Witam wszystkich Chujowiczów. Pozwolę sobie opowiedzieć o swojej chujni, która trwa już 3 miesiące i nie wiem, czy będę stanie ją dłużej wytrzymać. Chodzi oczywiście o baby, jak że by inaczej, one potrafią całkiem pokurwić życie biednemu facetowi.
Tak się składa, że nie mam zbyt wielu doświadczeń jeśli chodzi o kontakty z płcią przeciwną, jeszcze całkiem niedawno mówiłem sobie, że na chuj baby szukać, życie kawalera jest zajebiste, bo nikt ci nie truje dupy, możesz robić co chcesz i planować swoje życie samemu. Jednakże Pan Bóg zakpił ze mnie, pokazał, że prawdą są słowa Clinta Eastwooda – Brudnego Harry’ego – uważaj czego sobie życzysz.
Zaczęło się od tego, że 3 miesiące temu zmieniłem pracę. Chciałem wyjechać z pipidówy, w której się wychowałem, oczywiście chciałem też więcej zarabiać, więc doszedłem do wniosku, że najlepiej poszukać pracy zagranicą, bo zarobki w Polsce są delikatnie mówiąc chujowe. Po kilku miesiącach wysyłania cefałek, rozmów i innych pierdół znalazłem znośnie płatne stanowisko w europejskim kraju na literę B.
Zajechałem na miejsce, zacząłem pracę, wszystko ładnie pięknie, atmosfera w biurze okej, znalazłem mieszkanie, itd. Po dwóch tygodniach zatrudniają w tej firmie fajną dziewczynę, (oczywiście narodowość B) , która będzie pracować w moim dziale – myślę sobie – kurwa, fajnie, nie dość że praca okej, to jeszcze niezła dupa będzie w pobliżu, może coś z tego będzie. Już po pierwszej rozmowie okazało się, że jest bardzo sympatyczna, „ jak będziesz czegoś potrzebować, to ci pomogę” i takie tam. Niestety również okazało się, że ma chłopaka, ale wydawało mi się logiczne, że kobieta o twarzy anioła na takim bezrybiu jakim jest kraj B nie będzie singielką. Toteż stwierdziłem, że nie warto robić sobie wielkich nadziei, bo i tak nic nie wypali. Jednakże ilekroć patrzyłem w jej piękne zielone oczy, to moje serce zaczynało bić szybciej, ilekroć próbowałem się do niej odezwać, to mój głos łamał się, traciłem pewność siebie, z trudem udawało mi się wydobyć jakieś słowa, zazwyczaj to co mówiłem brzmiało idiotycznie. Ona to chyba zauważyła, zawsze kiedy kierowałem wzrok w jej stronę to napotykałem jej uśmiech. Niestety nie znam się takich sygnałach, nie wiem czy oznacza to, że druga strona jest zainteresowana, czy też po prostu moje spojrzenia były zbyt nachalne i musiała jakoś zareagować. W każdym razie jeden jej uśmiech w nawet najbardziej zjebany dzień poprawiał mi humor.
W tym samym tygodniu przyszła zamieć, mój samochód utknął w zaspie i nie miałem czym dojechać do pracy. Piszę sms-a do szefa, że się spóźnię, bo mam problem z autem. Do roboty przyjechałem taksówką. Ledwo przekroczyłem próg biura, a podchodzi do mnie ONA i mówi mi, że się martwiła, bo szef do niej dzwonił, że miałem wypadek (chyba mnie źle zrozumiał) i że póki nie mam samochodu to ona może mnie podwozić do pracy, po czym dała mi swój PRYWATNY numer telefonu. Ja w tym momencie zbaraniałem! To był kolejny sygnał, którego nie mogłem zrozumieć – czy faktycznie jest tak jak ona mówi, czy też kryje się za tym coś innego. Pomyślałem jednak o jej związku i stwierdziłem, że nie warto dzwonić, bo może to zostać źle odebrane – po co pierdolić sobie atmosferę w pracy na samym początku zatrudnienia. Toteż nie zrobiłem nic, do pracy jeździłem taksówką dopóki śnieg nie stopniał i nie wygrzebałem samochodu.
W międzyczasie zacząłem mieć dziwne schizy, pomyślałem że moje życie nie powinno tak wyglądać, niedługo przekraczam trzydziestkę i nigdy nie byłem w związku z ukochaną kobietą, doszły do tego trudności w pracy (nie mogłem się skupić na zadaniach ze względu na KOLEŻANKĘ), również bariera językowa zaczęła dawać o sobie znać. Zacząłem się zastanawiać, czy w ogóle dam radę z tym wszystkim. Te wszystkie zmartwienia skumulowały się w jednym czasie i często jak wracałem po pracy do pustego mieszkania to miałem dziwne napady lęku, każda myśl była męczarnią. Zacząłem czytać o depresji, przed oczyma miałem obraz Van Gogha, przedstawiający mężczyznę (autora obrazu) siedzącego na krześle z głową w dłoniach… Wydawało mi się, że wszystko stracone, zacząłem mieć nawet myśli samobójcze, co prawda skończyło się na wyobrażaniu sobie poszczególnych metod odbierania sobie życia, jednakże zasiałem tę myśl w moim umyśle i boję się, że może ona kiedyś do mnie wrócić ze zdwojoną siłą.
W każdym razie przez tydzień miałem straszną dolinę, oprócz obiadu w pracy nie jadłem prawie nic, może jakieś owoce na śniadanie i kolację. Zacząłem tracić na wadze. Po tygodniu czułem się nieco lepiej, napady ustały, ale smutek pozostał.
Znacznie lepiej się poczułem w dniu, którym ONA nie przyszła do pracy – mogłem skupić się na swoich zadaniach, bo nie rzucałem tęsknych spojrzeń na drugą stronę biura. Wiedziałem jednak, że to nie potrwa długo. Zacząłem sobie wmawiać, że jest zainteresowana mną, tylko że muszę poczekać na jej ruch, bo jest na razie w związku, a mnie nie wypada wyskakiwać z inicjatywą.
Któregoś dnia pomyślałem, że moje modlitwy zostały wysłuchane, bo podeszła do mnie rano i powiedziała, że skoro jestem sam jak palec bez przyjaciół w obcym kraju, to ona może mnie oprowadzić po mieście w którym mieszka. Znów był to niezrozumiały dla mnie sygnał, pomyślałem jednak, że wszystko idzie w dobrym kierunku. Odzyskałem nawet wiarę w siebie na krótki czas. Znowu zacząłem wierzyć w przeznaczenie i takie tam pierdoły.
Jednakże do owej wspólnej wycieczki nigdy nie doszło. Chyba czymś ją do siebie zraziłem, bo nie zwraca na mnie już żadnej uwagi. Prawdopodobnie moja chorobliwa nieśmiałość otrąca kobiety – one przecież lubią pewnych siebie facetów, którzy rzucają żartami jak z rękawa.
I tak o to do dzisiaj trwa moja chujnia. Jak widzicie drodzy Chujowicze, do niczego nie doszło, można powiedzieć, że nawet jej nie tknąłem, co za chujnia. Jednakże jak wytłumaczyć jej zachowanie na początku znajomości, czy może mi ktoś podać rozwiązanie?
Ja mam 25 lat,też chodzę po śmietniku.Zawsze rano wcześnie by nikomu nie przeszkadzać.Robię to bo w moim mieście(drugie największe po Krakowie w małopolsce) nie ma pracy.Mam wykształcenie lecz problemy zdrowotne które nie pozwalają mi robić fizycznie.Rozumiem Twoje wkurwienie bo sam bym się wstydził gnieść puszki o 4-5 rano by ludzi nie budzić.Ani nie grzebie przy ludziach.Sam zarobiłem z tego na kompa,neta.Natomiast tak jak piszesz to łazi dużo starszych ludzi którzy są pokoleniem komunistycznym,tzn.Wysoka emeryturka w wieku 55 lat i od 20 lat siedzą w domu i się nudzą.Często dziwaczeją z tych nudów i łaża po śmietniku zabierając „zarobek” tym którzy naprawdę nie mają jak zarobić.Dziękuję ci Polsko za to.
Popiełusznik?
To nie jest ich wina tylko usraelitów że taką polskę im urzadzili po obaleniu komuny łapami swoich 2 agentów:agenta bolka i szechtera że muszą się zniżać do tego poziomu żeby przetrwać w tym serialu pod tytułem 'świat według usraelitów’
Recycling to bardzo przyzwoite zajęcie bo ochrania środowisko. Autorze jesteś pojebem i pokemonem, spierdalaj.
Powinieneś wiedzieć że konkurencja o puchy jest tak duża że wjazdy na śmietnik muszą odbywać się w trybie ciągłym; czekanie na jakąś umowną ustaloną porę kiedy „przyzwoicie byłoby zacząć rozrywać worki” oznaczałoby nieuchronną przegraną w tej grze. A teraz idź w kąt śmierdzącego śmietnika, wypij tam swoją dzisiejszą nagrodę (piwo VIP) i do roboty, musisz dzisiaj przynajmniej ze trzy kilo nazbierać.
@2 Ty Janie Pawle?