Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Tylko bez cynizmu proszę… Spotykałam się z kimś kilka miesięcy-super facet, ten sam charakter, idealne zachowanie, znajomi, traktowanie mnie.Wspólne wyjazdy, wieczory, mieszkanie itp. Byłam najszczęśliwsza na świecie. Najlepszy mój związek w życiu (a miałam już kilka). Mówił, że kocha, że tęskni, że planuje wspólnie to i tamto… zaufałam i uwierzyłam, bo wszystko było realne… Pewnego dnia, tuż przed wspólnym wyjazdem na weekend, w celach formalnych zobaczył się z byłą (długi związek) i wszystko się skończyło. Posiedział tam o kilka godzin za długo, a ja w tym czasie beczałam jak małolata. Ale wyczułam chyba sprawę. Mówił, że tamto już skończone, że czuł się jak w więzieniu… Później przyjechał i powiedział, że czuje do mnie wiele, ale chyba się nie wyleczył, nie potrafi się zaangażować, choć i tak uważam to zrobił, że nie może z niej dla mnie zrezygnować i że potrzebuje czasu. A teraz już nie odzywamy się kilka tygodni, wykasowałam nr, żeby znowu nie pisać po pijaku smsy. Czuję się nieszczęśliwa, bardzo mi go brakuje i świat mi się zawalił. Bo po raz pierwszy poczułam, ze pasuje do kogoś, tak jak i on do mnie… Największa chujnia sercowa w moim życiu. Wiem, że przejdzie, wiem, ze minie, ale to co teraz przeżywam i czuję jest niewyobrażalne dla nikogo z Was. A najlepsze jest to, że nie mogę uwierzyć, że te wszystkie jego czyny i słowa tak szybko znikły, jakbym spotykała się z kimś zupełnie innym, jak zły sen…. Nie potrafię wyjść sama na miasto, nie potrafię się uśmiechać, nie akceptuje innych facetów i nie potrafię odpowiedzieć na pytanie dlaczego coś tak pięknego tak szybko się kończyło… Życie jest niesprawiedliwe…Pozdro chujowicze.

Wkurwia mnie obecny świat, cała struktura jego funkcjonowania, działanie gospodarki opartej na przekrętach, korupcji, wałach. Większość ludzi na wysokich stanowiskach to banda świń, zerujących na ciężkiej pracy innych ludzi. Wkurwia mnie że wszyscy oskarżają władze o nieudolność a prawie każdy na ich miejscu działał by podobnie, czyli we własnym interesie, taka natura ludzka. Wkurwia mnie że dobrych szlachetnych ludzi którzy byli by w stanie sprowadzić ten świat na właściwą drogę jest tak mało. Marnotrawstwo potencjału który człowiek mógłby wykorzystać. Polityczna kłoda która zawsze wpierdoli się pomiędzy nogi każdemu który chciałbym działać dla społeczeństwa w dobrym i uczciwym celu. Wnerwiają mnie miliardy przeznaczane na wojsko i działania zbrojne na całym świecie. Wkurwia mnie ustrój polityczny zwany demokracją który powinien funkcjonować w społeczeństwie utopijnym gdzie każdy obywatel wykorzystałby swoje wykształcenie i wiedzę w momencie wyboru władzy. Wkurwiają mnie podziały, rasizm co za głupota, jak zwierzęta, wszyscy mieszkają na tej samej planecie a każdy ma się za lepszego, żenada. że muszę wstydzić się własnego gatunku. Że masowe zaburzenie psychiczne zwane religią, trzyma ten świat na smyczy, dobrze że coraz słabiej. Wkurwia mnie brak szczęście u większości ludzi których znam, idąc tym tropem większość ludzi na Ziemi jest nieszczęśliwa, w efekcie czego powstała ta strona. Wkurwia mnie i przeraża możliwa sytuacja gdy przylecą zielone ludziki a my nie będziemy się mieli czym pochwalić i te ich szydercze zielone uśmiechy. Wkurwia mnie cała ta absurdalna, nielogiczna, zakłamana cywilizacja ludzka. Wczoraj zaczepił mnie jakiś typek, prosił żebym kupił mu konserwę i chleb no kurwa nie wytrzymałem i kupiłem. Człowiekowi się cieplej na sercu zrobiło, a jednocześnie furia że coś takiego istnieje. Gdybym posiadał boską moc macie 100 lat na zrobienie porządku inaczej chuj wam w dupę zrobicie miejsce dla następnych.

Miałem mój wspaniały wypolerowany bezwypadkowy pojazd, którym się poruszałem po polskich drogach, był on moim oczkiem w głowie i chuj go strzelił przez głupią dupę z seicento, która się musi podczas jazdy wytapetować, prowadzi konferencje przez telefon i zajmuje się wszystkim co nie jest związane z prowadzeniem samochodu. I chuj, ona firmówkę dostanie nową, a moje auto już na zawsze będzie powypadkowe i chujowe, CO ZA CHUJNIA.

Jestem „dwójkowym” uczniem szkoły średniej. Każdego roku szkolnego zagraża mi przysłowiowy „kibel”, nic mi się nie chce, nie mam żadnych zainteresowań, nie wspominając o zdolnościach… Coś czuje, że nie zdam matury o ile w ogóle mnie do niej dopuszczą. Do tego obawiam się, że w przyszłości nawet połowy średniej krajowej nie wyciągnę… Taka moja chujnia… 🙁

Jak w temacie. Dobija mnie wszystko! Nie dość, że jestem bezkształtnym brzydalem to nie mam kasy i jestem głupia jak but. Szlag mnie trafia jak pomyślę, że nikt mnie nigdy nie pokocha 🙁 Czuję się zupełnie niepotrzebna i bezwartościowa. I wkurza mnie to, że moja pojebana klasa, która mnie nie lubi cały czas mi wytyka, że cycków nie mam. Kur!!! Przecież to nie moja wina. Gdybym była bogata to bym sobie silikon zrobiła ale przecież zanim zarobię kasę na to to umrę prędzej (co pewnie się stanie dość szybko). Marzę o tym żeby być szczęśliwa ale nigdy nie będę!!! A jeszcze jak nie zdam matury to będę nikim. Chociaż w sumie już jestem… Chyba mam depresję 🙁

Była sobie mała zahukana dziewuszka, tłamszona przez nadopiekuńczych rodziców i własną wrodzona nieśmiałość. W ramach walki z tym wszystkim (chcesz się nauczyć pływać to trzeba skoczyć do wody) poszła na studia w chuj daleko od domu, na drugi koniec Polski. Oderwanie od domowych problemów (zdrady, kurator u siostry, takie tam) przyniosło pozytywny efekt: w miesiąc osiągnęła więcej niż kiedykolwiek. Powstała paczka znajomych, na których można było liczyć, genialne współlokatorki w sumie z przypadku (8 bab w jednym mieszkaniu, z jedną łazienką!), świetni ludzie na roku, z którymi szybko się zgrała, co więcej możliwość kształcenia dwukierunkowego, świetna uczelnia. Wszystko. Ale tak się zdarzyło, jak w każdej bajce, że się dziewczynka zakochała, a chłopak studiował w innym końcu Polski. Więc mądre dziewczę po roku dojeżdżania do siebie i tęsknienia rzuciło wszystko w pizdu, żeby być bliżej. Zmiana uczelni (mnóstwo papierów i jeżdżenia w te i z powrotem), zmiana środowiska, nowi ludzie, na nowym mieszkaniu nie najlepsze stosunki… Mieszkaliśmy osobno, ale bądź co bądź, to samo miasto, bliżej. I tak jakoś się stało, że rzeczony chłopak stopniowo zmieniał się, swoje zachowanie. I tak kurwa siedziałam cały weekend w domu, gotując, żeby, gdy słoneczko przyjdzie, to wszystko było na cacy, a on nawet nie chciał powiedzieć kiedy przyjedzie i czy w ogóle. Miałam zakaz dzwonienia, żeby się nie denerwował, nawet po niezdanym egzaminie nie zadzwonił, nie chciał wysłuchać. Zakaz wychodzenia na imprezy, a jemu się nie chce. spacer? do sklepu po piwo. I tak cały weekend luby siedział przed kompem, ja się uczyłam, rozmowy ograniczyły się do niezbędnego minimum (’ale Ty paplasz, nie zawracaj głowy, pierdolisz, milcz, nie chce mi się gadać’). Milczenie miłe, ale czasem trzeba rozmawiać, bo jak inaczej rozwijać cokolwiek wspólnego, jeśli nie ma porozumienia? i resztę sobie dopowiedzcie. Zaczęły się też pewne problemy zdrowotne, omdlenia i krwotoki, zaczęły się badania, poszukiwania przyczyny. Ucierpiała na tym najbardziej nauka i moje związki koleżeńskie z ludźmi, do których dołączyłam, a nigdy nie miałam możliwości poznać choć trochę lepiej. W tym momencie nie mogę wrócić, bo po prostu się nie opłaca po raz kolejny babrać w tym, wyrównywać różnice programowe, przyzwyczajać do innego systemu nauczania itp. Nie mam tu nic, nawet zwykłej przyjaciółki, z którą mogłabym wyjść na kawę i pogadać o pierdołach i innych ważnych sprawach. Tęsknię za tym, co straciłam, za miastem które pokochałam, za znajomymi, którzy mają już swoje życia, za uczelnią, gdzie nie było ujotowskiego burdelu. Nawet, mimo że Kraków piękny, nie potrafię czuć się w nim swobodnie, nie mam ukochanych miejsc, atmosfera mnie przytłacza. Nie umiem pokochać nowego miejsca tak bardzo, jak poprzedniego. Tyle dobrego, że w domu się poprawiło, gdy zagroziłam, że wolę żywic się korą drzewną i pracować przy sprzątaniu niż wracać tam. Teraz się starają, rodzice chcą bym studia skończyła i wykorzystała swój czas. A ja dalej z tamtym panem, bo jak zerwaliśmy, to wydzwaniał on, jego rodzice i nie wytrzymałam presji. I tyle było z nauki pływania. Nie wiem, czego bym chciała, po prostu, żeby było znowu dobrze. Nie warto rzucać wszystkiego dla jednej osoby. Straciłam tez wiarę w jakiekolwiek uczucia. Chce po prostu, żeby w końcu było dobrze, tylko tak, żebym nie krzywdziła nikogo przy tym… Dziękuję Chujnio, dziękuje Chujowicze.

Było tak pięknie. Bagno po roztopionym śniegu wreszcie wyschło. Znów można było ubierać lekkie obuwie, rzucić grube kurtki i czapki do szafy. Auto zaczęło pokazywać normalne wartości spalania. Znów można było pójść z ukochaną osobą na długi spacer, usiąść na ławce, odnajdując pierwsze przejawy wiosny. No i chuj – wstaję rano i co widzę? Śnieg. Od CHOLERY śniegu. Ponad 20 cm białego gówna. Zasypany dojazd, zasypane auto. Szlag trafił plan jutrzejszego spaceru. Znów cholernie zimno. Znów muszę uważać na cholerne przeziębienie. Znów muszę odśnieżać, zajebywać się z szuflami węgla i trzaskaniem siekierą w bele drzewa. Szanowni ekolodzy i cała reszta, która sra w gacie na temat globalnego ocieplenia – tu i teraz oficjalnie wam mówię: MOŻECIE POCAŁOWAĆ MNIE W DUPĘ. Nie trzeba być wybitnie uzdolnionym, aby zbić fortunę na czymś co nazywa się w moim słowniku EKOBIZNES. Europa Zachodnia lubi się dymać – cała Azja i obydwie Ameryki walą nas jak banda murzynów dziwkę w trzy otwory. Przyjmujemy nowe rezolucje, traktaty i chuj wie co jeszcze – bynajmniej nie zarobi na tym Matka Ziemia, a wielkie korporacje sprzedające firmom tzw. ekologiczne patenty. Ropy coraz mniej.. Niech durni Europejczycy oszczędzają śmiagając to coraz nowszymi, plastikowymi motorynkami na czterech kołach, a reszta świata niech w zamian korzysta i się śmieje. Śmieje z ludzi i podziwia biznes zbijany przez resztę. Dziękuję za uwagę. PS. zimo wypierdalaj.

Ja jestem w takiej samej sytuacji. Byłem z dziewczyną 11 miesięcy, później mnie zdradziła i zostawiła. Po pięciu miesiącach przypomniała sobie o mnie i znów zaczęła się starać. Ja uległem, chociaż nie ufałem jej do końca, ale odbudowała we mnie to zaufanie. Było dobrze, wiadomo zdarzały się kłótnie i nieporozumienia, ale jakoś szło dalej. Kochałem i kocham ją na prawdę mocno. Nie raz myślałem właśnie, że to ta jedyna. Bardzo mi na niej zależało i zawsze byłem w stanie zrobić dla niej wszystko. Ona również zapewniała mnie, że kocha mnie i kochała, nawet jak nie byliśmy razem, że zrozumiała swój błąd i że nigdy go nie powtórzy. W tamtym tygodniu wyszło tak, że ona wyjechała, a ja nie miałem telefon i nie kontaktowaliśmy się przez tydzień. Gdy wróciła wszystko nagle się posypało. Odczułem, że chyba już jej nie zależy na mnie. Gdy zapytałem się czy mnie jeszcze kocha, odpowiedziała mi, że sama nie wie, że potrzebuje czasu i przerwy, żeby się zastanowić i odpocząć.
Nie wiem już sam co mam robić. Próbowałem walczyć, wyjaśnić to, przepraszać, prosić, ale to nie podziałało. Aktualnie nie utrzymujemy kontaktu, bo pomyślałem, że może tak będzie lepiej i coś zrozumie. Boli mnie to jak jest i jak było. Zależy mi na niej, chociaż czasami mam myśli, żeby odeszła precz ode mnie.

Wkurwia mnie mój stary, a w zasadzie jego kurwica kiedy widzi mnie przed laptopem. Przyznaję, że mając te naście lat zdarzało mi się dość sporo czasu spędzać przed kompem – co nie znaczy, że byłem typowym „no-lifem”. Miałem i mam znajomych, z którymi wypadałem dość często w góry, tudzież na rowery. Wracając do tematu – stary zawsze, ale to zawsze miał ogromną manie prześladować mnie, kiedy tylko zasiadłem do komputera. Było minęło. Teraz dość dawno stuknęła mi dwudziestka, pozbyłem się PC, pozostał mi laptop, który służy jedynie do czytania potrzebnych mi książek w pdf bądź pracy na programach typu office. I gdzie jest chujnia: TERAZ kiedy normalnie nie mam czasu na gry, ba nie mam sprzętu odpowiedniego żeby je odpalić – ZAWSZE, ale to zawsze kiedy tylko ojcu zachce się zawlec swój tyłek na piętro i kiedy tylko zobaczy mnie przed czymkolwiek co ma ekran i klawiaturę ja zawsze dla niego GRAM. I chuj z tym, że robię ważny projekt, tudzież piszę pracę – on stanie nade mną i zacznie pierdolić, że nie mam co do roboty tylko GRAM i zaraz po tym wymyśla jakieś beznadziejne zajęcie, aby tylko oderwać mnie od klawiatury. Nie pomaga tłumaczenie, zobrazowanie sytuacji – ni chuja. Dla niego zawsze będę grać i marnować czas.

Czasami mam taki dzień jak ten dzisiejszy, kiedy wszystko jest tak chujowe, że w goglach zaczynam szukać stron. I o… jestem. Patrze, a tu chujnia. Dzisiaj się dowiedziałem, że moja mama pije… Nie, nie żałujcie mnie – mam 25 lat. Problem raczej w tym, że taty nie ma, a brata chcą zabrać do domu opieki. Chujnia mówiąc zwięźle. Czy kogoś to obchodzi? NIE, NIKOGO. Temat przeszłość teraźniejszość przyszłość to mój życiorys. Później przeczytałem tekst o autobusie i zrobiło mi się milej. Fajnie, że jest taka strona, na której można się wyżalić i pokazać, że czasami życie zamienia się w chujnię. Pozdrawiam Chujowiczów… Michał