Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Ostatnio uświadomiłem sobie, że nigdy nie zaznam ani chwili prawdziwego odpoczynku. Bo nawet jak leżę i nic nie robię, to muszę oddychać – przynajmniej kilkanaście razy na minutę – wdech – wydech – wdech – wydech – wdech – wydech. I tak bez końca. Człowiek to ma przejebane :/ . Śrut

Nieporozumienie, ależ chujnia. Spotkałem się z kolegami 2 dni temu na piwku po pracy, no i oczywiście moja druga połówka niepocieszona, że ją samą na wieczór zostawiam. No żesz ani małżeństwem nie jesteśmy, ani dzieci nie mamy, ani nawet nie mieszkamy razem do chuja? No ja wiem, że akurat do niej rodzice przyjechali, ale już się z nimi widziałem i styknie. Raz na 2 mies. jest spotkanie i trza iść. No i oczywiście, zaczęło się o 22.00, telefon, tęsknie, przyjedź? Przecież powiedziałem, że będę jutro, tosz to nie mój problem, że dziewczę jakoś koleżanek nie ma żeby razem wyjść, kolegów ma ale ni chuja ja się z dupami innymi nie spotykam, więc ni ma żadnego kolesiowania. Więc dzwoni i dzwoni, no i odebrałem (po 5 piwach i do tego wódeczka była). No i żebym przyjechał bo tęskni? Tłumaczę, że jestem wstawiony i że nie przyjadę, bo jej się to nie spodoba, no ale mać męczy i męczy? dobra, po piciu zawiózł mnie brat, wchodzę wstawiony dość, ale nie pijany, nawet się nie zachwiałem, no i otwiera mi moja gołąbeczka? Wyglądała jakby ducha zobaczyła, no ale nic, poszliśmy do pokoju, a ona się odwróciła i foch ? pijany jesteś, ożesz jego mać, a jaki mam być jak wypyliłem trochę, no i tłumaczę, że przecież chciałaś, a uprzedzałem, a poza tym nie przesadzaj, bo Ci ścian nie obrzygałem jak szedłem? No i wtedy powiedziała żebym wyszedł, bo zacznie krzyczeć i pobudzi rodziców i wstydu mi narobi (a chuj zacząłem wychodzić, nie potrzebuje się ze starym szarpać i że jak mogłem, że szacunku jej nie okazuje, że ona myślała, że nie przyjadę pijany, bo to taka próba miała być? I że widocznie to było jakieś nieporozumienie z jej strony. I chuj, nie odzywamy się już drugi dzień, pewnie na kwiaty i przeprosiny czeka, no w sumie generalnie to mi z nią dobrze, i pewnie bym i pojechał przepraszać, no ale koniec miesiąca i nie ma co szastać kasą, bo na piwo nie zostanie. Czemu laski zawsze chujnię na własne życzenie kręcą??

Mam wkurwa dosyć pospolitego u ludzi w moim wieku. Na rodzicielów moich kochanych. Wkurwia mnie niesamowicie to, że kiedy wracam ze szkoły, z dziesięciokilogramowym plecakiem na plecach, po niepotrzebnych lekcjach typu: łacina czy chemia (z chemii facet mocno ciśnie, chociaż jestem na profilu prawno-społecznym), nie mogę odpocząć jak biały człowiek. Nie, nie mogę zrobić tego, co chcę, tzn. zjeść w spokoju obiad, położyć się na moment, a potem w spokoju zabrać się za lekcje czy posiedzieć przy komputerze. Nie, mnie ganiają jak psa. Wynieś śmieci, idź do sklepu, zmyj naczynia, pomóż siostrze w lekcjach, zrób dla ojca kolację, pościel nam łóżko. Naprawdę mnie to wkurwia, bo już nawet nie chodzi o to zmęczenie, bo na pewno oni po pracy są równie zjebani jak ja, ale czemu oni mają tak zajebiste wyczucie czasu?! Akurat kiedy ja chcę się pouczyć, to oni każą mi myć naczynia. Kiedy idę się kąpać, to tacie raptem trzeba kolację zrobić. Kiedy się na moment położę, żeby poczytać coś np. z historii, to zaraz im zachciewa się ścielenia łóżka. Nierozwiązalną zagadką jest dla mnie, czemu nie mogą oni sami tego zrobić. I proszę mi tu nie pierdolić, że oni mi też kiedyś ścielili. Owszem, ścielili, ale tylko kiedy byłam niesamodzielna. Odkąd poszłam do podstawówki czy tam zerówki, łóżko sama sobie ścielę, a oni, dorośli, zdrowi, jak najbardziej samodzielni ludzie, nie mogą sobie wyra zasłać?! Nawet teraz. Musiałam teraz przerwać wszystko, cokolwiek robię, ponieważ mamie już, teraz, zaraz, natychmiast potrzebny był słoik z piwnicy, i to ja, nikt inny, musiałam po niego iść. I ta ciągła kontrola.. Gdzie byłaś, czemu się spóźniłaś, dlaczego nie odebrałaś telefonu, gdzie z kim, dlaczego idziesz? Chociaż do pełnoletności brakuje mi jeszcze pół roku, to chyba jednak należy mi się trochę prywatności.. ? Znam o wiele młodsze dzieciaki, które mają więcej luzu niż ja, i wcale nie są „zdemoralizowane” ani nie „puszczają się na lewo i prawo”. Ja rozumiem, rodzicielska miłość, troska, ale kurwa! Nie popadajmy w skrajności, ja ani nikt inny nie ogranicza ich prywatności żadnymi ciągłymi telefonami, pytaniami… Nie wiem, bo ogólnie moje relacje z nimi nie są jakieś tragiczne. Normalnie rozmawiamy, ja im opowiadam co tam w szkole etc, gadamy sobie i jest wporzo, ale czasami tak mnie denerwuje to ganianie, wyczucie czasu czy stała kontrola, że po prostu nie mogę wytrzymać.. A jak im coś powiem na ten temat, to zamykają rozmowę tekstem „Mieszkasz pod moim dachem i masz się nas słuchać”. To tyle o mojej chujni. Pozdrawiam Chujowiczów.

Co przytnę kasę i dorobię się majątku to padam na ryj… Praktycznie co 8 lat. To już ponad moje siły. Teraz też zbliża się mój koniec, a nie jestem już sam. Mam fajną córę (2 latka) i jako taką babę… To moje czwarte bankructwo!!! Jak padnę to popłynę na 3 banie… I jeszcze w banku do spłaty pozostanie koło 1 melona. Kurwa!!! Lukas

Długo zastanawiałem się czy to w ogóle napisać i opublikować, kto wie może piszę to tylko dla siebie i zostanie gdzieś w pamięci komputera… Ale napiszę, to moja spowiedź, może psychoterapia, nie wiem, jak to przeczytasz to sam sobie to jakoś nazwiesz. Wszystko zaczęło się ładnych parę lat temu, kiedy pełny radości, dumy i wiary w siebie kończyłem szkołę średnią. Na świadectwie same czwórki, piątki, matura też świetnie zaliczona. Pełny nadziei zacząłem studia na kierunku, który zawsze mnie interesował, jednakże po paru miesiącach stwierdziłem, że grubo pomyliłem się z wyborem studiów. I przyszedł pierwszy cios, po 1 semestrze zrezygnowałem ze studiowania na ?wymarzonym? kierunku. Wtedy szybko się otrząsnąłem i w październiku ruszyłem znów na studia, tym razem politechnika. Wiedziałem że nie będzie łatwo po wcześniejszych doświadczeniach z uniwerkiem. Spiąłem się na całego, władowałem całą zarobioną na wakacje kasę na korepetycje i dałem radę przejść pierwszy semestr. Z ponad dwustu zostało nas tylko pięćdziesięciu może sześćdziesięciu. Czułem, że znów żyję, że mogę coś osiągnąć, być kimś. I wtedy gdzieś uleciał zapał, kolejne semestry, kolejne warunki, aż w końcu tama strzeliła. Znów w plecy, każą mi powtarzać albo iść w pizdu. Bałem się znów rozczarować rodziców, więc nic im nie powiedziałem (Boże będę żałował tego do końca swych dni), przez rok kłamstwo trwało, a ja nic nie zrobiłem żeby nadgonić na uczelni kolejny stracony rok. Szansa na inne życie przyszła nieoczekiwanie, siostra zaprosiła mnie do Irlandii na wakacje do pracy. Znów poczułem się coś wart i potrzebny, w pracy dawałem z siebie wiele i świetnie zarabiałem, z jednej strony cieszyłem się tym, że jestem samowystarczalny, z drugiej jednak strony, kuło mnie przerwanie studiów i ucieczka od problemów jak tchórz. Z jednej strony cieszyłem się, że tak mogę spędzić resztę życia, dobre zajęcie, przyzwoite zarobki, jednak każdej nocy kłamstwo bolało coraz bardziej. Bałem się przyznać rodzicom, z drugiej strony modliłem się do Boga o to by w końcu prawda wyszła na jaw. Przed kolejnym semestrem prawda się wydała. Uczelnia przysłała list o tym że wydalają, miałem dwa tygodnie na podęcie decyzji. Po namowach wróciłem żeby skończyć to co już zacząłem, wstyd mi było przed wszystkimi że już jestem tak dużo w plecy, znajomi pisali prace dyplomowe, a ja byłem w czarnej dupie, ze wszystkim, zarówno w szkole jak i emocjonalnie. Podjąłem jeszcze jeden wysiłek ukończenia uczelni, poznałem nowych wspaniałych kolegów (do dziś się o mnie martwią i wspierają, ale jest mi wstyd pokazać się przed ich oczami). Co więcej poznałem dziewczynę, jesteśmy już półtorej roku. Pokochała mnie mimo moich niedoskonałości, a ja pokochałem ją. I kiedy myślałem, że w końcu mam jakiś cel, jakąś lepszą perspektywę, znów zacząłem zlewać uczelnię, nie wiem dlaczego po prostu sam nie potrafię sobie tego wytłumaczyć. Znów nawarstwiły się warunki, aż w końcu, po raz kolejny w swojej ?cudownej? karierze naukowej, stoję przed perspektywą wydalenia z uczelni albo powtórki. Jak zwykle nic nikomu nie powiedziałem wcześniej, ani rodzicom ani dziewczynie. A teraz siedzę i się żalę, bo nie mam odwagi, nie jestem ani trochę dorosły, nie mam za krzty ochoty żyć. Ja już nie widzę kolorów w życiu, są tylko jaśniejsze momenty, kiedy jestem z dziewczyną. Boże! Co ja kurwa robię? Kim ja kurwa jestem?! Już sam nic nie rozumiem, żyję w depresji. Odgrywam ten swój teatrzyk przed wszystkimi, tylko po co? I tak niedługo się wyda. Gdzie ja idę? Nie widzę przed sobą żadnej drogi, tylko zawiodłem znów rodziców, i dziewczynę. Nie jestem jej godzien, tylko łamię jej serce, przy mnie nic nie osiągnie. Może spakować trochę ciuchów i wyjść? Zostawię tylko list na pożegnanie. Albo skończę ze sobą, chociaż nie wiem czy na to starczy mi odwagi. W nocy nie śpię, mam depresję, wpadam w chorobę psychiczną. Nie popełniajcie moich błędów, rozmawiajcie z kochającymi was osobami i walczcie mimo niepowodzeń i kochajcie szczerze. Ja już nie mam nadziei, ale kto wie może Bóg da mi jeszcze jedną szansę na naprawę swojego życia. Na razie widzę ciemność, sam zapracowałem na nią…

Witam. Widzę, że chujnia dopadła mnie na dobre i zadomowiła się w mojej zjebanej egzystencji. Zaczęło się od tego zafajdanego w dupę choróbska, które dopadło całą moją rodzinę, w tym mnie. I 2 tygodnie pracy poszło się walić, córka na zastrzyki, żona jakby lżej przeszła i całe szczęście w zasranym nieszczęściu bo od lutego do pracy szła. Ale co z tego, wypłata pod koniec miesiąca, a chujnia dopadła już teraz w bezlitosny sposób nasz domowy budżet. I się w pizdu zaczęło wszystko sypać, narobiłem długów, dziecko do tej pory w domu siedzi, nawet do przedszkola nie można oddać, a kto ma z bidulą siedzieć w domu jak nie ja, bo dziadkowie wypięli się na dłuższą metę, trochę tam na początku pomogli jak dziecko na zastrzyki chodziło. A teraz ja muszę siedzieć w domu, interes stoi, a długi rosną. No ale myślę sobie wezmę kredyt, i tak miałem wziąć na rozwój firmy. Rozwoju może aż takiego nie będzie ale przynajmniej długi pospłacam. No i polazłem do zasranego banku, a tu mi koleś problemy stwarza, że niby ja w BIK-u jestem. O ty cwelu – myślę sobie. Poręczyciela chcesz? Proszę bardzo. No i chujnia następna, bo na decyzję czekam już 4 dni, a to tego skurwieloszcza nie można się nawet dodzwonić. O żesz w dupę chujnio – dlaczego mnie tak się uwzięłaś? Będę musiał samochód sprzedać, bo te szmaty z banków różnych wydzwaniają i dupę trują, a ja mam ich serdecznie dość. A jak ten z banku nie zadzwoni to mu kuźwa w dupę nakopię i bratków nasadzę. Śrut.

W październiku zeszłego roku poznałem, jak mi się wydawało zajebistą dziewczynę, zakochałem się w niej, nie widziałem świata poza nią. Ona zerwała wtedy z chłopakiem, z którym chodziła trzy lata. Rozmawialiśmy po siedem godzin na dzień, oprócz telefonu ,gg, smsy, później spotykaliśmy się codziennie. Była całym moim życiem, pokochałem ją jak nikogo innego. Potrafiliśmy leżeć wtuleni do siebie po kilka godzin, mówiła mi, że czuje się przy mnie jak w niebie. Dużo mówiła o szczerości i zaufaniu, że to najważniejsze wartości w jej życiu. Na początku było wszystko pięknie, po nowym roku coś jej się odwidziało, nie chciała się już spotykać, rozmawiać. Mówiła, że to moja wina, że sam tego chciałem, że jestem nieszczery, że jej nie ufam, że ja jestem najważniejszy. Nie wiedziałem co jest grane. Ale jakoś pogodziłem się z tym, przyjąłem winę na siebie. Dwa dni temu doznałem szoku!!! Spotkałem się z jej byłym, powiedział mi wszystko. Jednego dnia spotykała się z nim i dawała mu dupy, drugiego przyjeżdzała do mnie i tuliła się i mi pierdoliła o szczerości. Okłamywała mnie na każdym kroku, dzień w dzień. Czuje się jak śmieć, najgorsze, że pokochałem ją jak nikogo innego w swoim życiu. Czuje się tak chujowo, bo uwielbiałem ją, zrobiłbym dla niej wszystko. A ona okazała się zwykłą kurwą i szmatą co na kasę leci. Najwięcej mówiła o szczerości, a okłamywała mnie na każdym jebanym kroku. Potrafiła się spotykać z trzema na raz, rano daje jednemu a wieczorem mi mówi o zaufaniu. Ale byłem głupim chujem, pozostał mi żal, ból i smutek. Nie chce jej więcej widzieć na oczy. Czuje się jak ostatni kurwa śmieć. Mam obrzydzenie do dziewczyn. Czy wszystkie są tak zakłamanymi i fałszywymi szmatami??? Chuj z takim życiem!!

Zapewne was również wkurwia mniej czy bardziej, z takich lub innych powodów i jest to temat dość oklepany ale ja jeszcze nie spotkałem nikogo kogo szkoła wkurwiała z takich samych powodów co mnie. Do meritum. Wkurwia mnie to, że ( przynajmniej moja ) szkoła jest od chodzenia a nie od myślenia, pierdolone oceny uzależnione od ilości kresek w dzienniku, ja jebie… Jak już przyjdę do tego przybytku niedoli to 8-10 godzin siedzieć muszę na dupie i zamulać bo nauczyciele od większości przedmiotów mają wyjebane na nas. ( Chodzę do technikum, rzekomo jedne z najlepszych w warszawie ) I chodź dzień w dzień siedzieć osiem godzin tracąc swój czas na NIC NIE ROBIENIU, a jak nie to wypierdalaj, i się zaczyna od upomnień dyrektora po jedynki za nieobecności. Banda hipokrytów mało tego, że dosłownie NIC nie robi, to jeszcze wymaga wiedzy, której nie przekazała zupełnie nic w chuj. I jak tu dojść do czegoś kiedy jesteś zmuszony przez system do takiego, a jak spróbujesz się postawić to cię zgnoją udowadniając kto jest panem. Tak dobrze rozumiecie, szkoła mnie wkurwia dlatego, że nie realizuje ZUPEŁNIE swoich założeń, że muszę tam chodzić, a okazuje się to KOMPLETNĄ stratą kurwa mojego cennego czasu. Oczywiście że NIE PRZESADZAM, zapewne tak samo jest w wielu szkołach i wielu to odpowiada, bo zamiast tracić czas w tej szkole mógłbym pracować, albo praktykować, zbierać doświadczenie w moim zawodzie. Bardziej można to porównać do gułagu aniżeli do placówki edukacyjnej. Jak tu można liczyć na dobrą przyszłość dla własnego kraju kiedy system jest stworzony przez idiotów, wykonywany przez idiotów i widocznie mający na celu produkcje idiotów? To jest śmieszne żeby tak wyglądała szkoła ponadgimnazjalna. Gniazdo hipokryzji. Kierunek technikum całkowicie oparty na fizyce i matematyce, a w 4 lasie nie mamy fizyki?! Za to jest wiedza o kulturze, religia, wos i inna chujnia, JA PIERDOLE. I kto to zatwierdził, się pytam, na domiar złego, każdy leje tam na prośby uczniów odnośnie np. fakultetów z fizyki. 10 godzin dziennie przez cały tydzień, przez cały rok szkolny, jebania się i chodzenia aby dostać obecność żeby, a nuż widelec nie ujebali cię na koniec, celowo i bez żenady. Ktoś w końcu musi rozpierdolić tego komunistycznego bękarta, oby szybko, bo dla mnie jest już za późno, 4 lata wyjęte z życiorysu…

Nie lubie ich, a kysz, nadgorliwość gorsza od faszyzmu, glupie studenckie koła naukowe i wszystkie inne, głupie dupowłazy i fałszywe ryjki. Głupie kolesiostwo i znajomości. ŻAL! Ktoś kto na siłe stara mi sie przypodobać dla własnych korzyści jest żałosny i żal mi go. I najgorsze jest to, że tacy ludzie byli, są i zawsze będą! I nie unikiemy ich, są w szkole, na studiach i w pracy i nic tylko szlifować inteligencje i poczucie humoru i dystans, żeby z nimi godnie żyć. Bo olać się nie da, bo oni są wszędzie, wszędzie wetkną te swoję nadpobudliwe jebane ryjki. Chujki.

Neurologia poziom 2 – tzw. chodzący.
Poziom 1 zaliczony, charakteryzuje się wielką umieralnością oraz specyficznym zapachem który każdy z nas zna (pod warunkiem, że odwiedzał schorowanego dziadka, babcię – główni bossowie poziomu 1). Niestety w życiu jak w reklamie: „…ten zapach za mną chodzi…” mimo awansu na wyższy poziom w sali mam gościa, któremu obca higiena osobista.

Z innej beczki:nawet Pani masażystka patrząc na mój tyłek współczuje-podobno wygląda jak po zajebistym ataku wściekłych Sierpniowych komarów – 2 tygodnie x 2 zastrzyki dziennie = 28 nakłuć w dupę. Przy okazji warto wspomnieć fanatycznie nie miłe młode Panie pielęgniarki, które z sadystycznym uśmiechem wbijają ci igłę po czym z szybkością wtrysków paliwa dawkują lek – w ramach wyjaśnień im wolniej tym ból mniejszy.
Na temat kuchni, nie będę narzekał, bo za takie pieniądze (ok.5pln/24h/osoba) to Panie kucharki chyba korzystają z usług samego Chrystus’a – nawiązanie do rozmnożenia chleba oraz wina.
Cóż, pobyt w szpitalu jest idealną alternatywą na spędzenie oryginalnych ferii / wakacji / urlopu. Możesz tu poznać masę ludzi, którzy w przeciągu kilku dni streszczą Ci nie tylko cale swoje dotychczasowe życie, ale i pomogą zdiagnozować chorobę niejednokrotnie lepiej niż sam lekarz, który jest na tyle obecny, że w większości przypadków myli pacjentów.

Szkoda, że zmarnowałem 2 tygodnie pobytu na oglądanie pierdół w sieci. Szkoda, że po wyjściu mogę skończyć na wózku.
Moja rada, nie bierz do głowy że nie wychodzi Ci w kuchni, że masz chwilowe problemy w pracy, że jesteś bardziej wrażliwy od innych, że coraz więcej młodych ludzi marnuje sobie życie hołdując pustym wartościom, że świat schodzi na psy. Po prostu Ciesz się zdrowiem i pilnuj swojej dupy, co się będziesz światem przejmował, on nawet Ciebie nie zna.
Pozdrawiam.
M