Witam wszystkich chujowiczów. Piszę, bo muszę z siebie coś wyrzucić, a poniekąd moja chujnia polega na samotności, więc nie mam nawet za bardzo komukolwiek o tym powiedzieć. Niedawno na jednym z portali randkowych poznałem pewną dziewczynę. Pisałem do niej jakoś bez wiary, że odpiszę, bo nie da się ukryć, że nie jestem jakimś super mega ciachem – z twarzy mocno średni, niski wzrostem, moim atutem co najwyżej jest niezła budowa, bo chodzę na siłownię od dłuższego czasu, no i dość ciekawy, zabawny opis, jaki tam zostawiłem na profilu, który może sugerować, że może jestem trochę inteligentny i zabawny. Ona z kolei na zdjęciach była bardzo, bardzo piękna, no wiadomo od razu, że nie moja liga, ale co tam, przecież napisać nie zaszkodzi. A jednak odpisała. Od początku świetnie nam się rozmawiało. O dziwo, wydawałem się jej intrygujący. Od razu wprost powiedziała, że z wyglądu nie jestem w jej typie, ale że to nie jest najważniejsze. Może po krótce o niej: 25 lat, rozwódka, z 3-letnią córeczką, pół Polka, pół Irakijka, niesamowicie piękna, mega inteligentna, ambitna, pracująca w IT, bardzo pewna siebie, taki typ kobiety silnej i niezależnej, ale bez tych podśmiechujków z kotami itp. Generalnie wiedziałem, że nie mam u niej szans, bo byliśmy z innych bajek. Trochę rzeczy nas łączyło, ale sporo dzieliło, np. ona była jak wspominałem super pewna siebie, ja z kolei jestem cholernie nieśmiały. W dzieciństwie byłem wręcz patologicznie nieśmiały, przez pierwsze 9 lat podstawówki i gimnazjum praktycznie nie odzywałem się do nikogo z klasy. Byłem typowym outisiderem i popychadłem. Z czasem wydawało mi się, że okrzepłem, nabrałem pewności siebie, dalej byłem samotnikiem, wycofanym, aspołecznym, ale jednak wydawało mi się, że nauczyłem się z dziewczynami rozmawiać. Ale potem przychodzi pierwsze spotkanie z nią i… nie wiem co się stało, sam siebie nie poznawałem, całkowicie sparaliżowało mnie.
Byłem totalnie onieśmielony nią, ona to widziała. Ja nie wiedziałem za bardzo co mówić, nie wiedziałem nawet co zrobić z rękami. Generalnie wyszła klapa. A wcześniej świetnie mi się z nią rozmawiało czy to przez fb, czy przez telefon. A tu nagle takie coś. Jak wróciłem do domu ze spotkania, to napisałem do niej, przeprosiłem ją, bo wiedziałem, że zawaliłem, choć ona starała się być miła i nie okazywać tego. Poszedłem po wódkę, najebałem się, byłem zajebiście zły na siebie. Ja nie poznaję zbyt wielu dziewczyn, właściwie to w ogóle ich nie poznaję. Więc kiedy teraz trafiła mi się taka niezwykła osoba, to myślałem, że może wreszcie coś fajnego mnie spotka. Od początku mówiłem jej, że nie pasujemy do siebie, więc nie liczę na wiele, ale może chociaż uda się nam zaprzyjaźnić, mieć fajną koleżankę w sumie też warto. Ale ona zdaje się, że próbowała mnie zachęcać, dodawać mi otuchy i nadziei, że może coś więcej będzie. Ja zaczynałem więc w to wierzyć. Dlatego po zjebanym spotkaniu, które według niej miało wszystko powiedzieć, powiedziała wprost, że lubi mnie, ceni moją inteligencję, dobre serce, że jestem miły facet, bla bla, ale że wie, że nie będę nikim więcej jak kolegą. No wiadomo, takie słowa kastrujące są. Wcześniej koleżeństwem bym nie pogardził, ale teraz to traktowałem jako porażkę, nagrodę pocieszenia dla frajera, który okazał się niedość dobry. Powiedziałem, że nie mam zamiaru być tym, który potem będzie udawał, że się cieszy, że spotkała jakiegoś swojego wymarzonego Mariana czy innego Stefana. Próbowałem jeszcze ratować sytuację, prosić o drugie spotkanie i drugą szansę na zrobienie pierwszego wrażenia. Pomyślałem, że jeżeli tym razem zaproszę ją na piwo, wypiję trochę alkoholu, to się rozluźnię, język mi się rozplącze, zacznę być sobą. Z doświadczenia wiem, że to się u mnie sprawdza. Ale ona nieugięta. Drugie spotkanie wchodzi w grę, ale tylko jako koledzy, bez szans na coś więcej. No i mnie zablokowała na fb, zanim jeszcze zdążyłem się pożegnać. Napisałem jej jeszcze smsa – kulturalnie, że życzę jej powodzenia itd. Ale czuję się fatalnie. Tak źle się nie czułem od prawie 10 lat, kiedy długo mi to zajęło, zanim się pozbierałem. Niby to dziwne, bo znałem ją krótko, widziałem tylko jeden raz, ale po prostu czuję, że straciłem jedyną szansę, żeby wreszcie coś mi się udało. Mam dość ciągłego przegrywania, oglądania jak innym spełniają się marzenia, cieszenia się cudzym szczęściem. Przez krótką chwilą się rozmarzyłem, że wreszcie mnie spotkało to szczęście, którego dla odmiany inni będą mogli zazdrościć. Naprawdę nie mam wiele z życia. Jestem wciąż tą samą tępą pizdrą, tą samą ofermą jaką byłem dawniej. Cholernie samotną, nieśmiałą, aspołeczną, wycofaną, któremu dobiega trzydziestka, a on wciąż nie jest blisko ułożenia sobie życia. Czuję, że zaprzepaściłem jedyną szansę, żeby coś zmienić. Bo ja nie chcę mieć po prostu jakiejś dziewczyny. Nie jestem wcale taki najgorszy, na pewno jakaś by mnie chciała, ale ja nie potrafię się dogadać z każdym, potrzebuję naprawdę wyjątkowej osoby, przy której mógłbym się czuć dobrze. Mam wrażenie, że moja szansa przeminęła i teraz już się nie powtórzy. Widziałem jej byłego męża nawiasem mówiąc. Na fb rzecz jasna. Oceniając obiektywnie, facet jest zajebisty – przystojny, zajebiście zbudowany, no według mnie taki typ, na który leci każda laska. Trochę taki typ bad boya. Ja to zupełnie inna bajka. Jestem tylko ofermą, która nie umie rozmawiać w cztery oczy z kobietą. Usunąłem konto z tego portalu, nie chcę już się starać, dobija mnie myśl, że ona tam wciąż jest i poznaje nowych kolesi, wcale nie lepszych ode mnie, po prostu mających większe doświadczenie w rozmawianiu z kobietami i nie tak nieśmiałymi jak ja. Idę się upić, mam ochotę umrzeć…
probojesz wszystko nie da sie, kiedys ludzie nie mieli neta i nie wiedzieli ze jest ironman, ani nawet maraton, nie znali jezykow, nie da sie wszystkiego poznac
Oj,gamoniu,skąd ja to znam…Od kiedy jestem prezesem EURO MEBEL,tego czasu ciągle brakuje.Wspinaczki wysokogórskie,drifting,siłownia,windsurfing,czy chociażby tak przybrzeżne myślistwo…wszystkie te zajęcia rozpoczęte,ale niestety,nie na wszystko czas pozwala….Ale coś ci powiem,gamoniu.Brygadzista Ziapa przejmuje masę obowiązków wraz z całym szeregiem kadrowych itp. W związku z tym,gamoniu,istnieje coraz większa szansa,że wasz prezes,gamonie,powróci do dawnych pasji.
z dupy se wyciągnij idioto!
Czytaj „Ruiny” Scotta Smitha. Jeśli tego nie zrobisz SPADNIE NA CIEBIE KLĄTWA RUIN!!!!
Po prostu rób to na co masz ochotę w wolnym czasie zamiast czekać na wyniki.
Parchate ścierwa wysysają z ciebie energię i siłę od początku twych narodzin i robić to będą dopóki ich nie wypierdolisz raz na zawsze z Polski,zrozum że oni robią wszystko żeby twoje życie było beznadziejne i nijakie,pozbawione kolorytu i nadziei na lepszą przyszłość i żebyś w końcu oszalał i zwariował,bo wtedy zachorujesz na coś śmiertelnego,zwariujesz do reszty albo rzucisz się z mostu czyli zdechniesz co spowoduje że twoje miejsce zajmie kolejny parch,i tak do wybicia ostatniego polaka na ziemi polskiej kiedy obrzezańcy stanowić będą jakieś 90 procent ludności polski(a raczej judeopoloni),bo tylko ci najmocniejsi przetrwają,a tym z pewnością do nich nie należysz więc jesteś zgubiony no chyba że powiesz dość żydowskiej okupacji polski.
Mam ten sam problem… Zauważyłem to przytłoczenie jakoś w 2010 roku, wcześniej jakoś dawałem radę, a od 5 lat po prostu widzę,że nie da się ogarnąć tego wszystkiego co by się chciało zrobić/obejrzeć/przeczytać, bo po prostu nasz czas jest ograniczony,więc trzeba robić selekcję i to ostrą…a szkoda…
Prezes euromebla nie ma takich problemów. Nauczył się robić perfekcyjną gałę z połykiem. Jedynym problemem jego ekscelencji jest brak porządnej pały do opierdolenia bo gej Roman brzydzi się gamoniami a niejaki ziapa jest prawdopodobnie Europejczykiem o typowym rozmiarze a prezes potrzebuje czegoś więcej. Więc głowa do góry i rób swoje. Życie może być piękne. Nie zjeb sobie życia przez przez hujowe meble jakiegoś parcha.
Beznadziejne są te wasze komentarze.
Mam dokładnie to samo. Kurwa to, to i tamto. Mam już na spisie 40 książek, które „chciałabym” przeczytać i już wiem, że chuj z tego wyjdzie.
Chęci są, ale wykonania brak.