kurwa w kółko… Oglądałem ostatnio Cejrowskiego w tv i akurat było o sielskim życiu w Peru.. .Ludzie tam nie martwią się o kasę, podatki czy czynsz… całymi dniami cieszą się tym co mają nie patrząc na dobra materialne… bajka normalnie i ledwo się trochę oderwałem od sielskich rozmyślań żona do mnie w te słowa : ” potrzeba kasy bo chcę na wczasy do Chorwacji”. Znowu się kasa odezwała, a ty cieciu rób na wczasy, na których tylko dzieciaków pilnować i patrzeć żeby się żonka nie przypaliła na słońcu… Małżeństwo to przereklamowana inwestycja… Ostatnio spotkałem kilku znajomych, których dawno nie widziałem. Wszyscy po rozwodach, a te ich dupy żyją sobie teraz dostatnio za ich ciężko zarobione pieniądze… No i jak tu być szczęśliwym? Z czego się cieszyć? Chciałem sobie spełnić jedno naprawdę małe marzenie z dzieciństwa, kostkę rubika se kupiłem… wypas za całe 30 zeta… zawsze chciałem potrafić ułożyć. Zawziąłem się i już potrafię… niecałe 50 sekund 😉 Ale co się wysłuchałem. Że wywaliłem kupę kasy (30zł), że jestem nienormalny, że nieodpowiedzialny i takie tam… marzenie za 30 zeta kosztowało mnie wiele nerwów. Po tym jak wysłuchałem, że wydatki się ustala z żonką, parę dni później, zobaczyłem że ma na zębach założony aparat ortodontyczny, żeby zęba jednego wyprostować. W wieku 38lat zachciało się jej mieć prostego zęba… więc nie uzgadniając ze mną zakupu zafundowała sobie aparat za prawie 8 tyś złotych… Jak sobie pomyślałem o mojej kostce rubika to szlag mnie trafia… No i mógłbym się tak żalić i żalić ale od tego życie nie przestanie spierdalać… a ja chyba już nie mam siły żeby go gonić… biegnę… pozdro. Goniący.

W tym roku udało mi się rozwiązać dwie największe chujnie życiowe, czyli samotność i kasę. Zacznijmy od tego, że mam 25 lat i przez większość swojego życia spędziłam na garnuszku rodziców. Jedne, drugie studia i tak jakoś wyszło, że nie udało mi się wcześniej uniezależnić. W końcu udało mi się znaleźć normalną pracę za całkiem niezłe pieniądze. Duża, międzynarodowa, renomowana firma. Wynagrodzenie sporo wyższe od średniej krajowej (nie ma jakiegoś mega szału, ale jak na pierwszą poważną pracę jest zdecydowanie dobrze). Jakiś czas przez znalezieniem pracy poznałam mężczyznę idealnego. Nie będę tu się specjalnie rozpisywać, grunt w tym, że facet ma wszystkie cechy, których zawsze szukałam u płci przeciwnej, jest we mnie zakochany tak samo mocno, jak ja w nim i za miesiąc się do mnie wprowadza. Mamy podobną wizję wspólnej przyszłości, a dojście do obecnego etapu wymagało od nas obojga sporo wysiłku, więc jesteśmy w stanie naprawdę docenić to, co nas łączy. No więc w czym problem?! W tym, że jestem pierdoloną malkontentką i wiecznie mi coś nie pasuje. Nie pasuje mi chociażby to, że wciąż mieszkam w tak zwanym mieszkaniu studenckim. Przeżyłam w swoim życiu naprawdę sporo i chyba zaczynam czuć, że najwyższa pora przejść na „kolejny etap rozwoju społecznego”. Wspólne kupno mieszkania w chwili obecnej nie wchodzi w grę. Mimo że chcę być ze swoim mężczyzną to uważam, że jeszcze zdecydowanie za wcześnie na tego typu przedsięwzięcia. Sama nie chcę się wiązać kredytem na 40 lat, tym bardziej, że nie mam pewności czy za rok czy dwa nie zmienię miejsca zamieszkania. Kolejna sprawa to poruszanie się po mieście – komunikacja miejska się wiecznie spóźnia, przemieszczanie się samochodem jest mega drogie i wiecznie się stoi w korkach, a na piechotę jest za daleko (roweru nawet nie mam, ale sądzę, że też by mi się nie chciało jeździć do pracy 40 minut w jedną stronę). Następna rzecz to alkohol. Wszyscy moi znajomi piją. Sporadycznie zdarzają mi się wyjścia/spotkania bezalkoholowe. Zaczynam uświadamiać sobie, że to może być niebezpieczne i trzeba w jakiś sposób proceder wszechobecnego picia ukrócić (to może wiązać się poniekąd z wspomnianym wcześniej przejściem na kolejny etap rozwoju społecznego). Pokrewne fajki – ja palę, mój facet pali, mnóstwo znajomych (w tym z pracy) też pali… I co z tego mamy? Poranną chrypkę, zwiększone ryzyko infekcji górnych i dolnych dróg oddechowych, już nie wspominając o poważniejszych schorzeniach, jak chociażby rak płuc, no a poza tym za 300 zł miesięcznie można polecieć do Paryża i z powrotem. Wiem, że powinnam rzucić, ale mi się nie chce. Odkładam to w czasie, wynajduję sobie coraz to nowe, bezsensowne wymówki i palę dalej. Ostatnia sprawa to pisanie pracy mgr – w sumie to nie mam nawet tematu, termin czerwcowy już mi przepadł, co września teoretycznie powinnam się wyrobić, ale nie mam na to czasu, ani specjalnie chęci, żeby ten czas wygospodarować.

Witam! Jak w tytule – po zakończeniu technikum stanąłem przed dylematem. Studia zaoczne czy dzienne?
Wszyscy mówili, że dzienne bo imprezy i w ogóle życie studenckie jest wyjebane max… No i w zasadzie poimprezowałem za wsze czasy! Zdobyłem tytuł mgr inż.
Czas poszukać pracy. I co? Chodziłem od firmy do firmy, 3 miechy i nic! Fajne wykształcenie, ale brak doświadczenia – odezwiemy się… Musiałem obniżyć loty, poszedłem do firmy zajmującej się dostarczaniem materiałów budowlanych. Mówię kolesiowi, że mogę nawet zamiatać magazyny, bo kasę już trzeba jakąś zacząć zarabiać. Gadka szmatka, patrze a tu idzie kumpel z technikum. Pytam się co tu robi a on, że jest kierownikiem transportu… Po szkole poszedł do pracy, porobił kursy na jakieś koparki, ciężarówki i w chuj innych, teraz robi zaocznie inż, ale że pracuje tam już 5 lat to został kierownikiem. Zarabia lekko ponad 5 koła, fajna fura, zaczyna dom budować… a ja co kurwa? 26 lat i zero perspektyw na godną prace…

Na termin „prokrastynacja” natknęłam się przypadkowo. Gdy pogrążyłam się w lekturze wyjaśniającą tą przypadłość, poczułam się, jakby mi ktoś przypierdolił w łeb. Prokrastynacja to zaburzenie psychiczne polegające na tym, że odkłada się ważne rzeczy na ostatnią chwilę wiedząc, jakie będą tego skutki i nic z tym nie robiąc, zajmując się milionem innych drobnych, niepotrzebnych spraw. Wszystkie symptomy, opisy, dosłownie wszystko się zgadza.
Od zawsze byłam wzorową uczennicą, ale wszystko zaczęło się psuć, gdy poszłam do liceum. Od tamtej pory nie potrafię zmusić się do zabrania się za naukę. W efekcie jestem zagrożona z fizyki. Wczoraj wezwano mnie do tablicy, a ja nie potrafiłam rozwiązać durnego zadania. Absolutnie nic! Wstyd jak nie wiem co, bo mam fizykę rozszerzoną. Dyrektor przyjął mnie do swojego liceum, zaufał mi, bo miałam wspaniałe oceny, a teraz wszystkim psuję średnią i opinię. Rodzice mają mnie za pierońskiego lesera, nauczyciele tak samo. Mam wiele nieprzyjemnych sytuacji przez to. Myślałam, że jestem cholernym leniem i że powinnam skończyć z tym wszystkim. Tak bardzo chciałabym się zabrać do pracy, ale nie mogę, po prostu nie mogę. Przynajmniej teraz wiem, że to nie jest lenistwo. Co mam zrobić? Gdzie szukać pomocy? Sama nie dam rady. W końcu machnę na to wszystko ręką i znowu dam sobie siana…

Jak mnie to wkurwia. Człowiek pije, pije, bawi się, a następnego dnia nie dość, że kac to jeszcze zagadki co się robiło i gdzie było. Kasa przechlana, wątroba boli i po co to było?
I za każdym razem to samo: więcej się tak nie najebię. A wychodzi jak zawsze.
Wkurwia mnie to potwornie i albo się zmienię albo nie wiem.

Siedzę w domu od 3 miesięcy, bo zwolniłem się z pacy, której nienawidziłem. Może i dało mi to sporą ulgę na psychice ale za to jestem teraz na garnuszku mamusi i nie potrafię wziąć się za jakąkolwiek prace. Stałem się takim leniem że pała siada. Chciałbym się spotkać z jakąś niuńką ale mam wszy w kieszeni ;( dni mijają, życie stygnie.

Wkurwia mnie dziecko mojego faceta, ma 4 lata, ja się z nim nie widuje w ogóle, ale sam fakt tego, że jest. Denerwuje mnie to maksymalnie, wysłałabym je w kosmos albo na Syberię.